In den vreemde: krommunicatie en achterklap (42)

Lang leefde ik in de overtuiging dat roddelen iets was als een Nederlandse traditie. Geen ander volk kon dat zo goed als de plattelanders. In kleine steden en dorpen, maar ook in de stadse wijken. De Nederlander heeft een verhaal klaar, een oordeel, een anekdote, of een geheim. En eindeloos delen ze dit met elkaar, waardoor het origineel in de vierde hand al nauwelijks meer herkenbaar is.  We kennen allemaal wel het spelletje; met zijn allen ga je in een kring zitten. De eerste krijgt een woord. Dat woord moet de kring rond gefluisterd worden, waarna de laatste zijn/haar ontvangen woord hardop moet meedelen.zelden is dit gelijk aan het begin woord.



Inmiddels ben ik ouder, draag meer levenswijsheid en ervaring met mij en heb ontdekt dat men in Turkije niet onder doet voor de Hollanders. Roddel en achterklap vieren hier hoogtij en krommunicatie is hier aan de orde van de dag. Dat laatste natuurlijk ook nog eens onder invloed van de taal barrière. Misschien speelt hier nog een ander facet mee, waardoor de Turken hier zo goed in zijn. Een Turk is trots, wil iedereen te vriend houden en, met name de mannen, zijn al snel kleine autocraten. Dit al wetende is er prima mee te leven. Om er achter te komen is tijd nodig, maar binnen het jaar zijn we er mee bekend. Echter, de tijd dat je deze cultuur nog niet doorgrondt leidt tot soms irritatie, onbegrip en ongeduld.

De waarheid is hier iets wat je niet klakkeloos moet overnemen, want het is meestal bezijden de waarheid. In Nederland kom je dat ook tegen en wanneer het in sterke mate voor komt noemen wij zo'n persoon een leugenaar. Er van uit gaande dat men in Nederland bewust de leugens verkoopt ter eer en glorie van het vege hemd. In Turkije ben ik geneigd deze mensen niet direct als leugenaar te stigmatiseren. Nee, de intentie is immers iedereen te vriend te houden. Daardoor komt men klem te zitten en om die eer hoog te houden wordt er een verhaal verzonnen.

Krommunicatie speelt hierbij een grote rol. Afgelopen week ontving ik een telefoontje met de mededeling dat ik mij maar even niet boven (bij ons nieuwe huis) moest begeven. De mevrouw die het huis nu leeg haalt wil zo min mogelijk mensen om zich heen. Dat telefoontje ontving ik niet van de huisbaas, want die spreekt geen Engels. Door de boodschapper werd ik negatief bejegend, want ik had daar daags te voren niet mogen zijn. Mij reactie was er een van volle verbazing. Wij waren de vorige dag, op uitnodiging, langs gegaan om overname van spullen te bespreken. Op uitnodiging van de huurster. Wanneer wij arriveerden zat ook de huisbaas daar. Hij leek verrast. Tussen de huurster en huisbaas botert het niet. Nu blijkt dat hij ons een aantal zaken had toegezegd, terwijl hij met de huurster andere afspraken had. Daardoor had hij een aantal onwaarheden de wereld in geholpen. Eigenlijk nam iedereen dat voor zoete koek aan. Ons eerste contact met de huurster ontkrachtte al deze verhalen ten volste en zeer overtuigend. Tja, dus moest meneer de huisbaas zijn hachje redden, maar is contact tussen de huurster en ons natuurlijk voor hem weer bedreigend. Een prachtige intrige. Ik kan er alleen maar mijn schouders over ophalen.

We horen veel verhalen, en bijna altijd krijgen we later ook een geheel andere versie te horen. Bijna altijd gaat het personen en hun "daden". Ook valt op hoe slecht men naar elkaar luistert. Wat dat betreft zijn veel Turken niet anders dan veel Nederlanders.

Zo heb ik mij destijds (ook pas na enige tijd) enorm opgewonden over Westerman. Toen wij in de politiek kwamen wees hij vrijwel iedereen aan en labelde; te vertrouwen, een rotzak, een boef, en ga zo maar door. Liever leer ik zelf de mens kennen, want al vrij snel bleek ik er toch een hele andere beleving bij te hebben. Laat een ieder zelf oordelen. Ook hier kwamen wij nieuw. Langzaam ga je mensen kennen en hoorde je hen al snel spreken over anderen. Vooral in negatieve zin en het halve dorp bleek niet te deugen. Ook werden er tal van verbanden en relaties aan die mensen toegedicht. Iets wat achteraf volledig onwaar bleek. En de mensen zelf..., hele aardige lui. Ook hier in Turkije oordeel ik liever zelf.



In Haarlem, Driehuis en Velsen leefde ik in kleine gemeenschappen. Mensen spraken over elkaar. Er werd geroddeld, kwaad (of negatief) over anderen gesproken en gesproken woorden werden vaak anders uitgelegd, niet begrepen, en tevens kwam het nogal eens voor dat (essentiële) woorden niet gehoord of opgepikt werden. Nu in Göcek leven wij weer in een kleine gemeenschap. Heerlijk te merken dat het hier net als in Nederland is. Ook hier hebben wij onze "Westermannen" en zingen de verhalen door het dorp. Ik hoor wat mensen uitgevogeld hebben, hoe vriendschappen kapot gegaan zijn en hoe verderfelijk de ander is. Zelfs ondanks de taal barrière. Eigenlijk is dat heerlijk. Net of je thuis bent. Al eerder gaf ik aan mij hier thuis te voelen en het steeds meer als thuis te zien. Straks ben ik dus op twee plaatsen thuis. Maar op beide plaatsen zal ik mijn best doen mijn oren te sluiten voor alle krommunicatie en achterklap. Dat het er is maakt vertrouwd, alleen zelf ben ik er niet van gediend mij hiermee in te laten. Een heilige ben ik niet en mij er volkomen aan onttrekken toont een grote naïviteit. In ieder geval doe ik mijn best het zo veel als mogelijk te beperken. Het zekere kluizenaarsleven, wat wij tegemoet gaan, zal daar ook zeker een positieve bijdrage toe leveren. Of ik moet gaan roddelen tegen de honden, katten, kippen en straks ezels. Een ding is duidelijk, dan is er zeker sprake van krommunicatie!

reactie op "beschamend"

Op de blog “beschamend” is een reactie binnen gekomen van V. Elsenaar. De opmerking was gericht op het feit dat ik geen correcte informatie zou hebben gegeven.

Bij deze moet ik de heer V. Elsenaar gelijk geven. Mijn informatie was niet correct. Nu gaf hij aan dat ik citeerde uit de verordening. Dit is echter onjuist. Ik heb de verordening alleen aangehaald. Desalniettemin ben ik hier onvolledig geweest. Inderdaad staat er in een artikel van de verordening dat een referendum alleen gehouden kan worden over een nog niet door de raad genomen besluit. Daarbij had ik moeten vermelden dat dit een verzoek vanuit de burgers betreft. Namelijk, de raad kan wel een referendum verzoek doen over een reeds door de raad genomen besluit.  Dit laatste had ik niet in mijn blog vermeld.

Gezien de context van de verhandeling vond ik dat niet direct noodzakelijk, maar ik moet de heer V. Elsenaar gelijk geven, de waarheid ligt iets genuanceerder.

Toch heb ik de reactie van de heer V. Elsenaar met een glimlach rond mijn mond gelezen. Knap dat juist hij mij corrigeert… Immers, het neemt de inhoud en boodschap van mijn blog niet weg. Ik word beschuldigt van het geven van onjuiste informatie. Dit is niet onjuist, maar onvolledig. De heer V. Elsenaar echter is in zijn column met echt verkeerde informatie gekomen, en de overige informatie in Huis-aan-Huis was eveneens zeer eenzijdig, opruiend en verre van correct. Eigenlijk wel humor dus. Nu ben ik sportief en accepteer de kritiek. Ja, ik wil er zelfs mijn hand voor in het vuur steken en aangeven dat ik niet volledig was. Toch jammer dat zowel de heer V. Elsenaar, als het Huis-aan-Huis op geen enkele wijze hun excuses hebben gegeven. Sterker, er is geen enkele reactie gekomen, behalve die van V. Elsenaar. En die tracht alleen maar de bal terug te spelen.

Voor alle zekerheid zal ik hieronder de mail van de heer V. Elsenaar plakken;

U  schrijft:

In de verordening staat nadrukkelijk dat een referendumverzoek alleen betrekking mag hebben op een nog niet door de raad genomen besluit.

Onjuist.

Als u de referendumverordening citeert, moet u dat op een correcte manier doen.

V. Elsenaar

Jammer, dat niet iedereen in staat is eerst goed te lezen en goed na te denken, alvorens met kritiek te komen. Daarbij is de wijze van het leveren van kritiek natuurlijk ook van belang. Aan de lezer waar het gelijk ligt…. 

We doen het nooit goed!

We doen het nooit goed. Sinds ik een officiële rol in de politiek vervul schaam ik mij wel eens voor mijn eerdere gedrag.

In de tijd dat ik politiek nog niet actief was stond ik snel klaar met mijn mening. Dat niet alleen; ik ventileerde deze mening ook graag. Meestal wist ik het wel beter, of had ik de oplossing. Heel af en toe durfde ik het aan te zeggen ergens geen mening, of standpunt, over te hebben, omdat het te ingewikkelde materie is. Toch bekritiseerde ik de politiek en was het met veel vooral niet eens.  

Inmiddels vervul ik wel een politiek ambt, zoals de mooi heet. Raadslid van Velsen. Wat stelt het voor? Veel dus. Ja het stelt veel voor. En wat merk ik. Tegenwoordig ontmoet ik veel mensen zoals ik vroeger was. Ik lees veel van mensen, zoals ik vroeger was. En de boventoon daarin is: kritiek. Ja, zoals ik vroeger was.

keuze te over... maar het is nooit goed!

Natuurlijk ben ik een kritische politicus, en probeer daarbij zo veel als mogelijk vanuit mijn eigen (partij-) standpunt de lijn te volgen. Maar, dat is erg lastig. Politiek is niet het staccato volgen van de eigen ideeën en idealen. Behalve wanneer wij in een dictatuur zouden leven. Dat doen wij echter niet; hier heet het democratie. Democratie is de minst slechte vorm van politiek. Maar wanneer, vanuit het meerderheidsprincipe, iets wordt besloten met een verschil van 10%, dan zijn er 45 van de 100 mensen dus niet eens met het genomen besluit. Dan kan je jezelf hier bij neerleggen… wat dus onder de definitie valt van democratie. Of je kan ageren tegen je verlies, en dat is wat de meeste mensen ten volste doen. En hoe dichter het bij je komt, hoe harder je gaat roepen. Hoe harder je roept, hoe eenvoudig de oplossing voor handen lijkt te liggen.




Inmiddels weet ik dat de werkelijkheid een stuk weerbarstiger is. De oplossing is leren omgaan met je verlies, en dat proberen zo constructief mogelijk aan te wenden. En daar houdt het op. En niet alleen bij al die stuurlui aan de wal… ook bij politici lijkt het vaak zo te werken. Op lokaal niveau, maar zeker ook op landelijk niveau. Wat dat betreft heb ik ontzag voor Jolande Sap met haar opbouwende inzet, afgelopen week. Zij heeft het landsbelang voor laten gaan op de eigen ideologie, echter zonder deze ideologie te verloochenen. Dat is pure politiek!

In de politiek zie je dat veel genomen besluiten al snel ter discussie staan. Veelal wordt er vanuit een kokerblik geregeerd. Dat is wat je binnen de lokale politiek wel heel erg sterk ziet, minder bij de landelijke politiek.

Ja, de kiezer zal de politiek altijd volgen en vol kritiek de activiteiten volgen. De mensen realiseren zich veelal niet hoe het werkelijk gaat en hoe het kan. Maar ik respecteer dat en hoop het altijd naar mijn achterban zo goed mogelijk uit te kunnen leggen. Met rechte rug kan ik mijn verhaal doen.

en kan ludiek



De cartoon is ook een middel de democratie te
bekritiseren.

Anders wordt het met de media. Naast de politiek en de burger is er nog het instrument media. En dan wordt het lastig, waarbij de schrijvende media de boventoon voeren. Een lokaal het allemaal nog  schrijnender is, dan landelijk. Ja, ik ben hier vrij negatief over. Om de simpele reden dat de journalistiek de macht van de pen heeft. Ze kunnen je de hemel in schrijven en helemaal kapot pennen. Naar een burger kan je nog uitleggen en weerwoord geven. Richting media sta je vrijwel machteloos. En de mensen volgen de waarheid van de pen. Sterke het bevestigt ze vaak in het negatieve cynisme en versterkt hun mate van kritiek. Jammer dat de zelfkritiek en een kritische blik naar de schrijvende pers (en andere media) nog wel eens ontbreken. Dat maakt de wereld van de politiek tot een oneerlijke concurrentie. De politicus verliest altijd, de krant heeft gelijkt, en de burger heeft voer door te zeiken. En toch blijkt de waarheid heel veel anders te liggen, alhoewel dat geheel niet van belang is. Meningen zijn gevormd en de uitleg van de feitelijke waarheid wordt uitgelegd als kontendraaierij…

Het lijkt ook van de journalistiek soms wel of het hen te doen is de politiek en de politieke besluiten in een negatief daglicht te stellen. Natuurlijk is het veel lastiger positief, opbouwende of constructief nieuws te brengen. Mij lijkt het echter een zeer mooie uitdaging In een column kan je helemaal uit halen, maar het lijkt of de schrijver dan ook direct alle (maatschappelijke) verantwoordelijkheid verliest. En dat kan, want je bent als columnist bijna heiliger dan de paus.

caberettiers gaan al wat meer
naar het randje...

Wat de media ook over mij zullen schrijven of hoe geprobeerd zal worden mij af te branden… ik geloof in mij zelf en mijn eigen waarheid. Ik zal mijzelf niet verloochenen en daardoor altijd met een rechte rug te kiezers aan kunnen kijken. Maar ik blijf mij altijd herinneren, dat ik vroeger ook zo’n eigenwijze zeikerd was, die het altijd beter wist. Gelukkig ben ik wel consequent geweest en heb gezegd met mijn mond ook maar eens het veld in te gaan. Als politicus heb ik veel meer recht van zeuren… maar de behoefte valt weg. Ik probeer te bouwen. Politiek is zwemmen tegen de stroom in. De enige vraag die mij nog rest: waarom ben im dit in hemelsnaam gaan doen?