Le Tour d'Idiot

Vandaag heb ik weer genoten van de Tour de France, iets wat de afgelopen dagen ook wel anders was. De zwoegende profs op de laatste stijle helling. Puur afzien. En plots realiseerde ik mij, dat het dit jaar tien jaar geleden was, dat ik afzag. Tijdens de Tour de France, en langer, zat ik op de fiets. Van Haarlem naar het Zwitserse Interlaken. Le Tour d'Idiot...



Twee jaar ervoor had ik een feest in Interlaken. In de dagen er na deed ik een beklimming (een categorie 1 in vergelijk met de Tour). Terug in het dal zei ik mijn vrienden, met mijn grote bek, dat ik over twee jaar naar hen toe zou fietsen. Iedereen was dat natuurlijk vergeten, behalve ik. Bovendien ben ik een man van een woord een woord.

In 2006 kocht ik een fiets, iets tussen een racefiets en een toerfiets in. Ik oefende wat, deed het Kopje van Bloemendaal regelmatig en zag af. Ja, op een gegeven moment deed ik zelfs mijn dagelijkse rondje Zandvoort. Het jaar daarop was ik alweer te lui voor de dagelijkse oefeningen, maar enthousiast genoeg de verdere voorbereidingen te treffen. Ik kocht een speciale aanhanger en de nodige attributen.



Voor zover ik mij herinner vertrok ik 2 juli, uitgezwaaid door enkele buren. Lichte regen, windkracht 5 en 12 graden Celsius. Bij Schiphol twijfelde ik al, bij Aalsmeer was de lol mij vergaan, maar eindige de dag ruim 80 kilometer verder op een vrijwel verlaten camping aan de Waal. Pijn in mijn kont en een "slapende" leuter (daar heb ik zo'n drie dagen mee gezeten...).

Veel beter werd het niet, maar desalniettemin ging ik door. Zigzaggend kwam ik aan in Gulpen, na diverse natte en koude dagen. Eindelijk zon en een dag rust, om daarna bij prachtig weer richting België te trappen. Een lekke band van het aanhangertje gooide roet in het eten. De lekke band niet, wel het feit dat ik niet de goede pomp bij mij had. Toch gelukt en voorbij Eupen had ik er de snelheid goed in. Een van de wielen van de aanhanger echter nog meer, en rolde mij met grote snelheid voorbij. Maar ook dat werd gefikst. Na veel klimwerk kwam in aan in Monschau. In de regen. En van Monschau tot de Rijn weer regen, kou en wind.

Bij mijn vriend in Koblenz kwam in aan met de legendarische woorden: ik ga niet meer verder. Ik bleef daar een week en vertrok vervolgens..., verder. Mainz, Speyer, en zo de Rijn af. Wel zo'n, maar tegenwind. En dagelijks twijfel aan mij zelf. Twijfel over het idiote doel wat ik mij gesteld had, vooral ook vanwege mijn niet operabele hernia. Dagelijks lag ik, na het fietsen, te creperen van de pijn in mijn rug, ondanks mijn dubbele dosering Morfine.

En eindelijk kwam ik aan in Zwitserland, Basel. Een leuke camping aan de oevers van de Rijn en eindelijk lekkere temperaturen. Zo werden de laatste etappes zowaar nog plezierig. En zelfs de stijlste klimmetje wist ik, zonder stop, de top te bereiken.



En dan, eindelijk reed ik Interlaken binnen. De wegen waren afgezet met dranghekken en overal stond het publiek te dringen. Tot ik gemaand werd af te stappen. Wist ik veel dat het nationale feestdag was... Maar, nog een paar kilometer en dan was ik er, bij mijn vrienden Veronika en Hans Peter.

Ongetraind, een hernia en zwaar rokend heb ik in 17 etappes 1450 km afgelegd... En mijn doel bereikt. De fiets kon terug met vrienden. Zelf zou ik de trein nemen. Maar eerst even een goede week bijkomen en feesten in Interlaken.



Natuurlijk ben ik trots op mijn prestatie. Vooral ook omdat in die tijd alle andere idioten dergelijke fietstochten lieten sponsoren voor goede doelen en de media opzochten (en vonden). Mijn toch verliep in stilte en eenzaamheid. Maar, ik had het uiteindelijk toch geflikt!

Niet veel later las ik dat vijftigers allerlei uitdagingen aan gaan, waarschijnlijk om te bewijzen dat ze nog tot alles in staat zijn. Dingen doen, die ze nooit gedaan hebben. Met name de wandeltocht van de pelgrimsroute naar Compostela schijnt in trek te zijn. Een dergelijke gedachte is bij mij nooit opgekomen. Ik had een grote bek en houd mij aan mijn eigen woorden en toevallig was ik dat moment vijftig jaar.

Het was afzien, iets om vooral nooit meer te herhalen, maar verdomd wat een gave ervaring was dat. En..., sindsdien ben ik een trouwe volger van de Tour. Ik begrijp die jongens wat beter. Ik begrijp het gevoel van de Tour..., of ik haal dat maar in mijn hoofd als excuus de Tour te mogen volgen.....

Fietsen voor het goede doel

lekker band bij de Rijn

Uitgebreid op tv: 2600 km fietstocht voor het goede doel naar de Oekraïne. Iedere zomer weer uitgebreid in het nieuws, in de krant of op tv: mensen die een fietstocht maken. Soms van 700 km, en soms wel tot 3000 km, maar bijna altijd voor het goede doel.

Een zomers terugkerend ritueel. Mensen die iets willen ondernemen en zich daarmee in het nieuws weten te lullen. Omdat de prestatie zelf eigenlijk niet opzienbarend is geeft men er een goed doel aan. Via dat goede doel haalt men de media… weet men de aandacht op zich te vestigen.

De route met overnachtingsplaatsen

4 juli 2007: Een verstokte roker, zonder conditie, met een zware hernia, half invalide voeten en ongeoefend verlaat, op de fiets, in de ochtend zijn woonhuis in Haarlem. Vijf weken later arriveert hij bij zijn einddoel: Interlaken, Zwitserland. Geen hond die het er over heeft.

Die man, die idioot, ja dat was ik. Grootspraak en man van woord. Iedereen was het vergeten, maar zelf heb ik mij aan mijn grote bek gehouden, toen ik in 2005 tegen mijn Zwitserse vrienden zei: over twee jaar kom ik op de fiets naar jullie toe. En zo geschiedde. Zeventien etappes en ruim 1400 km gefietst.

rechte wegen demotiveren

Het was afzien. De eerste dag was het amper 13 graden, regen en windkracht 5 (zuidwest). De dagen er op werd het weer niet beter. Twee dagen lang heb ik mijn geslacht niet gevoeld en leek mijn scrotum geheel afwezig. De campings waren leeg, of half verlaten. Iedere middag vond ik een camping om mijn tentje weer op te zetten. Voor het slapen gaan nam ik mijn dubbele dosis morfine. En dan nog waren de nachten niet altijd om tot rust te komen. Pas in Limburg kreeg ik twee dagen mooi weer, waarvan een dag mijn rustdag was. Bijgetankt trapte ik de Hoge Venen (België) over. Ondertussen werd ik nog een keer ingehaald door een van de wielen van mijn aanhanger. Met regen arriveerde ik in Monchau. Van daar dwars door de Eiffel. Zwaar afzien, maar ik ging door. Alles werd nat en doorweekter, maar eindelijk arriveerde ik bij mijn vrienden in Koblenz. Mijn eerste en legendarische woorden waren: over twee dagen neem ik de trein naar huis.

Na een week ging ik niet naar huis, maar volgde de Rijn tot in Zwitserland. Zware dagen volgden. Onweersbuien, wind en enkele mooie dagen. Pas vanaf Basel werd het weer beter. Ik was bijna bij mijn einddoel. Wanneer je er goed door heen zit, word je erg optimistisch. Maar niet zo heel lang daarna reed ik inderdaad Interlaken binnen.



veel gezelligheid op de camoing was er niet, door het
slechte weer



Onderweg (Mainz) kwam ik een meisje tegen. Op een gewone oude stadsfiets. Zij was op weg van Utrecht naar Bulgarije, voor een popfestival. Zo iemand verdient een medaille. Twee jongens op oude zwarte Gazelle fietsen kwam ik in de buurt van Straatsburg tegen. In twee weken fietsen zijn van Amsterdam naar Rome. Ze lagen op schema; ruim 200 km per dag. Chapeau. Van die gasten heb ik nooit iets in welke krant dan ook gelezen. Geen omroep die er een seconde aandacht aan heeft besteed.

alles smerig en nat

Binnen een week na mijn terugkomst thuis stond de krant bol en gaf Hart van Nederland er volle aandacht aan. Moeder en dochter hadden 700 km gefietst (een deel van route naar Compastello di Santiago (Spanje). Uitgerust en getraind in vol ornaat: sportfietsen, wielerbroekjes en wielershirts. Ze sliepen in jeugdherbergen. Maar het was nieuws. Zij fietsen voor kanker. Fietsen voor kanker is heel erg “in”. En het scoort. Gisteren op de televisie. Een meneer was die voor het voetbal dus naar de Oekraïne was gefietst. Maar hij deed het voor alle kankerpatiënten, dus kwam hij volop in het nieuws. Getraind, en in vol ornaat. Zelf droeg ik geen uiterlijke wielerkledij en ook dat meisje niet, die twee jongens evenmin. Nee, wanneer je jezelf niet stoer aankleed maak je het helemaal niet bijzonder. Een ex buurman van mij fietste vroeger (zeker vijftig jaar geleden) in een dag van Haarlem naar Maastricht. Op oude barrels.

We leven in een tijd van het prostitueren van de eigen ego, waarbij handig gebruik gemaakt wordt van het leed van anderen. Het scoort! Maar waarom fietsen die mensen nu eigenlijk? Dat doe je toch voor jezelf? Nee, dan ben ik eigenlijk maar blij dat ik mijn tocht in stilte heb volbracht. Toch ben ik wel van mening, dat ik eigenlijk een standbeeld verdien. Misschien moet er een groot standbeeld komen: de anonieme echte fietser….

Goldswil (Interlaken, Zwitserland); mijn einddoel. Om af te kicken sliep ik in de camoer naast het huis