Zomerzotheid (komkommertijd)

Hè hè, eindelijk is Berlusconi veroordeeld. Laatst zei iemand, uit de politiek, dat je pas een crimineel bent wanneer je bent veroordeeld. We weten inmiddels allemaal dat er criminelen rondlopen, zonder veroordeling. Zou dit een eerste stap zijn hier toch iets genuanceerder naar te kijken?

foto: NRC

Daarvoor hoef je niet naar Italië. Zelfs in onze gemeente hebben we dat soort lui. Nee, officieel geen crimineel. Ze zijn slim, glijden door de mazen van de wet en beschikken over veel geld, en dus zeer goede advocaten. Waar ligt de grens? Wat dat betreft is de veroordeling van Berlusconi een belangrijk signaal. Maar daar zit ook een boodschap in... Toch iets voor de Hollandse maffia om deze zomer eens goed bij stil te staan! Subtiele bedreigingen… daar moeten de heren toch maar eens mee gaan oppassen. Ook de afrekeningen lopen steeds meer risico. En natuurlijk zijn enkele jaren cel wel ingecalculeerd, maar de beste crimineel is er een die buiten de bajes weet te blijven. Ik kan wel wat namen noemen, maar daar toe laat ik mij toch echt niet verleiden. Die gasten zijn mij veel te gevaarlijk, ondanks dat ik ze officieel geen crimineel mag noemen.

foto: RTL

Zomer, we hebben onze (door Polen waarschijnlijk neergelegde) wolf al gehad. Het was een echte wolf, maar dat dit dier op eigen kracht naar zijn plaats van vinden is gelopen lijkt toch iets te onwaarschijnlijk. Al willen we dat wel in Nederland. En bovendien weer eens iets anders dan de panter van afgelopen jaren.

Verder gebeurt er voldoende om de komkommertijd voldoende te vullen. Mijn eigen vrouw weet de IJmuider Courant op handige en tactische wijze zo'n twee keer per week te halen. Slim gebruik van de tijd, en nu zie je opeens andere fracties hun best doen ook in de krant te komen. Men wordt wakker. Andere jaren was ook de lezer zes weken vrij van politiek, maar het dringen begint. Verkiezingen zijn zeker in aantocht. Of sommigen lezen toch ook in de zomer de krant en ontstaat er toch een beetje een gevoel van jaloezie, want GroenLinks (en vooral Reina) is weer te slim bezig. Daar kan je niet bij achter blijven, want… ja, de verkiezingen. Men begrijpt onvoldoende dat wij ons op dit moment niet vanuit dat perspectief laten zien, maar vanuit onze overtuiging. Dat is natuurlijk lastig, voor sommige partijen. Maar het is wel mijn meisje die gewoon met een goed idee kwam!

foto: IJC

Nee, voortkabbelen is er deze zomer niet echt bij. Het is druk, én we hebben nog zomer ook. Ik zoek het evenwicht tussen werken en genieten van de zomer. Dat lukt wonderbaarlijk goed, mede dankzij onze weer goden. In mijn tuin, op het strand, op een terrasje; het lukt mij dagelijks (bijna) een paar uur echt een vakantiegevoel te hebben. Zonder reizen, zonder koffers, gewoon genieten. Dat is toch geweldig? Zelfs in mijn bovenkamer werkt de schakeling perfect en kan ik van hard werken op het ene moment zo overschakelen naar recreatie.

En dan genieten wij op onze (nieuwe) Hollederscooters van alle mooie en gezellige dingen die we (kunnen) doen. De eerste hittegolf, sinds 2006, hebben we al in de knip. Hopen we vandaag niet al op de tweede? Het gaat echt de goeie kant op.

 

Verder gebeurt er ook van alles, zoals een goede zomer betaamd. Dit keer een paar treinongevallen (ieder jaar lijkt toch weer een ander onderwerp te scoren; vliegtuigen, boten, bussen en nu dus treinen). De beelden worden steeds spectaculairder; je zag bijna dat de machinist nog zat te bellen terwijl de locomotief op de zijkant naar de camera schoof.

Misschien wel het mooiste, maar ook de grootste zomerzotheid, vind ik misschien wel de paus. Ik zou er bijna katholiek voor worden, alleen jammer dat ik niet in (hun) God geloof. Wat is die man goed en sterk. Een paus zoals een paus dient te zijn. Mens bovenal, maar hij is uitermate reëel en wars van de Koninklijke status van het Vaticaan. Nee, met zijn tasje het vliegtuig in. Twee kamers in plaats van een riant penthouse. Zijn positieve hint richting homo's. Noem maar op. Gewoon te gek, maar in de recente kerkgeschiedenis ook te zot voor woorden.

2013 gaat de boeken in als een bijzondere zomer. Weinig tijd voor de komkommers, want er gebeurt te veel. Veel positieve zaken. Er zit mij nog wel een ding dwars. Rutte en Samson zitten nog. Reina zal 13 augustus echt weer voor de tweede keer haar stille protest moeten tonen, op Plein 1945 in IJmuiden, tussen elf en drie. Ik hoop dat de steun (lijflijk) meer en meer gevolg gaat krijgen. Dan wordt het echt een mooie zomer.

foto: Volkskrant

We doen het nooit goed!

We doen het nooit goed. Sinds ik een officiële rol in de politiek vervul schaam ik mij wel eens voor mijn eerdere gedrag.

In de tijd dat ik politiek nog niet actief was stond ik snel klaar met mijn mening. Dat niet alleen; ik ventileerde deze mening ook graag. Meestal wist ik het wel beter, of had ik de oplossing. Heel af en toe durfde ik het aan te zeggen ergens geen mening, of standpunt, over te hebben, omdat het te ingewikkelde materie is. Toch bekritiseerde ik de politiek en was het met veel vooral niet eens.  

Inmiddels vervul ik wel een politiek ambt, zoals de mooi heet. Raadslid van Velsen. Wat stelt het voor? Veel dus. Ja het stelt veel voor. En wat merk ik. Tegenwoordig ontmoet ik veel mensen zoals ik vroeger was. Ik lees veel van mensen, zoals ik vroeger was. En de boventoon daarin is: kritiek. Ja, zoals ik vroeger was.

keuze te over... maar het is nooit goed!

Natuurlijk ben ik een kritische politicus, en probeer daarbij zo veel als mogelijk vanuit mijn eigen (partij-) standpunt de lijn te volgen. Maar, dat is erg lastig. Politiek is niet het staccato volgen van de eigen ideeën en idealen. Behalve wanneer wij in een dictatuur zouden leven. Dat doen wij echter niet; hier heet het democratie. Democratie is de minst slechte vorm van politiek. Maar wanneer, vanuit het meerderheidsprincipe, iets wordt besloten met een verschil van 10%, dan zijn er 45 van de 100 mensen dus niet eens met het genomen besluit. Dan kan je jezelf hier bij neerleggen… wat dus onder de definitie valt van democratie. Of je kan ageren tegen je verlies, en dat is wat de meeste mensen ten volste doen. En hoe dichter het bij je komt, hoe harder je gaat roepen. Hoe harder je roept, hoe eenvoudig de oplossing voor handen lijkt te liggen.




Inmiddels weet ik dat de werkelijkheid een stuk weerbarstiger is. De oplossing is leren omgaan met je verlies, en dat proberen zo constructief mogelijk aan te wenden. En daar houdt het op. En niet alleen bij al die stuurlui aan de wal… ook bij politici lijkt het vaak zo te werken. Op lokaal niveau, maar zeker ook op landelijk niveau. Wat dat betreft heb ik ontzag voor Jolande Sap met haar opbouwende inzet, afgelopen week. Zij heeft het landsbelang voor laten gaan op de eigen ideologie, echter zonder deze ideologie te verloochenen. Dat is pure politiek!

In de politiek zie je dat veel genomen besluiten al snel ter discussie staan. Veelal wordt er vanuit een kokerblik geregeerd. Dat is wat je binnen de lokale politiek wel heel erg sterk ziet, minder bij de landelijke politiek.

Ja, de kiezer zal de politiek altijd volgen en vol kritiek de activiteiten volgen. De mensen realiseren zich veelal niet hoe het werkelijk gaat en hoe het kan. Maar ik respecteer dat en hoop het altijd naar mijn achterban zo goed mogelijk uit te kunnen leggen. Met rechte rug kan ik mijn verhaal doen.

en kan ludiek



De cartoon is ook een middel de democratie te
bekritiseren.

Anders wordt het met de media. Naast de politiek en de burger is er nog het instrument media. En dan wordt het lastig, waarbij de schrijvende media de boventoon voeren. Een lokaal het allemaal nog  schrijnender is, dan landelijk. Ja, ik ben hier vrij negatief over. Om de simpele reden dat de journalistiek de macht van de pen heeft. Ze kunnen je de hemel in schrijven en helemaal kapot pennen. Naar een burger kan je nog uitleggen en weerwoord geven. Richting media sta je vrijwel machteloos. En de mensen volgen de waarheid van de pen. Sterke het bevestigt ze vaak in het negatieve cynisme en versterkt hun mate van kritiek. Jammer dat de zelfkritiek en een kritische blik naar de schrijvende pers (en andere media) nog wel eens ontbreken. Dat maakt de wereld van de politiek tot een oneerlijke concurrentie. De politicus verliest altijd, de krant heeft gelijkt, en de burger heeft voer door te zeiken. En toch blijkt de waarheid heel veel anders te liggen, alhoewel dat geheel niet van belang is. Meningen zijn gevormd en de uitleg van de feitelijke waarheid wordt uitgelegd als kontendraaierij…

Het lijkt ook van de journalistiek soms wel of het hen te doen is de politiek en de politieke besluiten in een negatief daglicht te stellen. Natuurlijk is het veel lastiger positief, opbouwende of constructief nieuws te brengen. Mij lijkt het echter een zeer mooie uitdaging In een column kan je helemaal uit halen, maar het lijkt of de schrijver dan ook direct alle (maatschappelijke) verantwoordelijkheid verliest. En dat kan, want je bent als columnist bijna heiliger dan de paus.

caberettiers gaan al wat meer
naar het randje...

Wat de media ook over mij zullen schrijven of hoe geprobeerd zal worden mij af te branden… ik geloof in mij zelf en mijn eigen waarheid. Ik zal mijzelf niet verloochenen en daardoor altijd met een rechte rug te kiezers aan kunnen kijken. Maar ik blijf mij altijd herinneren, dat ik vroeger ook zo’n eigenwijze zeikerd was, die het altijd beter wist. Gelukkig ben ik wel consequent geweest en heb gezegd met mijn mond ook maar eens het veld in te gaan. Als politicus heb ik veel meer recht van zeuren… maar de behoefte valt weg. Ik probeer te bouwen. Politiek is zwemmen tegen de stroom in. De enige vraag die mij nog rest: waarom ben im dit in hemelsnaam gaan doen?