Jacht op de pedofiel

bron: refdag.nl

In de Middeleeuwen was er de heksenjacht. In Nederland hebben we ons de afgelopen eeuwen sterk ontwikkeld. Op technisch gebied, op het gebied van kennis en ten aanzien van onze algemene beschaving. Dan veronderstel je vooruitgang van het individuele denken. Klopt, de heksenjacht is tegenwoordig vervangen door de pedojacht. Computers, mondialisering, supercommunicatie brengen ons blijkbaar terug naar... De Middeleeuwen.

Als kind speelde ik veel buiten. Op straat en in bosjes en het bos. Mijn moeder had mij gewaarschuwd voor kinderlokkers. Dat deden de meeste moeders. En de voorlichting ging verder dan alleen de nadrukkelijke mededeling; geen snoepjes van vreemden aanpakken. Ook als kinderen hadden we onderling een soort waarschuwingssysteem. Ja, ook in mijn jeugd waren er kinderlokkers en mannen die hun piemel lieten zien. Toch gebeurde er relatief weinig echte misstanden. Op straat dan, want zoals we weten was het leven van kinderen bij de katholieken hier en daar wel een stuk anders.

Maar nu is geen vroeger. De wereld zit anders in elkaar. Daar word je dagelijks mee geconfronteerd. Gebeurt en tegenwoordig meer, of zit de wereld zo in elkaar dat het erg veel lijkt? Ik ga voor het laatste!

Door de komst van internet wordt de individu meer en anders maatschappelijk betrokken. Meer vanuit het individuele belang, het sentiment en wetenschap. Het individuele belang omdat wij in een geïndividualiseerde wereld leven. Voeger was er de club, of vereniging die een maatschappelijke functie had. Nu kom je op voor je eigen belang. Het sentiment omdat alles veel dichter bij lijkt te komen. Dus wil men zich opwerpen als redder van het kind en heeft iedereen het gevoel dat het hem/haar ook kan overkomen. Maar de wetenschap is misschien wel het meest dodelijke. We weten van alles, kunnen overal achter komen, maar de meerderheid heeft nooit geleerd adequaat met die kennis om te gaan. Dus wordt iedere mug een olifant en is alles erg.

Bij de gevolgen staat men niet stil. Nog niet zo heel lang geleden werden homoparen nogal eens weggejaagd. Maar ja, die waren formeel niet veroordeeld. Maar gelukkig is er nu de pedo. Een gore viezerik die het met kinderen doet. Helemaal mee eens overigens.  Dan wordt ie opgepakt, gestraft en gerehabiliteerd. Misschien wist de buurt vroeger vaag wel dat er ergens een veroordeelde pedo woonde. Nou, dan let je iets beter op. Verder niks aan de hand. Nu weet heel Nederland waar welke pedo woont en gaat men er vanuit dat iedere pedo recidive is. Dat is wel makkelijk, want dan hief je niet na te denken.

Wel mooi die veroordelingen. Dan zit er in ieder geval een etiketje op. Ik zie het al voor me; de hele buurt maakt zich druk om een veroordeelde pedo die er is komen wonen en ondertussen werkt een niet veroordeelde pedo de halve buurt aan kindertjes af. Dat kan wel zeker de realiteit zijn.

Zolang iemand niet veroordeeld is, is hij/zij een potentiële dader. En een ding, potentiële daders zijn veel gevaarlijker, want... Die kennen we (nog) niet.

Nu weer de zwemleraar uit Leiden. Het lijkt wel of die ouders willen dat hun kind misbruikt wordt. Die man mag nergens wonen,maar kijk dan vooral eens naar het volk dat geert. Internet hebben ze wel, maar de wereld begrijpen... Ho maar. Een poosje geleden zag ik een zeer reële moeder op tv. Die had zo iets; hij woont daar, dan kan ik het een beetje in de gaten houden, maar die man verdiend een kans.

Ga er vanuit dat iedere veroordeelde een grote kans op recidive heeft. Mogen moordenaars, dieven, en andere criminelen dan nooit meer terug in de maatschappij. Moeten we in voortdurende angst voor hen leven? Daarvoor geldt toch ook dat de straf is uitgezeten en iemand een kans moet krijgen? Waarom gaat dit dan bij de pedo niet op? 

Nu nog een stapje verder. Straks kan je op internet zoveel informatie op doen dat je van iedereen aan het gedrag en andere kenmerken kan zien of hij/zij een potentiële misdadiger is. Iedereen gelijk al verbannen? De Russen maken het makkelijk. Een homo staat gelijk aan een pedo. Dus verbied je de homo.... Veroordelen voor het misdrijf. Ja, en dan moet ik weer heel erg aan die Middeleeuwen denken. De mens is geen steek veranderd! Door alle technische ontwikkelingen kan dat nog wel eens een nieuw en nog groter gevaar worden. De mens is namelijk nog helemaal niet rijp om met al die kennis om te gaan. Helaas, de pedojacht is geopend. Nu maar hopen op een stroomstoring van enkele maanden en even terug naar "af". 

 

bron: stoerbeek.nl

Velserend

Als klein kind aan de haak bij zo'n morsige stevige zwemjuf. Haar naam is mij even ontschoten. Ondanks de drukte van het zwembad wist ik de boel te overschreeuwen. Mijn angst was panisch. De hengel met haak sneed in mijn buik. Nee, bij Velserend heb ik nooit leren zwemmen.

Maar het was er altijd leuk en gezellig. Het opperhoofd liep er altijd door de menigte. Borst ver vooruit en een altijd gebruind lichaam. Een short en goed geknipt licht krullend haar. Ruud. Een stem die zelfs mijn angstgeschreeuw wist te overstemmen. En toch een man met een goed hart. Hij was Velserend. Groeide er op en woonde er. Zijn moeder heeft nog jaren drie huizen naast ons gewoond. In de Frans Netscherlaan. Ruud van Deurzen.. op internet is er zelfs geen foto meer van hem terug te vinden. Ja, zelfs de foto's van de glorie van Velserend zijn beperkt.

Hoe velen hebben de tijd daar niet door gebracht? Niet alleen de mensen uit Santpoort, maar men kwam van heinde en ver. Het was een beroemd buitenbad, gevuld met natuurlijk water. Ik zie de kleedhokjes nog voor mij, maar op enkele meters het donkere water. Ruud, die altijd diverse activiteiten voor de kinderen organiseerde. Schatgraven, behendigheidspelletjes. Ruud was top, behalve wanneer je liep te kloten. Dan veranderde hij in ene tierende stier, waar je graag niet dicht bij stond.
Ondanks mijn zwemangst en het feit dat ik het daar nooit heb geleerd, ben ik veel in Velserend geweest. Een beetje zomerweer en je pakte het fietsje.

Dat was... Het verhaal van een oude man.. zo voel ik mij nu. Velserend is verlaten. Het bad is lek en leeg. Er om heen staan wat vervallen hokje. De seizoenshuisjes lijken nooit te hebben bestaan (er waren altijd een aantal stacaravans van mensen die het hele seizoen op Velserend verbleven, als ware het een camping). Ik was nog niet zo lang weg uit Santpoort toen ik het hoorde. Ruud had zelfmoord gepleegd. Later bleek dat hij homofiel was en hiermee niet uit de voeten kon. De zelfmoord van Ruud luidde het einde in van Velserend. En steeds verder verloederde dit prachtige stukje cultuur. Uiteindelijk legde de brand het hotel restaurant in de as. Onderwijl was er al een monsterlijk lelijke sauna gebouwd en waren er projectontwikkelaars met absurde plannen. Zoiets mag nooit gebeuren. Een belediging aan Santpoort, de Santpoorters en de geschiedenis.

En na jaren kwam ik weer terug in het dorp. En nu ook nog als raadslid. Velserend was voor mij een pijnpunt, zoals het daar lag. Maar nu kon ik er iets mee. In ieder geval die afschuwelijke herinnering van het verval weg te laten halen. Samen en gevoed door bewoners heb ik de strijd aangebonden. Gelukkig, die rotzooi wordt nu weggehaald. De reizende padden doorkruisen straks het gebied weer en de bijzondere planten ontluiken spoedig.

Maar we zijn er nog niet. Het blijft een trieste lege plek. Misschien blijven die rare bouwhekken ook nog jaren staan. Wat zal hier ooit komen? Ik vrees het ergste... de tijd schrijdt voort, net als de ontwikkelingen. Toch moet je soms in de geschiedenis kunnen blijven hangen. Dit is zo'n voorbeeld. Bouw hier nooit moderne flats, of lelijke villa's. Probeer de oude glorie van Velserend weer terug te krijgen. De eerste projectontwikkelaar die hier een goed initiatief in heeft, krijgt mijn zegen. Bouw de nostalgie terug, maar probeer het zo te doen dat het een overlevingskans heeft. Lastig en een beetje met elkaar in tegenstrijd. Toch hoop ik het heel erg, dat wanneer ik oud ben en dood ga er weer een Velserend is... tenminste dat ik er vanuit ga nu zo'n beetje op de helft van mijn leven te zitten....