Oorlog!

In het dagelijkse leven zijn we er niet zo mee bezig. Tijdens gesprekken met onze Turkse vrienden en kennissen worden we er steeds mee geconfronteerd: we leven in een land in oorlog!

Oorlog..., mijn hele leven heb ik een gevoel van binnen, een soort angst, om in een oorlogssituatie terecht te komen. Toch ben ik in mijn leven een paar keer in een land in een conflictsituatie geweest. Spannend en het "sensatie" gevoel won het van iedere angst. Eigenlijk ook nu, ontbreekt mij het besef van de spanning en dreiging in Turkije. Een vreemde situatie en vol tegenstrijdigheden. Neen, ik besef is nog niet echt doorgedrongen en wellicht gebeurt dat ook nooit.



Natuurlijk zijn er grote spanningen in deze regio. Aanslagen in Istanbul, grote onrust en gevechten in Oost Turkije, ISIS, PKK, en noem maar op. Grote groepen vluchtelingen trekken door het land op weg naar "vrij" Europa. Maar, Turkije is groot. Waar wij zitten is er niets direct merkbaar. Alleen, het toerisme, dat blijft zwaar achter. In het dorp klaagt men steen en been en inderdaad, relatief gezien is het dorp uitgestorven, voor de hoogseizoen begrippen. Mensen durven niet meer te komen. Niet vreemd, want de media geven veel aandacht aan deze regio. Veel negatieve aandacht en het zal mij niet verbazen wanneer heel veel mensen denken dat het onveilig is in heel Turkije. Doemdenkers versterken dat gevoel nog eens extra. De nuance ontbreekt en de mensen laten zich door angst leiden. Niet nodig! De veiligheid in Istanbul is vergelijkbaar met die in London of Parijs. Ook daar zijn aanslagen en loop je risico. Met de globalisering loop je in feite overal dat risico, kijk maar naar die gek in de Thalys. Maar oorlogsgebieden zijn écht gevaarlijk, volgens de media. Om die reden is het in Istanbul gevaarlijker dan in London. Tot daar weer een aanslag gepleegd wordt.

Natuurlijk is ISIS een grote dreiging. Het zijn machtswellustelingen, heeft niets met Islam of geloof te maken, maar puur met indoctrinatie, wellust en frustratie. Echter, het is net een slang, waardoor ISIS moeilijk te bestrijden is, dan wel te vinden. Tevens maken anderen er politiek gebruik van. Aan de ene kant levert Turkije wapens en steun aan ISIS, terwijl zij deze groep bandieten ook bombarderen. Erdogan heeft zijn agenda vast klaar liggen. Hij wil de sultan van de regio worden, de Allah op aarde. Verdeeldheid komt hem goed uit. Bij de laatste verkiezingen kreeg hij een forse tik. Ondanks dat hij twee miljoen Syriërs mee heeft laten stemmen, voedselpakketten en andere cadeau's heeft uitgedeeld. Toch verloor hij. Nu staan de verkiezingen uitgeschreven voor 1 november. Ik acht de kans groot dat in oktober duidelijk wordt dat dat verkiezingen niet door zullen gaan. De onlusten in Oost Turkije zorgen er voor dat daar geen democratische verkiezing plaats kan vinden, dus kunnen de verkiezingen überhaupt geen doorgang vinden. De AKP kan dus gewoon een tijd onbeholpen door regeren. Langzaam ebt de democratie weg in Turkije, en staat "sultan" Erdogan op. Een zeer slimme en doortrapte strateeg. Helaas volgen velen hem. Omdat ze het vermogen niet bezitten juist te kiezen, omdat ze gevoelig zijn voor de zak rijst en ander voedselmiddel, wat zij ontvangen bij het uitbrengen van hun stem. In Turkije is zeer zeker een machtsoorlog gaande.



In gesprek met Turken verneem ik veel pessimisme. Politieke lamgeslagenheid. Of men is positief over hun president en zijn partij, of het geloof ontbreekt dat hij de democratie voortzet. Op zich een reële angst, maar dat alcohol straks nergens meer te krijgen is en vrouwen verplicht een hoofddoek moeten dragen...., nee, zover zal het niet komen. Alhoewel, zeg nooit; nooit. In ieder geval is het huidige politieke klimaat hier niet echt geruststellend. Dat merk en hoor je ook bij veel Turken. Ze voelen zich machteloos en het onderlinge vertrouwen is ten aanzien van de politiek ver te zoeken. De kritiek wordt sinds juni overigens wel veel sterker en publiek geuit, wat daarvoor nog haast onmogelijk was. Er veranderen dus wel een aantal zaken, maar niemand overziet de consequenties.

De somberheid en de hiermee gepaarde gelatenheid valt mij bij veel Turken op. Veel Turken hebben zich voorbereid om, indien nodig, per direct het land te verlaten. Strijd lijkt bij deze lieden opgegeven. Strijd ervaart men als zinloos. Ondertussen heeft Erdogan het voor elkaar, middels een mandaat, niet alleen ISIS aan te vallen, maar ook de PKK. Overigens staat PKK niet voor alle Koerden, bij lange na niet. Desalniettemin laait de strijd in het oosten weer op. Correct vernomen is Turkije inderdaad een land dat verkeerd in de staat van oorlog.

De oorlog is niet overal. Feitelijk tenminste niet. Wel beschouwd kan je ook zeggen dat het overal oorlog is, zelfs in Nederland. Het kabinet houdt zich vrij vlak en schiet haar peilen op Griekenland. Wat is oorlog en waar wordt gevochten? Niet zo maar wat vragen, maar de essentie van het heden. Oorlog is ook beleving. Ja, dan kan zeker bevestigd worden dat Turkije in staat van oorlog is. Toch zit ik rustig op onze waranda. Biertje en voor het slapen een rakı.



Vier  weken geleden schijnt een groep van 43 vluchteling hier aan land te zijn gegaan. Ik vernam dat, maar heb nog steeds geen vluchteling gezien. Misschien heb ik ze wel gezien, maar ze zijn mij niet opgevallen. Via de berichtgeving in de media weet ik van de vluchtelingen stroom. Een vluchteling is een gewoon mens. Een vluchteling hoeft niet persé  gestigmatiseerd te worden. Rijk, noch arm, niemand wil op zo een manier huis en haard moeten verlaten. In die zin ben ik overigens ook een vluchteling. Dat er grote stromen zijn, is bekend, maar hier in Turkije struikel ik niet (merkbaar) over vluchtelingen. Of ik heb ze nog niet gezien, of ze zijn mij absoluut niet opgevallen. Ook ten aanzien hiervan weten de media vooral de smeuïge kantjes uit te lichten. Maar nu wordt het nieuws beheerst tot iets zeer schrijnends; Aylan Kurdi. Dat brengt het weer heel erg dichtbij. Nog meer zegt het over het gedrag van de grote landen.

Inmiddels zoeken velen na jaren meer zekerheid en willen hun land en Turkije achter zich laten. Dus ook vanuit Turkije trekt men naar het westen. Aylan is slachtoffer van de grote mensen. Ik zie de foto van dát jongetje... En gisteren dat miljoenenjacht... Wat een ongelijkheid..., ingegeven door zinloze hebzucht. Macht. Dan speelt de situatie van Griekenland nog een belangrijke rol. Economisch zijn zij in het nieuws, maar ook inzake de vele bootvluchtelingen. En ja, de stroom is groot, maar Turkije ook. Dus dat zij aan mij voorbij gaan is niet bijzonder. Dat het hier letterlijk om de hoek plaats vindt, doet echter pijn. Heel erge pijn.



Turkije, een land in oorlog. De oorlog is nog niet hier. Misschien komt ie hier, anders gaat de oorlog hier aan ons voorbij. Effecten zijn hier wel, zoals het beperkte aantal toeristen. Ergens is dit een heel gecompliceerd land. Ik vrees dat het land is overgeleverd aan de grillen van Erdogan... En dat leidt misschien tot vergelijken met de sjah van Perzie, Sadam Hoessein, Assad, en vele anderen. Desalniettemin lijkt Erdogan het voorzichtig en slim aan te pakken. Intelligent genoeg om te zorgen dat Turkije net geen Syrië wordt. Ik ga zo rustig slapen. Wie weet hoe lang ik iedere dag rustig kan gaan slapen. Niemand, maar ik slaap hier wel rustiger dan het laatste half jaar in Nederland. Misschien is Nederland ook wel in oorlog, dan wel op een andere wijze.

Beste Turken,

bron: antibjz.nl

Beste Turken,

Bij de gemeenteraadsverkiezingen in Turkije is de AK-partij van Erdogan als winnaar uit de bus gekomen. U, inwoner van Turkije (dan wel de Turkse nationaliteit dragende), heeft gekozen voor de vooruitgang welke Erdogan uw land gegeven heeft. Uw welvaart maakt uw meerderheid kritiekloos.

Critici geven aan dat Erdogan zich meer en meer ontwikkelt als dictator. Twitter en You Tube verbannen heeft daar inderdaad alle schijn van. Dat hij verwikkeld is in fraude en corruptie schandalen wordt op dictatoriale wijze de kop ingedrukt. Normaal zal een regeringsleider het recht doen zegevieren en zijn gelijk via deze weg pogen te halen. Erdogan niet. Misschien heeft hij inderdaad wat te verbergen. Daar gaat hij echter niet op in. Nee, hij schreeuwt dat het allemaal leugens en bedrog zijn.

En nu lijkt u, als Turk, zich evenals Erdogan af te sluiten voor het recht. Ja, want u heeft het goed gekregen onder zijn regime. Turkije is modern land geworden en uw levensstandaard is gegroeid. Een goede reden alle kritiek te laten varen en deze man te blijven steunen. Dat doet mij ergens aan denken.

Hitler. Ooit democratisch gekozen. Tijdens de crisisjaren gaf hij Duitsland en haar inwoners welvaart. Volkswagen Kever, de eerste snelwegen, werk. De meerderheid droeg hem op handen. Dat hij meer en meer dictatoriale trekjes kreeg, deerde de Duitsers niet. Immers; Hitler bracht welvaart. De massale steun heeft in dit geval zelfs geleid tot een van de ergste oorlogen, die de mensheid gekend heeft. Dat is niet perse nodig. Een ander voorbeeld is te zien in Venezuela.

bron: selcukefendi.com

Chávez bracht een zekere welvaart bij de armen (dé meerderheid) en kon niet meer stuk. Zelfs zijn opvolger Maduro kan bij deze groep nog niet stuk. En dit terwijl de situatie al aardig verslechterd is. Het gaat steeds verder bergafwaarts met Venezuela. Het gaat zelfs helemaal niet goed, maar de armen mogen gratis naar de dokter, dus steunen zij Maduro. Wilt u, in Turkije, verantwoordelijk zijn voor dit soort voorbeelden? Realiseert u zich hoe relatief uw huidige welvaart is?

Erdogan is een gevaar. Hij tart het secularisme, maar ook de democratische grondbeginselen. De held Atatürk is duidelijk niet zijn held. Ook Atatürk scandeert hij, terwijl Atatürk voor u toch nog steeds de ultieme nationale held is? Gaat u die nu inwisselen, omdat er een metro is in Istanboel, uw huis beter is, de auto nieuwer? Tegenstanders zijn subtiel en stapje voor stapje  weggewerkt. Kritische journalisten,  kritische militairen; velen zijn opgesloten. Sommige na jaren eindelijk veroordeeld. Ja zelfs de rechtsstaat wordt aangetast, door kritische rechters te ontslaan. En dan natuurlijk het verbod op sociale media, als Twitter. Erdogan, hij regeert uit angst. En u wilt dat niet zien. U bent misschien wel een van de vele Turken die op de AK-partij heeft gestemd.

Of toch niet. Bent u een Turk die zich steeds meer zorgen maakt over uw toekomst? Een Turk die overweegt uw land te verlaten, omdat de toekomst voor u zo onzeker is. Omdat de toekomst u gaat beperken in uw vrijheid. Het verbod op alcohol, de kleding van de stewardessen van Turkse luchtvaartmaatschappijen. Op alle fronten bent u ongerust. En terecht, omdat vele van uw medeburgers zich blind laten leiden. En waar zal dit alles toe leiden? U kent de angst voor het onbekende, maar vooral voelt u zich beperkt. Beperkt in uw eigen land, uw vrijheden en uw vrijheid van meningsuiting. Het is u niet duidelijk wanneer u iets zegt, wat de overheid niet aanstaat. U weet niet eens wanneer u opgepakt kan worden. Argentinië en Chili is de jaren zeventig en tachtig. Mensen verdwenen, regelmatig om niets. Dat waren dictaturen. Gelukkig is het daar goed gekomen. Hoe zit dat in Turkije? Zolang Erdogan nog zo gesteund wordt stevent ook uw land af op een dictatuur. De geschiedenis toont haar voorbeelden. Blijkbaar leert de mens weinig van haar geschiedenis.

bron: halkinhabercisi.com

Ik ben Nederlander en inwoner van Nederland. Ik maak mij ongerust over vele zaken, maar ook over de situatie in Turkije. Wat kan ik doen? Hoe kan ik u overtuigen u wel kritischer op te stellen jegens de AK-partij en Erdogan? Of hoe kan ik u helpen het gezag van Erdogan in te perken en uw toekomst enige geruststelling te bieden? Waarschijnlijk loop ik het risico zelfs straks uw land niet meer in te komen. Ik kom er graag. Tja, hoe kan ik u helpen en voorkomen dat ik mij zelf schaad? Ik kan niet veel. Wel hoop ik van harte, dat Turkije deze weg niet blijft vervolgen. Dat het weer een goed land wordt en de welvaart optimaal wordt behouden. Dat het recht moge zegevieren. In ieder geval weet u, mijn steun heeft u.

no merci... no Morsi

Morsi en Erdogan

Spannende dagen in Egypte, nog steeds onrust in Turkije. Syrië in burgeroorlog. Het rommelt in het nabije midden oosten. In al die landen zijnde problemen anders. Toch zie ik een overeenkomst tussen Turkije en Egypte.

Al eerder heb ik aangegeven hoe Erdogan de democratie in zijn voordeel en eenzijdig uitlegt. Immers, Erdogan duwt op een haast dictatoriale wijze zijn besluiten door. Uitgaande van het feit dat hij democratisch gekozen is, en daarbij dus een meerderheid vertegenwoordigt, legitimeert nog niet dat hij de rest van de bevolking kan negeren. En dat is wat wij bij Morsi zien.

Een jaar geleden is Morsi president van Egypte geworden, op basis van een democratisch proces. Morsi hoort tot de Moslim Broederschap, een politieke stroming die de islamitische wetgeving (Sharia) in grote mate wil invoeren. Daartoe heeft hij er voor gezorgd dat hij als president meer macht heeft gekregen en daar vanuit veranderd Egypte steeds mee in een moslim staat. In principe is het echter een seculiere staat (scheiding tussen politiek en religie). De inzet van Morsi maakt dat Egypte in steeds mindere mate seculier is. Daarnaast blijven tal van afgedwongen veranderingen uit. En dat wordt dus niet door de bevolking gepikt.

Hier gaat de vergelijking met Turkije volledig op. Ook Turkije is seculier. Een waardevolle erfenis van Ätatürk. En door zeer veel Turken nog steeds aangehangen. Toch legt Erdogan tal van regels op, ook in de lijn van een sharia-achtige wetgeving. Een voorbeeld is het alcoholbeleid, maar ook de kledingvoorschriften van het personeel van Türkisch Air. 

Maar dan een groot verschil. Niet dat Erdogan langer bezig is, maar wel dat hij tal van (hoge) militairen op vage gronden op pakt, en opgepakt heeft. In feite heeft hij het leger onthoofd. Het leger dat zich meerdere keren had opgeworpen als beschermer van de democratie, én de seculiere rechtsstaat. Van die kant heeft hij niets meer te vrezen en kan hij zijn gang gaan. Blijkbaar had hij geen rekening gehouden met het volk... Bijna de helft daarvan dus. Maar dat telt voor Erdogan niet.

In Egypte ligt het anders. Militaire kopstukken zitten er nog, en spreken. Het leger beschermd de rechtsstaat en de seculiere staatsvorm. Als het allemaal gaat lukken tenminste. 

Heb ik nog wel een probleempje. Eigenlijk ben ik passifist en anti militaristisch. Ik zou dus tegen iedere militaire inmenging moeten zijn. Toch moet ik toegeven nu wel blij e zijn met het leger en teleurgesteld dat het leger in Turkije zo buiten spel is gezet. Zo zie je maar, dat de wereld niet zwart-wit is. Wel hoop ik dat, wanneer het leger haar rol neemt, dit niet gaat leiden tot een militaire dictatuur. Maar, eerlijk gezegd, ik ben daar op de een of andere manier echt bang voor. Het derde machtsblok (het volk) is te sterk geworden. Goede evenwichten zijn belangrijk, vooral wanneer een van de drie machtsblokken te ver gaat. Van welke kant dan ook. Misschien een van de winsten van onze moderne ontwikkelde maatschappij. In ieder geval hoop ik dat dat Turkije leert van Egypte, Erdogan niet blind is voor de positie van Morsi. Stoer, die mensen in Cairo! Ik heb ontzag voor ze en hoop dat ze een betere staat krijgen. Maar het zelfde geldt voor Turkije en ik hoop dat het daar niet zo ver hoeft te komen, als de situatie in Egypte. Van hier wens ik de Turken heel veel sterkte en succes in hun strijd! Ik voel het... In beide landen gáát het lukken!

En inderdaad, meneer Morsi is inmiddels afgezet. De grote vraag is of hier sprake is van een militaire coup, of een militaire interventie (de democratie te redden). Gezien de informatie die tot ons komt kan je bijna niet over een coup spreken. Nu alleen nog hopen dat de aanhangers van de Moslim Broederschap zich als waardige burgers tonen, en niet hun gelijk met wapengekletter willen gaan afdwingen. Zo zien we maar weer; democratie is niet altijd gemakkelijk. Wel goed dat er nu meer oog komt voor de rechten van alle burgers en zeker hoop ik daarbij dat de rol, en bescherming, van de vrouw veel aandacht krijgt en ook zij zich veilig kunnen gaan voelen in het nieuwe Egypte!

Taksim.....

Volgens Erdogan is democratie de helft plus een een geeft daardoor een mandaat van een dictatoriaal regime, gedurende de regeerperiode. De uitgangspunten van de grote Ataturk worden hiermee wel zeer persoonlijk geïnterpreteerd. Ja, we spreken over Turkije.

Wat er op het Taksimplein gebeurt zie ik als een positief teken. Tien jaar hebben de Turken zich laten leiden door de groeiende economische welvaart, en waren zij blind voor wat Erdogan verder uitspookte. Maar nu wordt Turkije langzaam wakker. Een, helaas grote, meerderheid nog uitgezonderd, maar dat is vooral gerelateerd aan het religieuze karakter van het beleid van Erdogan. De, min of meer, religieuze Turk staat dan ook nog pal achter hun premier. Maar velen worden wakker, gaan zien wat er met het land dreigt te gebeuren, en staan op. Door Erdogan is Turkije een stuk welvarender geworden. Economisch gaat het relatief goed, maar er is een subtiele schaduwzijde. De bemoeienis met de kledingvoorschriften bij de nationale vliegmaatschappij, bijvoorbeeld.  Waar bemoeid de politiek zich mee? Uitleggen dat dit een gevolg van de democratie is gaat mij echter te ver. Drankbeleid is natuurlijk wel weer een politiek item, alleen de wijze waarop en de kaders gaan democratie voorbij. Voor Erdogan betekent democratie blijkbaar dat de 49% die niet op hem gestemd heeft ook niet meer mee telt, geen bestaansrecht meer heeft en zich eenvoudigweg dient te schikken.

De aanpak van hoge militairen en journalisten tonen dat de huidige Turkse politiek een wel heel eigenzinnige democratie hanteert: wie niet voor is, is tegen en dient de mond gesnoeid te worden. Volgens mij heeft Ataturk het zo nimmer bedoeld. 

Overigens, in de jaren dertig van de vorige eeuw was er ook een democratisch gekozen staatshoofd. Ook hij trok de touwtjes steeds strakker, wist winst te halen uit de economische misère. Het ging dat land goed, maar daarna volgde er een oorlog. Een die wij nooit vergeten. Ik zeg niet dat Erdogan gelijk staat met Hitler, maar er zijn we hele serieuze vergelijken te maken. Er zit meer risico in dan we denken, vooral wanneer je veel Turken positief over hem hoort, want hij brengt welvaart... maar hij breekt ook af, en blijkbaar maakt welvaart blind voor het kwade. En dat effect kennen we...

Dat de militairen in het verleden de democratie beschermd hebben is misschien niet goed geweest, maar bleek wel nodig. Kijkend naar het huidige beleid is het heel slim geweest op voorhand militairen te elimineren, want anders had het leger inmiddels zeker aangegeven dat de democratie van Erdogan niet een gedeelde definitie van dit begrip is. Om het eenvoudig te houden; of het wel of niet terecht is, de militairen is op voorhand al het zwijgen opgelegd. En niet veel anders geldt het voor kritische journalisten. Oftewel, je haalt de publieke kritiek weg, en je kan je gang gaan.

Zo gebeurt het nu al een tijdje, maar het werkt niet. En soms kunnen bomen in relatie tot een winkelcentrum de aanleiding zijn. Zoiets kleins ja...nu gaat hij te ver en blijkbaar durft de kritische Turk nu op te staan. Het protest is losgebarsten. Er valt nog veel meer over het beleid, en vooral de achterbakse strategie, van Erdogan te zeggen. Er kan zo een beerput open getrokken worden. Maar nu wil ik het laten bij de protesten. Via deze weg wil ik alle protesteerders een hart onder de riem stoppen en wens ze heel veel succes! Jongens en meisjes, zet hem op, haak niet af en bescherm je eigen democratie. Succes, met het Taksimplein als symbool!

De Hoofddoek in Turkije

Recent heb ik geschreven over Salafisten in Tunesië. In Egypte hebben de Moslimbroeders de macht en is er sprake van Islamitisering. De angst in Syrië is dat de rebellen misbruik maken door toe te werken naar min of meer Islamitische staat. Over Turkije hebben we het niet, maar ook daar vindt een verschuiving plaats.

Toen Erdogan president werd waren er al protesten, omdat men bang was dat hij de seculiere staat zou aan tasten. Zijn vrouw droeg publiekelijk een hoofddoek. Toch bloeide de economie op en hij werd herkozen. De gewone Turk heeft niet door wat er in Turkije gebeurt. De kritische Turk wordt de mond gesnoerd. In het verleden heeft het leger enkele keren ingegrepen om de gedachte van Atatürk veilig te stellen. Ook nu dreigde het leger de Turkse seculaire democratie veilig te stellen. Erdogan heeft toen enkele tientallen militairen op laten pakken. Inmiddels zitten vele militairen vast. Met vage processen worden zij voor jaren opgesloten. Een aantal van hen is echter al geruime tijd met pensioen, of geen militair meer. Het proces van oppakken en opsluiten gaat voort. Toch blijft het angstwekkend stil.

In Nederland hoor je weinig over de stille politieke omwenteling in Turkije. Het journaille is er blind voor, hebben de juiste netwerken niet, of zijn misschien bang het aan de grote klok te hangen. De Turkse overheid gaat langzaam de kant op van het oude Oostblok. Niet economisch, wel politiek. Wie weet hoeveel telefoons getapt worden? Wordt email doorgelicht? Het is gissen, maar er zijn berichten dat het gebeurt.

Verder zijn er kleine signalen. Een beetje over internet zwerven en er zijn berichtjes, die als je ze op telt een zorgelijke waarheid tonen. Bij Turkisch Airlines wordt geen alcohol meer geschonken. Een berichtje van niks... althans dat zou je denken. Vanuit Islamitisch perspectief krijgt zo'n bericht gelijk een ander gewicht. En hoe zit het met de  alcoholverkoop in het land zelf? Je merkt dat de staat steeds meer invloed probeert uit te oefenen. Ja, hoe lang duurt het voordat je in Turkije geen alcohol meer kan kopen? Een paar jaar misschien.

Een ander bericht via internet. Turkije wil gemeenten langzaam gaan afschaffen en de ex gemeenten komen onder direct toezicht van de staat. Moet je hier iets achter zoeken? Ik vrees van wel, want je merkt de invloed van de Islam groeien. Bij een centrale overheid is dat wat beter te realiseren, dan wanneer je allemaal gemeenten hebt die een (relatief) eigen koers varen.

En met een beetje speurwerk kom je er achter dat het in Turkije toch echt de verkeerde kant op gaat. Het grootste gevaar daarvan is dat Turkije ook een deels moderne staat is, met moderne mensen. Dat deel van de Turkse staat zal de verandering niet pikken, wanneer dit de grenzen van de verworven democratie tart. En zo veel mensen kan de Turkse staat preventief niet opsluiten. Op een dag zal dat leiden tot conflicten. En dan krijg je ook het conflict met de Turkse Koerden wat dan weer op zal laden. Grote politieke onrust zal het resultaat zijn. Misschien wel een burgeroorlog. Nu klinkt dat vreemd en onwerkelijk, maar wanneer deze ontwikkeling niet keert, zal het wel eens heel relevant kunnen zijn. Ik moet er niet aan denken. Ik hoop dat het tij tijdig keert. Ik vind het ook jammer, want diep in mijn hart bevalt Turkije mij. Ik zou er wel willen en kunnen leven. Maar nu even niet. Wat ik zo lees is erg zorgelijk. Het gebeurt erg snel en te veel achter gesloten deuren. Laten we in Nederland scherp zijn en misschien moeten wij vanuit ons land de misstanden in Turkije eens meer en publiekelijk aan de kaak stellen. Laat dit een eerste aanzet zijn.