Het Catalaanse referendum...

Spanningen op het Iberische schiereiland. Niemand die op dit moment een idee heeft hoe dit gaat aflopen. Het gaat natuurlijk over het onafhankelijkheidsreferendum in Catalonië. Sowieso heb ik al eerder geschreven over mijn aversie tegen referenda en wederom wordt dit bevestigd. In dit geval zitten er wel meerdere invalshoeken bij.



Tweeënveertig procent van de Catalanen heeft gestemd. Dat is géén meerderheid. Van die 42 procent heeft 92% voor onafhankelijkheid gestemd. Maar is hier daadwerkelijk sprake van een meerderheid? Niet in mijn perceptie. Voor enige representatieve uitkomsten moet, mijns inziens, een drempel gehanteerd worden van een opkomst van minimaal 2/3. Wanneer dan zo veel lieden vóór stemmen ben ik geneigd inderdaad een meerderheid te accepteren. In dit geval heeft 58% geen mening gegeven. Deze groep heeft zich niet uitgesproken voor de afscheiding, dus kan de regering van Catalonië niet beweren dat een meerderheid voor afscheiding is. Anders dus, dan dat een meerderheid wel voor de afsplitsing heeft gestemd. Heel sec bekeken is er onvoldoende draagkracht voor de huidige conclusie: afscheiding.

Het tweede is mijn visie inzake nationalisme. In mijn manifest Merhottisme spreek ik over deze gevoelens en stel dat wij primair wereldburgers zijn. Natuurlijk heeft ieder mens het sentiment van zich ergens aan gebonden voelen, maar in feite is dit niet meer dan een valse emotionele binding. En juist dat patriotisme heeft in de geschiedenis tot veel ellende geleid en zelden tot daadwerkelijke verbetering. Meer dan het labelen van een provocatie kan ik de acties van de Catalanen niet bestempelen. Feitelijke effecten herken ik niet. Bovendien het versterken van het "wij" gevoel leidt tot juist meer onderscheid, onbegrip en conflictsituaties. In plaats van afscheiden pleit ik voor grotere verbanden. Maar (en dat stel ik ook in het Merhottisme) er moet ruimte zijn voor de individuele (groeps) identiteit (cultuur, taal/dialect, etc.).



De andere zijde van de medaille, in deze, is de opstelling van de Spaanse Nationale regering en de Spaanse koning. Dat dit soort referenda verboden is bij wet zal zeker zo zijn, echter de wijze waarom de regering, én de premier, hierbij op hun strepen staan is een vorm van uitlokking en juist koren op de molen van de Catalanen. Wanneer de regering aan had gegeven dat de Catalanen dan maar even mogen spelen, maar dat de resultaten geen enkel recht dienen, was er al sprake van een hele andere sfeer. Als de regering op de uitkomst had gereageerd, zoals bijvoorbeeld hier boven heb je een geheel andere discussie. Nu toont de regering zich alleen maar hard en stug. Kortom, zeer uitdagend, waardoor de mensen uit Catalonië juist gevoed worden het referendum door te laten gaan en de uitkomst een (te) hoge waarde te geven.

Mij onbekend is het traject tussen de Spaanse regering en de Catalaanse regering in het voortraject van het referendum. Had men niet op andere wijze nader tot elkaar kunnen komen, of heeft de Spaanse overheid direct bot en afwijzend gereageerd op de Catalanen?



In dit geval kan en mag kritiek op het politie optreden niet ontbreken. Elfduizend man zijn naar Catalonië gestuurd... Daarmee provoceert de Spaanse overheid natuurlijk ook al.  Maar met het optreden worden daadwerkelijk grenzen overschreden. De beelden zijn onomstotelijk wanneer het gaat over mensonwaardig handelen. De politie behandelt mensen of het vee is. Maar ook zie je agent ruig op mensen inspringen en schoppen, die gewoon zitten. Niks doen. Trappen om het trappen lijkt wel. Schandelijk hard en in de "gewone" wereld is dit gedrag van misdadigers, dan wel dat wij dit gedrag misdadig noemen. Gedrag wat ook nauwelijks meer iets te maken heeft met de taak en functie van de politie; handhaving, orde bewaking, veiligheid. Ze handhaven niet, maar lokken uit. De mensen stelden zich (uitzinderingen daar gelaten) juist passief op. De politie was hier onomstotelijk de agressor. En dat is een heel verkeerd signaal, zeker in een situatie als deze. Vergelijkende foto's met de dictatoriale periode verspreiding zich dan ook terecht over de wereld. Dit optreden was geen politie optreden, maar dictatoriale mondsnoering...



Al met al een toch iets meer complexe zaak, dan zich in feite aan laat zien. Dit neemt echter niet weg dat ik van mening ben dat de weg naar onafhankelijkheid, op basis van het referendum, geen democratisch besluit is. Wat dat betreft kan ik alleen maar hopen dat men, op het Iberische schiereiland, tijdig bij zinnen komt...

Verachtelijk terrorisme

De Rambla, Barcelona, een van de meest recente aanslagen. Inmiddels alweer ingehaald door twee andere aanslagen, waaronder zelfs een in Finland. En weer allemaal uit naam van ISIS...

Bij de Spaanse aanslag was de dader nog maar 17 (of 18) jaar. De anderen waren ook vooral nog jong. De aanslag heeft, naar mijn mening, twee kanten. De eerste is de kant van het risico. De andere kant is die van de daders.



Om te beginnen weten we inmiddels dat het terrorisme moeilijk te bestrijden is. Met name het terrorisme in naam van ISIS zit vol verrassingen. Alhoewel, ook veel voorspelbaarheid te zien is. Overheden claimen regelmatig aanslagen te hebben voorkomen. De "cellen" waren dus enigszins bekend bij de opsporingsdiensten. Ook na aanslagen blijken de daders al in het vizier van de speurders te zijn gesignaleerd. Overheden zijn alert op dit zogeheten "moslim terrorisme" (wat overigens in feite geen flikker met de Islam te maken heeft). Toch laat men zich verrassen. De aanslag in het stadje in Finland komt bij een ieder waarschijnlijk als een volkomen verrassing. Hoe verzin je het... Maar, de aanslag op de Rambla is in feite een open deur. Een super drukke plaats, met veel toeristen. Zeker wanneer je uit gaat van eerdere aanslagen was de Rambla een risico plek en was het wachten op het moment dat het verkeerd zou gaan. Dat zelfde geldt bijvoorbeeld ook voor de Dam of de Kalverstraat in Amsterdam. En wanneer er dan een festiviteit is, neemt het risico nog meer toe. Het ultieme bewijs hiervan was de aanslag in Nice. De laatste aanslag was voor mij dan ook niet echt een verrassing, hoe lullig ik het ook vind dit zo te moeten uiten.

Blijkbaar dachten de Spaanse autoriteiten er ook zo over. De beveiliging was wat opgeschroefd. Vervolgens heeft men wat gaten laten vallen... Ook in Barcelona zouden festiviteiten plaats vinden. Een signaal extra alert te zijn. Al eerder was aangekondigd dat er een aanslag plaats zou vinden op de Rambla. De overheid had met deze combinatie van feiten al extra moeten inzetten. Klap op de vuurpijl was de explosie van de woning, waarbij al snel duidelijk werd dat hier gewerkt werd aan explosieven. De Spaanse politie moest eigenlijk direct daarna de hele Rambla barricaderen. Dat heeft men niet gedaan, de beveiliging was onvoldoende en het lot sloeg toe...



Dan de daders. Geradicaliseerde jongeren worden ze genoemd. Zwak geïntegreerde kansloze immigranten zou ik het betitelen. Het feit immers dat die gasten geradicaliseerd zegt geheel niets. Het feit dat ze op de een of andere manier beïnvloedbaar zijn om hun leven te geven voor een volledig idioot (en achterhaald) idealisme is naar mijn mening veel meer informatie waar je wat mee kan. Vrijwel iedere ISIS terrorist heeft gefaald in zijn leven, dan wel het gevoel gefaald te hebben. De redenen hiertoe zijn enorm divers, maar het feit is dat het leidt tot onvrede. Die jongens zoeken iets om wat te kunnen betekenen. In hun eigen ogen zijn het "loozers" en komen dan ook vaak nog uit culturen waar je vooral mannelijk en succesvol moet zijn. Daardoor worden zij beïnvloedbaar voor propaganda die hen zegt sterk, stoer en belangrijk te kunnen zijn. Ze zien een weg weer eer te behalen. Welke weg dat is,mis in feite totaal oninteressant. De realiteit toont dat deze wegen zelden veel goeds in zich dragen. De jongens zijn over het algemeen ook niet al te intelligent. Zij die dat wel zijn en over gaan tot terroristische activiteiten kampen vaak met psychische problemen, soms tot het niveau psychiatrie. In beide gevallen voelen zij zich niet gehoord, niet serieus genomen en vaak bedonderd. Het inzicht de weg te vinden weer iets te betekenen ontbreekt in grote mate. Men denkt er ook te gemakkelijk over. Ik meen dat daardoor veel van dit soort jongens in de criminaliteit terecht komen. Een kleine categorie zoekt meer bevestiging. De propagandamolen van ISIS doet die belofte. Ze vinden er een soort heilstaat in en raken geradicaliseerd.

Natuurlijk, eenmaal tot dader verworden moeten ze hard, heel hard, aangepakt worden en zware straffen ondergaan. Punt alleen is, dat wanneer het zo ver komt dat ze tot dader verworden zijn er slagen gemist. In veel gevallen kan de overheid en, ja zelfs, de maatschappij een hoop betekenen, zodat het ego van deze gasten niet eerst helemaal naar de klote gaat. Bij de overheden is bekend uit wat voor soort milieus deze jongens komen. Het is niet voor niets dat Molenbeek bijna een begrip werd, omdat dit een broedplaats voor terroristen bleek. Alles wordt geanalyseerd, berekend, gevolgd... Hierdoor heeft een overheid zicht op de globale situatie. Met enige kennis van cultuur en culturele achtergronden zou men iets kunnen betekenen. Pak de cultuur aan, maar biedt hen ook perspectief. Met name dit laatste ontbreekt vaak bij deze groep. In ons computertijdperk kunnen we alles zowat verbinden en onderzoeken. Het lijkt er alleen op, dat er onvoldoende gedaan wordt met deze kennis. Of dit een kwestie van mankracht of geld is durf ik niet te zeggen. Wel denk ik dat wanneer je hier op investeert de kans van dit soort terroristische aanslagen sterk afneemt. Ja, misschien wel geheel oplost.

Het zijn jongens die zich klaarblijkelijk eenzijdig laten informeren. Vooral uit de hoek die hen het meest aan spreekt. Ze lezen geen kranten. Horen misschien wel van andere aanslagen, maar zien de ellende die het voortbrengt te weinig onder ogen. Het "doet" ze niets. En juist op dat vlak kan overheid en maatschappij veel betekenen voor de jongens en voorkomen dat ze radicaliseren dan wel criminaliseren.



De ellende van de Rambla was in mijn ogen niet nodig en te voorkomen. De jongens zijn de daders. Absoluut en daar heb ik geen goed woord voor over. Maar, ik stel dat ook de overheden enige verantwoordelijkheid dragen in het feit dat deze aanslagen telkens weer voorkomen. Telkens weer  zo veel leed berokkenen. We kunnen blijven treuren, na iedere aanslag, maar misschien moeten de overheden ontwaken en hun verantwoordelijkheid nemen. Preventie is enerzijds een modieus verschijnsel, aan de andere kant een waardevol instrument.



In verband met een internet probleem plaats ik deze blog wat later. Dit neemt niet weg, dat de inhoud nog actueel is.

Dierenliefde

Eigenlijk ben ik er ingeluisd, door mijn vrouw, maar doe het graag en met veel liefde. Een keer per maand ben ik vrijwilliger voor Animal Aid Fethiye. Dan rijd ik voer naar tal van adressen. Zo'n 45 zakken kattenvoer en een kleine 20 zakken hondenvoer. Wat ik daar goed vind is dat de honden en katten over het algemeen in hun eigen habitat blijven. Ze behouden hun vrijheid, maar worden voorzien van voer door dier liefhebbende mensen. Het kost mij vrijwel een dag. In principe ben ik de chauffeur en de ander verstouwt het voer. Op een adres moeten doorgaans vijf zakken naar de derde etage getild worden.

Afgelopen week kwam mijn "maat" niet opdagen. Een stukje miscommunicatie. Een vervanger was niet direct voor de hand. Sowieso lastig vrijwiligers voor het sjouwen te vinden. Diverse telefoontjes gepleegd, vooralsnog zonder succes. Mij werd wel aangeraden de distributie niet in mijn eentje te doen.



Niemand werd gevonden en er lagen al 22 zakken (15 kg ieder) in de auto. Dus ik besloot het dan maar in mijn eentje te doen. Niet voor al die Engelsen en andere dierenliefhebbers, maar voor de dieren! En zo ging ik. Qua tijd heeft het niet eens veel extra gekost. Wel merkte ik dat de combinatie rijden, administratie en sjouwen vies tegen viel. Maar ja, je zit in een flow...

Eenmaal thuis merkte ik wel hoe waanzinnig ik eigenlijk bezig was. Maar, ik deed het voor de dieren.



In landen als Turkije en Spanje worden ook veel dieren "gefosterd". Er wordt dan een goed huis gezocht in landen als Engeland, Nederland, of Duitsland. In theorie ben ik hier geen voorstander van. In praktijk kan ik ook geen foster parent zijn. Vrienden van mij hebben een hondje om te socialiseren voor transport naar een goed adres in Engeland. Een werkelijk heel leuk en lief hondje. Ik zei al tegen mijn vrienden dat ze het diertje moesten houden. Gelukkig hebben ze dat gedaan. Een heel leuk, levendig, lief en gelukkig hondje. Nee, ik zou zo'n dier dan ook niet kunnen afstaan. Natuurlijk hebbende dieren het in West Europa best goed. Maar ja, op een flat, of een kleine tuin, drie keer per dag uitlaten... Nee, dan gun je zo'n hond een goed huis hier met een hoop vrijheid.



Afgelopen week stond er bij ons een hondje aan de andere kant van het hek. Die kwam op onze roedel af natuurlijk. Geen halsband. Wel goed in de vacht en zeker niet te mager. Maar toch zielig. We hadden thuis de discussie het hondje binnen het hek te halen en voer te geven. Maar, we moesten het gewoon niet doen. Sterker, we moesten vooral geen band opbouwen, maar we hebben het diertje dan toch maar water en eten gegeven. En het hondje bleef rond het huis hangen. Soms een blaf, dan weer zielig gepiep. Toch was ie opeens weg..., waarschijnlijk weg gejaagd door een lynx, die ook regelmatig rond het huis vertoeft.

Vorig jaar kwam een kat aangelopen. Een schat. Een echte knuffel kat en schoot zitter. Tot ie de boel begon te terroriseren. Vooral onze bejaarde poes werd aangevallen. Met pijn in het hart hebben we de vreemde kat met water weg gekregen.

Dat wij destijds dit huis betrokken was de kat van de vorige eigenaar er nog. Die was al die tijd gevoerd en aan ons de vraag dit voort te zetten en de kat op te nemen. Omdat het met onze dieren goed samen ging, geen probleem.

Nu gaan we binnenkort verhuizen... Die kat gaat dus mooi met ons mee. Dat is nu echt "onze" kat geworden.

Ja en straks, hoe ga ik de kikkers en salamanders uit het zwembad redden, voordat we die weer zwemklaar maken?



Zelfs een gestorven jonge kip hebben we vorig jaar begraven,in plaats van deze in de soep te verwerken. Onze dierenliefde gaat ver, alhoewel beiden geen vegetariër zijn. Desondanks proberen wij wel degelijk zo bewust mogelijk vlees te eten. En groot zijn onze porties vlees absoluut niet.



Mijn lichaam begint zich te herstellen van de bijna 900 kg voer, en 120 km rijden. Ik heb het over voor de dieren. Wat dat betreft is dierenliefde een vreemd iets. Ik ben dan ook een halve Hindoeïst. Veel mensen zullen je dan een zwakkeling vinden, maar naar mijn idee ben je dan juist sterk. Mits je dierenliefde binnen enige paal en perk blijft. Die grens bewaken is misschien wel het moeilijkste....

In den vreemde: Winter (25)

De zon kruipt boven de berg uit. In het tegenlicht tonen de bomen de vorst op de takken. Een witte glinstering verraad de vorst. Hier beneden is het net één graad boven nul. Een straffe noordenwind waait om de hoek van het terras. De kachel loeit. De vlammen en de wind in de schoorsteen. Winter in Turkije.

Tot nu toe was de temperatuur overdag eigenlijk niet onder de twaalf graden en van wind was meestal geen sprake. Tot twee dagen geleden. De wind komt uit het noorden, van het koude land. In het binnenland is Turkije wit. Hier aan de kust was het redelijk aangenaam. Ondanks dat we enkele dagen regen hadden, bleef het meer Hollands najaar weer, dan winter. Gisteren was de temperatuur rond de acht graden. Vandaag zal ie niet boven de vier uitkomen. Ook voor begrippen hier zijn het erg koude dagen. Lang duurt het ook niet. Vandaag neemt de wind al af. Komende nacht schijnt het wel weer iets kouder te worden, maar vanaf morgen klimt de temperatuur weer naar de veertien graden. Ook de nachten zijn dan minder koud. De kans dat er nog zo een periode aanbreekt is overigens gering.

Op dit moment is de eerste handeling in de ochtend, de kachel even flink opstoken dat binnen de temperatuur snel van 15 naar boven de twintig stijgt. Nee, geen cv waar je de knop even omzet, maar even werken. Heerlijk. Oude tijden floreren, op een prettige manier. Straks gaan we buiten koffie drinken. Heerlijk. Dat doen wij op het balkon. Daar brandt de zon en binnen tien minuten gaan de truien uit en lijkt het weer of we hartje Hollandse zomer zitten. De zon hier behoudt zijn kracht. Heerlijk is dat. Wel moet je oppassen met het verschil tussen zon en schaduw. Dat verschil is enorm en wanneer je daar niet goed op anticipeert ben je zo strontverkouden. Daar wen je snel aan en er is nog geen neus die extra klodders snot laat vallen.

Ooit was ik op Corsica. Daar lag ik op het strand en keer naar de bergen. Eerst zag ik strand, dan grassen, gevolgd door palmen. Op de achtergrond een grote berg met sneeuw op de top. Geweldig vond ik dat. Dat gevoel is weer terug. Ondanks dat het hier geen zomer is zit je er redelijk warmpjes bij, zie de palmen voor de bergen met sneeuwtoppen en staan er de grassen. De grassen zijn nu bruin met wuivende aren in het zonlicht. In de straten en tuinen staan bonen vol sinaasappels, mandarijnen, citroenen en grapefruits. Toch verliezen veel bomen ook hun bladeren. Dat gebeurt hier vrijwel onopgemerkt. Plots zie de lange kale rijzige stammen van de populieren in het landschap. Opeens kan je door hagen kijken. En ja, dan merk je dat ook hier duidelijk seizoenen zijn. Ondanks dat de eerste narcissen al bloeien staan de tuinbonen al redelijk fors in de tuinen. De druif is kaal, evenals de vijg. Veel loofbomen dragen nog steeds een hoop gele bladeren. Vooral omdat er zoveel gewassen de hele winter groen blijven is er geen sprake van een kale wereld. En met behoud van de zonnekracht is het aangenaam. Ik begrijp waarom mensen graag in Spanje overwinteren. Daar is aan de kust de temperatuur iets hoger dan hier, gemiddeld. Dat is aangenaam. Zelfs het zeewater hier heeft een temperatuur om in alle rust een nieuwjaarsduik te nemen. Zonder Unox mutsen en zonder te rillen. Ik heb het niet gedaan, omdat het hier nu eenmaal geen traditie is. Overigens, dan nog laat ik dat soort activiteiten graag aan mij voorbij gaan.

Nee, de winter hoeft voor mij niet. Ook hier is het kantje boord. Bijna teveel winter. Het voordeel is dat de dagen niet zo kort zijn en de zon zijn kracht niet zo erg verliest. Nog anderhalve dag, dan is het weer voorjaar...gaat lekker snel hier. Nog een maand of anderhalf en dan kan overdag waarschijnlijk de zwembroek weer aan. Wanner het niet regent tenminste, maar ook daarvan hebben we het meeste voorlopig al over ons heen gekregen, aldus de Turkse weersvoorspellers.....

Zomer zotheid

Dit jaar zit het er niet in; op vakantie gaan. Spijtig... Aan de ene kant wel, maar verder maakt het eigenlijk niet uit. Los van hoe mijn leven in elkaar zit en functioneert geniet ik van deze mooie zomer en al het mooie om mij heen. Zou ik weg willen? Ja, dat eigenlijk ook.

 

Curaçao 

Maar wat is vakantie nu in feite? Het belangrijkste daarvan is misschien wel even los komen van onze dagelijkse beslommeringen. Even geen zorgen, andere prikkels, de geest even schoon blazen. Wat dat betreft kan je het hele jaar door op vakantie, maar toch gaan we het liefst in de zomer. Ja, warmte en zon zijn wel ingrediënten om die geest even te zuiveren. Daarom kiezen we juist voor die zomer. Je bent meer buiten, laat dingen toch makkelijker los en alles is, of lijkt, ongedwongener.

Nederlandse strand

Nu beschik ik over een oase van  een tuin. Het was hard werken en nog dagelijks stop ik mijn energie er in. Ik heb mijn paradijsje aan huis. Ik prijs mij gelukkig over deze enorme rijkdom en beschik blijkbaar over de capaciteiten het zo nar mijn hand te zetten dat het mijn, ons beter gezegd, paradijsje is. Wat dat betreft hoef ik absoluut niet weg en vier ik thuis mijn vakantie. Soms kan dat een paar dagen, soms een paar uur. De weergoden spelen daar zeker een rol in en zijn ons dit jaar goed gezind, maar ook als het wat minder is weet ik de momenten van het genieten te pakken.

tropisch strand

Ik realiseer mij dat niet iedereen deze luxe voor handen heeft of de vermogens heeft deze te creëren. Gelukkig zijn er dan goede alternatieven. We hebben de duinen, bos, recreatieparken, feestweken, parades, en veel meer. Er is zomers veel te doen het zomergevoel naar je toe te halen. En voor hen die toch iets anders willen biedt de omgeving ook uitkomst. Ik ken IJmuidenaars die een seizoensplaats hebben op de camping van Vogelenzang, Amsterdammers die zich nestelen in Bakkum, en een deel die zich terugtrekken op hun volkstuincomplex. Er zijn zo veel mogelijkheden, die tegemoet komen aan de zin van vakantie; even de boel loslaten.

 

Bali, Tanah Lot

Toch zijn er grote groepen die hier anders tegenover staan. Vakantie is twee, of drie, weken naar andere oorden. Tent of hotel, als ze maar weg zijn. En vaak gaat het alleen maar daarom. Weg zijn. En dat is de onzin van vakantie. Nou ja, daar komt de onzin om de hoek kijken. Zo had ik ooit een kapper. Die ging twee weken op vakantie. Waarheen? Naar Bali!

Naar zijn vakantie vroeg ik hem naar zijn vakantie en wat hij allemaal van Bali had gezien. Geen donder dus. Hij had een all-inclusive hotelreis en dat was daar allemaal zo schitteren, hij was het terrein niet af geweest. Ja, een keer hadden zij een bustochtje gemaakt. Maar dat had hem niet zo veel gedaan. Maar, tegen iedereen kan hij wel vertellen dat hij op Bali is geweest. En zo had hij meer exotische oorden aangedaan. Pure onzin van vakantie! Ook een insteek, waarmee wij onze wereld verzieken. Toen ik vroeg of hij bomen voor zijn vlucht had gekocht keek mijn kapper helemaal glazig.

De onzin van vakantie is dat wij naar oorden willen voor een relatieve zekerheid van zon, zee en strand en verder rust. Nou,dan kan ja naar Spanje, zuid Frankrijk, Kroatië en als je heel avontuurlijk bent naar Griekenland. Maar ga dan alsjeblieft niet verder. Daarvoor is de vakantie, met zo een insteek niet bedoeld. Meer dan tachtig procent gaat echter wel met die insteek de hort op. Vaak blijkt het nog in zekere mate een teleurstellende ervaring.

camping Vogelenzang

Anders is om vakantie te gebruiken om te reizen. Je te verdiepen in andere culturen, schoonheden van de wereld te zien of te genieten van natuur, die wij niet kennen. Dat doen ook een hoop mensen, maar van die groep merk je ook dat een groot deel het vanuit status doet en niet vanuit interesse. Wat dat betreft zitten wij, Nederlanders, raar in elkaar. We doen eigenlijk niet wat we zelf écht willen, maar willen voldoen aan de status die wij ons toe bedelen. Ja, zin en onzin van vakantie ligt heel erg dicht bij elkaar.

Weer even terug naar mij zelf. Ja, ik ben nieuwsgierig, ik ben een reiziger. Ook ga ik vaker niet op vakantie. Meestal omdat mij de middelen dan ontbreken. Zelf zie ik er maar een nadeel aan; thuis kom je niet echt los van alles. Dat mis ik wel eens, wanneer ik helemaal niet weg ga. Maar toch, ook deze zomer geniet ik met volle teugen en heb ik een hele fijne vakantie, ondanks dat ik gewoon door werk. Maar goed, in oktober wil ik misschien wel even een weekje weg. Om de geest schoon te vegen. Waar ik dan heen wil? Kan mij niks schelen. Het enige is dat de omgeving en omstandigheid maken dat die geest even leeg kan... Daarvoor hief ik niet naar de andere kant van de wereld.

En reizen? Dat doe ik wel, wanneer ik de middelen weer heb. Ik heb nog genoeg doelen, en een ding speelt daar voor mij geen enkele rol; status. Nee, ik ga dan om te ervaren, leren, te verrijken en helemaal bekaf terug te komen.... Tevreden. Maar nu ben ik ook heel erg tevreden, omdat ik reizen en vakantie weet te scheiden, en mijn vakantiegevoel flink aanwezig is!