Dilemma snorfiets

Een brommer, die geen brommer is, maar ook een fiets die geen fiets is; de snorfiets. Een populair vervoermiddel instantie gebieden en ja, wij beschikken ook over een snorfiets. Een leuk klein brommertje, maar perfect voor ons vervoer in Nederland. Dit naast gebruik van bus (en trein) voor grotere afstanden.

Onze Kymco was afgestemd op 25 km per uur, conform de wet. Een beetje fietser ging aan ons voorbij. Nu rijdt het brommertje 31. Wettelijk te hard, maar de "lulligheid" van 25 km is er net af. Nét effe lekkerder. Een fietser kan ik nu normaal inhalen, waar ik eerst vele honderd meters voor nodig had kan nu in enkele tientallen. Daarbij het voordeel dat fietsers minder nerveus reageren. Immers nu haalt dat brommertje ze in, maar eerst twijfel bestond: gaat ie ons nog wel inhalen?

De snelheid is dus net effe beter, maar constant word ik ingehaald door apparaten met blauwe plaatjes, welke met grote snelheidsverschillen voorbij razen. Ik schat zeker 80 procent waarbij de begrenzer er geheel is afgehaald. En dat scheurt overal door heen. Met name die macho-gozertjes racen of zij alleen op de wereld zijn, waarvan je kan stellen dat hier sprake is van asociaal gedrag.

Dat valt de goegemeente ook op en een hetze tegen de snorfiets, of snorbrommer, is een feit. Verbieden of niet? Gek, iets kan in Nederland, of het mag niet. Vormen van alternatieve aanpak mis ik veelal in de discussie. Ieder van die voertuigen die met meer dan 30 km gespot wordt, door de dienders, moet gewoon direct in beslag genomen worden. Maar ja, dat mag wettelijk niet. Het zijn dus niet alleen hardrijders, maar ook vrije vogels. De pakkans is relatief laag, dus overal wekt de snorfiets vooral irritatie. Dit neemt niet weg dat de discussie voorbij trekt. En inderdaad, inmiddels is er sprake dat men in een aantal steden een helmplicht wil invoeren voor de snorfiets. Nu bestaan er ook nog echte snorfietsen, zoals de Spartamet. Nou ja, wanneer je daarop een helmplicht invoert rijd je als zotte Gerritje. Dat kan je niet maken. Je zou de wet kunnen aanpassen en zeggen dat alles wat niet direct onder de definitie van fiets valt en een hulp (!) motor heeft geen snorfiets is. Maar nee, de wet is vooral geënt op beheersing, zo ook stedelijk beleid. Maar dat is natuurlijk niet haalbaar. Je maakt een tochtje en in gemeente A moet de helm op, een gemeente B is dat niet verplicht. Daar word je hor en dol van. Bovendien lijkt mij dat dit juridisch tot een hoop stront leidt. Dus lijkt mij beter de helmplicht wettelijk in te voeren. Alleen daarmee bestaat officieel de snorfiets niet meer. Of maakt de overheid onderscheid tussen blauwe en gele plaatjes, maar wel alles met helm? Een interessant dilemma.

Toch lijkt de oplossing helemaal niet in regelgeving te liggen. Andere regelgeving geeft de maatschappij meer complexiteit, terwijl de handhaving feitelijk niet veranderd. Bovendien blijkt wetgeving nogal eens haken en ogen te hebben. Het lijkt er dan ook op dat deze hele discussie druk gevoerd wordt maar op geheel verkeerde basis. De vraag is, waarom de pakkans zo klein is. Deels komt dit voort uit de wetgeving die het wel verbied, maar onvoldoende maatregelen kent. Wanneer zo'n snorfietsen een boete krijgt, omdat ie te hard rijdt of verkeersregels aan z'n laars lapt, betaalt hij de boete en scheurt weer rustig door. De consequentie van alleen een boete is te beperkt. Het in beslag nemen van voertuigen of het vaststellen dat er aan de begrenzer geknoeid is mag niet zo maar. Toch lijkt de oplossing hier wel in te liggen. Naast natuurlijk de pakkans te vergroten (overigens een geheel andere discussie) gewoon snel in beslag nemen die handel. Want hoe je het ook bekijkt, zo'n snorfiets is een prima voertuig, zeker voor de wat ouderen. En wanneer er dan een helmplicht komt, wil ik ook gewoon "hard" kunnen en mogen rijden... Gewoon op het fietspad, anders moet er weer zo opgelet worden wanneer je wel dan niet op de rijbaan mag. Dat wordt mij dan weer te moeilijk....

In den vreemde: crimineel (48)

Een heerlijk gevoel om formeel geen crimineel meer te zijn. Niet dat ik er gebukt onder ging, maar helemaal lekker zat het niet. Het land uit gaan was waarschijnlijk sowieso een groot probleem geworden. Drie maanden cel, of vijf jaar was evenmin een prettig vooruitzicht, alhoewel ik ook daar niet wakker van kon liggen. We zijn immers in Turkije.



Er zijn vele regels hier en de wet is streng. De uitvoering daarentegen is zeer interpretabel. Dermate dat ook in Turkije men moeite heeft de juiste regels te kennen, laat staan de gevolgen. Dat een auto met buitenlands kenteken een half jaar in het land mag zijn weet men over het algemeen wel. Goed, ook daarover bleek ik in eerste instantie verkeerd over geïnformeerd, maar daar ben ik zelf ook vrij laks mee omgegaan. En dat is niet echt het probleem. Het ware probleem is de tijd ná het halve jaar. Wat dan de mogelijkheden zijn. Een auto invoeren blijkt een haast onmogelijke klus. Wanneer ik een werkvergunning heb zou het kunnen. Zou, want ook dan spelen er diverse aspecten nog een rol. Wanneer ik met pensioen zou zijn, kan het..., maar voor maximaal een jaar. De optie van verkopen is ook boeiend, aan een Turk verkopen is uitgesloten. Dus moet het aan een buitenlander. Dat moet er dan een met een werkvergunning, iemand met een eigen bedrijf of een gepensioneerde zijn. Overigens moet dat überhaupt binnen de termijn van drie maanden, na het halve jaar. Voor ik hier echter achter was, waren ook die drie maanden voorbij. Volgende probleem. Twee mogelijkheden bleken er over te zijn. De eerste was het inleveren van de auto bij de douane met als mogelijk gevolg een juridische weg. De andere was naar Rhodos en daar de auto minimaal drie maanden parkeren. In het eerste geval was de kans van de celstraf het grootst, omdat ik dan als smokkelaar gezien zou worden. Overigens, onjuist, kans op celstraf was het grootst bij een verkeerscontrole, waar paspoort gevraagd zou worden en de computer geraadpleegd.  Dán was ik écht smokkelaar en riskeerde ik dus vijf jaar tralies. Via de juridische weg zou het maximaal drie maanden zijn en een flinke boete. Zelfs voor Turkse begrippen.

Mijn soms uitermate inventieve eega kwam met optie drie. "Verkoop" de auto in Nederland. Dat gaat eenvoudig, want in Nederland kan dat gewoon op het postkantoor. Dus, de papieren naar Nederland en een gegadigde gevonden, die de auto wel gratis wilde ophalen. Met de nieuwe papieren kwam hij hier, om "zijn" auto te halen. De volgende stap was naar de grens de rijden. De dichtstbijzijnde grensovergang is die (over de weg) bij Ipsala, niet ver van Alexandropolis, maar wel bijna 800 kilometer van hier. Om te beginnen zijn wij op weg gegaan met twee auto's. Ik in de nieuwe Dacia en hij in de BMW. Negen uur in de ochtend vertrokken. Onderweg geen problemen, alleen voor de pont in Canakale een grote verkeerscontrole. Je zal het mee maken, maar we werden geen van beide zelfs tot stoppen gemaand. Ze moesten eens weten...

Effe half elf parkeerde ik de Dacia aan de Turkse zijde van de grens en nam plaats in de BMW. Bij het eerste loket werden we direct door verwezen naar het tweede, daar naar het derde. De nieuwe eigenaar is gelukkig de Turkse taal machtig, en hield een heel verhaal. We mochten aan de kant en de boel werd geregeld. Dat heeft al met al bijna ander half uur geduurd. We gingen er van uit dat er flink gelapt moest worden, maar het op die wijze wel opgelost zou worden. Het tweede klopte. Het eerste geheel niet. De boete was wat dat betreft (en alle verhalen in acht nemende) een lachertje. Goed, je moet er een rit voor over hebben, geduld bij de douane en heel wat keer tussen alle hokjes heen en weer lopen. Ook moest ik het land uit. Ik ontving een prachtig officieel document en onze wegen konden zich scheiden. Lopend naar het vierde loket, alwaar men er niets van begreep, maar daarna kon ik terug lopen. Neen, de Griekse territoria behoefde ik niet te betreden. Ik kreeg mijn stempel weer en mocht even later eindelijk zitten in mijn (Turkse) Dacia... Blij dat ik gekozen had voor eigen vervoer. De grenspost Ipsala is in de middle of nowhere en ik had heel wat moeite moeten doen om daar om half één 's nachts weg te komen. Nu kon ik de krap vijftig kilometer naar Kesan in alle rust overbruggen om in hotel Linda een kamer te krijgen. De kamer naast die wij vorig jaar op onze heenreis hadden.

Het gevoel geen crimineel meer te zijn was geen slecht gevoel. Ondertussen was duidelijk dat in heel Turkije niemand weet hoe het zit. De overheid niet, de wet niet, Turken niet, internet niet,... Niemand. Niemand, behalve de douane, op het moment dat je voor hun deur staat. Dan is plots alles duidelijk, alhoewel er ook de nodige boekjes geopend moesten worden, alvorens men alle kennis weer paraat had. In ieder geval weet ik dat de BMW in Turkije nog ruim 6000 euro waard is. In Nederland blijkt hij 800 euro waard te zijn. Volgens mij overigens wel een paar honderd meer, maar het verschil is groot en verklaart wellicht ook de wat krampachtige houding van de Turkse overheid. En toch blijf ik vol verbazing achter. Was dit nu zo een uitzonderlijke situatie, of is de communicatie hier zo gebrekkig, dat werkelijk niemand exact wist te vertellen hoe het zit.

Het is wel een illustratieve casus inzake de Turkse wetgeving en de overheid alhier. Het is niet verwonderlijk dat veel Turken er niets van begrijpen en hun eigen gang gaan. Ook voor buitenlanders die hier verblijven (in ieder geval zo'n maand of acht per jaar) worden frequent getrakteerd op verrassingen. Veel Turken die zelf klagen, dat de regels volgende maand weer anders kunnen zijn. En dat terwijl de regels van nu nog amper bekend zijn. Niemand weet wat iets waard is, welke regels gelden en hoe je jezelf er aan moet houden. Toch is het een dynamieke samenleving, waar ongelofelijk veel kan, maar waar soms ook niets kan, dus iedereen een eigen weg zoekt. Desondanks kan hier veel in tegenstelling tot de enorme bureaucratie, de vele formulieren, loketten en massa's handtekeningen en stempels. Misschien hier en daar corrupt, maar op een, voor de burgers, heel acceptabele manier. Uiteindelijk geeft dat ook heel veel vrijheid. Haast paradoxaal, maar dat blijkt dus geen probleem. Iets wat Turken sowieso veel uitspreken; " Yok problem" (geen probleem). Nee, dat klopt. Naast de bureaucratie is er in Turkije geen probleem. En wanneer ik morgen weer formeel crimineel ben, omdat ik volgens de wet blijkbaar weer fouten heb gemaakt..., dan draai ik mij lekker om, rek mij even uit en slaap heel ontspannen verder.