dood en leven

Wat zo zonde is, wanneer je dood bent, is dat je niet meer weet dat je ooit geleefd hebt. Alles is weg, je herinneringen, de gedachten, de beelden in je hoofd, evenals gevoel. Er is totaal niets meer. Eigenlijk zijn we iedere nacht dood. Wanneer we slapen. Soms droom je, maar een groot deel van de nacht ontgaat volledig. Dan leef je in feite even niet, ondanks dat je lichaam met van alles bezig is, lijkt je geest zich van je te hebben ontdaan. Onderzoekers hebben de slaap onderzocht en uit analyses is gebleken dat je meerdere soorten/niveaus van slaap hebt. En al die ongelofelijke en integrerende dromen spelen zich in super korte tijd af. De dood is niet veel anders, voor het besef dat men heeft. Alleen de dromen ontbreken..., er blijft dus niets over.

Wanneer je geboren wordt en je ontwikkeld besef je niets van de tijd van voor de geboorte. Je bestond niet, er was niets. Gelukkig dat een baby, en peuter, zich ontwikkelen en het leven "eigen" maken. Dat maakt het "gat" van voor de geboorte acceptabel en draagbaar. Maar in feite is er geen verschil tussen de periode van voor het leven en de periode er na.

Natuurlijk zijn dat enge gedachten. Immers de enige echte conclusie die je kan trekken is dat het leven volkomen zinloos is. Een moeilijke realiteit waar niet altijd eenvoudig mee te leven is. Dat is dan ook een van de redenen dat de mens "gelovig" is geworden en religies zich ontwikkeld hebben. De religies die een "Hemels" leven beloven, na het overlijden. In een hemel of hel, of met 72 maagden. Een leven met of zonder inhoud, maar een leven! Niemand die het weet, niemand die terug gekomen is om het te vertellen. Uitgezonderd de "bijna dood" ervaringen van mensen. Vaak staat daar een tunnel van licht in centraal. Naar mijn idee is dat een gevolg van chemische processen in lichaam en geest. Nee, dood is dood. Morsdood.

Anderen "verzinnen" een leven voor de dood. Een vorm van reïncarnatie. Mensen die beweren dat ze een ridder waren, een edelvrouwe of iets anders in vroegere tijden. Het leven voor en na de dood neemt een deel van de angst weg, waardoor het een zekere rust geeft te geloven. Alleen klote, dat de religies daar veelal een loopje mee nemen. Het katholicisme in de Middeleeuwen, het Calvinisme later en tegenwoordig vooral de Islam. Men realiseert niet eens meer dat het "geloof" is, maar ervaart het geloof als een waarheid. Een waarheid waar van uit oorlogen gevoerd worden, mensen vermoord en barbaarse gedragingen voort komen. Mensen die weigeren te geloven dat er niets meer is dan dít leven laten zich niet overtuigen, maar (vanuit hun persoonlijke angsten) de anderen dwingen hun geloof aan te nemen. Vaak gaat het helemaal niet om het geloof, maar puur over macht, met de religie als perfect instrument. IS is daar een actueel voorbeeld van.

Voor mij is het leven dus feitelijk volkomen zinloos. Een droom, die straks voorbij is. Tja, dan wil je wel een mooie droom hebben. Daardoor heb ik zelf een zekere "zin" aan mijn eigen leven gegeven. Het moet een mooie droom zijn en worden. Op het moment dat ik sterf en nog eenmaal achterom mag kijken moet ik kunnen zeggen: ik heb geleefd en ik heb een mooi leven gehad. Op dit moment kan ik dat. Ik zou dus kunnen sterven. Toch wil ik nog blijven dromen, blijven leven, omdat er nog genoeg is om het leven nog meer te verrijken. Om een nog mooiere terugblik te hebben, du moment ik zal overlijden.

Ik probeer een mooi en goed leven te leiden. Daardoor maak ik mij druk over tal van zaken, als gerechtigheid. Ook eerlijkheid is voor mij essentieel, evenals gelijkwaardigheid. Alleen, wanneer je kijkt naar het leven wat ik leid, blijk ik niet te kiezen voor de weg van de minste weerstand. In tegendeel. Soms lijkt het wel of ik tegenstand en noodlot op zoek. Ik doe dat niet bewust, maar het is het gevolg van de keuze hoe ik met het leven om wil gaan. Omdat alles zo zinloos is, wil ik het goed doen. Goed voor mijzelf, wat inhoudt, goed ook voor anderen. Attent, alert, hulpvaardig, meelevend. Doe een ander niet wat u niet wilt dat u geschiedt...., een van de meest waardevolle uitspraken om het zinloze leven nog enige inhoud te geven.

Ja, ik ben tevreden met mijn leven en hoop het nog lang vol te houden. Wel koester ik de wens dat het leven, in een aantal opzichten, wat makkelijker wordt, wat minder complex. Dat zal de leeftijd wel zijn.

Angst voor de dood is enigszins paradoxaal bij mij. Aan de ene kant de angst straks niet eens meer te weten dat ik ooit geleefd zou hebben, anderzijds juist de rust dit niet te weten. In feite ben ik niet bang voor de dood. Niet dat ik zeg: laat maar komen, maar als de man met de sijs komt zei het zo. Toch heb ik een grote angst voor de dood. In feite een irreële angst, maar vanuit mijn bewustzijn wel een sterke angst. De angst van het moment te overlijden. Het ene moment het bewustzijn, en het volgende moment de totale leegte. Stilte, zwart, niks. Dat moment van overgang is mijn grootste angst. Ik zal geen zelfmoord kunnen plegen, maar ook euthanasie of actieve levens beëindiging bij een afgerond leven lijken niet bij mij te passen. Mensen die dat wel kunnen..., daar heb ik zelfs bewondering voor. Vooral wanneer zij in het leven staan, zoals ik in het leven sta. Nee, de dood moet intreden op een wijze dat ik het mij niet realiseer. Maar goed, je hebt het nooit voor het zeggen.

Mijn hele leven ben ik al bezig met de dood. Rond mijn 25e was ik er bang voor. Ik was al bijna op 1/3 van mijn leven, wat eigenlijk met begon. Nu ik zestig ben merk ik dat het leven (gelukkig) best lang is. Toen mijn moeder stierf, op haar zestigste, had ik het gevoel dat zij nauwelijks geleefd heb. Nu ik zelf die leeftijd heb realiseer ik mij hoe lang het leven duurt. Ik geniet daar van. En hoop er nog lang van te genieten. Ik zeg niet dat ik 100, of zelfs 130, wil worden. Ik zie wel... Nou ja, ik merk het niet, wanneer het mijn tijd is. In ieder geval wil ik nog wel even door. Geef mij maar een stukje verlenging..., als ik maar met een goed gevoel kan terug kijken. In principe kan ik dat, alhoewel de maatschappij om ons heen het er soms niet eenvoudiger op maakt. Machtswellustelingen, politiek, regels, geld, allemaal remmende factoren. Raar eigenlijk. Ik ervaar het leven als iets zinloos, eigenlijk niets meer dan een nogal realistische droom, en toch maak ik mij druk om van alles. Wat dat betreft is het leven toch heerlijk. Is onze aarde toch geweldig. Ben ik toch een tevreden mens. Uit kleine dingen kan ik mijn blijheid halen. Gebroken van de pijn lig ik op de bank, maar tevreden, want vandaag heb ik toch maar weer een paar mooie dingen gedaan! Maar, ik moet ook weer op zoek naar een "doel", voorlopig leef ik nog..., hoop ik natuurlijk.

Oorlog!

In het dagelijkse leven zijn we er niet zo mee bezig. Tijdens gesprekken met onze Turkse vrienden en kennissen worden we er steeds mee geconfronteerd: we leven in een land in oorlog!

Oorlog..., mijn hele leven heb ik een gevoel van binnen, een soort angst, om in een oorlogssituatie terecht te komen. Toch ben ik in mijn leven een paar keer in een land in een conflictsituatie geweest. Spannend en het "sensatie" gevoel won het van iedere angst. Eigenlijk ook nu, ontbreekt mij het besef van de spanning en dreiging in Turkije. Een vreemde situatie en vol tegenstrijdigheden. Neen, ik besef is nog niet echt doorgedrongen en wellicht gebeurt dat ook nooit.



Natuurlijk zijn er grote spanningen in deze regio. Aanslagen in Istanbul, grote onrust en gevechten in Oost Turkije, ISIS, PKK, en noem maar op. Grote groepen vluchtelingen trekken door het land op weg naar "vrij" Europa. Maar, Turkije is groot. Waar wij zitten is er niets direct merkbaar. Alleen, het toerisme, dat blijft zwaar achter. In het dorp klaagt men steen en been en inderdaad, relatief gezien is het dorp uitgestorven, voor de hoogseizoen begrippen. Mensen durven niet meer te komen. Niet vreemd, want de media geven veel aandacht aan deze regio. Veel negatieve aandacht en het zal mij niet verbazen wanneer heel veel mensen denken dat het onveilig is in heel Turkije. Doemdenkers versterken dat gevoel nog eens extra. De nuance ontbreekt en de mensen laten zich door angst leiden. Niet nodig! De veiligheid in Istanbul is vergelijkbaar met die in London of Parijs. Ook daar zijn aanslagen en loop je risico. Met de globalisering loop je in feite overal dat risico, kijk maar naar die gek in de Thalys. Maar oorlogsgebieden zijn écht gevaarlijk, volgens de media. Om die reden is het in Istanbul gevaarlijker dan in London. Tot daar weer een aanslag gepleegd wordt.

Natuurlijk is ISIS een grote dreiging. Het zijn machtswellustelingen, heeft niets met Islam of geloof te maken, maar puur met indoctrinatie, wellust en frustratie. Echter, het is net een slang, waardoor ISIS moeilijk te bestrijden is, dan wel te vinden. Tevens maken anderen er politiek gebruik van. Aan de ene kant levert Turkije wapens en steun aan ISIS, terwijl zij deze groep bandieten ook bombarderen. Erdogan heeft zijn agenda vast klaar liggen. Hij wil de sultan van de regio worden, de Allah op aarde. Verdeeldheid komt hem goed uit. Bij de laatste verkiezingen kreeg hij een forse tik. Ondanks dat hij twee miljoen Syriërs mee heeft laten stemmen, voedselpakketten en andere cadeau's heeft uitgedeeld. Toch verloor hij. Nu staan de verkiezingen uitgeschreven voor 1 november. Ik acht de kans groot dat in oktober duidelijk wordt dat dat verkiezingen niet door zullen gaan. De onlusten in Oost Turkije zorgen er voor dat daar geen democratische verkiezing plaats kan vinden, dus kunnen de verkiezingen überhaupt geen doorgang vinden. De AKP kan dus gewoon een tijd onbeholpen door regeren. Langzaam ebt de democratie weg in Turkije, en staat "sultan" Erdogan op. Een zeer slimme en doortrapte strateeg. Helaas volgen velen hem. Omdat ze het vermogen niet bezitten juist te kiezen, omdat ze gevoelig zijn voor de zak rijst en ander voedselmiddel, wat zij ontvangen bij het uitbrengen van hun stem. In Turkije is zeer zeker een machtsoorlog gaande.



In gesprek met Turken verneem ik veel pessimisme. Politieke lamgeslagenheid. Of men is positief over hun president en zijn partij, of het geloof ontbreekt dat hij de democratie voortzet. Op zich een reële angst, maar dat alcohol straks nergens meer te krijgen is en vrouwen verplicht een hoofddoek moeten dragen...., nee, zover zal het niet komen. Alhoewel, zeg nooit; nooit. In ieder geval is het huidige politieke klimaat hier niet echt geruststellend. Dat merk en hoor je ook bij veel Turken. Ze voelen zich machteloos en het onderlinge vertrouwen is ten aanzien van de politiek ver te zoeken. De kritiek wordt sinds juni overigens wel veel sterker en publiek geuit, wat daarvoor nog haast onmogelijk was. Er veranderen dus wel een aantal zaken, maar niemand overziet de consequenties.

De somberheid en de hiermee gepaarde gelatenheid valt mij bij veel Turken op. Veel Turken hebben zich voorbereid om, indien nodig, per direct het land te verlaten. Strijd lijkt bij deze lieden opgegeven. Strijd ervaart men als zinloos. Ondertussen heeft Erdogan het voor elkaar, middels een mandaat, niet alleen ISIS aan te vallen, maar ook de PKK. Overigens staat PKK niet voor alle Koerden, bij lange na niet. Desalniettemin laait de strijd in het oosten weer op. Correct vernomen is Turkije inderdaad een land dat verkeerd in de staat van oorlog.

De oorlog is niet overal. Feitelijk tenminste niet. Wel beschouwd kan je ook zeggen dat het overal oorlog is, zelfs in Nederland. Het kabinet houdt zich vrij vlak en schiet haar peilen op Griekenland. Wat is oorlog en waar wordt gevochten? Niet zo maar wat vragen, maar de essentie van het heden. Oorlog is ook beleving. Ja, dan kan zeker bevestigd worden dat Turkije in staat van oorlog is. Toch zit ik rustig op onze waranda. Biertje en voor het slapen een rakı.



Vier  weken geleden schijnt een groep van 43 vluchteling hier aan land te zijn gegaan. Ik vernam dat, maar heb nog steeds geen vluchteling gezien. Misschien heb ik ze wel gezien, maar ze zijn mij niet opgevallen. Via de berichtgeving in de media weet ik van de vluchtelingen stroom. Een vluchteling is een gewoon mens. Een vluchteling hoeft niet persé  gestigmatiseerd te worden. Rijk, noch arm, niemand wil op zo een manier huis en haard moeten verlaten. In die zin ben ik overigens ook een vluchteling. Dat er grote stromen zijn, is bekend, maar hier in Turkije struikel ik niet (merkbaar) over vluchtelingen. Of ik heb ze nog niet gezien, of ze zijn mij absoluut niet opgevallen. Ook ten aanzien hiervan weten de media vooral de smeuïge kantjes uit te lichten. Maar nu wordt het nieuws beheerst tot iets zeer schrijnends; Aylan Kurdi. Dat brengt het weer heel erg dichtbij. Nog meer zegt het over het gedrag van de grote landen.

Inmiddels zoeken velen na jaren meer zekerheid en willen hun land en Turkije achter zich laten. Dus ook vanuit Turkije trekt men naar het westen. Aylan is slachtoffer van de grote mensen. Ik zie de foto van dát jongetje... En gisteren dat miljoenenjacht... Wat een ongelijkheid..., ingegeven door zinloze hebzucht. Macht. Dan speelt de situatie van Griekenland nog een belangrijke rol. Economisch zijn zij in het nieuws, maar ook inzake de vele bootvluchtelingen. En ja, de stroom is groot, maar Turkije ook. Dus dat zij aan mij voorbij gaan is niet bijzonder. Dat het hier letterlijk om de hoek plaats vindt, doet echter pijn. Heel erge pijn.



Turkije, een land in oorlog. De oorlog is nog niet hier. Misschien komt ie hier, anders gaat de oorlog hier aan ons voorbij. Effecten zijn hier wel, zoals het beperkte aantal toeristen. Ergens is dit een heel gecompliceerd land. Ik vrees dat het land is overgeleverd aan de grillen van Erdogan... En dat leidt misschien tot vergelijken met de sjah van Perzie, Sadam Hoessein, Assad, en vele anderen. Desalniettemin lijkt Erdogan het voorzichtig en slim aan te pakken. Intelligent genoeg om te zorgen dat Turkije net geen Syrië wordt. Ik ga zo rustig slapen. Wie weet hoe lang ik iedere dag rustig kan gaan slapen. Niemand, maar ik slaap hier wel rustiger dan het laatste half jaar in Nederland. Misschien is Nederland ook wel in oorlog, dan wel op een andere wijze.

in den vreemde; extra (9)

Angst heb ik er niet voor, maar wanneer je in Turkije woont komt het wel verdomd dichtbij. Toch is het op een afstand van Amsterdam naar Rome, wellicht nog iets verder, maar IS is relatief dichtbij.

Gisteren heb ik het journaal van de dag er voor bekeken (NPO uitzending gemist) en vandaag staat de (digitale) Volkskrant er vol van. Zelfs een indrukwekkende "advertentie" van Gülen gaf een duidelijke boodschap. Iedereen toont zijn of haar afkeer, maar IS gaat stug door. Inmiddels zijn zij bij een Syrisch Koerdische grensstad aan de grens met Turkije. Verhalen van vele onthoofdingen en nog meer verkrachtingen. De uitspraken van Gülen geven haar fijn aan dat IS geen reet te maken heeft met de Islam. In feite zegt iedereen dit. Overal wordt afschuw uitgesproken.

Twee maanden geleden is er gebombardeerd, in Irak. Een nobele daad van de Amerikanen. Koerden worden bewapend, maar IS veranderde haar strategie en bommen kunnen niet meer afgeworpen worden. Dat zal burger slachtoffers brengen. Omwille van de vrede mogen zij wel onthoofd worden door IS, maar niet sneuvelen in het geweld tegen IS als noodlottig gevolg. Misschien moet het risico genomen worden, en dat zeg ik als pacifist. Hier is echter een dermate dreiging dat je ook al pacifist reëel moet blijven denken en je soms je idealen een beetje, of tijdelijk, los moet laten.

Turkije doet niets. Er was een groep van 46 diplomatengezinnen ontvoerd door IS. Afgelopen weekend zijn zij vrij gelaten. Vervolgens blijft Turkije angstvallig stil. Hun reden niets te doen is weg gevallen. Maar een nieuwe reden lijkt snel gevonden. De Syrisch Koerden van KYP zijn gelieerd aan de PKK. De PKK wordt door Turkije, én Amerika, gezien als een terroristische groep. Dus de Koerden in noord Syrië kunnen niet worden bij gestaan.

Amerika zegt wel een aanval in te willen zetten in Syrië, maar dit niet te kunnen. Formeel moet Amerika dan toestemming hebben van Assad. Laat Amerika nu die regering niet meer erkennen... Nee, dan Nederland, wij helpen de Iraakse Koerden tenminste met gasmaskers en anders humanitaire oorlogsmiddelen.

Op een enkele Jihadist na spreekt de hele wereld van terrorisme van de ergste en meest onmenselijke soort, spreekt iedereen van het uit deinend gevaar en zegt iedereen dat ingrijpen noodzakelijk is. Vervolgens gebeurt er vrijwel niets. Niet alleen het brute geweld van IS wordt hiermee geaccepteerd, maar ook hun aanwezigheid en in feite zelfs het door IS uitgeroepen kalifaat. Dat in 24 uur bijna honderd duizend Koerden de Turkse grens over gevlucht zijn is het probleem van Turkije. Net zoals rond de strijd in Syrië zelf het een probleem van Libanon en Jordanië was de vluchtelingen op te vangen. En voor Turkije ligt de regio te gevoelig, dus ze proberen de ruim 1,8 miljoen vluchtelingen over het land te verspreiden. En het land is groot genoeg. Gelukkig maar, want anders had ik nu misschien wel in de piepzak moeten zitten. Het gebeurt inmiddels hier allemaal in de achtertuin. Het enige voordeel is dat de achtertuin erg groot is, en ik dicht bij het huis zit.  Maar wanneer de staaljagers langs de kustlijn in oostelijke richting schieten kijken we elkaar aan en plaatsen we opmerking als: die gaat naar de Syrische grens. Waar of niet waar, het roept het wel op.

Het wordt tijd dat de politiek lafheid in concrete actie wordt omgezet. IS profiteert alleen maar van het getreuzel en geneuzel. Ze passen hun tactiek aan, blijven zich uitbreiden, en de koppen blijven letterlijk rollen. Geflipte gasten uit Westerse landen blijven naar IS gaan om mee te vechten. De aanwas stopt niet echt. Kansloze jongens, of zwaar gefrustreerde jongens, die de kans hebben nu echt ergens bij te horen. Dat dit niet zo is, en dat de boodschappen nergens op slaan dringt niet tot hen door. En worden ze niet in een lijkzak terug gebracht, dan willen ze de strijd in eigen land verder door voeren. Je hoort ze niet over geloof spreken, maar alleen over acties met zo veel mogelijk doden. Zoals bijvoorbeeld de twee Haagse jongens, afgelopen weekend. De politiek reageert te laconiek op het gevaar. Dat was al met Al Quida, en blijft nu met IS. Inmiddels lijkt het er op dat een nieuwe terreurgroep zich ontwikkelt. Die jongens wachten niet tot ze gestorven zijn, maar willen op hun strooptochten al hun 72 maagden nemen. Ongeduldige types dus, wellicht omdat diep in hun hart wel bekend is dat wat ze doen daar boven niet die rij maagden meer oplevert.

Sinds ik in Turkije verblijf  en het nieuws volg voel ik mij juist veiliger hier, dan in west Europa. Hier zullen de zonderlinge gekken geen capriolen uithalen. Ergens in Turkije ligt een grens van het toelaatbare om wel echt in te grijpen en IS tot nul te reduceren. Maar in Amsterdam, Brussel, London dan wel Berlijn lopen eenlingen rond. Daar vormen ze daadwerkelijk een gebaar, zoals bij de Joodse bibliotheek is aangetoond. Ja, daar zal ik mij op dit moment écht minder veilig voelen. Desondanks hoop ik dat de wereld snel wakker wordt en de rattenvangers van Hamelen opstaan op de IS ratten te verdelgen. Hoe groot moet die plaag worden? Ik wacht af en treur mee met alle slachtoffers en gruwel van iedere onthoofding....

In den vreemde: thuis komen (5)

de waranda, in de ochtend beschermd tegen de zon

Vannacht heb ik voor het eerst, sinds wij uit Driehuis vertrokken, de hele nacht geslapen en voor het eerst er ’s nachts niet uit geweest. De hele heftige (en verwerking-) dromen zijn weer verdwenen. De rust begint langzaam in mijn hoofd terug te keren.

Aanvankelijk hadden wij het idee om bij Ikea Izmir bedden te bestellen. Hele simpele, met eenvoudige matrassen, bed ombouw en lattenbodem.  Wel iets goedkoper, dan in Nederland. Het probleem was dat het met de creditcard van Reina niet lukte. Nou, en dan blijven de dingen hangen. Tot we een paar dagen geleden in Fethye waren. Misschien daar matrassen kopen… En in de eerste beddenwinkel werden we direct geconfronteerd met buitensporige prijzen: Tempur, twee keer zo duur als in Nederland. Gelukkig bleek verderop een gordijnenwinkel te zitten, waar bloemrijke matrasje buiten lagen.  Bij navraag bleek dat ze daar matrassen maakten. Op maat, op kleur, wat je maar wilde. Na een uur zouden zij klaar zijn, maar dat werd voor ons maar even de volgende dag. Twee matrassen van 90 bij 210 en 15 centimeter dik voor  55 euro per matras…. Het zijn geweldige, vrij harde matrassen. Nu hebben we er twee nachten op geslapen. Geweldig dus. Sowieso is het prettig, na drie weken op een bed te liggen waar ik in pas, zonder dat mijn voeten ergens in het niets hangen.  Wanneer we nu nog wat pallets op de kop tikken kunnen we er een echt bed van maken.

Aan de overkant van de beddenwinkel zagen we stoelen. Vrij massief, maar wel goed. Ze zaten goed en zijn gemaakt van skai. Drie modellen. Een er van een soort zitzak. Prima om onderuit te kunnen zitten, in plaats van altijd op de terrasstoelen.  Voor 120 euro hebben we nu vier stoelen besteld. Morgen ophalen. De kleur konden we helemaal zelf bepalen. Dit keer kozen wij voor rood. Alles bij elkaar zijn we nog goedkoper uit, dan wanneer we een van de goedkoopste bedden via Ikea hadden aangeschaft.  Een beetje rondkijken en informeren levert hier iedere keer weer de nodige winst op.

We zijn hier nu bijna twee weken. Inmiddels heb ik de laatste dagen ook echt het gevoel van thuis komen. Ja, ik ben thuis gekomen. De dagelijkse leuke dingen en onhebbelijkheden hebben hun plaats weer ingenomen. Er is weer structuur. Anders dan in Nederland, maar daar gaat het niet om. Alhoewel, ik mag absoluut niet meer afwassen. Daar heb ik niet echt principiële bezwaren tegen. De was is het domein van Reina, en ook daar ben ik niet rouwig om. Er is weer ritme en balans. Om de dag gaan we ’s avonds naar het dorp en laten we de honden los, op een veldje voor de terrassen en tussen de zee. De eerste dagen waren dit een paar rennende en blaffende honden. Inmiddels lijken ook zij hun draai gevonden te hebben. Het mooiste vind ik wel iedere keer dat wanneer zij nog blaffen naar de andere honden, die andere honden bepaald geen behoefte hebben hun kop ook maar op te heffen. En veel honden lopen los, waarbij zij veelal duidelijk maken wat hun territorium is. En dat zoiets relatief heilig is beginnen die snurkers van ons inmiddels wel door te krijgen. Alleen Noah maakt nog wel eens een verkeerde inschatting.

 

pentekening; uitzicht naar de zijkant

Vrijdag heb ik ook het huurcontract getekend. Ook dat gaat op zijn Turks. Op weg naar het zwembad werd ik gebeld voor vijf uur even langs te komen. Ik ga dus gelijk maar, omdat ik het zwempartijtje mij niet wilde laten ontgaan. Op kantoor (van Wilma en Hassan) krijg ik een wat vod achtig papier in een voor mij volledig Acadabra. Vervolgens word ik met een pak geld naar de bank gestuurd en moet er ergens in het dorp een kopie gemaakt worden. Maar dan… hebben we ons huurcontract. Voor hier betekent dit dat je eenvoudiger je verblijf kan verlengen en eventueel een werkvergunning kan vragen. En ondanks dat ik de ballen begrijp van dat papiertje is ook dat weer een stukje “thuis komen”.

Het is verbazingwekkend hoe snel een dergelijk gevoel groeit. Amper drie weken weg van de oude vertrouwde plek. Ongetwijfeld zal de reis een rol gespeeld hebben. Letterlijk zijn wij naar onze nieuwe bestemming gereden. Eenmaal hier aangekomen zijn we niet achterover gaan leunen. In tegendeel, we zijn direct de boel gaan aanpakken. Nederland lijkt inmiddels dan ook een ver verleden.  

Geschilderd heb ik nog niet. Dat heeft vooral te maken dat ik het nog te “druk” heb met allerlei dingetjes. Gisteren heb ik wel een pentekening gemaakt. De laatste pentekening heb ik meer dan twintig jaar geleden gemaakt. Ik vind het leuk te doen en wil het tekenen wat meer gaan afwisselen met het schilderen. Daarbij verkoopt een tekening straks misschien ook wat makkelijker dan een doek. Ook op die manier poog je hier je weg te vinden.

In de namiddag, veelal nadat ik nog even een boodschap heb gedaan, zit ik op de waranda nog even lekker op Facebook. Even contact met de wereld, iets wat niet alleen vertrouwd is, maar ook goed om niet helemaal vervreemd te raken van de wereld om ons heen. ’s Ochtends download ik iedere dag de Volkskrant. Ik merk dat ik deze wel heel selectief lees. Veel interesseert mij hier gewoonweg niet. De berichtgeving over IS en Oekraïne volg ik maar sporadisch. Ik blijf bij en bepaal mijn grens van informatievoorziening. Dat voelt goed. Het nieuws volg ik verder niet. Een enkele maal dacht ik nog het Journaal te kijken via Uitzending gemist, alhoewel die behoefte eigenlijk afwezig is en vooral ingezet wordt door nieuwsgierigheid. De nieuwsgierigheid welke in Nederland een deel van mijn leven bepaalde. Hier is het meer; ik zie wel.

Ik lees en ik draai mijn muziek. Ruim voldoende. Wanneer het weer slechter wordt (met name kouder dus) zullen we misschien behoefte krijgen af en toe een DVD te kijken. Dat kan bij Wilma en Hassan, op de berg wel.

Het is een heel ander leven, maar wel mijn leven. Een leven wat goed bij mij past, wat mij op allerlei manieren goed doet. Natuurlijk heb ik ook hier mijn zorgen, echter ze zijn veel makkelijker opzij te zetten, of (beter zelfs) om te buigen in constructief handelen. Wat dat betreft ben ik de omstandigheden van ons dankbaar, waardoor ik hier nu zit. Nu maar hopen dat het huis snel verkocht wordt en straks de balans gevonden wordt tussen het leven in Turkije en verblijf in Nederland. Mijn thuis is nu in ieder geval hier, de wereld is gekanteld…