Vuurtje?

Scheveningen, 1 januari 2019. Twee giga stapels pallets op het strand. De vlam gaat er in... In feite gaat het mis...

Een stapel van 43 meter hoog. Vorig jaar was de stapel 13 meter lager. Destijds was men van mening dat dit de max was. Desondanks ging het toch hoger. Een vergunning hoefde niet. Er waren duidelijke afspraken. De limiet was overschreden, toch mocht het aangestoken worden. Een lekker windje, van zee, stak op. Een enorme vonkenregen sloeg over de boulevard de wijk in. Fietsen verbranden en versmolten. In de wijk ontstonden fikkies en overal lagen zwarte roetvlokken... En nu maar naar elkaar wijzen, waar de fout zat.

Tot de jaren negentig, van de vorige eeuw, waren er forse rellen in diverse Haagse wijken. Hierop kwam men op het lumineuze idee de strandvuren te organiseren. Op zich geen verkeerde gedachte, tot het uiteindelijk écht over de grens heen ging. Het is ook nooit goed. Nee, daar zijn wij Nederlanders erg goed in; dat het nooit goed is.



Los van alle ellende zit er nog een vreemde kant aanbidt soort vuren, en trouwens de hele nieuwjaarsnacht. Hoeveel pallets liggen er alleen al op die twee brandstapels. Op de foto's te zien heel erg veel. In deze tijd hebben we het over recyclen. Nou, van al die pallets had je een hoop mooie dingen kunnen maken. Meubels, wandjes, of andere (bijvoorbeeld kunstzinnige) objecten. Maar nee, ter glorie van het nieuwe jaar mag de fik er in. Opeens zijn we even het recyclen kompleet vergeten...

Voorts is er een discussie over het milieu. We moeten minder CO2 uitstoten. Afgelopen jaar leidde dit tot een discussie over open haarden. Dat zou eigenlijk niet meer mogen. We vergeten voor het gemak even dat de verbrandingen in één nacht meer milieuvervuiling met zich mee brengen, dan alle open haarden in een jaar tezamen vervuilen... Meten met twee maten, vanuit hele dogmatische oogpunten, daar is Nederland toch wel heel goed in.

Wat mij opviel, op Facebook, was het grote aantal foto's (vooral met honden) met de mededeling, of vraag, bij hen in de buurt geen vuurwerk afgestoken mocht worden. De beestjes zouden bang worden. Wel, onze honden hebben nooit echt problemen met knallen (en vuurwerk) gehad. Het ligt er meestal hoe je met je huisdier om gaat. Natuurlijk zijn er ook angstige dieren, die vanuit zichzelf bang zijn, maar dat zijn er relatief weinig. Nee, in feite zie ik het als dat het baasje eigenlijk tegen vuurwerk is. Prima, maar gebruik dan niet het sentiment van je huisdier. Zeg gewoon ronduit, dat je tegen de knallen en vooral de milieuvervuiling bent. Nee, over het milieu mag je niet praten met Oud en Nieuw. Dat is immers traditie... Ja, wel felle discussies over Zwarte Piet en geweld rondom, maar vuurwerk moeten we blijven afsteken. Tjonge, wat een dubbele moraal...

Ga eens echt de discussie aan rond vuurwerk. Tuurlijk, het is mooi. Wel laat iedere gemeente dan een centraal vuurwerk organiseren. Dan kan je er toch nog van genieten, maar is veel minder belastend voor het milieu. En bovendien zullen er ook vele malen minder slachtoffers te betreuren zijn. Win win situatie heet dat.

Op het Journaal zag ik een man die voor €2000 vuurwerk had gekocht. Zo'n vent dient een zelfde bedrag als boete ( of noem het milieubelasting) te moeten betalen. Toch niet normaal meer?

Wat mij betreft hebben we het hier over een "aangeprate" traditie. Gewoon vuurwerkverkoop aan particulieren verbieden! En die vuren, beperk het in alle opzichten. Open haarden... Van mij mag het. Wel op voorwaarde dat er goed hout wordt verbrand. Droog bijvoorbeeld, iets wat heel erg scheelt in de milieubelasting. Laten we gewoon iets consequenter met onze aarde omgaan. Je zorgen uitspreken, maar dit soort tradities daar boven stellen..., wel heel paradoxaal eigenlijk.....

Kerstgedachten

Goed, de Kerstdagen zijn voorbij, maar waarom geen Kerstgedachten ná de feestdagen? Inderdaad, er is geen enkele reden een dergelijke gedachtensprong als zondaars aan ons voorbij te laten gaan.



En zondaars zijn we! Alle Kerstdissen zijn uitgebreid vastgelegd met de mobiele telefoons en gedeeld op de diverse platforms van de sociale media. En een ieder pronkte met de mooiste tafels, de gezelligste versieringen en meest uitgebreide diners. En vooral; bij iedereen was het gezellig. Ja, vooral heel gezellig en de derde Kerstdag diende een ieder de overtollige grammetjes weg te wandelen door moeder natuur. Eigenlijk zijn we met z'n alle een stelletje cliché-boeren bij elkaar. Ook ik maak mij hier aan schuldig en ja, onze feestdagen waren ook gezellig. Vreetfestijnen daarentegen hebben we gemeden.

Dat is een beetje wat Kerst voor ons betekent. En soms komen daar de Kerstcadeau's nog bij, bij voorkeur groot van omvang en boven het feitelijk beschikbare budget. Samen gevat, we overdrijven vaak in alle opzichten wat de Kerstviering betreft. Het moet groots zijn en de gezellige sfeer moet er van afspatten. En toch hoor je de mensen klagen. Knagende familievetes, de dwang het feest mee te vieren, de overdadige invloed van marketing en kooplust, de enorme druk welke de voorbereiding deze dagen als een juk op vele schouders rust, etc.

Buiten de feestdagen om, vooral in aanloop, is er nog aandacht voor het sociale, de intermenselijke kant van de betekenis van Kerst. De Warmste dagen in België en Serieus Request in Nederland. Onderhand verplichte nummers, maar het geeft in ieder geval even de aandacht aan de intermenselijke barmhartigheid. En verder zijn het vooral dagen van sentiment. Bing Crosby wordt volop gedraaid en de heerlijk sentimentele Kerstfilms overladen vrijwel alle televisiekanalen.

Leuk, maar wat betekent dit alles eigenlijk? Ik ben absoluut niet gelovig opgevoed en heb mij later ook geen enkele religie toegeëigend. Dus, eigenlijk is het helemaal niet aan mij om überhaupt Kerst te vieren. En al die mensen, wie hun geloof verloren hebben, waarom spelen die het spel ieder jaar weer mee? Wat is Kerst in feite voor een verzinsel? Wat maakt ieder jaar toch die massale hysterie los? Het semi verplichtende karakter maakt dat velen zich juist ongelukkig voelen. Eenzaam, gepasseerd, of juist bezwaard. Mensen die denken dat je deze dagen alleen met familie moet/mag vieren. Arme lieden die zich van geen kant kunnen meten met de massa hysterische kooplust. Ach, wat heb ik met iedereen te doen, die diep in hun hart helemaal niet blij zijn met Kerst en het hen de religieuze betekenis ontbreekt.

Waarom ik dan toch meestal wel iets met Kerst doe? Wel, voornamelijk omdat ik altijd wel open sta voor een reden tot een feestje. En natuurlijk, de sfeer is altijd enigszins dromerig. Ook heb ik vele Kerstdagen alleen doorgebracht. Persoonlijk had ik er nooit moeite mee. Ik vermaakte mij toch wel. Desalniettemin vond ik het soms ook moeilijk en eenzaam. En dat kwam door die grote wereld om mij heen, die in feite uitdroeg hoe ik deze dagen door moest brengen. De commercie en de sentimenten. Twee grote schuldigen.

Misschien wordt het tijd Kerst tot een ander feest te maken. Wellicht kunnen we het direct combineren met het einde van het jaar. Dan kunnen we de Kerstbomen houden, blijven luisteren naar het liedje van David Bowie en Bing Crosby en een jaar echt afsluiten en het nieuwe jaar begroeten. De religieuzen mogen van mij de geboorte van hun verlosser blijven vieren op de 25e december, maar laat het hen dan ook een echt religieus feest zijn. Alhoewel ik ooit vernomen heb dat die Jezus ergens in januari is geboren en in het geheel niet op 25 december. Maar dat soort historische missers ontstaan wanneer je "moderne" religie en oud volksgeloof combineert.



Het mag wel duidelijk zijn, dat mijn verlate Kerstgedachten vooral tot vormen van twijfel leiden. Misschien wel met dank aan de commercie, maatschappelijke druk en de cultuurbarbaarsheid van de medemens die vooral hun "geluk" willen pronken op de dagen dat zij hun heiligland zouden moeten eren. In ieder geval mijn beste wensen voor het nieuwe jaar!

2018

Ja, het jaar 2018 loopt ten einde. Weer een jaar voorbij en op de een of andere manier is dat altijd weer een reden om terug te kijken. Wat er allemaal voor spectaculairs is gebeurt, welke bekende mensen overleden zijn, de sportvelden van het jaar, het woord van het jaar en noem maar op. Ondertussen zenden we de beste wensen naar familie en vrienden. Met altijd het beste voor het nieuwe jaar. Met dat laatste doe ik ook mee. Vroeger maakte ik mijn eigen kaarten, printte ze, of liet ze zelfs drukken. Tegenwoordig maak ik nog wel een kaart, maar worden ze verspreid via de mail, WhatsApp, Messenger en Facebook. Tijden veranderen. Maar het jaar... Wat brengt een jaar? Min of meer het zelfde als wat alle jaren brengen. Toch koesteren we hoop op een beter jaar, iets wat meestal valse hoop is. Ieder jaar ontvallen ons dierbaren, gebeurt min of meer dezelfde ellende en kennen we dezelfde vreugde en tegenslag. 2018 is dan ook geen opzienbarend jaar. Een jaar, bijna als alle anderen. Natuurlijk, we hebben Loulou verloren door een slangenbeet, maar dat maakt het jaar nog niet.

Wanneer ik op mijn leven terug kijk zijn er eigenlijk maar drie jaren, die ik echt als een bijzonder jaar weet te duiden. En in alle drie de gevallen gaat het om positieve jaren.

1976: mijn meest geweldige jaar en het jaar waarin ik het meest meemaakte. Het jaar dat ik de middelbare school verliet..., wel zonder diploma. Het jaar dat ik met de auto van mijn moeder op vakantie ging en moest werken om terug te komen. Mijn korte periode in Rotterdam waar ik alles deed wat verboden was. En het jaar dat ik het ouderlijk huis verliet en in "van Ouds het Raadhuis" ging wonen. Bovendien was het een van de warmste (Nederlandse) zomers uit mijn bestaan.

2010: het jaar waarin ik (eindelijk) trouwde. Het trouwen stond behoorlijk centraal, maar het huwelijksfeest zelf was ook absoluut memorabel. Het jaar ook, dat ik in de politiek echt actief werd, met een raadszetel. Het jaar dat ik werkloos raakte en nooit meer aan een reguliere baan zou komen. Onze geweldige huwelijksreis naar Cuba. Ook verloren we dat jaar Joop. Behalve de omstandigheid van zijn dood, was het vooral ook het moment, kort voor ons trouwen. Voor de begrafenis zijn we naar Curacao afgereisd.



2014: in een heel ander opzicht een memorabel jaar. We werden grof uit de politiek geflikkerd, ik raakte mijn laatste inkomen kwijt, maar konden ook niet meer in ons huis blijven. Het leven keerde 180 graden. Vrij spontaan reden we naar Turkije. Gedurende een week, samen met onze levende have. 2014 was een absoluut keerpunt en tenslotte werd Reina ook nog ernstig ziek. En ondanks dat dit jaar zoveel negatieve aspecten kende en een volledig nieuw leven inluidde, zaten we wel in Turkije...



Van de 62 jaar kan ik dus maar drie echt opvallende jaren benoemen. Natuurlijk zijn er veel dingen in mijn leven gebeurt, heb ik veel meegemaakt, vereist, verliefd geweest, ellende en verdriet gekend, maar nooit was dat te koppelen aan een kalenderjaar, de drie genoemde jaren uitgezonderd.

Ondanks alles kijk ik met een goed gevoel terug op mijn leven. Natuurlijk hoop ik nog een poos mee te gaan, maar tot nu toe mag ik niet klagen. Al met al heb ik best een kleurrijk leven achter mij liggen. Dat geeft overigens wel aan, dat er ook een zekere kentering lijkt te zijn. Of dat de leeftijd is, of de omstandigheid..., geen idee. Ergens vind ik mijn leven wat saai en gezapig geworden. Het gevoel dat ik dingen mis, maar ook minder zin heb in bepaalde zaken. Financieel hebben wij het krap en ik merk dat het ontbreekt aan perspectief weer een "luxe" leventje te kunnen leiden. Een baan zit er ook niet meer in. Gelukkig heb ik nog het schilderen en ook mijn hobby's. Vervelen doe ik mij niet, maar er zijn ook vele zaken waar ik niet meer op kan en mag hopen. Wat dat betreft moet ik wel blijven dromen. En ik blijf dromen... Dus, misschien wordt volgend jaar toch weer een goed jaar. Laten we het hopen, dat er weer wat leven in de brouwerij komt. En daarom wens ik iedereen fijne feestdagen en bovenal een heel goed 2019!

Vuurwerk en dierenleed

Feestdagen. Gezelligheid met Kerst en feest met de jaarwisseling. Naast alle wensen die over en weer gaan, ook alle zorgen die uitgesproken worden. En natuurlijk, naar Nederlandse traditie, ontstaan ook weer de nodige discussies. Vele maatschappelijke onderwerpen drommen in rijen aan onze gespreksstof voorbij.

Momenteel zijn de dieren nogal onderwerp. Op Facebook diverse plaatjes met de opmerking dat men graag wil dat er, op bepaalde plaatsen, geen vuurwerk afgestoken moet worden, in verband met de angst van de dieren. Ik ben daar nogal ambivalent in. Vuurwerk is mooi, maar ben tegen het afsteken en de vervuiling daarvan. Om die reden ben ik voor een algemeen verbod, met (per wijk, dorp, of buurt) centrale vuurwerk afsteekplaatsen. En het liefst ook centraal geregeld. Dat er ieder jaar voor miljoenen, misschien wel miljarden de lucht in wordt geblazen vind ik persoonlijk schandalig. En ondanks dat ik redelijk van de tradities ben, mag deze overboord!  Hebben we de klimaattop in Katowice in Polen, speelt Nederland een beetje het beste jongetje van de klas en vervolgens vervuilen we het milieu in een paar uurtjes met een ongekende omvang...

Maar, om nu je huisdier als argument te gebruiken tegen vuurwerk..., ik weet het niet. Sommige dieren hebben inderdaad een aangeboren angst voor knallen, alhoewel in de meeste gevallen deze angst is aangeleerd. Natuurlijk schrikken dieren van een knal, maar meestal bepaalt de reactie van het "baasje" hoe het dier er mee omgaat. Wanneer je, na een knal, een dier omarmd en troost, zal het gevoeliger worden voor knallen en angst ontwikkelen. Indien je de reactie min of meer negeert zullen de meeste dieren (honden en katten) minder angst ontwikkelen. In mijn leven heb ik nu zes honden gehad (drie heb ik er nog, drie zijn overleden). Geen enkele van onze honden heeft ooit angst gehad voor vuurwerk, noch voor harde knallen. We hebben er dan ook nooit aandacht aan gegeven.

In Turkije zie je veel loslopende honden. Onverschrokken dieren zijn het en ik heb nog nooit hier een hond gezien, die angst heeft voor harde knallen, of vuurwerk. Natuurlijk zit die angst in de genen van enkele hondenmerken, maar ik geloof er heilig in dat die angst in zekere mate is aangeleerd. Om die reden vind ik het een misleidend argument om de angst van het dier te "gebruiken" om tegen vuurwerk te zijn... En op die manier neem je ook geen stelling in tegen deze geldverspillende en desastreuze traditie.



Nu valt mij op, dat tegenwoordig de mens sterker de neiging lijkt te hebben valse sentimenten te hebben jegens dier en dierenleed. Ik druk mij voorzichtig uit, maar het ligt ook heel gevoelig. Het lijkt of het sentiment steeds belangrijker wordt dan de ratio. Daarbij wordt de mens ook steeds hypocrieter. We eten vlees (nog steeds te veel!), maar het afschieten van herten mag niet. De onrusten rond de Oostvaardersplassen, winter 17/18, is hier een voorbeeld van. Even los van de discussie of het hier wel of niet over "natuur" gaat. Door ondervoeding stierven dieren. Dit werd niet geaccepteerd door een hele groep mensen. Nu willen ze de wildstand beperken, voor het dierenwelzijn, waardoor wel veel herstel afgeschoten moeten worden. Absoluut lullig, maar wanneer we ons een beetje, met historisch besef, verdiepen in de natuur is dit toch iets waar een logica in zit. Maar de mens blijft zich roeren. Van al die mensen is maar een heel klein deel veganist en een iets groter deel vegetariër. De meesten vreten varkensvlees uit grote fokkerijen en dierenflats. Daar heb ik toch wat meer moeite mee...



Voor mijn idee lijkt het mij geweldig, wanneer we in 2019 het dier eens op een ander voetstuk plaatsen. Het huisdier als dier en niet als een surrogaat mens en de "wilde" dieren in de context van de natuur. En voorts dat we in 2019 dieren niet meer gebruiken voor valse sentimenten. Ik ben tegen algemeen afsteken van vuurwerk. Ik ben voor een zo natuurlijk mogelijk evenwicht in de Oostvaardersplassen. Voor het laatste geldt; haal natuurlijke vijanden binnen! En dan kan ik iedereen ook alleen maar een "dier-reëel" 2019 wensen.

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand....

Een man die z'n pik achterna loopt en veel vrouwen "neemt" is nog steeds een "echte" man. Een vrouw die met veel mannen de liefde bedrijft en het bed deelt is een "hoer"... Ik begrijp niet dat deze opvattingen in onze huidige tijd nog steeds bestaan. Het is godsgeklaagd. Mannen en vrouwen zijn gelijk, ook op seksueel gebied. Ik word moe van dat "haantjesgedrag" van mannen. Van mij mag iedereen met iedereen de liefde bedrijven (of gewoon harde seks hebben) en met zoveel als men behoefte heeft.



De ongelijkheid bestaat nog. In oorlogsgebieden worden vrouwen als seksslavin gebruikt...., misbruikt! Vrouwen worden nog steeds verkracht, en aangerand. Een man zelden. In veel culturen is een vrouw alleen huwbaar, wanneer zij nog maagd is. Wat is de maatschappij toch barbaars...

Op dit moment lees ik het boek "Het zevende kind" van Erik Valeur. Het gaat over (ondermeer) alleenstaande moeders in het Denemarken van de jaren zestig en zeventig in de vorige eeuw. Een alleenstaande moeder bestond eigenlijk niet. Dat was een schande. Ongehuwd zwangeren werden min of meer verplicht hun kind ter adoptie af te staan!

Afgelopen week zijn de Nobelprijzen voor de vrede uitgereikt. Dit keer aan twee personen, te weten Nadia Murad Basee en dr. Denis Mukwege. Nadia (zelf seksslavin onder de Taliban) strijdt tegen misbruik van vrouwen in oorlogssituaties. Ondermeer tegen de seksslavernij. Denis is arts in Congo en helpt vrouwen die ongewenst zwanger zijn..., met name door vormen van (oorlogs-)geweld.

Er komt steeds meer aandacht aan het wrede en ongelijkwaardige gedrag van mannen jegens vrouwen. Ruim een jaar geleden ontstond de #MeToo "beweging. En toch blijkbaar zijn die kerels blijvende klootzakken. Hun gedrag en "zijn" stellen ze boven dat van vrouwen. De vrouw wordt soms gezien als seksvee... Walgelijk. Ik daag de vrouw haast uit het omgekeerde te doen. En masse... Moderne vrouwen hebben vaak al een vrij seksleven, maar worden direct uitgemaakt voor "slet" of "hoer". Nee, die vrouwen begrijpen het juist en leven hun leven. En de wellustige vrouwen mogen soms wel een heel geraffineerd temperament hebben, de meesten laten de man gewoon in zijn waarde.

Seks is bij mensen allang niet meer alleen een middel tot voortplanting. In tegendeel, seks is vooral genot, lust. Liefde en voortplanting zijn/blijken vaak ondergeschikt. Zeker met alle voorbehoedmiddelen van tegenwoordig, alhoewel genot en lust al uit de oude tijden zijn. Maar het gold altijd voor de man. Die mocht..., de vrouw niet.

Wat zou het mooi zijn, wanneer de man zijn gedrag eens aanpast en de vrouw als gelijkwaardige ziet én behandelt. Natuurlijk zijn er ook mannen, die wel zo denken, zo leven en zo met vrouwen omgaan, maar er zijn nog veel te veel mannen die hun mannelijkheid als "machtsmiddel" gebruiken jegens seks met vrouwen. En veel van die mannen zijn ook nog rijk en/of machthebbend. Een extra goede reden om meer vrouwen macht te geven. Meer vrouwen in de politiek, op hoge posten. Meer vrouwen als CEO. Misschien worden dan ook eens andere problemen eens netjes opgelost. Het lastige met dit soort onderwerpen dat er altijd sprake is van een zekere generalisatie. Tuurlijk zijn er ook goede mannen en ja, sommige vrouwen weten zich ook echt niet te gedragen. Toch mag dit geen rol spelen, omdat misbruik nog veel en veel te veel voorkomt! Kom op kerels, kijk eens recht in de spiegel. Echt recht en kijk goed; hoe zit je zelf in elkaar?

Van wie is de wereld?

Van wie is de wereld? Is de wereld wel van iemand? Zijn de de landen, gebieden, steden, dorpen en gronden van mensen? Of is de wereld van iedereen? Blijkbaar heeft de mens uitgevonden dat zij delen van de wereld bezitten. Over die delen mogen besluiten en, ja, zelfs oorlogen mogen voeren om gebied te claimen. Sinds mensenheugenis voeren wij strijd. Langer dan wij ons heugen zijn er vluchtelingen en landverhuizers. Wat bezielt ons, de mensheid?

De wereld is van iedereen en ieder mens moet vrij zijn te verblijven waar hij/zij wil. Toch houden we dat tegen, omdat de mensheid bang is dat de "anderen" onze welvaart afnemen.

Het liedje, waarin de vogels van oost naar west Berlijn vliegen is voorbeeld van hoe het moet zijn. Grenzen mogen helemaal niet bestaan. Helaas is de ongelijkheid, en ongelijkwaardigheid, op deze aarde te groot. Zo groot, dat we per gebied/land andere regels, tradities, taal en zelfs geloof hebben. Onderwerpen, op basis waarop wij grenzen trekken. En vervolgens bepalen wij wie de grens over mag. Ja, er zijn ook dieren, die hun territorium bewaken. Mensen bewaken ook "hun" territorium, maar niet meer om redenen, waarom bepaalde het wel doen.

Het ergste is dat de landen waar mensen heen willen om een veilig of goed heenkomen te zoeken de landen zijn die vaak direct, dan wel indirect, de oorzaak zijn dat men dat veilige heenkomen zoeken. De oorlog in Syrië had nooit bestaan wanneer de westerse wereld niet zo een grote invloed had. Het gedrag, en de gevolgen, van de politiek in Saudi Arabië is zelfs direct te herleiden tot de invloed van andere landen. Nu komt het congres van Marakesh. Landen liggen politiek overhoop en zijn verdeeld over het standpunt, wat zij in moeten nemen.

De gele hesjes, in Frankrijk en Wallonië, strijden tegen ongelijkheid. Het begon met de brandstofprijzen, maar inmiddels is duidelijk dat het om meer gaat. De mens werkt niet om te leven, maar om grote percentages vaste lasten en belastingen. De gele hesjes gaat in feite alle moderne westerse landen aan. Kijk naar Nederland. Woninglasten, belastingen (op diverse niveaus), B.T.W., torenhoge ziekteverzekeringen,hoge overige verzekeringen, rentes... Men houdt misschien 1/3 van het inkomen over om te besteden. In arme landen, en oorlogslanden ligt dat anders. Als men daar al een inkomen heeft is dat voor het grootste deel om te besteden. Om te overleven. De westerse wereld investeert in zichzelf, nauwelijks worden arme landen geholpen en eerlijke kansen geboden. Kijk maar naar het mondiale geneesmiddelenbeleid. Een schandalig verhaal. Men wordt niet alleen ongelijk, maar ook ongelijkwaardig behandeld. Ook in het westen neemt die scheidslijn in hoog tempo toe.

De wereld is van ons allemaal. Maar omdat we denken dat het niet zo is, gedragen we ons bezitterig. Met als gevolg dat we ook nog een de aarde letterlijk afbranden. We helpen de wereld naar de kloten!

Grote woorden over vrijheid, maar diezelfde zogeheten vrijheid gunnen we de ander niet. De antiglobalisten leven nog in een primitieve gedachtenwereld. De wereld is van iedereen. Los van de moderne technieken en politiek, die de wereld steeds bereikbaarder maken.

Laat ons die vogels zijn, die van west naar oost vliegen. En terug. Doe de fysieke grenzen verdwijnen. Natuurlijk, iedere roedel heeft regels, maar verbind deze niet zo strak aan gebieden en grenzen. Nederlanders waren bekend als tolerant, laat dat weer terugkeren. Laten we allen verantwoordelijk zijn voor onze aardbol. Tolerantie helpt daarbij, evenals mondiaal denken. Elkaar helpen en steunen en stokpaardjes los laten. Als we zo door gaan zijn alle vogeltjes over tweehonderd jaar dood. Misschien eerder. Maar dan bestaan de mensen ook niet meer. Zelfs de rijken sterven uit, wanneer we op de huidige weg door gaan. Pak de handschoen op! Gele hesjes, all over the world, tolerantie, all over the world, vrije grenzen, all over the world. En red de aarde nu eens echt, all over the world...Lets hope!

Sinterklaas

Het Sinterklaasfeest is weer begonnen..., alhoewel is er nog wel sprake van feest? De intocht in Zaanstad bracht meer politie op de been, dan een gemiddelde risicowedstrijd voetbal. In Tilburg kon een bus gevuld worden met "arrestanten". In zo'n 18 gemeentes werd gedemonstreerd tijdens de intocht. Het kinderfeest is een strijdtoneel geworden.



Inzet is de discussie voor de inclusieve samenleving, waarbij de Zwarte Piet als discriminiserend wordt gezien. Ja, Nederland heeft een slavernij verleden. Ja, lang werden donkere mensen als minder gezien. Maar, tijden veranderen. Zwart mag je niet meer zeggen, neger wel. De negerzoen heet nu anders en zo zijn er veel veranderingen. In principe prima en terecht. Aan de andere kant blijft er een wig tussen bevolkingsgroepen. Altijd voelen groepen zich de mindere. Terecht, of niet. In ieder geval lijkt niemand meer buiten de boot te mogen vallen. Toch zal dat altijd blijven en een volkomen gelijkwaardige samenleving lijkt dan vooralsnog ook een Utopia. Misschien wel daardoor, dat de term "discriminatie" te kust en te keur wordt gebruikt. Een persoon met rood haar is een "rooie". Dat zegt niets over de waarde. Een donker persoon is een neger. Ook dit zegt niets over meer of minder waard. En zo is Zwarte Piet zwart. Maar daarvan zegt een groep dat dit wél een waarde genereert. Zwarte Piet schijnt naar het slavernijverleden te verwijzen. Of dat hier ooit aan ontleed is, durf ik niet te zeggen. Het is ook maar met welke bril op je naar de wereld kijkt. Nu is Sinterklaas een kinderfeest. Kinderen zien totaal geen relatie met het slavernijverleden. Piet is gewoon Piet. Zelfs donkere kinderen hebben hier de zelfde beeldvorming. Toch zeggen de tegenstanders dat donkere kinderen ook uitgescholden worden voor "Zwarte Piet". Ik vind dat laag, maar dat zijn uitzonderingen en dergelijke vergelijkingsscheldwoorden vind je ook in andere situaties. Zij die dit soort opmerkingen maken zijn toch echt een minderheid en vaak ook nog (rechts)radicalen. Volgens mij kan je dit soort excessen niet gebruiken als argument. Nee, dan is overal voor alles een argument te vinden om ergens tegen, of voor, te zijn.

Terug naar het kinderfeest. Los van welke mening ik hier aanhang, het is een feest van en voor kinderen. Wat dat betreft vind ik het heel erg kwalijk dat een stelletje volwassenen dat aangrijpen om dáár te demonstreren. Prima wanneer ze die discussie willen voeren, maar doe dat niet ten overstaan van de kinderen. Wat dat betreft zie ik deze demonstranten als mensen van een zeer laag niveau en nog minder met een sociale verantwoordelijkheid. Mensen die gefrustreerd zijn en alles in het werk stellen hun gelijk te halen. En daarbij worden vervalste argumenten niet geschuwd.



Feiten zijn feiten. Discriminatie is geen feit, maar het niet gelijkwaardig achten van bepaalde groepen mensen. Discriminatie en feiten worden vaak door elkaar gehaald en minstens zoveel misbruikt ten eigen voordele. Dat maakt ook de felheid in de Pieten discussie. Een discussie welke nooit een winnaar zal kennen. Ik vrees dat het kind hier de dupe van wordt.

En mijn eigen mening? Van mij mag de Piet blijven, zoals ie was. Ik zie geen directe link naar slavernij. Voor mij is dat te ver gezocht en zie ik het niet als bezwaar, zolang de kinderen van het feest het niet als probleem zien. En kinderen van allerlei afkomst, diverse huidskleuren, geloven, haarkleuren, handicaps, etc. zijn dol op Zwarte Piet. Neem het ze niet af en zeker niet op de feestelijke intochten!

Kunstlijn Haarlem

Zo, de Kunstlijn Haarlem zit er weer op. Dit jaar (de 33e editie) was er ook voor het eerst Kunstlijn Velsen, als onderdeel van de grote Haarlemse Kunstlijn. Als Velsenaar en geboren Santpoorter heb ik meegedaan met de Velsense component.
Na vier jaar was ik weer voor het eerst in het stadhuis van Velsen, waar ik dit jaar mijn expositie had. Men had mij uitgenodigd, waarop ik direct "ja" heb gezegd. Samen met vier dames (Dakmar Scholten, Petra Meskens, Marieke Adrichem en Evelien Hardeman) "bezetten" wij de burgerzaken van het stadhuis te IJmuiden, een ontwerp van Dudok. Een prachtige grote ruimte. Hoog en een schitterende lichtinval. Op zich ook een moeilijke ruimte om in te richten, maar vrijdagmiddag stond er een goede expositie. Ik moet zeggen, een aantal van mijn werken hingen tegen een blauwe achtergrond, wat maakte dat mijn werk er nog meer uitspatte.

Zaterdagochtend, de deuren gaan open. Dat zijn toch altijd onzekere momenten. En zeker, wat kan je verwachten in IJmuiden? Maar al snel kwamen de eerste bezoekers en de gehele dag bleef er een beperkte, maar constante stroom bezoekers. En de bezoekers waren over het algemeen zeer betrokken. Sommige bleven soms wel een uur. Naast toevallige passanten waren er fanatieke Kunstlijn rondgangers en familie en vrienden. Kortom een gezellige stroom bezoekers. En dat terwijl de zaterdag sowieso meestal rustig is en de combinatie kunst en de IJmuidenaar niet het meest voor de hand liggende "huwelijk" is. De leden van de Kunstlijn Velsen hadden hard gewerkt om Velsen en deze expositie op de kaart te zetten. Regionale televisie en locale media hadden er veel aandacht aan besteed. Voor een deel met succes.
Moe, maar voldaan was de eerste dag voorbij. Klaar voor de zondag.

Inderdaad, de zondag werd gezellig en druk. Minstens een dubbel aantal bezoekers ten opzichte van de zaterdag. Maar, juist ook de sfeer was uitstekend. Ook de onderlinge samenwerking was geweldig. Natuurlijk hadden we soms weinig tijd voor elkaar omdat de aandacht ook in grote mate naar de bezoekers uit ging, maar tussen de bedrijven door en aan de koppen van de dag was het gewoon erg leuk.
De bezoekers brachten ook diverse verrassingen. Een collega, wie ik zo'n 25 jaar niet had gezien. Mensen die ik al lange tijd niet gezien had, en bezoekers die van ver kwamen om mijn werk nu eens in het echt te zien. Ja, behalve dat zo'n expositie ook een soort reünie is is het altijd ook iets emotioneels. In dat kader vond ik het overigens jammer, dat er maar twee (zittende) raadsleden langs geweest zijn. En van de wethouders was er ook maar een aanwezig. De wethouder cultuur heeft zich niet laten zien. Weliswaar had hij wel de centrale opening verricht van de overzichtstentoonstelling in oud Velsen. Dat was feitelijk de enige teleurstelling van de Velsense Kunstlijn. Het heeft toch wel heel lang en diverse jaren geduurd eer de Velsense kunstenaars zich verenigd hebben. En ook de medewerking van de gemeente is uniek. Dan is het toch jammer dat de politieke spelers zich in zo'n weekend eigenlijk niet laten zien. Misschien wel beschamend.
Toch heeft het niet afgedaan aan het succes. Echt, een geweldig weekend en ook in ander opzicht is alles uitstekend verlopen. Trots op de kunstenaars van Velsen!

En dan is het zondag, vijf uur. Snel moest alles weer terug gebracht in de oorspronkelijke staat. Dan zie je, dat we uitstekend in staat waren tot gezellige en efficiënte samenwerking. Om zes uur was een topweekend voorbij. Eigenlijk te snel, al was ik ook flink gesloopt.

Op naar volgend jaar. De 34e editie, en ik zit dan veertig jaar in het "vak". En mijn eerste Kunstlijn lustrum. Dat moet dus nóg specialer worden!.....