Hardleers 2020

Nu gaan we er vanuit dat wij een intelligente diersoort zijn, maar in feite valt dat best mee. En vooral, wat is ons soort toch verdomde hardleers.

Een nieuw jaar staat geheel open voor ons. Goed, op drie dagen na, want de jaarwisseling ligt weer achter ons en langzaam pakt een ieder weer het normale leven op. De feestdagen zijn achter de rug. Het was weer gezellig, of juist niet, maar de rest vervalt alweer snel in de vergetelheid. Een goede reden om komende jaarwisseling weer te vervallen in de herhaalde discussie, welke ook afgelopen keer weer een herhaling was van de vorige.

Velen zijn druk bezig met het milieu en vooral het klimaat. Politiek spreekt erover, de jeugd gaat de straat op en vele nuances zitten er tussen. De ruime meerderheid realiseert inmiddels dat het niet de goede kant op gaat met moedertje aarde, evenmin met ons soort. De populistische klimaatontkenners krijgen nog steeds veel ruggensteun. Niet zozeer gestoeld op de ontkenning als wel het feit dat men er zelf geen flikker aan wil doen. In feite wordt de westerse mens steeds anti-socialer. Let wel, hier wordt niet gezegd: asociaal, maar antisociaal. Men gedraagt zich uitermate sociaal, maar dan wel waar het zichzelf enigszins uitkomt. Een schitterend (triest) voorbeeld hiervan is dat wanneer je kijkt naar de gemiddelde mening van de mens over klimaat en dierenliefde is het niet te rijmen dat afgelopen jaarwisseling weer meer dan 10% meer vuurwerk is verkocht (€ 77 miljoen!). Dat de traditie vervuilend is, tot zeer veel overlast leidt en slecht is voor het welzijn van dieren, wordt breed onderschreven, maar toch wil ieder zijn eigen pijltjes de lucht in gooien. Tot een algemeen vuurwerkverbod komt het maar niet, want immers de traditie moet overeind blijven. Met de traditie van Zwarte Piet nemen we het minder nauw, daar er inmiddels steeds meer Roetveeg Pieten rondhuppelen. De traditie wordt, lijkt wel, meer aangewend om het eigen belang (bedachte algemeen belang) na te streven, dan dat hier een algehele filosofie achter zit.

Misschien moet in 2020 het algemeen afsteken toch maar in de gehele breedte verboden gaan worden. Het brengt zoveel schade en ellende. Wel lijkt het zinvol alternatieven te bieden. Je zou per woonkern een centraal vuurwerk kunnen organiseren. Per woonkern een pot neerzetten, waar men geld in kan doneren wat de omvang van de show gaat bepalen. De overheid mag dit alles verder wel organiseren natuurlijk, maar met een veel lagere inzet van hulpdiensten mag dat budgettair geen negatieve post opleveren.

De overlast beperken. Maar ook beter voor het milieu en het klimaat, waarbij men toch het feestje behoudt. Alhoewel, er is nog een groep waar mee gekampt wordt. Letterlijk. De jongeren en adolescenten. Voorbeeldje; Den Haag. Maar ook de brand in de flat, waarbij vier mensen in een flat vast kwamen te zitten, met alle ellendige gevolgen van dien. Wat heeft de jeugd weer een grote post schade aangericht. En volkomen nutteloos. Wat zegt dat over de jeugd? Wel, de neiging bestaat om vooral af te vragen wat het over de ouders zegt… Het gedrag van 14 en 15 jarige wat de spuigaten uitloopt. Daar mag je de ouders toch niet aan voorbij lopen? Tuurlijk wel. Ouders moeten werken, hebben het druk en zijn, net als de rest; antisociaal. Kinderen worden net zo en langzaam mag de jeugd meer ontsporen. Het gedrag van de adolescenten is dan ook geheel verklaarbaar. De jeugd mag wel weer eens harder aangepakt worden. Op school, op de club, maar vooral thuis. Wanneer we in 2020 hier nu eens aan gaan werken én het vuurwerkverbod gaan instellen, dan kan de volgende jaarwisseling eens wel beter verlopen. In tal van opzichten. Maar goed, velen zullen (vanuit eigenbelang) deze woorden natuurlijk onderschrijven en vervolgens diep in een prullenbak stoppen. Leuk voor een fikkie….

Klimaat

Het klimaatakkoord is duidelijk. De rechtspraak heeft gesproken; de Nederlandse overheid doet te weinig voor het klimaat. In Polen blijven ze bruinkool stoken, in Turkije is zonne-energie nog steeds geen "ding". Trump ontkent zelfs de klimaatverandering. De politiek stopt haar kop in het zand. Wereldwijd. De groei van de economie is belangrijker, voor de politiek, dan het klimaat. De politiek is bang voor de achterban, wanneer impopulaire maatregelen getroffen moeten worden, het klimaat te redden. Walgelijk eigenbelang speelt parten waardoor er te weinig aan klimaatverbetering gedaan wordt. En toch is juist de overheid hét orgaan, die sturend rond dit probleem moet zijn. Goede voorlichting zou de eerste stap moeten zijn. Nee, niet direct de wet- en regel-geving, maar voorlichting. Daarnaast pas actie. Nu gebeurt geen van beiden in een mate, die effect heeft. Overheden zijn te laf.

De andere kant is dat er teveel wordt ingespeeld op de burger. Natuurlijk, ieder individu kan zijn of haar steentje bijdragen. Maar kom die burger dan ook tegemoet. Nederland heeft het duurste openbaar vervoer van Europa. Vanwege de kwaliteit, maar bij 2 cm sneeuw rijdt de helft van de treinen. Nee, om de mens uit de auto te jagen moet het OV toegankelijker. Liever goedkoper, dan het comfort. Bovendien is dit een drog argument, want de kwaliteit van het OV in andere landen is echt niet minder. Nee, maak het OV goedkoper en bij een beetje sneeuwval hoeven er geen 2000 kilometer aan files te staan!

Toch, een feit is dat de industrie 2/3 van de vervuiling veroorzaakt. En toch wordt de industrie met handschoenen aangepakt. Weer die economische belangen. In België gaan schoolkinderen de straat op om te pleiten voor een beter klimaat, voor actie. En terecht, want hun toekomst ziet er belazerd uit. Niet omdat er niets aan te doen is, maar omdat overheden te laks zijn. Maak vliegen binnen Europa twee keer zo duur, maar verlaag de treinprijzen. Een voorbeeld, maar het werkt wel. Waarom moet Schiphol blijven groeien? Waarom kunnen we niet per hogesnelheidstrein naar onze Spaanse bestemming? En hoeveel mogelijkheden zijn er om klimaatneutrale energie op te wekken? Veel meer dan gebruikt of ingezet wordt.

Ontkennen is je kop in het zand steken. Dat mogen overheden niet langer blijven doen. Een overheid heeft de verantwoordelijkheid voor haar burgers, niet voor de grootindustrie... Helaas, lijkt het omgekeerde wel het geval... Pas op de plaats, is dat zo moeilijk? Nee, er moet groei zijn, meestal gevolgd door flinke klappen, zoals de economische crisis van 2008. Goed, het werkt wel. Door de groei en welstand zijn burgers vooral bezig met hun eigen welzijn en ontbreekt het aan het besef hoe erg het gesteld is met het klimaat. Nee, liever een nieuwe auto, dan door blijven rijden in die oude, die nog prima functioneert. Liever benzine of diesel, dan een elektrische, want die is te duur...

Wat die jeugd in België doet is goed. Is belangrijk en burgers zouden zich meer moeten verenigen om overheden te wijzen op hun verantwoordelijkheid ten aanzien van het klimaat. Wanneer we minder woonlasten hebben, minder hoeven te betalen aan allerlei vaste lasten, dan wordt het de individu ook makkelijker gemaakt te investeren in meer duurzaamheid.

26 rijksten der aarde bezitten even veel als alle allerarmsten op de hele wereld bij elkaar. Een vermogen van meer dan 50% van het aardse vermogen. Pak dát aan en gebruik dat voor een beter klimaat. Die 26 gasten kunnen de wereld redden, in plaats van investeren en investeren en nóg rijker te worden.

Het wordt echt tijd maatregelen te nemen! Drastische. En ja, goede voorlichting is hierin essentieel, maar maatregelen nemen is de crux. Er zijn mogelijkheden genoeg en niemand hoeft het daarvoor minder te hebben. Misschien niet beter, maar zeker niet minder. En zelfs bij minder is dat veelal nog prima te doen.

Hier in Turkije maken we de slechtste winter door, sinds mensenheugenis. Bizar veel regen, wind en kou. Dat is geen teken dat het wel mee valt met de klimaatverandering. Het is juist een teken dat de alarmbellen moeten gaan rinkelen. Jeugd in Europa (maar ook in de States en alle welvarende landen) ga die straat op. Laat je massaal horen. Het kán anders. Het moet anders!

Vuurwerk en dierenleed

Feestdagen. Gezelligheid met Kerst en feest met de jaarwisseling. Naast alle wensen die over en weer gaan, ook alle zorgen die uitgesproken worden. En natuurlijk, naar Nederlandse traditie, ontstaan ook weer de nodige discussies. Vele maatschappelijke onderwerpen drommen in rijen aan onze gespreksstof voorbij.

Momenteel zijn de dieren nogal onderwerp. Op Facebook diverse plaatjes met de opmerking dat men graag wil dat er, op bepaalde plaatsen, geen vuurwerk afgestoken moet worden, in verband met de angst van de dieren. Ik ben daar nogal ambivalent in. Vuurwerk is mooi, maar ben tegen het afsteken en de vervuiling daarvan. Om die reden ben ik voor een algemeen verbod, met (per wijk, dorp, of buurt) centrale vuurwerk afsteekplaatsen. En het liefst ook centraal geregeld. Dat er ieder jaar voor miljoenen, misschien wel miljarden de lucht in wordt geblazen vind ik persoonlijk schandalig. En ondanks dat ik redelijk van de tradities ben, mag deze overboord!  Hebben we de klimaattop in Katowice in Polen, speelt Nederland een beetje het beste jongetje van de klas en vervolgens vervuilen we het milieu in een paar uurtjes met een ongekende omvang...

Maar, om nu je huisdier als argument te gebruiken tegen vuurwerk..., ik weet het niet. Sommige dieren hebben inderdaad een aangeboren angst voor knallen, alhoewel in de meeste gevallen deze angst is aangeleerd. Natuurlijk schrikken dieren van een knal, maar meestal bepaalt de reactie van het "baasje" hoe het dier er mee omgaat. Wanneer je, na een knal, een dier omarmd en troost, zal het gevoeliger worden voor knallen en angst ontwikkelen. Indien je de reactie min of meer negeert zullen de meeste dieren (honden en katten) minder angst ontwikkelen. In mijn leven heb ik nu zes honden gehad (drie heb ik er nog, drie zijn overleden). Geen enkele van onze honden heeft ooit angst gehad voor vuurwerk, noch voor harde knallen. We hebben er dan ook nooit aandacht aan gegeven.

In Turkije zie je veel loslopende honden. Onverschrokken dieren zijn het en ik heb nog nooit hier een hond gezien, die angst heeft voor harde knallen, of vuurwerk. Natuurlijk zit die angst in de genen van enkele hondenmerken, maar ik geloof er heilig in dat die angst in zekere mate is aangeleerd. Om die reden vind ik het een misleidend argument om de angst van het dier te "gebruiken" om tegen vuurwerk te zijn... En op die manier neem je ook geen stelling in tegen deze geldverspillende en desastreuze traditie.



Nu valt mij op, dat tegenwoordig de mens sterker de neiging lijkt te hebben valse sentimenten te hebben jegens dier en dierenleed. Ik druk mij voorzichtig uit, maar het ligt ook heel gevoelig. Het lijkt of het sentiment steeds belangrijker wordt dan de ratio. Daarbij wordt de mens ook steeds hypocrieter. We eten vlees (nog steeds te veel!), maar het afschieten van herten mag niet. De onrusten rond de Oostvaardersplassen, winter 17/18, is hier een voorbeeld van. Even los van de discussie of het hier wel of niet over "natuur" gaat. Door ondervoeding stierven dieren. Dit werd niet geaccepteerd door een hele groep mensen. Nu willen ze de wildstand beperken, voor het dierenwelzijn, waardoor wel veel herstel afgeschoten moeten worden. Absoluut lullig, maar wanneer we ons een beetje, met historisch besef, verdiepen in de natuur is dit toch iets waar een logica in zit. Maar de mens blijft zich roeren. Van al die mensen is maar een heel klein deel veganist en een iets groter deel vegetariër. De meesten vreten varkensvlees uit grote fokkerijen en dierenflats. Daar heb ik toch wat meer moeite mee...



Voor mijn idee lijkt het mij geweldig, wanneer we in 2019 het dier eens op een ander voetstuk plaatsen. Het huisdier als dier en niet als een surrogaat mens en de "wilde" dieren in de context van de natuur. En voorts dat we in 2019 dieren niet meer gebruiken voor valse sentimenten. Ik ben tegen algemeen afsteken van vuurwerk. Ik ben voor een zo natuurlijk mogelijk evenwicht in de Oostvaardersplassen. Voor het laatste geldt; haal natuurlijke vijanden binnen! En dan kan ik iedereen ook alleen maar een "dier-reëel" 2019 wensen.

Tabak

Als de rook om je hoofd is verdwenen…, zong Boudewijn de Groot ooit. Rook en roken… Wanneer je tegenwoordig een sigaret opsteekt ben je een paria. Toen je rookte in de tijd dat Boudewijn de Groot dit lied zong hoorde je er juist bij, met een paffie in je mond. Tijden veranderen, maar zeker ook de mentaliteit.

Persoonlijk ben ik een stevige roker. Nog steeds, dus ik val onder de paria’s. Maar tegen de jeugd wend ik mij met grote felheid hen te zeggen: begin alsjeblieft niet met roken! Dat meen ik uit de grond van mijn hart.

Zelf zie ik mij als een verloren zoon, die nog steeds rookt en blijft roken. Ruim 46 jaar inmiddels. Een hopeloos geval, waarbij acties tot stoppen alleen maar tot frustraties hebben geleid. Het spijt me, maar zo ben ik nu eenmaal. Een hele zwakke plek bij mij, maar wellicht mijn enige echte zonde. Misschien daardoor dat ik mij ook zo opwind over de publieke opinie inzake rookgedrag. De anti-rook-lobby is een sterke lobby, maar ook een fanatieke lobby, die sterk overdrijft. Vanuit, in mijn ogen, valse sentimenten. Zoals nu in Nijmegen, waar men niet meer mag roken op buitenspeelplaatsen met/van kinderen. Typisch Hollands ook om de verantwoordelijkheid van de individu over te nemen en alles in regels te gieten. Maar, het is in feite ook zo inconsequent. Ook in Nederlandse pretparken, zoals de Efteling, is het niet meer toegestaan om in de wachtrij (in de buitenlucht) te roken. Dit alles ter bescherming van het kind.

Vanuit twee visies vind ik deze maatregelen belachelijk. Als eerste gaan wij er prat op te leven in vrijheid. Wel, mijn vrijheid wordt sterk beperkt! Dat ik niet mag roken in gesloten ruimtes, of binnen, lijkt mij uitermate reëel. Roken in de buitenlucht is een verbod dat ik niet accepteer! Wanneer ik dat niet doe (bijvoorbeeld in de wachtrij op de Efteling) is dat mijn beslissing! En, als stevige roker kan ik een ieder melden dat ik zo iets uit eigen beweging ook meestal niet doe. Ja, ik houd wel degelijk rekening met mijn omgeving.

Enige jaren geleden werd het roken op stations verboden. Hier en daar kwamen “rookpalen”. Daar stond een meute omheen snel te inhaleren. In mijn optiek het verplaatsen (en concentreren) van een probleem. Het was Amsterdam Centraal. Ik liep tot een redelijke afstand van de overkapping en stak, in de buitenlucht, mijn sigaret op. Twee heren van de spoorwegpolitie kwamen naar mij toe met de mededeling dat ik daar niet mocht roken. Dat mondde uit op een stevige discussie. De dreiging van de boete werd ingetrokken en ik dreigde het justitieel voor te laten komen. De heren bonden duidelijk in. Ik heb rechten en plichten en mijn recht is in de open lucht te roken, wanneer en waar ik wil.

Een ander voorbeeld, een ziekenhuis in Haarlem. Vlak voor de ingang was een soort rookhok. Goor, dus ik ging een vijftig meter verder van mijn tabakje genieten. Komt er een handhaver op mij af: u mag binnen drie meter van het gebouw niet roken. Pardon? Ook deze man droop af, zonder verdere consequenties voor mij. Hij bleef er wel mee dreigen, maar daar hield het dan ook bij op.

Ja, belachelijk dat men het roken in de open lucht verbiedt en nog belachelijker roken te centreren op locaties binnen een verbodsgebied. Meten met twee maten, maar daar is men goed in.

Een ander wel opvallend detail is Facebook. Op mijn profielfoto’s met een peuk wordt nauwelijks gereageerd. Op profielfoto’s zonder peuk vrij veel. Verloochend de mens zichzelf, wil men zichzelf zo goed voordoen? Geen idee, maar de dwang en drang rond bepaalde onderwerpen is naar mijn mening buiten proporties en veelal inconsequent. Roken is hier een uitstekend voorbeeld van.

Vooral inconsequent. Terug naar Nijmegen. Niet roken op de kinderspeelplaats, maar het fijnstof dwarrelt er rustig neer. We moeten eens weten wat voor vuiligheid wij de wereld in helpen. De rooklucht is werkelijk minder dan een druppel op de gloeiende plaat. En daar waar het echt om gaat komt men er niet uit, of heel moeizaam, of economische belangen zijn belangrijker. Eindelijk is er zicht op het sluiten, dan wel ombouwen, van de kolencentrales. Eindelijk… En hoe vervuilend blijft onze infrastructuur, de industrie? Maar vergeet ook ons huishouden niet. In de jaren tachtig werden huizen dermate geïsoleerd dat er puur ongezonde binnenklimaten ontstonden. Na iedere regenbui in Nederland, wanneer ik mijn vinger buiten over de vensterbank haal is deze grijs! Het verwarmen van onze huizen, ons levenscomfort, is bekend hoe vervuilend dat is? Ons goedkope stukje vlees is vervuilender en gevaarlijker dan alle rokers bij elkaar. Maar, dat wordt met de mantel der liefde afgedaan. Alhoewel, heel langzaam begint men te beseffen hoe vervuilend wij mensen bezig zijn. Toch zie je de gadget winkels en koffiecorners als paddenstoelen uit de grond schieten. Het uiterlijk belang blijft opwegen tegen echt milieu besef.

En inderdaad, veel individuen nemen zelf te weinig verantwoordelijkheid. Spreek hen dan daar op aan! Maar nee, de overheid neemt liever die verantwoordelijkheid af door regeltjes te stellen. Maar de bedrijven…, die worden het meest ontzien, terwijl daar de grootste vervuilers zitten. Luchtvaart, scheepvaart, industrie, noem maar op. We willen blijven vliegen, we willen containers rotzooi uit China kopen en allemaal de nieuwste en beste mobieltjes. Er moet wat veranderen, maar het werkt, in mijn optiek, niet anders dan juist de bedrijven eerst aan te pakken. Het bedrijf als voorbeeld en dan neemt de individu vaak de verantwoordelijkheid van zelf wel over, iets wat ook regelmatig blijkt. Neem alleen al het simpele voorbeeld van de plastic tasjes.

Roken is ongezond. Dat weten we. Ik realiseer mij dat ook dondersgoed. Daarom ook dat ik de jeugd zo sterk aangeef: begin er niet aan. Roken is verslavend, al weten velen toch van het roken af te komen. Maar wat het roken vooral verslavend maakt is alle rommel in de sigaret! De industrie die de roker extra verslavend maakt. Tegenwoordig rook ik pure tabak, zonder toevoegingen. Ik blijf roken, maar relatief minder en ik kan veel beter mijn peuk laten. Rook ik weer eens een pakje…, dan vliegt dat er doorheen. Ik ben niet meer te “helpen”. Tenminste vooralsnog niet. Ook realiseer ik mij het slechte van roken. Absoluut. Maar dat neemt niet weg, dat ik zelf verantwoordelijk ben voor mijn gedrag. En in principe rook ik ook niet binnen, omdat roken vies is. Alles wordt geel. Maar niemand bepaalt dat ik in de buitenlucht niet mag roken. Waar dan ook. Dat gaat mij veel te ver, tast mijn identiteit en vrijheid aan. Het tast mijn rechten aan, en ken mijn plichten. Ook daar houd ik mij aan. Straks is het weer 5 mei, dan vieren wij onze vrijheid. Maar, en ik heb dat al eerder gemeld, er is steeds minder over van onze vrijheid. Onze vrijheden worden steeds verder ingeperkt en verantwoordelijkheden afgenomen. Ik weet niet of ik 5 mei nog wil vieren. Ik vier de “betutteling” wel, op 4 mei. De wereld is triest en scheef. Ondertussen zijn er rijke en belangrijke jongens, die lachen in hun vuistje. Zij blijven buiten schot. Zij kunnen de boef uit blijven hangen, ons in een economische crisis storten of ons zelfs in oorlogen brengen. Doe daar eens wat aan, dan die zielige rookverboden op speelplaatsen.

Dan nog wat anders. Dat roken slecht is staat buiten kijf. Maar dat we onze kinderen zo willen beveiligen is ook erg slecht. Kinderen horen te leren leven, en dat betekent ook risico’s lopen, gevaar aangaan, etc. Nee, tegenwoordig liggen er rubberen tegels in de speeltuinen…, dan vallen ze niet zo hard. Ze wassen tig keer per dag hun handen, want stel je voor dat ze vies worden. Ondertussen nemen de allergieën hand over hand toe, kinderen worden broos en ziekelijk. Wat is nu het beste? Wat is beter? In ieder geval niet onszelf belazeren met valse voorwendselen! En ik wil mijn vrijheid behouden en zelf in staat zijn rekening te houden met mijn omgeving!

snorren

Hebben we net zo’n ding, staat er van alles over in de krant en wordt er zelfs geroepen die dingen te verbieden. En dat terwijl wij bij de aanschaf enkele, dachten wij, bewuste overwegingen hebben genomen.

Het is nooit goed. In verband met onze fysieke toestand en dagelijkse activiteiten hebben wij ieder, Reina en ik, een snotscooter aangeschaft. In verband met de financiën een relatief goedkope, want wij zijn geen scheurders. Nee, brave politici en we houden ons strikt aan de 25 km.

helaas ook het beeld van snorscooters (foto AT5)

Blijkt er van alles mis. Bij de aankoop ging ik er vanuit dat de Europese regelgeving dermate streng is, dat ik niet zo’n vervuilend object heb gekocht Blijkt de Europese regelgeving toch hiaten te kennen. Ook blijkt de vervuiling van de snorscooter groter dan dezelfde scooter, maar dan als brommer. Beiden met dezelfde motor. En daar zit juist het probleem. De begrenzer knijpt de snelheid af, maar blijkbaar ook de verbranding. Plankgas betekent dus zuipen en vervuilen. Inmiddels wordt ik al niet goed van dat afgeknepen geluidje en zorg ik ervoor niet meer “plankgas” te rijden, en merk dat ik dan ook 25 rijdt. Dan is de verbranding ook direct een stuk beter, en de scooter ook gelijk weer zuiniger. Dat had men toch wel anders kunnen regelen?...

Ook is de scooter sowieso erg vervuilend. Wist ik in het geheel niet. Ook vreemd, dat bij auto’s op dat gebied tal van strenge eisen zijn, maar blijkbaar bij deze dingen niet. Maar de smog in Italiaanse steden wordt mij wel iets duidelijker, want daar struikel je helemaal over de scooters. Ik weet nog van Sienna en Florence  waar ik meer scooters zag dat auto’s en fietsen samen. In ieder geval ga ik op zoek naar een (goedkope) wijze mijn uitlaatgassen te beperken en de uitstoot minder schadelijk te laten zijn. Op voorhand wilde ik overigens liever een elektrische scooter, maar die dingen zijn (voor mij) echt niet te betalen. De relatieve armoede heeft mij gedwongen tot onbedoelde vervuiling. Dan moet ik misschien toch een scootmobiel aan gaan vragen… alhoewel ik daar toch echt voor pas.

 

gewoon rustig rijden 

Een ander probleem is dat al die snorscooters gewone scooters zijn, met een gewone motor, maar worden afgeknepen, zodat ze niet te hard gaan. Het is vrijwel geen probleem die begrenzer er af te halen. Dat blijkt, want wanneer ik met mijn 25 km over het fietspad rijdt voel ik mij soms een lulletje, want vrijwel iedere andere snorscooter haalt mij, veelal met het grootste gemak, in. Ja, ik zie ze scheuren en inderdaad levensgevaarlijk. Vooral van die jongetjes met hun petjes. Roetsj, dwars over de rotonde. Ze kijken nergens naar. Nou ja, veelal kijken ze constant achterom of er geen politie rijdt. Misschien is het een idee om camera’s te plaatsen en hardrijdende snorscooters vast te leggen. En iedere scooter die harder gaat dan (bijvoorbeeld) 28 moet direct in beslag genomen worden. Niet flauw met bonnetjes werken, of andere zaken van uitstel, maar gelijk rigoureus; in beslag nemen. Die dingen mogen niet harder, dus als ze harder kunnen klopt het niet. Dan zitten ze verkeerd. Punt uit. Daarmee verhoog je de verkeersveiligheid, maar zet je ook je beleid van de snorscooter weer even goed op scherp. En dan blijft alleen het vervuilende aspect over, en dat is ook vast en zeker goed op te lossen.

Wel een nadeel is dat ieder racefietser en tegenwoordig ook iedere fiets met elektrische ondersteuning mij ook in een rap tempo voorbij gaan. Er ontstaat wel dus weer een ander gevaar, maar dat is iets voor de volgende komkommertijd. Ik gedraag mij netjes op het fietspad, vind het helemaal niet erg af en toe even in te houden om een fietser niet op te jagen en kom echt wel overal waar ik wil… mits ik op tijd tank.