Spiegeltje, spiegeltje aan de wand....

Een man die z'n pik achterna loopt en veel vrouwen "neemt" is nog steeds een "echte" man. Een vrouw die met veel mannen de liefde bedrijft en het bed deelt is een "hoer"... Ik begrijp niet dat deze opvattingen in onze huidige tijd nog steeds bestaan. Het is godsgeklaagd. Mannen en vrouwen zijn gelijk, ook op seksueel gebied. Ik word moe van dat "haantjesgedrag" van mannen. Van mij mag iedereen met iedereen de liefde bedrijven (of gewoon harde seks hebben) en met zoveel als men behoefte heeft.



De ongelijkheid bestaat nog. In oorlogsgebieden worden vrouwen als seksslavin gebruikt...., misbruikt! Vrouwen worden nog steeds verkracht, en aangerand. Een man zelden. In veel culturen is een vrouw alleen huwbaar, wanneer zij nog maagd is. Wat is de maatschappij toch barbaars...

Op dit moment lees ik het boek "Het zevende kind" van Erik Valeur. Het gaat over (ondermeer) alleenstaande moeders in het Denemarken van de jaren zestig en zeventig in de vorige eeuw. Een alleenstaande moeder bestond eigenlijk niet. Dat was een schande. Ongehuwd zwangeren werden min of meer verplicht hun kind ter adoptie af te staan!

Afgelopen week zijn de Nobelprijzen voor de vrede uitgereikt. Dit keer aan twee personen, te weten Nadia Murad Basee en dr. Denis Mukwege. Nadia (zelf seksslavin onder de Taliban) strijdt tegen misbruik van vrouwen in oorlogssituaties. Ondermeer tegen de seksslavernij. Denis is arts in Congo en helpt vrouwen die ongewenst zwanger zijn..., met name door vormen van (oorlogs-)geweld.

Er komt steeds meer aandacht aan het wrede en ongelijkwaardige gedrag van mannen jegens vrouwen. Ruim een jaar geleden ontstond de #MeToo "beweging. En toch blijkbaar zijn die kerels blijvende klootzakken. Hun gedrag en "zijn" stellen ze boven dat van vrouwen. De vrouw wordt soms gezien als seksvee... Walgelijk. Ik daag de vrouw haast uit het omgekeerde te doen. En masse... Moderne vrouwen hebben vaak al een vrij seksleven, maar worden direct uitgemaakt voor "slet" of "hoer". Nee, die vrouwen begrijpen het juist en leven hun leven. En de wellustige vrouwen mogen soms wel een heel geraffineerd temperament hebben, de meesten laten de man gewoon in zijn waarde.

Seks is bij mensen allang niet meer alleen een middel tot voortplanting. In tegendeel, seks is vooral genot, lust. Liefde en voortplanting zijn/blijken vaak ondergeschikt. Zeker met alle voorbehoedmiddelen van tegenwoordig, alhoewel genot en lust al uit de oude tijden zijn. Maar het gold altijd voor de man. Die mocht..., de vrouw niet.

Wat zou het mooi zijn, wanneer de man zijn gedrag eens aanpast en de vrouw als gelijkwaardige ziet én behandelt. Natuurlijk zijn er ook mannen, die wel zo denken, zo leven en zo met vrouwen omgaan, maar er zijn nog veel te veel mannen die hun mannelijkheid als "machtsmiddel" gebruiken jegens seks met vrouwen. En veel van die mannen zijn ook nog rijk en/of machthebbend. Een extra goede reden om meer vrouwen macht te geven. Meer vrouwen in de politiek, op hoge posten. Meer vrouwen als CEO. Misschien worden dan ook eens andere problemen eens netjes opgelost. Het lastige met dit soort onderwerpen dat er altijd sprake is van een zekere generalisatie. Tuurlijk zijn er ook goede mannen en ja, sommige vrouwen weten zich ook echt niet te gedragen. Toch mag dit geen rol spelen, omdat misbruik nog veel en veel te veel voorkomt! Kom op kerels, kijk eens recht in de spiegel. Echt recht en kijk goed; hoe zit je zelf in elkaar?

Moe van #MeToo

Wij zijn erg goed in hetzes en de focus overdreven op diverse onderwerpen te richten. De Zwarte Pieten discussie is natuurlijk hét voorbeeld. Maar op dit moment leeft "#MeToo". Naar aanleiding van Weinstein is nu niet alleen overal seksueel misbruik op de werkvloer onderwerp, maar blijken de slachtoffers niet aan te slepen.



Vooropgesteld dat ik het zeer verwerpelijk vindt hoe mannen de vrouwen soms seksueel benaderen, zeker vanuit machtsposities. In die zin sluit ik mij, als man, wel degelijk aan bij de actie en draag de mening dat het seksueel gedrag van, een aantal, mannen niet door de beugel kan. Dat staat dan ook buiten kijf. Toch heb ik moeite met #MeToo, zoals hier mee om gegaan wordt. Natuurlijk zijn er vrouwen die deze misstanden ondergaan hebben, maar ik vraag mij gelijkertijd af hoeveel vrouwen ook erg goed zijn in de overdrijvende trap.

Een mens is nog steeds een dier, met dierlijke instincten. Deze hebben wij redelijk onder de knie weten te krijgen, maar het verschil tussen mannen en vrouwen staat onomstotelijk vast. Daarbij zijn mannen ook vaak de zwakkeren, als het gaat om het toegeven aan de vleselijke behoeften. Maar waar ligt de grens?

In mijn omgeving zijn een aantal mannen die om iedere vrouw kwijlen en zich zeer suggestief opstellen. Losse handjes, die met een verkeerde knipoog eigenlijk net iets te handtastelijk zijn. Misschien net over grenzen gaan, maar toch zit daar een onschuld in. Ik houd absoluut niet van dat soort gasten, vind ze zelfs vervelend, maar zie er op zich niet echt grensoverschrijdend gedrag in. Het is vervelend, maar net iets te speels. Gedrag wat ik ook van vrouwen ken, ware het dat zij het net effe anders (meestal iets subtieler) spelen. Ik houd overigens ook niet van dat soort vrouwen. Kijkend naar mijn verleden kan ik ook "#MeToo" roepen. Zowel door mannen, als door vrouwen ben ik seksueel benaderd, op een wijze waar ik niet van gediend was. Ik heb daarbij overigens altijd mijn grens aangegeven, dan wel zelf bewaard. Maar hoe zwaar til je eraan? Daar zit, denk ik, een punt van discussie. De hele discussie is zo'n hetze geworden, dat men over de grens gaat en min of meer tolerant gedrag plots als absoluut ongewenst en (vooral) intimiderend ervaart. Tja, op die manier is #MeToo waarschijnlijk op tachtig procent van de vrouwen van toepassing en vijftig procent van de mannen. Terug naar de basis van #MeToo...; het gaat toch om ongewenste seksuele benadering in machtsverhoudingen? Oftewel baas versus medewerker?  Er is ook genoeg sprake van gewenste, of zelfs echt uitgelokte, contacten tussen baas en medewerker. Of maakt de discussie nu dat eerder toegeeflijk gedrag nu plots als ongewenst wordt gezien? Om erbij te horen, of om mee te kunnen doen?

Zwarte Piet was zo. Daar werd niets achter gezocht, totdat enkele gefrustreerde, dan wel media geile, mensen er discriminatie in zien. En ja hoor, ieder jaar komt die discussie weer terug. Dat gevoel krijg ik nu dus ook een beetje bij #MeToo. In feite is dat jammer want het leidt af van het feitelijke probleem. Een ander vergelijk...; op een gegeven moment werd de diagnose ADHD vastgesteld. Opeens leden velen aan ADHD en werden bij nog meer mensen deze diagnose toegewenst. Ook bij autisme gaat een golf van "populariteit" door de bevolking. Bestond het eerst niet, werd het een "bekende ziekte", nu wordt bijna iedereen uitgemaakt voor autist... En een hoop mensen verschuilen zich er achter. Net als met ADHD geldt ook voor autisme dat de mensen die er écht aan lijden, lijden onder de modegrill en zogenaamde populariteit. Volgens mij gaat de discussie rond #MeToo ook die kant op.



En, in feite is dat jammer. Hanneke Groenteman reageerde in feite al terecht dat zij eigenlijk geen behoefte had in het gesprek over dit onderwerp (DWDD). En laten we wel wezen; we zijn mensen, biologische wezens met dierlijke instincten. Op het moment dat het instinct ingezet wordt in een ongewenste situatie en gerelateerd aan een machtsverhouding dán kan je niet meer spreken over instinct alleen. Op dat moment wordt het instinct calculerend ingezet. Dat mag veroordeeld worden. In het geval van Weinstein vrees ik dat ook een aantal vrouwen bestaan, die op hun beurt ook winst dachten te behalen door in te gaan op avances, of trots omarmd door Weinstein voor de pers te verschijnen. Het mes snijdt wat dat betreft regelmatig aan twee kanten. De vrouwen die écht (seksueel) geïntimideerd zijn, of seksueel ongewenste ervaringen hebben worden vertrapt door de dringende meute, die er bij wil horen. En dat ik erg, want de echte slachtoffers worden hiermee in feite in anonimiteit weg gezet. En waar ligt de grens dan? Een tik op de billen, ik keur het af, maar stelt geen reet voor. Een hand op een borst, ja, dat gaat te ver, maar er zijn ook situaties dat een mannelijk lichaamsdeel een dames borst raakt. Dan kan je echt niet van seksuele benadering spreken. En dat is dan weer dat puriteins Calvinistische... We kunnen niks meer hebben. De grenzen worden té eng gesteld. We worden onmenselijk gemaakt. Natuurlijk, kindermishandeling mag niet, maar dat een ouder wettelijk niet meer mag slaan... Belachelijk, een pedagogische tik, op z'n tijd, zou moeten kunnen. Met name in Nederland zie je dat de rol van dader en slachtoffer, lijkt wel, omgedraaid wordt. De nieuwe slachtoffers zijn in feite daders van de oneigenlijke discussies. En dat is waarom ik nu ook al moe wordt van alle discussies en aandacht rond #MeToo. En de echte slachtoffers zijn door al dat gezever dubbel het slachtoffer.

In den vreemde: Televisie (41)

Iedere dag stond de televisie wel aan. Soms kort, andermaal tot het slapen gaan. Eigenlijk was de beeldbuis alleen op zwart wanneer wij niet thuis waren, dan wel visite ontvingen. De bewegende beelden zogen aan je gevoel van nieuwsgierigheid en deden vooral een beroep op je gevoel "niets te mogen missen". Ondanks dat mijn vrouw mij verweet teveel naar het apparaat te staren had zij zo haar kijk wensen en zelfs wanneer ik de knop niet op "aan" zette deed zij dit met regelmaat wel.

In Nederland kan je bijna vierentwintig uur de meeste huiskamers openlijk beloeren. Vrijwel overal staat bijna altijd wel een groot (daar gaat de voorkeur steeds sterker naar uit: groot, groter, grootst) beeldscherm de kamer in lichtflitsen en talloze kleuren te beschijnen. Af en toe wordt er een enquete gepubliceerd over het kijkgedrang der Nederlanders. Veelal blijkt het gemiddelde op een uur of twee tot drie per dag te staan. Het kan niet anders dan dat deze Nederlanders de boel flink oplichten, of ik moet wel heel erg toevallig langs alleen maar verkeerde huiskamers schuifelen. Nederland kijkt veel tv, en daar deed ik niet voor onder.



Nu heb ik al vrijwel mijn hele leven een sterk tegenover gestelde drang, wanneer ik op vakantie ga. Dan heb ik niet alleen geen behoeft aan tv, ik bouw er zelfs een flinke weerstand tegen op. Dus, toen wij (bepakt en bezakt) vorig jaar onze woning verlieten en richting Turkije reden kwam de beeldbuis even niet eens in mijn woordenboek voor. Eenmaal aangekomen veranderde dit gevoel absoluut niet. Zoals op zo vele vakanties was er weer eens tijd een boek te lezen. En inderdaad, ik las. Boek na boek. Een gemis aan het beeldscherm kwam mij even vreemd voor als het gemis aan kreeften in de tuin.

Pas toen mijn vrouw in het ziekenhuis opgenomen werd kwam er een lichte kentering. Ons huis was nog leeg en sfeerloos, de meeste boeken had ik al uit, en de avonden werden kouder. Via mijn iPad keek ik af en toe "Uitzending gemist". Het was behelpen. Behalve dat het niet echt televisie was, moest je dat ding in je hand houden en de snelheid van het internet hier kon zeer frequent de snelheid van de beekden niet bij houden. Bovendien slorpte het een hoeveelheid bits en bites op, die zich ongekend uitte in de portemonnee. Al na enkele dagen was de hype in feite over. Wel bleef er een sluimerende behoefte aan onderhoudende beelden. Nadat mijn geliefde uit het hospitaal ontslagen was deden wij enkele pogingen middels een oude laptop DVD's te aanschouwen. Of de beelden, of het geluid waren onoverkomelijk. De schijfjes bleven vervolgens in de verpakking.

Toch, altijd lezen, een spelletje doen, of alcohol nuttigen vertoont ook een mate van eentonigheid. Af en toe even de ontspanning van het laten entertainen. Die behoefte was toch duidelijk aanwezig.



In diverse horecagelegenheden staat hier de televisie veelal aan. Turkse televisie. Erg te vergelijken met de programma's van de Italiaans RAI; druk, gelikt, gelul, kleurig. Vermoeiend en weinig aantrekkelijk, met enige alternatief: sport. Heb ik ook al weinig mee. En een keer bij mijn schoonzus echt DVD gekeken; hotel Babylon. Heerlijk was dat, ondanks dat ik wellicht de halve film gemist heb door te kleine oogspleetjes.



Uiteindelijk was ik in de gelegenheid mij een televisie aan te schaffen. Geen 40 inch, geen 42, maar 28. Een 22 inch was me nu net weer te bescheiden. Mijn probleem, nou ja probleem..., was dat mijn maat niet op voorraad was. Maar na bijna drie weken ging de telefoon met de mededeling dat ik het apparaat uit de winkel op kon halen. Ik naar Dalamen en thuis, na de lunch, de boel uit pakken en installeren.

Mijn intentie was een beeldbuis puur om DVD's te bekijken, maar mijn gemalin begon over schotelontvangst. Al eerder sprak ze dat uit, terwijl zij tevens haar weerstand tegen de aanschaf uitsprak. Nu het technisch speeltje in een hoek van de kamer ingesteld stond vroeg ze dus weer over satelliettelevisie. Vooruit, ik zou gaan informeren en zo deed ik. Vol verbazing over de ingewonnen informatie regelde ik per direct satelliet wat men diezelfde dag nog zou komen aanleggen. Meestal houdt dit in Turkije in dat het wel enige dagen kan duren, maar nu stonden er om zeven uur in de vooravond twee mannen voor het hek. Twee uur later beschikten we over bijna vierhonderd zenders, LED, kwaliteitstelevisie. Naast een bescheiden aanbod west Europese zenders een scala aan Italiaanse, Russische en zelfs Aziatische zenders. Verder kunnen we vrijwel de hele Arabische wereld in huis halen en zelfs erotische zenders (bel reclame) ontbreken niet in grote getale. Bij de laatste viel mij overigens snel even op dat zo'n half nakende stoeipoes een bordje ophield met mobiele telefoonnummers voor diverse landen, naast Duitsland, onder andere voor Tunesië, Jordanië, en... Iran!!! Nooit stilgestaan bij de andere kant van het land van de ayatollah's. De openbaring van de satelliet. Gelukkig ook België, dacht ik. Dit blijkt de zender BVN (Belgisch Nederlandse zender voor Nederlanders en Belgen in den vreemde). Ik ben alles een keer, vrij snel, langs gelopen. Sindsdien heb ik alleen een paar keer BVN gekeken. Met name het Journaal, daar de verdere programmering niet mijn kijkgierigheid oproept.



Na bijna een jaar staat er hier nu dus ook een televisie. Heb ik het echt gemist, al die tijd? Eigenlijk niet echt. Soms, vooral op de kille winterse avonden, dat ik eigenlijk te duf was om een boek in handen te houden. Die avonden gaan ook wel weer komen. En ja, het lijkt mij heerlijk weer eens een leuke film te kijken. Ik stel het nu alleen uit. En ook niet iedere dag dat de afstandsbediening beroerd wordt. Af en toe kijk ik naar het journaal, en veelal niet eens het volledige programma. Een keer een stukje actualiteit. Het feit toch weer een beetje bij de wereld te horen, door het nieuws te volgen doet mij wel weer goed. Wel is er een ding waar ik echt naar uit kijk: de Tour de France! Op welke zender ik moet zijn moet ik nog uit zoeken, maar die ga ik weer als van ouds intensief volgen.

Hier heb ik weinig besef van welke dag ik leef, en zelfs amper een besef van de seizoenen. Met de jaarwisseling heb ik het skischans springen en het nieuwjaarsconcert wel gemist. Voor mijn gevoel is daardoor zelfs de jaarwisseling wat onbeduidend aan mij voorbij gegaan. De televisie zal mij dus weer een beetje terug op aarde brengen. Maar een ding is hier stevig veranderd. Had ik vroeger moeite het apparaat uit te schakelen, straks moet ik mij er van bewust zijn de tv in te schakelen...

Aangekleed dier

Biologisch gezien staat het buiten kijf. Wij zijn dieren. Om precies te zijn dragen wij alle kenmerken van het zoogdier.  Ook in ons gedrag en onze fysieke kenmerken is het oer dier in ons aanwezig. Overeenkomsten met andere dieren zijn er ook. Er zijn meerdere soorten, die uitermate geraffineerd communiceren. Soorten, wie met gereedschappen werken, of slimme trucks gebruiken. Er bestaan zelfs soorten, die affiniteit tonen, liefde en meer eigenschappen, die wij mensen ons toedichten.

Het verschil is dat de mens het enige dier is, dat zich omhult met een losse huid, wat wij kleding noemen. Goed, het is wel de mens die ook soms andere diersoorten voorziet van kleding. Bij voorkeur de hond. En ja natuurlijk onderscheidt de mens zich op meerdere vlakken, zoals onze wetenschappen, instrumenten en technieken. Maar we blijven dier. Zeker vanuit diverse religies wordt dat stellig ontkent, evenals de evolutietheorie van Darwin lange tijd werd ontkent.

We kunnen er ook vanuit gaan dat het denken van de mens zich het meest ontwikkeld heeft van alle diersoorten. Desondanks heeft de mens zich op veel fronten nog steeds niet ontwikkeld en zijn het de dierlijke driften, die ons leiden. Natuurlijk is agressie een primitieve communicatievorm. Je zou verwachten, dat dit alleen nog bij andere diersoorten voor komt. Echter, de mens blijft in vele opzichten een agressief beest. Andere banale dierlijke instincten beschikken wij, mensen, ook nog steeds. Macht en leiderschap. Wij blijven immers kuddedieren. Dat is ook duidelijk te zien in de politiek. De politiek wat vergeleken kan worden als de roedel regelaar. De politiek bepaalt de regels, die in de roedel gelden. In de politiek draait het vooral om macht. Macht van de groep, maar vooral macht van de individu. Door onze verbale ontwikkeling vechten mensen niet alleen fysiek, maar ook met woorden. Snijdend kunnen deze zijn. De leider weet zich verbaal het slimste te handhaven. De roedel schaart zich naar de leider. De roedel is een niet nadenkend orgaan. Hoe dierlijk zijn wij....



De mens is een van de weinige diersoorten die de voortplantingsorganen niet alleen voor dit doel aanwenden. Nee, seks is ook voor genot. De ontwikkeling van onze geest maakt dat we bij seks niet direct hoeven voort te planten. Maar seks toont hoe dierlijk wij zijn. Hunkerend naar genot is seks een belangrijk item in ons leven. Zo belangrijk dat seks ook een taboe verworden is, onder het juk van religie. Voor de voortplanting zelf is de mens nog steeds op zoek naar de juiste paar kandidaat. Goed zaad, sterke eitjes; de beste kinderen. In het dierenrijk gaat het niet anders.

Natuurlijk authentiek aan de mens is religie. Door ons verstandelijke vermogens zijn wij in staat na te denken over diepere zaken. Zoals bijvoorbeeld de zin van het leven. Die zin is er natuurlijk niet. In ieder geval niet individueel gezien. Ook in de breedte kan je twijfelen over de zin van het leven. Doordat de mens in staat is tot rede krijgt men angst, wanneer men stilstaat bij het feit dat het leven een zinloze schakel is en een collectieve illusie. Om die angst in toom te houden heeft men een mechanisme ontwikkelt, zodat de roedel zin aan haar bestaan kan geven. De angst wordt hierdoor weggenomen en de roedelleiders kunnen de onderdanen in het gareel houden. Lang leve de religie! Marx zat goed raak met zijn; geloof is opium voor het volk. Het zei zo, en niet anders! Onze machthebbers, lees leiders, hebben de religie gebruikt om dood en verderf te zaaien, om zo hun eigen positie te versterken en de macht te vergroten.

En bij de leiders zie je dan ook hele dierlijke handelwijzen. Hoe dictaroraler de leider, des te barbaarser zijn gedrag. Politiek of religieus, het ontloopt elkaar niet. Kijkend naar onze menselijke ontwikkeling, technische vooruitgang en niveau, dan bedenk je toch niet dat er nog gestraft wordt middels het af hakken van ledematen, stenigen, uitdelen van zweepslagen, marteling en even zo de doodstraf. Kortom, wij mensen vallen telkens weer in onze dierlijke valkuil. De ontwikkeling is maar schijn, eigenlijk zijn wij op dierlijk niveau blijven steken. In ons gedrag zijn wij niet meer, dan een groep Chimpansees. Alleen in ontwikkeling zijn we op een paar gebieden verder. Stukken verder. Het lijkt ons alleen niet te lukken onze welvaart en ontwikkeling te koppelen aan het minder dierlijk zijn. In tegendeel, soms lijken wij ons juist dierlijker te gedragen, naarmate de ontwikkeling ons verder brengt. Mens is dus een heel paradoxaal dier. Een vat vol tegenstrijdigheden.

Ook in de organisatie van ons wereld. Grote mierenkolonies, georganiseerde samenlevingen. Prima op elkaar afgestemd. En dat zonder geld, zonder belastingen, zonder alles wat de mens verzonnen heeft om de mensenkolonie op elkaar af te stemmen en te regelen. Wanner de mieren zich over een miljoen jaar ontwikkeld hebben zal daar een paradijselijke samenleving uit naar voren kunnen komen. Een slag, welke de mensheid duidelijk gemist heeft. De vermeende ongelijkheid tussen mensen onderling is even dierlijk als ondierlijk. Dierlijk vanuit de roedel gedachte, maar volledig ondierlijk wanneer je kijkt hoe de hele dierenwereld onderling haar zaakjes regelt. We zijn sneller geëvolueerd dan onze geest kon dragen. De mens is dan ook goed in staat haar eigen ondergang te creëren.  Daar is men ook al een heel eind mee opgeschoten!



Ja, ik ben een dier. Ik waak, ik slaap. Poep, pis, boer en kots. Meestal op zo'n menselijke vinding als de wc, maar even zo gemakkelijk buiten in de natuur. Bij een mooi vrouwtje krijg ik een erectie en mijn eigen wijfje bescherm ik tegen het kwaad van buiten. Als mens kan je niet ieder vrouwtje bespringen, die je wilt. De behoefte is bij het mannetje (op de achtergrond) echter nog steeds potentieel aanwezig. Een dierlijk gedrag wat wij ons voor de buitenwereld hebben afgeleerd.

Mijn leven is volledig zinloos. Ik ben geboren, leef en straks zal ik weer sterven. Ik zal in de vergetelheid raken. Mijn lijf zal tot as verworden, of als humus eindigen, onder de grond. Mijn geest zal doven. Nee, voor dieren is geen hiernamaals. Evenmin voor het dier mens. De mens kwelt zichzelf onder een juk van regels, verplichtingen, en... roedelgedrag. Wanneer er een blaft, gaan de anderen ook blaffen. We zijn net honden. We dienen bij voorkeur onze koningin, in welke hoedanigheid dan ook, en zijn niet anders dan een kolonie mieren. We moorden, om ons voedsel te beschermen, of we moorden om ons territorium te vergroten. We dragen de agressie van een roodborstje.

Wat een vreselijk arrogant dier zijn wij eigenlijk. Logisch ons dierlijke afkomst te ontkennen. Zeer bedreigend. Het zou ons gedrag verklaren en bovendien zal duidelijk worden dat onze geest onze vooruitgang niet heeft kunnen bij benen. De zinloosheid van het bestaan kan een te grote invloed hebben, en nog meer bandeloosheid creëren.



Ja, ik ben een dier. Mijn soort heet mens. Met regelmaat zou ik een ander dier willen zijn. Of een mens in wat wij de pre-historie noemen. Leven om te overleven, jagen en voedsel kweken. Terug naar het wezenlijke zijn. Bezig met overleven en niet stil hoeven te staan bij de zin, of onzin, van het leven. Leven, en na een goed leven sterven. Op jacht naar voedsel. Mijn sperma in het juiste vrouwtje doneren, om goed en sterk nageslacht te krijgen. Leven, en vooral niet te veel denken. Een mens is het dier wat ik wellicht het minst graag ben.....

De ontdekking

foto: Reinder Weidijk

Plots kom er een herinnering uitje verleden boven. De aanleiding is veelal niet duidelijk. Maar het staat dan allemaal weer helder voor de geest. Ik heb dit nu ook. Een herinnering uit de winter 1976 - 1977. Redelijk het begin van toch al een belangrijke periode in mijn leven.

Sinds enkele manden had ik het ouderlijk huis verlaten en woonde in een oude hotel, met vele kamers. Al deze kamers waren verhuurd. Het was een rommeltje, spannend en en compleet nieuw leven. De kamers werden verhuurd aan mannen, vrouwen en stelletjes, van diverse leeftijden en pluimages. Voor een toch wat naar binnen gekeerd persoon, als ik was, gaf deze verhuizing een behoorlijke culturele shock. Alleen zijn en privacy kregen een andere betekenis, dan in de periode dat ik nog in mijn ouderlijk huis vertoefde. Het werd een harde en boeiende leerschool.

Op seksueel gebied was allang geen onbeschreven blad meer. Met meerdere vrouwen had ik een seksuele ervaring en ook gemeenschap hebben was mij niet vreemd. Maar, er veranderde iets. Al kort nadat ik op kamers ging wonen realiseerde ik mij hoe ik seks beleefde. De enige naakte vrouwen kende ik uit de (slecht verstopte) Playboy of Penthouse van mijn vader en het bloot wat toen veel op de televisie aan je voorbij ging. Bij mijn eerste seksuele ervaringen was de vrouw in feite niet meer dan een instrument mijn lusten te botvieren. Ik zeg het nogal rauw, maar in feite kwam het er wel op neer.

Eenmaal op kamers kwam ik er achter dat ik seks alleen als persoonlijke lust zag en geheel niet stil stond bij wat een vrouw op dit gebied kan ervaren. Eenmaal die gedachte stoorde mij dit direct. Voor mij was het van belang voortaan vooral de vrouw te behagen. Daarmee zou ik ook zelf aan mijn genot komen. Een nobel streven voor een twintig jarige. Gelukkig had ik toen al de instelling dergelijke gedachten niet als streven te blijven houden. Nee, ik moest er ook zeker iets mee.

In de flankerende kamers woonden vrouwen. Met beide had ik contact. Bij een van hen voelde ik een erotische prikkel, bij de ander een gewone vriendschap. En zo kwam het dat ik op een avond mijn probleem aan haar voorlegde. Ondanks dat ik bloot had gezien en seks had gehad wist ik niets van een vrouwelijk lichaam. Sterker, ik had het tijdens de vrijages niet eens goed geobserveerd, laat staan mij verder in het genot van de vrouw had verdiept. 

Ik bevroeg haar naar wat zij als prettig en stimulerend ervoer we stonden tegen over elkaar. Zacht met mijn vingers door haar haargrens in de nek kroelen. Vervolgens kroelde ik haar, waarbij instructies gegeven werden het goed te doen. Zo leerde ik haar eerste gevoelige plek en erogene zone te ontdekken.

Na deze ontdekking stelde ze mij een gelijke vraag. Ondanks dat zij uit een christelijk gezien kwam met vele broertjes, was het mannelijke lichaam (zeker op deze wijze) onontgonnen terrein.

Van het hoofd ging het langzaam lager. Haar T-shirt ging uit, en de BH volgde. Voor het eerst in mijn leven bekeek en betastte ik een borst heel bewust. Zij gaf haar fijne plekjes aan, maar vertelde ook wat niet plezierig was. Mijn hemd ging ook uit. Over en weer, tegen over elkaar. Heel langzaam naar beneden. Haar broek ging uit en mijn aandacht ging uit naar haar benen en voeten. Mijn broek zakte tot op de grond. Als laatste schoof ik haar onderbroek uit (strings en kleine slipjes waren toen nog geen gemeengoed). Ik aanschouwde en voelde. Mijn onderbroek zakte en zij bestudeerde mijn geslachtsdeel.

Na deze ontdekkingstocht van het lichaam bleef een vraag onbeantwoord; waar zit de clitoris. Tegenwoordig weet een knul van twaalf dit al bijna, maar het woord kende ik, terwijl ik bij God niet wist hoe het eruit zag, of wat dit bij de vrouw bewerkstelligde.  

Wij veranderden van positie, waarop zij mij de kleinood kon tonen. Zij leidde mijn vinger er heen en leerde mij deze damesknop te stimuleren. Kort overigens. Immers de aanraking deed haar lichaam schokken en verlangen naar meer. Dat was immers niet de bedoeling. 

We trokken onze kleding aan en spraken over deze bijzondere ervaring. Voor mij een les voor altijd. Maar ook een les, waar ik met weemoed nog wel eens aan terug denk, en later in de praktijk meermalen mij heb kunnen aanwenden. Wij zijn vrienden gebleven, alhoewel onze wegen scheidden wij elkaar langzaam uit het zicht verloren. Een dierbare herinnering is gebleven. 

Laatst las ik ergens iets over een aanranding en verkrachting. Ik lees regelmatig hoe de vrouw (seksueel) nog steeds als gebruiksvoorwerp voor de lusten van de man gezien wordt. En dan denk ik wel eens dat iedereen eigenlijk een les zou moeten krijgen, als mijn beschreven ervaring.... Een rustige ontdekkingstocht en dialoog. Niet over de grens, maar wel met warmte en begrip. Daarom misschien dat ik deze ervaring nog regelmatig koester.

Kassa Seks

bron: Volkskrant

Zelf ben ik er niet mee bezig en is het niets voor mij. Wel weer actueel, op het ogenblik. Een groep parlementariërs reist af naar Zweden. Het hoerenlopen daar is strafbaar, een heel ander beleid, dan in ons liberale Nederland.

dit moet aangepakt worden

Betaalde seks roept, bij mij, in eerste instantie iets op van zieligheid. Ouderwets, maar dat zal wel met mijn opvoeding te maken hebben. Inmiddels denk ik ook wel iets genuanceerder. Er is zeker en groep, voor wie betaalde seks een functie heeft. Ik denk hierbij vooral een mensen met een handicap. Lichamelijk, psychisch (en sociaal) en verstandelijk. Toch zijn het vooral de gewone mannen, die betalen voor een portie seks. Dat is al eeuwen zo, en zal helaas niet veranderen. Wat dat betreft zijn mensen nog steeds erg primitief. Maar ach, wanneer we de katholieke kerk er bij halen blijkt wel hoe seks leidt tot onmenselijk (en onwenselijk) gedrag.

Moet je het hoerenlopen verbieden? In Zweden is de hoerenloper de overtreder. Je mag daar niet aan betaalde seks doen. Prostitutie mag wel.... Betalen er voor niet. In hoeverre zo'n wetgeving echt werkt.... Ik betwijfel het. Sterker, ik denk dat dit op termijn een averechts effect heeft.

In Pauw en Witteman werd gesteld dat liberalisering voor een deel leidt tot illegale seks en mensenhandel. Althans een toename daarvan. Of dat met de liberalisering te maken heeft de economische situatie durf ik niet te zeggen. Wel geeft het aan dat bijna ieder beleid rond de prostitutie toch iets van een schaduwzijde heeft en illegaliteit naar boven haalt. Of je het nu verbied, of legaliseert, er zijn altijd individuen en organisaties die de prostitutie is een schaduwzijde trekken.

schuldig?!

Feit is dat de primitieve lusten van de man de grote boosdoener zijn. Wanneer de man zich wat beter gedraagt lost het probleem zichzelf op. Helaas is dat dus een illusie en blijft de prostitutie een feit. Prostitutie verbieden zal nooit werken. Van belang is het een goed beleid te voeren de prostitutie in zo goed als mogelijke banen te leiden. Hoe je dat moet doen zal tot eindeloze discussies leiden, zonder ooit tot het ideale beleid te komen.

Op zich is de liberalisering en regulering van de prostitutie niet slecht. Probleem blijft het vele misbruik, waarmee de betaalde seks omhuld wordt. Misschien moeten de betaalde seks en mensenhandel meer als twee aparte gehelen benaderd worden. Nu wordt het bijna als een in elkaars verlengde beleid gezien. Reguleer de prostitutie verder, zoals de ingeslagen weg. Daarnaast moet goed gekeken worden naar de mensenhandel en de gedwongen betaalde seks. Al zal dat nauwelijks uit te roeien zijn, net als iedere vorm van misdaad mag (en moet) dat stevig aangepakt worden. Een ding hoop ik echter niet. Dat Nederland op basis van de misstanden een rigide beleid gaat voeren. Het Zweedse model past niet in Nederland. Dan gaat het echt de verkeerde kant op.

Voor mij maakt het allemaal geen flikker uit. Ik zal mij nimmer aan betaalde seks bezoldigen. Een principe kwestie. Ik zou willen dat meer mannen zo zouden denken. Het liefst alle mannen, maar ja, soms ben ik een idealistische dromer....

bron: nrc

Experiment van het leven

Wanneer wat vandaag als niet te tolereren op te vatten is, zouden de middelbare scholen in de jaren zeventig half vol zijn geweest.

Ik weet het, een zeer ingewikkelde zin. Toch lijkt de boodschap mij wel duidelijk; wat vandaag niet mag, gebeurde vroeger gewoon.

Wij worden steeds meer in moralistische keurslijven geperst. Zo las ik over een schoolfeestje, waar een groep jongetjes zich om meisjes schaarden. Bij één meisje zijn ze haar gaan betasten. Foei! Dus werden de knullen twee dagen geschorst en mogen zij een jaar lang geen schoolfeestjes meer bezoeken. Om te beginnen lijkt de maatschappij het puberschap niet meer te accepteren. Immers is een van de kenmerken van pubers niet dat zij de wereld ontdekken, en zo ook de seksualiteit? Ik kan mij herinneren dat er meerdere meisjes, bij ons op school, waren die (vooral na schooltijd overigens) opgejaagd werden. De jongens werden dol wanneer zij het broekje zagen. En natuurlijk werd er wel eens gevoeld of die prille tietjes al echt waren. Zelf was ik een meeloper. Mee doen mocht ik niet, daar was ik te sullig voor. Er bij zijn was dus al heel wat. Tegenwoordig zou ik ook onder de schuldigen vallen. Overigens zeg ik niet dat het goed is, en ook vroeger was het natuurlijk niet correct. Maar nu komt zoiets zelfs op de voorpagina van de krant. Het wordt allemaal wel heel erg opgeblazen. En destijds waren we tussen de 13 en 15 jaar, en nu is ook dat eigenlijk niet anders.

Het was veelal dezelfde groep meisjes wie het betrof. Er was vast sprake van een zekere wisselwerking, waardoor juist steeds die groep meisjes voor dit soort activiteiten in aanmerking kwamen. En natuurlijk veel gegil en gekrijs, dat zij niet wilden. Voor zover ik kan terugkijken was het vaal een onderdeel van het spel, vooral omdat de meisjes er later juist heel laconiek en lacherig over deden. Maar het waren ook meisjes van wie bekend was dat zij zelf het experiment opzochten. De meisjes gingen daar overigens veel verder in. En mocht iets in de openbaarheid komen, kreeg je hooguit een standje.

Enkele van die meisjes ben ik later nog wel tegen gekomen. Nee het zijn geen nymfomanen geworden, maar met spijt terug kijken op hun puberale gedrag is er ook niet bij.

Ik zat op het Lorentz Lyceum (Haarlem). Een leuke school. Eerst in een kleine oude school, later op een nieuwbouw locatie. Deze school stond niet bekend als de meest brave school in Haarlem, daarnaast er waren scholen waar meer gebeurde.

Veel ophef over het puberale gedrag rond de seksuele ontdekking van het lichaam. Dat was, is en zal blijven. Het hoort bij de pubers en daarmee zullen zij de grenzen tarten. Het echte overschrijden van die grenzen komt maar heel incidenteel voor. Toen, en nu. En ook in die tijd werd dat heus wel aangepakt, nu willen ze het van verre voor zijn. Nee, eigenlijk mag je nu niet meer puberen.

Dat gaat niet alleen op voor de seksuele volwassenwording. Immers grenzen tref je op alle gebied aan. In mijn tijd (dat klinkt wel heel erg als opa verteld.....) experimenteerden we met alcohol. In het ergste geval ging je knock-out. Tegenwoordig heet dat comazuipen en ga je naar het ziekenhuis. En als dat gebeurt is er veel ophef. Natuurlijk voerden wij onze brommertjes op. Ook verzamelden wij ons op openbare plaatsen. Nu noemen ze dit hangjongeren... En steeds gaat alles tegenwoordig met veel ophef en grote krantenkoppen.

In deze tijd betuttelen wij de jeugd overdreven veel en gebeurt dit veelal vanuit een negatief beeld. Jeugd wordt gezien als overlastgevend. Veel volwassenen lijken te vergeten dat zij ooit ook die fase hebben doorgemaakt. Alsof de volwassenen van nu vroeger zo braaf waren. Kom op, kijk eens in de spiegel!

Mijn hersencellen zouden nu theoretisch allemaal dood moeten zijn. En velen hebben destijds wel wat geëxperimenteerd met drugs, zoals nu de XTC en andere pilletjes gebruikt worden.

De jeugd uit de periode na de seksuele revolutie, provo's, en het vrije denken is nu een zure oudere generatie aan het worden. Doe mij een lol en kijk eens wat vaker naar hoe wij vroeger waren... Of is dat juist de reden dat wij weer terug gaan naar het Calvinistische tijdperk? Of willen wij het exclusieve recht op een wilde jeugd behouden? Nee, laat de puber van nu eens even puber zijn. Een jongere de wereld als jongere ontdekken en ons een gaan richten op de echte excessen. Dan krijgen wij het ook een stuk rustiger. En laten we ons minder irriteren... Dat is ook nog eens goedkoper voor de toch al dure medische zorg. Proost!