Afslachten

ISIS, bron: bnr.nl

Al Quida kennen we. Een terroristische beweging, die in naam van Allah aanslagen pleegt. Fundamentalisme noemen we dat. Het heeft geen donder met de Islam te maken. Boko Haram is ook zo een losgeslagen groep en recent heeft ISIS de hoofdrol overgenomen. Moord en marteling in naam van Allah. Veruit de meeste Islamieten distantieren zich van deze groeperingen. Helaas vergeten we dat.

De Islam is niet wat we van de fundamentalistische terreurgroepen kennen. De Islam is iets heel anders en zelfs een redelijk vreedzame religie. Door de terroristen denken steeds meer niet moslims dat de Islam gelijk staat aan afslachten.

Wat ISIS doet is niet goed te praten, maar alleen zwaar te veroordelen. Ik ben fel tegen moord en doodstraf, maar deze groeperingen geven mij de gedachte die gasten zelf af te slachten. Zo ver zijn mijn gedachten gezonken, alhoewel ik weet dat ik mijn gedachten nooit in daden zal omzetten of hieraan überhaupt zal mee werken. Mijn gedachten zijn zo, omdat ik mijn de grofheden van deze groepen niet voor kan stellen. Het zijn geen acties van moslims tegen niet-moslims, maar moslims die elkaar afslachten. Niet te volgen. Dat er wreedheden zijn moet ik helaas accepteren. Ik begrijp de mensen niet die deze wreedheden uitoefenen. Dat heb ik nog nooit gedaan, terwijl er in mijn leven al heel wat gruweldaden in diverse landen uitgevoerd zijn. Wat gaat er in zo een kop om? Domheid, frustratie, onvermogen, of wraak? In al die bovenkamers moet toch iets wel heel erg mis zijn. En dat fokt elkaar nog lekker op. Nee, dit is geen strijd voor een geloof of religie. Dit is wel een levensgevaarlijk en mondiaal probleem. Dit moet gestopt worden!

Dat is ook direct het probleem. Het laat zich niet zo maar stoppen. ISIS verspreidt foto's en video's. Daarin zie je hoe mensen letterlijk afgeslacht wordt. Ongewapend worden ze naar een kuil gestuurd en laf afgeschoten. Ook de beelden dat deze criminelen auto's inhalen en daar vervolgens hele patronen op leegschieten. Of willekeurig voorbijgangers een kogel door hun kop schieten terwijl zij langsrijden. Dít kán op geen enkele wijze met geloof of religie in verband gebracht worden. Zij die het wel doen zijn knettergek en chronisch psychiatrisch gestoord. Ze "brengen" geen geloof, maar alleen dood en verderf. Daar waar zij hun macht op straat hebben voeren zij de sharia in. Maar wat is de sharia? Nee, niet heel eenvoudig de Islamitische wet en regelgeving.

bron: nrc.nl

Immers, wanneer je jezelf een beetje verdiept in de Koran lees je dat je de sharia op vele manieren kan uitleggen. Met de Bijbel is dit niet anders. Niet bij iedereen is bekend dat er drie jaar na de dood van Mohammed (de profeet) al geknoeid is in de tekst van de Koran. Het is niet alleen hoe je de tekst leest en interpreteert, maar vooral wat je er mee doet. Het onderscheid tussen de Koran en de Bijbel is wat dat betreft nihil. We kennen de wreedheden van het Christendom uit de geschiedenisboekjes, en zelfs nu bij de fundamentalistische Joden. 

Deze strijd te voeren uit naam van Allah, de Koran of het geloof is op zich al misdadig. ISIS, Al Quida, Boko Haram doen het. Ook de Taliban is in feite geen haar beter. Zo zijn er meer groeperingen. Het zijn minderheden, maar domineren wel het beeld van de Islam... en de wereldpolitiek. Schande. Als addergebroed steekt het overal de kop op. In Syrië, Irak, Mali, Nigeria, Libië, Pakistan, Afghanistan en nog veel meer landen in Azië en Afrika. In het westen orden speldenprikken uitgedeeld, zoals met de Twin Towers in NewYork.

Het lijkt erger en heftiger te worden. Deels gevoed door de media aandacht. Iedere dag wordt je in de krant, op tv en internet wel geconfronteerd met aanslagen. Ook omdat er winst te behalen is en de technieken voortschrijden. Niet alleen militair, maar ook de ontwikkelingen op het gebied van de mobile telefonie en internet. De wereld wordt steeds kleiner. Een probleem in Irak is ook een probleem van ons. We mogen onze ogen niet sluiten voor wat er in de wereld gebeurt. Wat mij betreft mag iedere Nederlandse Syriëganger direct opgepakt worden bij terugkomst in Nederland. Per definitie heeft hij al een misdaad begaan. Gewoon oppakken en opsluiten. Nee, normaal denk ik niet zo. Normaal ben ik tegen dit soort rechteloos handelen, maar wat anders moet je in hemelsnaam doen om deze fundamentalistische explosie een halt toe te roepen? En ja, van mij mogen er tientallen drônes naar die gebieden gestuurd worden om deze groepen uit te schakelen. En vooral moet de wereld onderlinge vetes en misverstanden opzij zetten en samen werken groepen als ISIS en Boko Haram de kop in te drukken. De machtswellust van deze groepen heeft alleen kans door de machtswellust van staten en leiders (dictators en autocraten) aan banden te leggen. Stop het fundamentalistische terrorisme, wat helemaal niets met de Islam te maken heeft. Stop het, door te verenigen!

Boko Haram, bron: france24.com

Amputatie...

Ongelofelijk, dat je zo maar een eigen trauma vergeet. Het is mij overkomen. De aanleiding weet ik eigenlijk niet meer, maar opeens stond ik er bij stil. Dit jaar is het alweer 51 jaar geleden.

Een zomerse dag, augustus 1962, stond ik bij de achterburen. Een jongen stond de heg te knippen. Ondanks mijn vijf lentes kon ik flink etterig zijn. Ik mocht die jongen ook niet. Dus liep ik te zeiken, dat hij niet knippen kon. Treiteren blijkbaar, want op een gegeven moment haalde hij (met de heggenschaar) uit. Ik lachte en riep: ha, ha, mis! De jonge werd lijkbleek, terwijl ik daar stom stond te lachen. Dan voelde ik de warmte, een stroperige warme vloeistof. Daarop keek ik naar wat het was en zag een volledig rode hand.

Pijn heb ik niet gevoeld, wel begon het te kloppen. Snel de buurvrouw erbij gehaald, die mijn hand verbond. Eigenwijs als ik toen al was wilde ik met de step (autoped) naar huis, het blok om. Dat mocht niet en door de tuin werd ik naar mijn moeder gesleept. We bezaten net onze Renault Dauphin. Op naar het ziekenhuis in IJmuiden

Niet zo heel veel later kwam de dader, met de achterbuurjongen, hijgend het ziekenhuis binnen. Ze hadden de top gevonden. Helaas, het kon niet meer gerepareerd worden.

De eerste tijd was het best lastig, vooral in de winter. Tjonge, wat kon dat topje tintelen, en het bloedde ook zeer snel. Naar gelang de tijd vorderde zag ik meer en meer de humor van dat stompje in. Ik ging er zelfs mee spelen, alhoewel ik het ook een tijd een beetje verborgen hield. Het klinkt gek, maar deze (kleine) amputatie heeft mij voor een deel gemaakt wie ik nu ben. Alleen, ik realiseer mij dat veel te weinig. Dat blijkt ook wel, want het tiende lustrum is geheel aan mij voorbij gegaan.

Wel sta ik er nu weer eens bij stil. Ja, ik mis een vingertop en feitelijk ben ik dus getraumatiseerd. En toch doet het mij niets meer. Ja, natuurlijk heb ik er ook last van gehad, maar heb er helemaal mee leren leven en heb het helemaal geaccepteerd.

Afgelopen week zag ik beelden uit Mali. Een man was zijn hand afgehakt. Simpelweg omdat hij geen goed Moslim was, in de ogen der fundamentalisten. Het zelfde als ik, maar iets erger. Toch herkende ik mijzelf in die man. Zijn hand is er af, en hij gaat door. Hij past zich aan. Toch heeft hij ook een trauma, zeker groter dan mijn bescheiden trauma. Wat is dat dan, dat hij hier zo stoer en gewoon mee om gaat?

Ik gok er op dat cultuur een belangrijke drijfveer is. In het westen hebben we sowieso al vele hypochonders, die in ieder pijntje de ergste ziektes zien, en iedere klacht het liefste breeduit in de media zien. Pijn en handicap wordt in onze maatschappij als erg gezien. We maken met elkaar de impact groot. Dat kan ik bevestigen. Iedere keer wanneer ik het verhaal van mijn topje vertel reageert men met enige afschuw en bij voorkeur ook enig medelijden. Dat is helemaal niet nodig, want inmiddels ben ik er zelfs wel een beetje trots op. Het is een grappig ding. Ik heb er zelfs mijn eigen geheimpje mee. En verder loop ik er in ieder geval gewoon mee door.

In Nederland hebben wij het altijd en heel snel over trauma’s. Natuurlijk, ons overkomt gedurende het leven soms een hoop ellende. Maar, volgens mij zijn we ook heel sterk om de ellende nog eens flink uit te vergroten. Ik heb iemand ontmoet die een geamputeerd been had. Ook die man zat er niet echt mee, maar de omgeving benaderde hem of hij debiel was. En ook daar heb ik ervaring mee. Geruime tijd heb ik in een rolstoel gezeten. Mijn broer en ik gingen wandelen, en men vroeg dan aan mijn broer of ik een snoepje wilde. Mij direct vragen, was veel te bedreigend en ik was vast niet goed in mijn hoofd. Dat laatste ontken ik verder niet, maar staat tot geen enkele relatie met het feit dat ik destijds in een rolstoel zat.

Of je amputatie nu klein is, of groot… volgens mij maakt het op zich een malle moer uit. Wat uit maakt is hoe je er zelf mee om gaat. En dat maakt voor een deel weer uit hoe beïnvloedbaar je door je omgeving bent. Fysiek zijn er grote verschillen, maar mentaal… in principe hebben we allemaal het zelfde meegemaakt.

Bij mij ging het per ongeluk. Die man in Mali zat in een veel vervelender pakket. Hij wist dat zijn hand er af ging… als een soort executie. Dan kan ik mij goed voorstellen dat je veel meer in de piepzak zit. Bij een ongeluk gaat het vanzelf, bij een operatie ben je van de wereld, maar die man… dat zou ik echt niet mee willen maken.

Vorig jaar hadden wij de Paralympics. Een Nederlandse met twee geamputeerde onderbenen behaalde goud (Marlou van Rhijn). Op blades. Tuurlijk, zij mist haar onderbenen, maar gaat wel door. Eigenlijk niks aan de hand, en inderdaad nu wordt zij vooral om haar sportprestaties geprezen. Zij wordt bijna als normaal beschouwd. Geweldig toch. En bij geen enkel interview heb ik haar horen klagen of zielig horen doen over hoe zij die onderbenen kwijt is geraakt. Een echt, zij heeft vast een periode doorgemaakt, die geen pretje was. Maar ze ging door.

Bekend is dat oudere mensen vaak meer in het verleden leven, en oude trauma’s weer boven komen. De oorlog is daar een goed voorbeeld van. Ik hoop niet dat, wanneer ik echt oud ben, opeens zielig ga doen over mijn topje, en hoe die er af is gegaan. Alsjeblieft… ik moet daar niet aan denken.

Waarom sta ik er nu dan toch zo uitgebreid bij stil? Eigenlijk is dat heel logisch. Door het toeval dat ik er aan dacht moest ik denken aan alle klaagzang in ons Nederland. Hoe slecht we het wel niet hebben, onze grote werkloosheid, dalende huizenprijzen en al wat niet meer. Ja, het is jammer, maar we maken er zo’n drama van. Nederlanders kunnen maar erg slecht relativeren. We hebben het goed, en er gaan dingen niet juist. In mijn vorige blog schrijf ik daar nog over, maar aan de andere kant haal ik er ook mijn schouders over op. Ja, hoe slecht wij het hier hebben, we hebben het hier verdomd goed. Natuurlijk gaan er dingen niet goed en lopen zaken verkeerd. Daar mag best over gepraat worden, maar dat geklaag… Nee, relativeer een beetje en laten we gewoon lekker positief naar de dingen kijken. Het maakt het leven een stuk mooier.

In naam van de heer

Religieuze machtswellustige criminelen zijn het. De vrijheidsstrijders die strijden onder het mom van de Islam. De bekendste groep van hen is natuurlijk Al Qaida. Hun strijd heeft werkelijk niets meer met geloof of religie van doen.

Op dit moment is Mali in het nieuws. Sinds vandaag interveniëren de Fransen er, maar veel schade is er al geleden en het noorden van Mali is in handen van rebellen... Een groep vergelijkbaar en gelieerd aan Al Qaida. Ze slopen oude historische bouwwerken en voeren de Sharia in. Alles wat ze tegen komen maken ze kapot. Letterlijk.

Niet veel anders is het met de Taliban. Jaren gelden hebben zij bijvoorbeeld enorm grote, in de rotsen uitgehouwen, Boeddhabeelden opgeblazen. En met de Sharia wordt ook daar stevig onderdrukt.

Vele voorbeelden kunnen gegeven worden. Het is erbarmelijk, maar deze groeperingen streven en strijden in de naam van Allah. Dat zoveel Islamitische groeperingen en gelovigen deze barbaarse ontwikkelingen vrijwel geluidloos en passief laten gebeuren. Ik begrijp het niet.

Dat er veel ongelijkheid is in de wereld is bekend. Je zal het ook noot weg krijgen, misschien kan je hooguit de extremen van deze ongelijkheid aanpakken. Lastig, want zij die aangepakt moeten worden zijn juist de rijken der aarde. En deze rijken beschikken over veel macht. Extreem veel! Misschien is het Islamitisch religieus extremisme daar wel een machteloos en stuurloos respons op. Alhoewel, Bin Laden beschikte toch ook over een fors vermogen.

Al Qaida werd bekend oor haar acties in de armere landen. Aanslagen daar op het rijke westen. Tot de aanslag op nine eleven... Het kwam nu wel heel dicht bij de westerse wereld. Dat bleek wel, toen kleinere cellen het Al Qaida gedachtegoed overnamen en inspeelden op de hysterie na de aanslagen. Madrid staat nog in ons geheugen en dichterbij huis de Hofstadgroep en de aanslag op Theo van Gogh.

Het probleem is niet eenvoudig te analyseren en in de huidige moderne tijd zien wij het vooral als een middeleeuwse ontwikkeling. Middeleeuws met moderne technieken, wat alles nog schrijnender maakt.

Een goede analyse vergt een boekwerk en hier tracht ik in een blog de essentie eruit te halen. Een onmogelijke oogave, wel noodzakelijk. Noodzakelijk, omdat de wereld door dit soort intriganten naar de klote wordt geholpen. Daar zijn meer voorbeelden van, maar nu richt ik mij op de groep religieuze terroristen. Anders kan ik het niet omschrijven. Een groep die op de een of andere manier uitgeroeid moet worden. Lastig echter omdat iedere interventie direct gerelateerd wordt aan het geloof en Allah. Maar Allah heeft geen flikker met deze groepen te maken. Naar mijn mening ontbreekt ook iedere vorm van idealisme, wat je bij de echte terroristen wel tegen komt (IRA, ETA, etc.). Eigen macht en verrijking zijn de drijfveren en de Islam wordt daarin misbruikt. Verder hebben deze groepen geen boodschap. Het vervielen van historische bouwwerken in Mali heeft geen donder met de Islam te maken, maar berust op puur vandalisme. Het invoeren van de Sharia heeft evenmin met de Islam te maken. De Sharia is weliswaar de Islamitische wetgeving, maar de wijze van hanteren en uitvoering is voor meerdere uitleg vatbaar, net als onze, eveneens op religieuze gronden gebaseerde, westerse wetgeving. Veel verschil hoort er tussen een goed uitgewerkte Sharia en westerse wetgeving niet te zijn. Bij deze terroristische groepen maakt het echter wel veel verschil. Vrouwen worden zwaar onderdrukt en alles wordt in het werk gesteld mensen dom en monddood te houden. Dat maakt de machthebbers sterk, zoals wij ook van het Katholicisme kennen. Mali, een Afrikaans land met vele schatten... Dat mag niet naar de klote geholpen worden. 

 

We zijn net aan een nieuw jaar begonnen. Altijd kwijnen goede voornemens weg in het niets. Misschien moet het nu maar eens anders. Wellicht is 2013 een mooi begin om mondiaal de crimineel fundamentalistisch machtswellust echt aan pakken. Niet alleen het westen, niet alleen de christelijken, maar ook de Moslims op deze wereld, die wel nadenken. Iedereen die na denkt. Een andere wijze de wereld te redden. Ondanks dat ik zelf een zeer felle pacifist ben wens ik de Fransen heel veel succes en een snel resultaat in Mali!

zinloze vernieling in Afganistan