Als ik sterven zal....

Het leven is een collectieve droom en bestaat helemaal niet. Het is een zijn tussen toekomst en verleden, want het “nu” is er niet. Wanneer je overleden bent weet je niet meer dat je ooit geleefd hebt. Wel, een drietal uitspraken die, lijkt mij, vrij duidelijk zijn.

Heeft het leven dan wel zin? Wat is een “zinvol bestaan” eigenlijk, wanneer je uitgaat van een droom, die feitelijk niet bestaat en je na de droom geen enkel besef meer van hebt. Veel mensen hangen daartoe een religie aan, als een soort reddingsboei van het leven, met vooral diverse gedachten over de periode na de dood. Maar behoeft de mens echt een religie, om het leven “zinvol” te ervaren? Mijn mening is dat ieder mens zelf de zin van het leven bepaalt. Dat kan in hele kleine zaken, maar ook in een groter goed. Het leven heeft immers zin, zolang je er van mag genieten. In grote context bekeken is de vraag veel boeiender en zal de eerste conclusie moeten zijn dat het leven totaal zinloos is. Misschien is dat ook zo, wellicht ook niet. Naar het schijnt verliest de mens bij het overlijden een niet nader te duiden hoeveelheid gewicht. Het is maar klein, maar schijnt er te zijn. Gelovigen noemen het de ziel. Mijn leven wordt bepaalt door mijn biologische bewustzijn. Mijn hersenen werken en maken mijn identiteit. De omstandigheden in het leven maken wie ik ben, en ook hier is een zeker hiaat. Stel, dat er een ziel is, waar gaat dat naar toe, na de dood, en wat in hemelsnaam houdt dat eigenlijk in?

In mijn visie is die ziel een complex stukje techniek, wat wij mensen niet kunnen bevatten. Ik noem het een “floppy” (voor de jongeren onder ons, dat was de voorloper van de CD-ROM). De ziel is een floppy, die wij niet kunnen zien en ergens is, waar wij geen vat op hebben.

Die floppy zweeft door tijd en ruimte en vindt telkens weer een computer, een levend organisme. Een vorm van reïncarnatie, echter geen levend wezen is bekend en bewust van de inhoud van die floppy. Die floppy is er altijd al en voor de eerste keer in een zeer eenvoudige levensvorm gestopt. Via meerdere levensvormen is die floppy nu in mij. Afhankelijk van hoe je leeft, wat je er mee doet, gaat de floppy na jou dood in een ander levend organisme. Dit kan iets op een lager niveau zijn, hetzelfde, of hoger. Er zijn ook omstandigheden dat de floppy stuk gaat, waarna alle vormen van leven voorbij zijn. Het idee is echter, dat de floppy steeds meer data krijgt. Overigens kunnen de levensvormen op alle locaties zijn, waar leven mogelijk is. Het hoeft dus niet aan de aarde gekoppeld te zijn. Wanneer een floppy heel blijft en uiteindelijk alle goede data bevat komt er een levensvorm, waarbij je bewust bent van alle levensvormen, welke jou gepasseerd zijn. Dat is een perfect leven en met name een leven waarin het “nu” wel bestaat, mede omdat de hoogste levensvorm geen tijd kent.

Zelf geloof ik stellig in de eerste regels van deze blog. Maar, omdat de totale zinloosheid er bij mij niet in kan heb ik dus toch een gedachte over een ”eindpunt”. Ik, zoals ik nu ben wie ik ben, zal mogelijk nooit beseffen dat het er is. Toch is er een hele kleine kans wel dat punt te bereiken. In ieder geval reden genoeg voor mij om mij leven zo goed en integer mogelijk te leiden. En wie weet blijkt deze, voor velen ogenschijnlijke onzin, ooit de bewaarheid…

dood en leven

Wat zo zonde is, wanneer je dood bent, is dat je niet meer weet dat je ooit geleefd hebt. Alles is weg, je herinneringen, de gedachten, de beelden in je hoofd, evenals gevoel. Er is totaal niets meer. Eigenlijk zijn we iedere nacht dood. Wanneer we slapen. Soms droom je, maar een groot deel van de nacht ontgaat volledig. Dan leef je in feite even niet, ondanks dat je lichaam met van alles bezig is, lijkt je geest zich van je te hebben ontdaan. Onderzoekers hebben de slaap onderzocht en uit analyses is gebleken dat je meerdere soorten/niveaus van slaap hebt. En al die ongelofelijke en integrerende dromen spelen zich in super korte tijd af. De dood is niet veel anders, voor het besef dat men heeft. Alleen de dromen ontbreken..., er blijft dus niets over.

Wanneer je geboren wordt en je ontwikkeld besef je niets van de tijd van voor de geboorte. Je bestond niet, er was niets. Gelukkig dat een baby, en peuter, zich ontwikkelen en het leven "eigen" maken. Dat maakt het "gat" van voor de geboorte acceptabel en draagbaar. Maar in feite is er geen verschil tussen de periode van voor het leven en de periode er na.

Natuurlijk zijn dat enge gedachten. Immers de enige echte conclusie die je kan trekken is dat het leven volkomen zinloos is. Een moeilijke realiteit waar niet altijd eenvoudig mee te leven is. Dat is dan ook een van de redenen dat de mens "gelovig" is geworden en religies zich ontwikkeld hebben. De religies die een "Hemels" leven beloven, na het overlijden. In een hemel of hel, of met 72 maagden. Een leven met of zonder inhoud, maar een leven! Niemand die het weet, niemand die terug gekomen is om het te vertellen. Uitgezonderd de "bijna dood" ervaringen van mensen. Vaak staat daar een tunnel van licht in centraal. Naar mijn idee is dat een gevolg van chemische processen in lichaam en geest. Nee, dood is dood. Morsdood.

Anderen "verzinnen" een leven voor de dood. Een vorm van reïncarnatie. Mensen die beweren dat ze een ridder waren, een edelvrouwe of iets anders in vroegere tijden. Het leven voor en na de dood neemt een deel van de angst weg, waardoor het een zekere rust geeft te geloven. Alleen klote, dat de religies daar veelal een loopje mee nemen. Het katholicisme in de Middeleeuwen, het Calvinisme later en tegenwoordig vooral de Islam. Men realiseert niet eens meer dat het "geloof" is, maar ervaart het geloof als een waarheid. Een waarheid waar van uit oorlogen gevoerd worden, mensen vermoord en barbaarse gedragingen voort komen. Mensen die weigeren te geloven dat er niets meer is dan dít leven laten zich niet overtuigen, maar (vanuit hun persoonlijke angsten) de anderen dwingen hun geloof aan te nemen. Vaak gaat het helemaal niet om het geloof, maar puur over macht, met de religie als perfect instrument. IS is daar een actueel voorbeeld van.

Voor mij is het leven dus feitelijk volkomen zinloos. Een droom, die straks voorbij is. Tja, dan wil je wel een mooie droom hebben. Daardoor heb ik zelf een zekere "zin" aan mijn eigen leven gegeven. Het moet een mooie droom zijn en worden. Op het moment dat ik sterf en nog eenmaal achterom mag kijken moet ik kunnen zeggen: ik heb geleefd en ik heb een mooi leven gehad. Op dit moment kan ik dat. Ik zou dus kunnen sterven. Toch wil ik nog blijven dromen, blijven leven, omdat er nog genoeg is om het leven nog meer te verrijken. Om een nog mooiere terugblik te hebben, du moment ik zal overlijden.

Ik probeer een mooi en goed leven te leiden. Daardoor maak ik mij druk over tal van zaken, als gerechtigheid. Ook eerlijkheid is voor mij essentieel, evenals gelijkwaardigheid. Alleen, wanneer je kijkt naar het leven wat ik leid, blijk ik niet te kiezen voor de weg van de minste weerstand. In tegendeel. Soms lijkt het wel of ik tegenstand en noodlot op zoek. Ik doe dat niet bewust, maar het is het gevolg van de keuze hoe ik met het leven om wil gaan. Omdat alles zo zinloos is, wil ik het goed doen. Goed voor mijzelf, wat inhoudt, goed ook voor anderen. Attent, alert, hulpvaardig, meelevend. Doe een ander niet wat u niet wilt dat u geschiedt...., een van de meest waardevolle uitspraken om het zinloze leven nog enige inhoud te geven.

Ja, ik ben tevreden met mijn leven en hoop het nog lang vol te houden. Wel koester ik de wens dat het leven, in een aantal opzichten, wat makkelijker wordt, wat minder complex. Dat zal de leeftijd wel zijn.

Angst voor de dood is enigszins paradoxaal bij mij. Aan de ene kant de angst straks niet eens meer te weten dat ik ooit geleefd zou hebben, anderzijds juist de rust dit niet te weten. In feite ben ik niet bang voor de dood. Niet dat ik zeg: laat maar komen, maar als de man met de sijs komt zei het zo. Toch heb ik een grote angst voor de dood. In feite een irreële angst, maar vanuit mijn bewustzijn wel een sterke angst. De angst van het moment te overlijden. Het ene moment het bewustzijn, en het volgende moment de totale leegte. Stilte, zwart, niks. Dat moment van overgang is mijn grootste angst. Ik zal geen zelfmoord kunnen plegen, maar ook euthanasie of actieve levens beëindiging bij een afgerond leven lijken niet bij mij te passen. Mensen die dat wel kunnen..., daar heb ik zelfs bewondering voor. Vooral wanneer zij in het leven staan, zoals ik in het leven sta. Nee, de dood moet intreden op een wijze dat ik het mij niet realiseer. Maar goed, je hebt het nooit voor het zeggen.

Mijn hele leven ben ik al bezig met de dood. Rond mijn 25e was ik er bang voor. Ik was al bijna op 1/3 van mijn leven, wat eigenlijk met begon. Nu ik zestig ben merk ik dat het leven (gelukkig) best lang is. Toen mijn moeder stierf, op haar zestigste, had ik het gevoel dat zij nauwelijks geleefd heb. Nu ik zelf die leeftijd heb realiseer ik mij hoe lang het leven duurt. Ik geniet daar van. En hoop er nog lang van te genieten. Ik zeg niet dat ik 100, of zelfs 130, wil worden. Ik zie wel... Nou ja, ik merk het niet, wanneer het mijn tijd is. In ieder geval wil ik nog wel even door. Geef mij maar een stukje verlenging..., als ik maar met een goed gevoel kan terug kijken. In principe kan ik dat, alhoewel de maatschappij om ons heen het er soms niet eenvoudiger op maakt. Machtswellustelingen, politiek, regels, geld, allemaal remmende factoren. Raar eigenlijk. Ik ervaar het leven als iets zinloos, eigenlijk niets meer dan een nogal realistische droom, en toch maak ik mij druk om van alles. Wat dat betreft is het leven toch heerlijk. Is onze aarde toch geweldig. Ben ik toch een tevreden mens. Uit kleine dingen kan ik mijn blijheid halen. Gebroken van de pijn lig ik op de bank, maar tevreden, want vandaag heb ik toch maar weer een paar mooie dingen gedaan! Maar, ik moet ook weer op zoek naar een "doel", voorlopig leef ik nog..., hoop ik natuurlijk.