verbod op niqab en burka

Per 1 augustus 2019 is het in Nederland verboden in openbare gelegenheden (openbaar vervoer, overheidsgebouwen, scholen, etc.) aanwezig te zijn met een niqab of burka. Met andere woorden; met gezicht bedekkende kleding.

Een verbod, wat nogal tot discussie leidt. Niet geheel onterecht. In principe is deze wet zeer paradoxaal. Enerzijds kennen we de vrijheid van godsdienst, anderzijds willen we weten wie wij tegenover ons hebben. Daarbij zit er ook een vorm van discriminatie in de wet. Ondanks dat het officieel voor alle gezicht bedekkende kleding geldt, betreft het primair de burka en niqab.

Primair ben ik tegen het verbod op deze twee kledingstukken. Vrijheid van godsdienst is een hoog goed en wanneer je hier aan wil tornen, dient het op een dergelijke wijze te zijn, dat het ook daadwerkelijk alle religiën betreft. Toch is het verbod op zich niet het grootste probleem. Er zijn twee aspecten die, mijns inziens, doorslaggevend zijn; islamofobie en een zekere vorm van radicalisme. Zijn we bijvoorbeeld vergeten dat in de jaren 60 van de vorige eeuw katholieke vrouwen ook een hoofddoek droegen? Dat dit wel of niet vrijwillig was heeft destijds nooit ter discussie gestaan. Überhaupt heeft het nooit ter discussie gestaan en is met de opkomende modernisering langzaam verdwenen. Naar mijn mening is de west Europeaan voor een groot deel bang voor de Islam. Het belangrijkste is dat men veel te weinig afweet van de Islam en met de opkomst van het radicalisme de Islam door veel mensen altijd in direct verband wordt gebracht met terrorisme. Een volslagen irreële gedachte. En hoe moeten we dat dan met de rechts extremistische terroristen oplossen? Daar staat toch ook geen bepaald “kenmerk” voor, alhoewel velen wel “rechtsdenkend” zijn. Onbekendheid en slechte informatie liggen in mijn visie aan de basis van dit verbod en de angst van mensen voor de Islam. Een fundamentalist van welke aard dan ook (rechts, links, Joods, etc.) is in mijn ogen altijd een zekere bedreiging. Dan wil niets zeggen over de overgrote meerderheid van mensen die geloven of denken in deze richtingen.

Een ander argument is dat de vrouwen gedwongen deze gezicht bedekkende kleding dragen. Velen beweren echter het tegendeel. Wanneer het dwang betreft, zijn andere maatregelen van toepassing en is een algemeen verbod niet de juiste oplossing. Veel Islamitische vrouwen geven, met de komst van dergelijke verboden, juist aan zelf te kiezen voor deze bedekkingswijze.

Daarmee kom ik op het tweede punt; een zekere vorm van radicalisering. Het gaat hier niet om terrorisme maar om meer orthodox denken. De vrouwen kiezen ervoor uit hun overtuiging, zoals orthodoxe Joden ook kiezen voor een specifieke kledingstijl, welke wij in Nederland in zekere mate kennen van de “Zwarte Kousen Kerk”. Dus moet je in algemene zin religie gerelateerde kleding verbieden, of niet. Dus niet, want een kledingverbod slaat nergens op en is niet te handhaven. De vrouwen die er voor kiezen hebben een zekere orthodoxe inslag.  Dat blijkt ook, daar regelmatig uitspraken gedaan worden als: de wet van Allah is mijn wet, niet de wereldse wet. Wel, daar heb ik moeite mee. Het betreft hier een geloof, een religie. Een geloof is persoonlijk, een religie een samenvoeging van mensen die ongeveer het zelfde geloven. Religie is de uitvoering van het geloof, maar opgetekend en uitgevoerd door mensen. Wanneer je zegt dat de wet van Allah boven de burgerlijke wet staat is dat niet wat Allah heeft opgeschreven, maar wat mensen hebben bedacht vanuit hun geloof in Allah, en wat we nu religie noemen. En dat religie zeer interpretabel is blijkt wel uit de diverse stromingen binnen elke religie. Je hebt meerdere stromingen katholieken, meerdere stromingen Joden, meerdere stromingen Christenen (Protestanten/gereformeerden) en ook meerdere stromingen van de Islam. Je kan dus niet zeggen dat wat je gelooft de waarheid is. Dan zou het ook geen geloof meer zijn, maar wetenschap. De ongenuanceerde dwang om toch, ondanks die wet, de niqab of burka te willen blijven dragen getuigt dus in feite van een grote domheid en dwangmatig (kritiekloos) vast houden aan… Desalniettemin zijn zowel het verbod, als de reactie van de vrouwen niet correct.

In Denemarken wil men zelfs een stap verder gaan en de hoofddoek verbieden. Een stap die absoluut te ver gaat. Aan de andere kant, ja ik zie graag met wie ik spreek. Iemand met een burka zal ik voorbij laten gaan, maar een niqab maakt mij niks uit. Dan zie ik de ogen in ieder geval. Bovendien iemand met een spiegelde zonnebril vind ik ook zeer storend en zal ik niet snel aanspreken. Kortom, wettelijke grenzen in deze zaken kan je nooit opleggen, en zullen altijd een vorm van discriminatie in zich dragen, het enige onderdeel waar de Islamitische vrouwen wel gelijk in hebben. Aan de andere kan geeft deze discussie maar weer eens aan hoe dogmatisch en beperkend religie is. Marx noemde het opium voor het volk, maar ik vrees dat het zelfs een graadje erger kan zijn….

Gaza

schade in Gaza, bron: cknw.com

Met een regelmatige golfbeweging is de strijd tussen Israël en Hamas weer volop in de schijnwerpers. Het is weer zo ver. Beelden van gebombardeerde huizen en vooral jonge bebloede lijken. Hier tegen over toeristen die op het strand via visuele waarneming de Palestijnse raketten volgen. Het contrast geeft de oneerlijke krachtsverhoudingen weer.

Jarenlang heb ik mij onthouden stelling te nemen in deze voortschrijdende conflictsituatie tussen Israël en de Palestijnen. In mijn visie was het conflict te ingewikkeld om hier als buitenstaander een oordeel over te vellen. Daarbij komt dat beide partijen op emotie spelen, waardoor oordeelsvorming natuurlijk belemmerd wordt. Dit zie je overigens bij veel conflicten in de wereld. Toch kent dit geval een bijzondere lading. Voortgekomen uit de Holocaust van de Tweede Wereld oorlog, de reden waardoor de staat Israël in het leven geroepen is. In 1948 is men daarbij nogal slordig met de allochtone Palestijnen om gegaan, waarmee de nu generaties voortdurende spanningen zijn gecreëerd. 

schade in Israël, bron: nrc.nl

Inmiddels vorm ik wel een zeker oordeel over de situatie. Met name over Israël. Deze staat toont onacceptabel gedrag. Gedrag wat de reden was tot de oprichting van de staat projecteren zij nu min of meer op de Palestijnen. Niet de Holocaust, maar wel de onderdrukking. Wellicht door angst ingegeven onderdrukken de Israëli de Palestijnen. Op inhumanitaire  wijze. Een Palestijn wordt op alle fronten in het dagelijkse leven beperkt en ook zeer regelmatig gekleineerd. Toch is kritiek op Israël een gevoelig punt. In mijn optiek heeft dit te maken met een zekere verwarring. De staat Israël is een Joodse staat, maar dit zegt niets over Joden. Je ziet dat de agressie van Israël mondiaal richting Joden en Joodse organisaties botgevierd wordt. Dat is dan weer in het voordeel van de Israëlische staat, die op basis hiervan niet alleen het bestaansrecht, maar ook haar strijd rechtvaardigt. Al sinds 1948 is er een spel gaande van sentimenten, wat tevens een afleiding is van de feitelijke problematiek.

Israël onderdrukt de Palestijnen. De Palestijnen vechten voor vrijheid. De strijd hiervoor wordt door Israël als bedreiging gezien en men gaat verder met onderdrukken. Dat spel is nu dus al zo' 66 jaar aan de gang. Zonder wezenlijke en ingrijpende stappen en besluiten kan deze strijd nog rustig 66 jaar door gaan en wellicht veel langer.

Dat het geen gelijke strijd is blijkt dagelijks. Inmiddels ook nu weer meer dan honderd doden aan Palestijnse zijde tegenover een enkele getroffene in Israël. Vele tientallen huizen op de Gazastrook verwoest tegen relatief lichte schade in Israël.  Dat de Palestijnen zich meer en meer op Hamas richten is ook niet verwonderlijk. Vanuit machteloosheid wil men terug slaan. En machteloos worden de Palestijnen. Denk aan de muur, de nederzettingen in Palestijnse gebieden. De reis en economische beperkingen, het eeuwige landjepik. Die Palestijnen krijgen nogal wat voor hun kiezen. Dat Hamas nu suïcidaal om zich heen slaat is te begrijpen, maar niet slim. Alleen het effect dat de rest van de wereld zo veel en vaak de doden van de Palestijnen aan zich voorbij ziet gaan kan een emotie oproepen dat de wereld zich meer en meer tegen de staat Israël keert. Het is te triest voor woorden dat deze methode gehanteerd wordt om uiteindelijk een veranderde situatie te realiseren. 

De Palestijnen hebben ook een zware opgaaf. Israël werd gesticht als Joodse staat. Na de Tweede Wereld Oorlog is de Joodse medemens een soort levendige heilige geworden, door alle ellende die zij in de oorlog over zich heen hebben gehad. De staat Israël staat symbool voor het leed van de Joden. Daar kan je, gezien de geschiedenis, dus niet tegen zijn en feitelijk ook geen kritiek over hebben. Daar profiteert de staat weer van door zich al jaren als een bruut beest te gedragen.

Laten we in eerste instantie de staat Israël en het Jodendom scheiden. Dan is er alleen de staat. En in feite blijft er dan toch een boevenstaat over... In mijn visie is vrede in het Midden Oosten en zeker het in vrede leven met de Palestijnen vrijwel geheel afhankelijk van de houding van de staat Israël. In ieder geval hoop ik ooit toch een zekere vrede en balans daar mee te mogen maken. En dat moet niet nog eens 66 jaar duren, want daar ben ik al te oud voor....

kinderen en vrouwen sterven het meest in Gaza, bron: som.horseedmedia.net

Spanningen

Nee, ik heb niets misdaan. Toch zit ik opgesloten in een vrij kleine ruimte. Of dat niet genoeg is staat iemand voor, zijn handen om mijn keel gekneld. Ik snak naar adem. Doodsnood...wat is mijn reactie? Ik probeer mijn vrijheid terug te krijgen en mij met geweld vrij te krijgen.

Gaat het hier over mij? Nee, het voorbeeld is het Palestijnse volk. Weggestopt op de Westelijke Jordaanoever en Gaza. Die handen om mijn nek is de handelsboycot. De Palestijnen worden letterlijk afgeknepen. Is het dan vreemd dat zij proberen te overleven? Vreemd dat zij raketten afvuren op Israëlisch grondgebied? Nee, ik begrijp het volkomen. Maar ik heb ik mijn twijfels. Al jaren gaat het niet goed. Ik snap de boosheid, maar ziet de Palestijn niet dat geweld hen niet tot de oplossing brengt? Zien ze niet dat het spartelen de greep om de nek alleen maar verstevigd? Helaas, Hamas blijft strijdbaar. Ze kennen de effecten, maar blijven hun raketten afvuren. Een daad van hopeloosheid en van opoffering. Ze kennen inmiddels de reactie vanuit Israël. 

En ja, Israël staat deze dagen met meer dan 75000 man op de stoep bij de Palestijnen in Gaza. En ze zullen de huizen binnen gaan. Vele doden gaan er weer vallen, maar wezenlijk zal er weinig veranderen. Nee, alleen maar meer schade, meer doden en vooral nog meer frustratie.

Israël... De kwaadaardige in dit spel? Deels begrijp ik het. Israël heeft last van insecten. Steekvliegen, en die diertjes moet je natuurlijk afmaken. Wanneer je teveel gestoken wordt kan je heel erg ziek worden, en sterven. Dat wil Israël niet, dus gaan ze de vliegen verdelgen. Meer dan een steekvlieg is de Palestijn niet voor Israël. En zo zal de tijd voortgaan. Spanningen, geweld en een relatieve, en zeer gespannen, rust. Een cyclus, een vast patroon. Wel zie je dat de steekvlieg steeds andere strategieën heeft. Israël blijft lomp en bruut reageren, altijd weer met het zelfde machtspatroon.

Hoe zal hier ooit echte vrede kunnen komen? Blijven het eeuwig de strijdende kemphanen? Ik geloof niet in eeuwig en denk ook dat een van de partijen ooit eens slimmer gaat worden. Ik gok op de Palestijnen. Jammer, dat Hamas het nog steeds niet in zich heeft. De partij van Abbas is wat slimmer. Jammer dat de Palestijnen elkaar ook nog eens in de haren vliegen. Abbas, en daarvoor Yasser Arafat, zien beter in dat je de strategie van het woord kan gebruiken en daarmee echt doelen kan bereiken. Dat ook de partij van Arafat geweld heeft gebruikt kan ik mij voorstellen. Het had z'n functie, maar nu zien zij in dat die functie nu voorbij is. Hamas ziet dat nog steeds niet in. Van Israël verwacht ik immers geen slimme reactie, noch een constructieve verandering. Zeker niet zolang de fundamentalistische orthodoxe Joden zo veel macht hebben... En zelfs meer krijgen. Ja, dan komen we weer bij het geloof. Een goede Jood zou toch voor vrede moeten zijn, passivist eigenlijk, maar nee zij zijn een grote agressor. Niet te vermurwen.

En nu  we deze dagen weer bij af... Triest. Ik neem het op voor de Palestijnen. Wel hoop ik, dat dit de laatste keer gaat worden. Dat de Palestijnen, en vooral Hamas, gaan inzien dat geweld de oplossing niet is. Laat ze ook intellectueel eens boven Israël staan. Dan is vrede daar een optie. Ik hoop het!