Open mond

Soms ben ik verbaasd, en soms laat ik mij toch weer verbazen. Dat Westerman kiezersbedrog zou plegen had ik al aangekondigd. Maar, zó snel... Walchelijk. En niet nummer twee, maar nummer drie gaat de raad in. Zo grof had ik het niet durven hopen.

De interne ruzie omwille van het lijsttrekkerschap was al zuur. Het vermoeden dat Westerman de sterker er tijdens deze vier jaar er uit zou halen had ik ook voorspeld. Dat hij niet eens een keer in de raad zit... Nee, hij heeft mij weer overtroefd. In ieder geval is een feit wel positief; Westeman valt de politiek in Velsen niet langer lastig. Maar wat speelt hier? Machtstrijd op bais van alles of niets? Daar lijkt het op. Hij heeft dan wel erg veel kapot gemaakt... Voor uiteindelijk niets.
Hoezeer zien wij verder ons gelijk. Niet Soraya wordt nu raadslid, nee, Iskandar Sitompul, nummer drie op de lijst. Net zo zwak als de argumenten van Westerman zijn die van Soraya. Enig reël inzicht had beiden al in de aanloop de consequenties van hun keuze moeten overzien. De kiezer is dus twee keer bedrogen!
Iskandar heeft met het spel van Westerman mee gedaan en loopt nu als lachende derde met de raadszetel weg. Niet netjes. Toch wens ik hem succes. In ons perspectief was hij aanvankelijk een potentiële kandidaat.

Eerlijk is eerlijk. Aan de ene kant gniffel ik wel een beetje hoe doorzichtig het spel van Westerman zich nu openbaart. De andere kant is heel erg zuur. Hij heeft wel twee levens behoorlijk naar de gallemiezen geholpen.... Ons leven. En waarom?
Inmiddels is het niet erg niet in de politiek te zitten. Dat is onderdeel van het spel en er zijn een hoop andere zaken in het leven. Het is de manier waarop. Wij zijn zo grof gescandeerd, onterecht bejegend en aan de schandpaal genageld. En nu zie je dat de "boosdoeners" zelf de arena verlaten. Ja, dat blijft pijn doen.  Wel weer leuk is de foto in de krant; Westerman schud Floor Bal de hand. Vier jaar lang heeft Westerman Floor uitgemaakt als onbetrouwbaar, mafioso, en dergelijke... Dit moet Westerman wel pijn doen, maar van die pijn geniet ik lekker toch. Okay, flauw,maar mag ik eindelijk even een kleine revange?
En het bestuur? Ach, die zal Westerman wel blijven verdedigen. Dat blijft een nietszeggend zooitje, waarschijnlijk niet eens in staat zich te schamen. Dat zal nu wel op zijn plaats zijn.
Nee, Westerman heeft mij wéér weten verbazen en op het verkeerde been gezet... Daar is ie verdomd goed in. Laten we hem nu maar snel vergeten.....

Familie

Het is de tijd. De zomer is voorbij en men zoekt de knusheid van elkaar en het huis weer op. Allemaal weer terug van vakantie, dus organiseren ze allemaal familiedagen.

leuk joh

Sorry, maar ik kan daar weinig bij verzinnen. Ik heb ook niet zoveel met mijn familie. Reina ook relatief weinig met haar familie, behalve haar zus. De kinderen laat ik even buiten beschouwing. Mijn broers zie ik zelden tot nooit. Nee, er is geen ruzie… er is niks. Ik heb contact met een achterneef. Dat waardeer ik. Vooral ook omdat wij elkaar waarderen. Maar familie, een brok ellende. Ik weet ook niet goed wat wij nog delen, behalve wat biologische genen. Voor gezelligheid waren ze er nog wel eens. Voor hulp kon ik nooit bij mijn broers terecht. Er is ook altijd sprake geweest van enige afstand. We begrijpen elkaar niet.

Van mij mag iedereen een familiedag organiseren. Zelfs een familieweekend is helemaal goed, maar wat doet men zichzelf aan? Binnen heel veel families is allerlei onderhuidse strijd. Jaloezie speelt een rol en haat en nijd ligt vaak onder het oppervlakte op de loer. En dan toch maar gezellig doen. Familie is een biologisch gegeven. Aardig wanneer de contacten goed zijn. Ja, leuk zelfs, maar hoe vaak komt dat voor? Veel, maar niet binnen onze cultuur. Nee, wij hebben een egocentrische cultuur en ook de familiebijeenkomsten hebben altijd wel een egocentrische betekenis.

In andere culturen ligt dat vaak anders. Een voorbeeld is de cultuur bij de zigeuners, waarbij familie heilig en zeer nauw verbonden is. Wij proberen in Nederland iets overeind te houden, wat eigenlijk niet meer past. Het feit dat je een familiedag moet organiseren zegt eigenlijk al heel veel. Blijkbaar kan men spontaan al onvoldoende bij elkaar komen. Traditie valt weg. We zijn met ons en het directe gezin bezig. Omdat het netjes is organiseer je die familiedagen, want dat staat goed voor de buitenwereld. Meestal heeft bijna niemand zin om er naar toe te gaan. Je probeert het gezellig te maken, maar achter de façade zitten velen toch te kniezen en te hopen dat het snel voorbij is.  Ja, eigenlijk ben ik wel blij, dat ik die familiedagen niet hoef te hebben.