Selfie

Tegenwoordig kan je speciale "hengels" kopen om nog betere selfies te maken. Op iedere, enigszins, interessante locatieontwikkelaar je tegenwoordig door een woud van die dingen manoeuvreren. Indien Japanners aanwezig kan men beter een ommetje maken alvorens de hengel voor eigen gebruik te hanteren...



Wat in hemelsnaam is dat toch allemaal, dat de halve wereld vele selfies per dag maakt. Nee, niet even een selfie, maar een hele reeks. Wat is er in hemelsnaam loos met onze ego's dat we de hele dag naar ons zelf lopen te hengelen?



O ja, best leuk foto's van mijzelf terug te zien. Dan kan ik beoordelen of ik er goed genoeg uit zie. Maar, om de foto's nu zelf te maken? In ieder geval niet met een serieuze ondertoon. Mocht ik ooit een selfie maken, dan is dat waarlijk verholen met humor dan wel enige meligheid. Mijn mooiste en beste selfie ooit heb ik gemaakt met mijn helm op, in de auto. Kortom, zonder mijn gezicht te zien. Nee, ik zie weinig heil in het nut mijzelf, gedurende de dag, te vereeuwigen in een flink aantal pixels.

Wanneer anderen een foto van mij maken is dat toch niet het zelfde als een selfie. Immers, ik wordt gefotografeerd vanuit het beeld en compositie van de ander. Daarnaast is het leuk te zien hoe je er bij loopt. Met name wanneer ik een langjarige reeks foto's van mijzelf naast elkaar leg zie ik hoe verschillend een mens (in dit geval ik dus) kan zijn, gedurende een langere periode. Lang haar, en kaal, de kleding, bleek en bruin, soms te dik en een enkele keer te mager. Daarbij, wanneer een ander de foto maakt is het moment altijd onverwacht. Niet de foto zelf misschien, wel het grote moment dat de vinger de knop indrukt. Bij een selfie weet je exact wanneer je de knop indrukt. Spontaniteit zakt tot bijna een nulpunt. Dat mensen soms een foto van zichzelf maken is in feite ook niks mis mee. Een foto van jezelf maken en een selfie zie ik dan ook als twee diverse universums.

Wat is dan anders aan een selfie? Wel een selfie wordt zeer bewust én frequent gemaakt. Je hebt selfies, waarbij het puur om je zelf gaat. Close-ups, zeg maar. Dan heb je de sfeerselfies. Foto's van gezellige momenten, waarbij je het moment pakt, maar zorgt dat je zelf ook altijd in beeld bent. En dan heb je nog de vakantieselfies. Een rij foto's van een vakantie waarbij je nauwelijks ziet waar je geweest bent, omdat de koppen te prominent in het kader opgenomen zijn.

Vroeger zag je al dat tachtig procent van de vakantiefoto's leden van het gezin betroffen, met de idyllische landschappen op de achtergrond. Tegenwoordig verpest je eigen kop die landschappen. Er moet iets achter zitten, dat wij het zo belangrijk vinden zelf op beeld vastgelegd te worden. Dan moet je eigenlijk een stukje psychologie in duiken. Maar eerst wil ik nog even een slogan kwijt; "de wereld bestaat niet, wanneer ik niet besta."



Met enige regelmaat bevind ik mij op luchthavens. Het valt mij op dat je regelmatig jonge vrouwen ziet, die constant selfies nemen. Op eerste eerste gezicht vaak mooie jonge meiden. Bij een betere blik valt het nog wel eens tegen. Of zo een meid maakt selfies om naar de wereld te bevestigen hoe "mooi" zij is, of zij maakt de foto's om zichzelf te overtuigen dat ze toch wel "mooi" is. In feite is in beide gevallen twijfel en onzekerheid de grondslag. De bevestiging zoeken ze bij zichzelf, en daarvan uit kan je de wereld beter overtuigen. Mensen reageren nauwelijks met: "kut, wat ben je een lelijk spook en wat sta je vreselijk op die foto." Het tonen van de selfie dwingt in zekere zin positieve reacties af. De mooie meiden gaan zich nog mooier voelen. Dat soort types wordt zelfs erg arrogant. Of ze gaan zich in ieder geval een positiever zelfbeeld toebedelen en gaan "erbij horen", of denken dat in ieder geval.

Inderdaad, een selfie is het summum van egocentri, gevoed vanuit onzekerheden en een gevoel er maatschappelijk bij te horen.

De selfie van gezellige (althans daar gaan we maar van uit) bijeenkomsten, waar men zichzelf aan de zijkanten portretteert is in feite niet anders. Het geeft aan dat je er ook bij was en dus van mening bent dat het inderdaad gezellig was. Misschien was het juist wel gezellig, omdat jíj er bij was. Wel vervelend,maant meestal zie je dan een verwrongen kop, omdat alle inspanning naar de kiek uit gaat. Maar goed, daarvoor is de selfiestok. Nu kan je veel meer ontspannen erbij staan en ga je echt denken dat het leuk was...



Tja, en dan het woud van selfiestokken op toeristische locaties. Zonder te willen generaliseren zijn vooral Aziaten (Japanners) daar heel bedreven in. Ook Amerikanen. Ja, vooral lieden die het materialistisch goed hebben lijken hier het meest fanatiek in. Is dat ook onzekerheid? Misschien wel. Wanneer je er niet zelf op staat, denkt men misschien dat je er helemaal niet geweest bent.

Een top platform van de selfie is, onder andere, Facebook. Bij sommige mensen heb ik echt de indruk dat zij niets meer te bieden hebben dan selfies, of foto's van zichzelf. Sorry, maar ik ben daar over het algemeen niet in geïnteresseerd. Over het algemeen, want bij mensen die wel zelf op de foto staan (al dan geen selfie), maar daadwerkelijk ook iets te bieden hebben ervaar ik het al als heel anders.



Over de opkomst van de selfie en de hierbij behorende gebruiksmiddelen kan je heerlijk filosoferen. Je kan er zelfs psychologisch over filosoferen, maar wat het nu echt is..., Eerlijk gezegd krijg ik de vinger er niet echt op. Wel kan ik mijn gevoel hierover noteren. Dat is dat ik die hele selfie cultuur eigenlijk iets heel zieligs, heel triests, vind hebben. Ook het egocentrische aspect geeft mij een gevoel van onbehagen. Ik zie het als een vervlakking. Foto's van jezelf is prima. Af en toe breed verspreiden, okay. Wanneer je een prestatie levert is het prima daar op een foto iets van vast te leggen. Dan mag je het ook nog zelf doen... Maar de "selfisten" (makers van selfies) maken vrijwel geen foto, zonder dat ze er zelf op staan. Ik vrees toch dat ik het enigszins als een soort ziekte beschouw ("selfistemie"). Triest.

Jan Smit

Jan Smit, nimmer heb ik veel met die zanger gehad. Nou, misschien in het begin een beetje. Echter, na z'n optreden bij Eva Jinek heb ik het toch echt gehad met hem. Opeens realiseer ik mij ook, dat je Jan Smit overal op televisie tegenkomt. Jantje dit, Jantje dat. Hij zingt ook nog, maar presenteert meer en meer. Tja, wat kan je daar op tegen hebben? Op zich niets.

Maar, meneer Smit lijkt het idee te hebben, behalve zanger en presentator, ook nog een sociaal gezicht te hebben. Maar, bij het programma Jinek valt gigantisch door de mand. Zo sterk, dat ik er inmiddels van overtuigd ben dat hij helemaal niets met zielige mensen heeft. Niets, mits hij er mee op televisie komt, en mits hij er persoonlijk baat bij heeft. En dat soort mensen maken mij uitermate kriegelig.

Natuurlijk heeft hij vrij jong al bekendheid gekregen. Danny de Munk had dat ook. Maar die had nog iets natuurlijks en geeft veel meer het gevoel van de schoenmaker die bij zijn leest blijft. Jan Smit geeft dat gevoel totaal niet. Ik krijg meer en meer de indruk dat hij enorm geilt op zichzelf, zijn roem en rijkdom en zijn mooie koppie. Bij niets, en dan ook niets, wat hij zegt heb ik het gevoel dat hij het meent. Die man komt mij ontzettend onecht om. En ja, dat irriteert mij, omdat hij beschikt over een behoorlijk (persoonlijk) vermogen. Letterlijk een verwend kind met een plastic kop.



Hij presenteert ook het programma "de beste zangers van Nederland". Daarin vind ik hem ook al zo "plastic". Dat zijn liedjes populair bij kinderen is kan ik mij alles bij voorstellen, maar met zijn muziek heb ik nooit iets gehad. Simpel, ik vind zijn liedjes niet volwassen. Het zijn en blijven slappe kinderliedjes.

Dat hij zo rijk is geworden met zijn zingen zal wel. Van mij mag hij. Zo zijn er heel wat zangers, en zangeressen die zeer ruim kunnen leven van hun liedjes en optredens. Gelukkig gaat niet iedereen naast zijn schoenen lopen en blijven velen dicht bij zichzelf. Zelfs Geer en Goor kan ik meer waarderen, omdat ik het wel een stelletje sukkels vind, maar ook omdat het gewoon een stelletje sukkels is.



Maar goed, zijn muziek hoef ik niet te draaien en de televisie kan uit, bij de programma's met Jan Smit. Maar laat hij het lekker zelf ook daar bij houden...



Een te grote sprong misschien, maar misschien irriteert meneer Smit mij deze week wel nog meer met zijn uitspraken en opvattingen, omdat je deze week met al dat soort idioten geconfronteerd werd. De G20... Dan zie je weer wat een idioot Trump is, zich gedraagt als een kind en volledig "dom" doet, praat, denkt en die eeuwige zure rotkop toont. En dan dat kleintje Putin. Zogenaamd bescheiden en gereserveerd. Niet te vergeten de president van Turkije. Die heeft zichzelf volgens mij ooit beloofd nooit meer te lachen! Echt een feestnummer, die man.

Drie mannen, met veel macht, nog meer geld, en volledig egocentrisch en narcistisch. Mannen die op hun manier een "sociaal gezicht" tonen, maar totaal niets sociaals hebben. Tja, dan is het lijntje naar Jan Smit toch snel gemaakt.



Dat soort mensen..., het maakt me zo moe..., zo moedeloos.

Familie

Het is de tijd. De zomer is voorbij en men zoekt de knusheid van elkaar en het huis weer op. Allemaal weer terug van vakantie, dus organiseren ze allemaal familiedagen.

leuk joh

Sorry, maar ik kan daar weinig bij verzinnen. Ik heb ook niet zoveel met mijn familie. Reina ook relatief weinig met haar familie, behalve haar zus. De kinderen laat ik even buiten beschouwing. Mijn broers zie ik zelden tot nooit. Nee, er is geen ruzie… er is niks. Ik heb contact met een achterneef. Dat waardeer ik. Vooral ook omdat wij elkaar waarderen. Maar familie, een brok ellende. Ik weet ook niet goed wat wij nog delen, behalve wat biologische genen. Voor gezelligheid waren ze er nog wel eens. Voor hulp kon ik nooit bij mijn broers terecht. Er is ook altijd sprake geweest van enige afstand. We begrijpen elkaar niet.

Van mij mag iedereen een familiedag organiseren. Zelfs een familieweekend is helemaal goed, maar wat doet men zichzelf aan? Binnen heel veel families is allerlei onderhuidse strijd. Jaloezie speelt een rol en haat en nijd ligt vaak onder het oppervlakte op de loer. En dan toch maar gezellig doen. Familie is een biologisch gegeven. Aardig wanneer de contacten goed zijn. Ja, leuk zelfs, maar hoe vaak komt dat voor? Veel, maar niet binnen onze cultuur. Nee, wij hebben een egocentrische cultuur en ook de familiebijeenkomsten hebben altijd wel een egocentrische betekenis.

In andere culturen ligt dat vaak anders. Een voorbeeld is de cultuur bij de zigeuners, waarbij familie heilig en zeer nauw verbonden is. Wij proberen in Nederland iets overeind te houden, wat eigenlijk niet meer past. Het feit dat je een familiedag moet organiseren zegt eigenlijk al heel veel. Blijkbaar kan men spontaan al onvoldoende bij elkaar komen. Traditie valt weg. We zijn met ons en het directe gezin bezig. Omdat het netjes is organiseer je die familiedagen, want dat staat goed voor de buitenwereld. Meestal heeft bijna niemand zin om er naar toe te gaan. Je probeert het gezellig te maken, maar achter de façade zitten velen toch te kniezen en te hopen dat het snel voorbij is.  Ja, eigenlijk ben ik wel blij, dat ik die familiedagen niet hoef te hebben.