Overheid...

In vroeger dagen had je de “lijfeigenen” en “horigen”, die min of meer bezit waren van de hoge klassen. Je kan het vergelijken met de overheid van toen. De burger was bezit van de overheid. Maar hoe is dat nu? Is de burger er voor de overheid, of de overheid er voor de burger? Het lijkt in toenemende mate op het eerste; de burger is er voor de overheid. We noemen het alleen anders dan in vroeger dagen…

Steeds meer mensen leveren kritiek op de overheid. Het is een stug en onpersoonlijk orgaan, ze hebben veel te veel macht, zijn arrogant, bewegen totaal niet mee en er zijn een overdaad aan regels.  De burgers kunnen de overheid niet meer volgen en begrijpen er steeds minder van. De kritiek dat de overheid in grote mate steeds verder van de burger af komt te staan is dan ook veel gehoord

De overheid is natuurlijk niet alleen de politiek. Het overgrote deel van de overheid bestaat uit ambtenaren en daar wordt met name van gezegd dat zij stug, onnadenkend en burger onvriendelijk zijn. Met name veel ambtenaren redeneren: regels zijn regels, en schakelen hun invoelende vermogens vrijwel volledig uit.

Met name de Belastingdienst en gemeentelijke belastingen spannen de kroon. Zelf heb ik hier recent twee voorbeelden van, waarbij een voorbeeld oude wonden open rijt.

Het eerste voorbeeld betreft de OZB. Prima dat ie er is, en dat je moet betalen. Al jaren hebben we een machtiging en worden de bedragen automatisch geïncasseerd. Ook dit jaar kwam er weer een aanslag en uitermate duidelijk stond er wederom vermeld: wanneer u een incasso opdracht heeft afgegeven, hoeft u niets te doen…

Het bedrag van de OZB is bij een of twee personen gelijk. Mijn vrouw en ik huren, op beider naam, onze flat, maar… In januari heb ik mij uitgeschreven in de gemeente. Ik was te weinig in Nederland om te voldoen aan de wettelijke eisen. Mijn vrouw voldoen daar wel aan en is vaker en langer in Nederland. Nu geeft de gemeente aan dat ze “mevrouw” niet kennen, en daardoor is de machtiging vervallen. Vreemd, want alles stond op beider naam en ook onze rekening is gezamenlijk. Een verandering, welke wij dus nimmer hebben kunnen signaleren. De gemeente wel, blijkbaar. Vervolgens schijnt er een aanmaning verstuurd te zijn, met natuurlijk direct hogere kosten.  Aan het verzenden van herinneringen doet de gemeente niet. Vervolgens verscheen er een dwangbevel van een incassobureau met een verhoging van 25%!(en betalen binnen twee dagen). Doordat we veel afwezig zijn hebben we de aanmaning en dwangbevel pas gelijktijdig ingezien, waarop direct is gereageerd. Maar, nee hoor, wij zijn de boeven en wij moeten het volledige bedrag voldoen, aldus de gemeente. Er valt niet aan te tornen.

Wanneer de gemeente wel netjes een herinnering verzonden had was deze wel op tijd opgemerkt en hadden we tijdig kunnen reageren. Het vreemde is dat de overheid er altijd vanuit gaat dat de burger verkeerd is. Indien een rechter het niet tegenspreekt, maar zelfs dan nog blijft de overheid regelmatig bij haar eigen gelijk.

Omdat er toch niet met de overheid (lees in dit geval; ambtenaren) te overleggen valt hebben we nu zelf een betalingsregeling getroffen en de eerste termijn voldaan (zonder de verhogingen). De stellige overtuiging is dat de gemeente verkeerd zit en blijkbaar ook niet de moeite wenst te nemen om te informeren, maar direct te straffen. Mocht de gemeente het hier niet mee eens zijn…, dan mogen zij naar de rechter stappen.

In 2014 hadden we over dezelfde OZB ook al een conflict met de gemeente.  Op dat moment bezaten we een eigen huis, maar viel ons inkomen volledig weg. Toch moesten we OZB betalen en was uitstel niet aan de orde. Dit alles omdat we “vermogend” waren… Een huis met een forse hypotheek, waar de waarde dagelijks van aan het dalen was door de economische crisis. De druk, destijds, van de gemeente heeft tot zeer veel stress geleid. En natuurlijk, uiteindelijk konden we de OZB voldoen en hebben we ook keurig betaald.

Een ander voorbeeld betreft de Belastingdienst. Vanwege ons huidige lage inkomen besloot de overheid dat wij in aanmerking kwamen voor een of ander potje (huursubsidie, geloof ik). Nooit om gevraagd, maar we kregen maandelijks een bedrag gestort. Ruim anderhalf jaar later kwam er een brief dat het teruggevorderd werd. Ook hier weer allerlei gezeik, want we waren een dag te laat met het treffen van  een regeling. Ook hier weer heb ik zelf initiatief genomen tot een betalingsregeling, en na enige protesten van de Belastingdienst bleek het opeens geen probleem meer… Dat zij een fout hadden gemaakt is ons volledig aangemerkt.

Uit de praktijk zijn vele van dit soort voorbeelden te benoemen. Zelfs de rechter heeft uitspraken gedaan (met name inzake het laatste voorbeeld), maar het lukt de Belastingdienst niet de boel naar behoren te regelen, en er lijkt welhaast ook een arrogantie het gewoon niet te doen en gerechtelijke uitspraken naast zich neer te leggen. Veel macht, bij overheden, zit bij de ambtenarij en vele politici hebben onvoldoende kennis van de gang van zaken. Eigenlijk is het zeer triest. Iedere burger, die maar iets van het dagelijkse patroon afwijkt, wordt direct gezien als een crimineel, een tegenstander, een onwelwillende.  Ook wanneer de overheid zelf de fout maakt. Nee, met dit voorbeeld kan ik niet zeggen dat de overheid er voor de burger is. Het gaat echt achteruit in Nederland…

De Ambtenaren maffia..., of wat heb ik misdaan?

Eigenlijk wil niet over dit soort dingen schrijven. Helaas, de wereld om mij heen noopt mij dit soort negatieve artikelen te schrijven. Volgens mij heb ik al eerder het een en ander vermeld en ook op Facebook heb ik mijn boosheid enigszins geuit. Echter, door de vele reacties hierop is mijn boosheid toegenomen, in plaats van dat ik het wat kwijt was. Reacties die duidelijk maken hoe schrijnend het gesteld is met onze (lokale) overheden.

Ik probeer even kort de situatie te schetsen, voor hen voor wie deze onduidelijk is;

Nadat ik mijn werk verloren had en mijn WW uitkering was afgelopen kwamen wij in een financiele situatie waarbij alleen de maandelijkse hypotheek al hoger lag, dan het maandelijks inkomen waar wij nog wel beschikking over hadden. Na ruim 300 sollicitaties was er geen enkel zicht op werk. Wat moet je dan? Voor de overheid en banken waren wij vermogend. Op papier ja. Dus er was een grote financiele druk. We probeerden onze woning te verhuren, wat op het laatst mislukte. Om de tijd te overbruggen verkozen wij naar Turkije te gaan. Omdat wij vermogend waren kregen wij immers geen sociale huurwoning. De intentie was (en is!) van ons huis af te komen, een huurwoning te vinden, en te pendelen tussen Turkije en Nederland. Om adequaat bereikbaar te zijn namen we een briefadres. Dit adres is in Haarlem, dus werden wij ingezetene van de gemeente Haarlem. Overigens werd meegedeeld dat dit tijdelijk was, met maximaal een jaar. Blijkens de wet blijkt dit achteraf overigens niet te kloppen; er staat geen maximale termijn voor een briefadres.
Vorig jaar is onze woning verkocht, echter met zoveel verlies, dat we geen woning terug konden kopen en dus afhankelijk werden van een sociale huurwoning. Sindsdien zijn wij op zoek, een haast onmogelijke opgave. Ondanks onze fysieke omstandigheid was een urgentieverklaring niet aan de orde. Tot nu toe ben ik als hoogste op de lijst van een woning op de 38e plaats gekomen...

Na mijn bezoek aan Nederland, dit voorjaar, kregen wij een schrijven van de gemeente Haarlem, dat wij uitgeschreven waren met aantekening: land onbekend. Na veel overleg mochten wij inwonen bij familie, die zelf deels in Turkije woont, deels in Nederland, alwaar dit familielid over een eigen huis beschikt. Dit hebben wij geheel volgens de regels aangegeven. Niet lang daarna kwam de bevestiging van verhuizing. Sneller daarna kwam een schrijven dat wij uit de gemeente waren uitgeschreven, met bestemming; Turkije.
Overigens niet alleen wij, maar ook mijn familie en eigenaar van de woning. Vervolgens meldde een buur dat er twee heren aan de deur geweest waren en vroegen of wij er allemaal woonden. De buur heeft niet geantwoord, maar kreeg wel te horen er niets over te zeggen tegen ons en mijn familielid.
Na deze berichten waren wij ontdaan. Vooral toen van het UWV het bericht kwam dat de betaling van de WAO gestopt zou worden, omdat wij geen adres meer hebben. Het recht op de uitkering blijft onveranderd van kracht (Turkije is een "verdragsland") maar je moet wel een (eventueel brief-) adres hebben. Hierop hebben wij een klacht ingediend bij de gemeente Haarlem en een voorlopige voorziening aangevraagd. Dit laatste dient deze week. In de hierbij behorende stukken blijkt ook nog eens dat de gemeente middels het achterhalen van IP adressen heeft geconcludeerd dat wij in Turkije verblijven. Ook werd gemeld dat wij bij een tweede huisbezoek niet "thuis" waren. Moet je in Nederland tegenwoordig thuis zijn om te bewijzen dat je ergens woont? Lijkt veel op een bepaalde vorm van discriminatie,... en vrijheidsberoving.

De gemeente refereert aan de wet bevolkingsregister, echter de artikelen waartoe zij verwijzen geven aan dat dit alleen van toepassing is, wanneer men ons niet kan vinden. De gemeente kan ons wel degelijk vinden, op diverse manieren. De gemeente heeft het betreffende artikel 2.22 dus niet correct gehanteerd. Ook staat in de wet, dat er zorgvuldig gehandeld dient te worden. Ook daarvan geeft de gemeente geen enkele blijk. Overigens mag je 8 maanden per jaar buiten Nederland verkeren. Op dit moment kan de gemeente dus überhaupt niet vaststellen of wij aan die regel voldoen, of niet, want er zijn nog vijf maanden voor de boeg. Ook daarin zijn zij voorbarig. Ondanks enige onduidelijkheid lijkt de regel op te gaan per kalenderjaar.

De reden van deze politionele actie van de gemeente is ons niet bekend. Voor zover wij weten worden wij niet beticht van een misdrijf, noch fraude. Het enige is dat wij waarlijk te lang, gedurende een kalenderjaar in het buitenland zijn geweest.  Dat geldt misschien voor 2015, wat een uitzondering is. Toen hadden we onvoldoende geld en bovendien kunnen wij fysiek niet dakloos door het leven. Je zou het overmacht kunnen noemen. Er is ook een artikel die aangeeft dat dit een correcte uitzondering kan/mag zijn...  Ook verder is er geen enkele reden tot deze heksenjacht. We hebben geen uitkeringen van de gemeente, noch enig andere vorm van financiele afhankelijkheid jegens Haarlem. Dus het waarom van deze klopjacht, waar heel wat ambtenaren uren ingestoken worden is volledig onduidelijk. Behalve wanneer de gemeente van iemand een "tip" heeft gehad. In dat geval is blijkbaar iemand rancuneus naar ons, alhoewel de gemeente in dat geval beter de tip eens had kunnen doorlichten. Maar zelfs dan nog...

Inmiddels komt er steeds meer informatie binnen. Haarlem is een van de gemeentes met het strengste bijstandsbeleid van Nederland. Recent zijn 60 ambtenaren aangetrokken het kaf van koren te scheiden. Echter het uitgangspunt lijkt erg veel op dat van de oude socialistische regimes, zoals de DDR; iedereen is schuldig, tot het tegendeel wordt bewezen. Gek, in Nederland ben je pas schuldig, wanneer daar bewijzen voor zijn. En nee, nu moeten wij ons gelijk maar gaan bewijzen. Ook dit strookt niet met de wet, daar de aanklager juist de schuld moet bewijzen. Er zijn enkele uitzonderingen, maar wat hier beschreven wordt valt daar niet onder. Haarlem schendt echter de privacy, creëert haar bewijsvoering om vervolgens de boel om te draaien en ons het tegendeel te laten bewijzen. Iets wat feitelijk ook nog eens niet mogelijk is, of je moet tegenwoordig bij iedere grensoverschrijding een stempel vragen, dus ook bij de grens met bijvoorbeeld Duitsland, of België.
Het is niet alleen een duistere en vreemde gang van zaken, maar ook vernederend en kwetsend. Ik heb vernomen dat Haarlemmers met een bijstandsuitkering zelfs gestalkt worden door sociale rechercheurs. Of iedereen in principe fraude pleegt... Wat overigens maar in iets van 3% van de gevallen voorkomt. De enige uitleg die ik kan verzinnen is dat Haarlem het beste jongetje van de klas wil zijn, een overdosis aan ambtenaren in dienst heeft genomen om hijgerig achter iedereen aan te zitten, die op of onder de ondergrens zit op te jagen en op voorhand als "verkeerd" te labelen...
Hebben de banken en overheden niet voor de crisis gezorgd? Gaan ze nu de kleine individueel stalken, om hun eigen aandeel te verdoezelen. Zonder de politiek, had ik mijn werk nog. Zonder crisis woonden we nog in ons huis. Ooit heeft een persoon het gewaagd te zeggen, dat ik aan dit alles zelf schuld had... Daar ben ik dan ook nog steeds ontdaan over, want dat was een lage valse aanval onder de gordel. En met alle informatie, die ik inmiddels heb weet ik wel beter, of moet ik zeggen; ben ik enigszins gesterkt in mijn eigen gelijk?
Wat hier gebeurt is gewoon niet eerlijk. Ik ben tot op heden eerlijk geweest, maar blijkbaar moet je juist niet eerlijk zijn. Zoals de gemeente bijvoorbeeld niet eerlijk is.
We leven in een bizarre wereld. We maken ons druk over de terroristische aanslagen, maar beseffen niet waar we ons zelf in begeven. Oude dagen herrijzen, de kloof tussen arm en rijk wordt steeds groter. Zolang je aan de goede kant zit, bekommer je jezelf nergens over. De lijn tussen de goede kant en verkeerde is flinterdun. Ik heb het zelf ervaren, ik zie het om mij heen. En ga je naar die andere kant wordt je meer en meer als  uitschot, als paria behandeld.
En toch wil ik die minimaal vier maanden per kalenderjaar in dat kloteland zijn. Het is mijn land! Ik heb niet voor niets altijd gezegd dat het nooit mijn intentie is te emigreren. Dat is het nog steeds niet. Los van de onzekerheden van dit land. De afwisseling wil ik blijven hebben, maar mijn stek moet in Nederland zijn. Ondanks de hufterige houding, de DDR achtige praktijken, en weet ik al niet wat. Ik heb er mijn familie, vrienden, sociale netwerk, maar ook voor mijn kunst blijf ik mij op Nederland richten. Ik schilder immers zelfs in die taal.

Dus ja, ik ben razend, vreselijk boos, op die ambtenaren, die mij (emotioneel) een trap na geven. Met mijn werkloosheid, na mijn uitkering, ik heb nooit enige toegereikte hand van de overheid ontvangen. Nee, telkens weer stuit ik op een vijandelijke tegenstand. Iemand verweet mij naar een land te gaan waarvan ik de leider vergeleek met Hitler. Nog even en ik betitel Rutte nog als een Caucescu, maar toch wil ik terug. Een land is niet haar leider, het land is de bevolking! Maar wat je ook van politiek of over een land mag denken, niets voelt kwetsender dan op deze wijze je eigen moederland uitgewerkt te worden. Over twee maanden word ik zestig. Ik word behandeld als iemand van twintig. Sorry, maar dat doet pijn. Veel pijn. Ik wil niet meer strijden. Ik wil leven en genieten met de beperkte mogelijkheden die ik heb. Of heb ik mij als een mak schaap moeten gedragen, op en top Calvinistisch en mijn bek houden? Een laf leven leiden... Eigenlijk dus niet te leven, of super oppervlakkig? Nee, ik probeer juist te leven. Helaas wordt dat niet in dank afgenomen.
Voor ik afrond (ik denk dat mijn verhaal redelijk duidelijk is en compleet) richt ik mij nog even naar al die mensen die als paria's in de maatschappij staan (werklozen, bijstandontvangers, etc.); laat de wereld weten hoe je in Nederland behandeld wordt! Kruip niet in je schulp, klap niet dicht, maar schreeuw uit welk onrecht je wordt aangedaan en op welke wijze! Er moet echt iets veranderen!!!

lezen en luisteren

bron: spitsnieuws.nl

Hoe moeilijk kan het zijn? Lezen en luisteren. Is men te lui om te lezen, is begripsniveau iets wat ontbreekt, of kán men niet lezen? Dezelfde vraag kan gesteld worden voor het luisteren. Op zich hooguit iets om je af te vragen, ware het niet dat dit probleem voorkomt bij belangrijke instanties.

Privé en professioneel heb ik regelmatig te maken met diverse instanties. Het UWV, de gemeente, het zorgkantoor, CIZ, de Bank, Sociale Verzekeringsbank en noem maar op. Deze instanties zijn niet alleen belangrijk, het zijn ook instanties waar je van afhankelijk bent of kan zijn, instanties, die dus macht hebben.

Vooral het lezen blijkt nogal eens op grote problemen te stuiten. Dat begint vooral bij formulieren. Je zou toch denken dat wanneer je een formulier invult alles duidelijk is. Vooral wanneer je het duidelijk en volledig doet. Echter, zo werkt het niet. Komt het UWV hier op de tweede plaats, het CIZ spant de kroon. Professioneel heb ik hier enige ervaring mee. Zowel bij het aanvragen van nieuw indicaties, aanpassingen en verlengingen. Misschien omdat het CIZ het meest reageert van alle instanties en omdat men zeer kritisch is (wil zijn) om indicaties af te geven. Ik weet het niet, maar schat dit zo in. Je krijgt dan een brief, of telefoontje, waarbij er altijd gevraagd wordt naar aanvullende informatie. Tot nu toe heb ik in alle gevallen aan moeten geven dat de gevraagde extra informatie reeds in het formulier vermeld stond. Toch kwam er soms een herhaalde vraag. Ook het bericht dat de informatie niet compleet was weet ik tot nu toe altijd te pareren. 

De gemeente kan er ook wat van. Die willen altijd meer informatie, terwijl zij in feite alle informatie al hebben. Maar de gemeente is ook goed informatie te vragen waarvan je al hebt aangegeven dat je daar überhaupt over niet beschikt. 

Als je een uitkering vraagt, of een kwijtschelding lijken mensen opeens niet te kunnen kezen en luisteren. Bij het CIZ heb ik twee maal een beroep aangetekend tegen de indicatiestelling. Een keer omdat zij opeens de indicatie bij andere hulpverleners neerlegden en de andere keer omdat de indicatie werd beperkt. Beide keren heb ik uiteindelijk wel de juiste indicatie binnen gehaald. Na veel moeite. Het trieste is dat in de meeste gevallen juist de zwakkeren de dupe zijn. Niet alleen door de uitslag (toekenning en/of afwijzing), maar door te vragen naar informatie die al verstrekt is. Je ziet dat mensen in dit soort situaties in de war raken, vooral omdat zij zo afhankelijk zijn van die instanties.

bron: bubblews.com

Tot nu toe heb ik het alleen over het gevolg van het invullen van formulieren. Bij het schrijven van mails of brieven lijkt het alleen nog maar een groter probleem te worden. Er wordt niet alleen informatie gevraagd, die al in de brief vermeld wordt, soms lijkt men de inhoud in het geheel niet tot zich genomen te hebben. Hopeloos word je er van.

Maar ligt dit nu aan de medewerkers, of is het systeem te ingewikkeld. Beiden is een feit, maar de kwaliteit van de medewerkers blijkt toch de meest erbarmelijke factor. En dat terwijl dit mensen zijn, die wel beschikken over het lot van anderen. Dit heeft niet meer te maken met opleiding of intelligentie. Er moet iets anders achter zitten, maar daar kan je vast nooit de vinger op leggen. Feit is dat het onze bureaucratie wel nog hopelozer maakt. Dat je naast alle ingewikkelde en ondoorgrondelijke regels ook te maken hebt met dit soort mensen doet je de moed in de schoenen zakken.

Het computertijdperk bind ons de strot af. We gooien alles op de computer. Zo kreeg ik een betalingsherinnering, terwijl ik al vele weken wacht op een antwoord op uitstel. Door de computer wordt er ook nog eens langs elkaar heen gecommuniceerd. Immers, de computer, daar zet je alles in op de automaat. Hoef je zelf niet meer te denken. Die computer gaat wel zijn eigen gang. Een bekend probleem is rond verkeersboetes. Dan blijkt het een en ander net iets te geautomatiseerd. En in dat tijdperk lijken we nu dan ook al aardig te leven, met alle nadelige gevolgen van dien.

Luisteren is zo niet een nog groter probleem. Teksten schijnen niet door te komen en wanneer iets niet begrepen wordt, word onvoldoende verheldering gevraagd. Nee bij het luisteren is de reactie zeer veel een verwijzing naar de regels. Ja in het directe contact kan je jezelf beter direct verschuilen achter de regels, dan toe te geven dat je niet luistert. Zo heb ik al heel wat Babylonische spraakverwarringen mee mogen maken. Nu begrijp ik dat medewerkers niet alleen slecht luisteren, maar ook over het onvermogen beschikken zich enigszins in een situatie te verplaatsen, waardoor wel begrip ontstaat en men wel leert luisteren.  

Het is heel triest gesteld. Het maakt je soms ook enorm machteloos. Misschien moeten heel veel mensen toch maar een ander beroep zoeken, instanties de regels vereenvoudigen, maar men vooral eens moet leren lezen en luisteren!