BV Nederland (bis)

Bezuinigingen, kortingen, en verkwanseling. Nederland doet het goed. Crisis; rijken worden rijker, armen armer. En dan hebben we nog de belastingdienst. Gespuis wat de inwoners graag dwars zit, vooral wanneer zij het op je gemunt hebben. Ooit een keer een mogelijk foutje ontdekt? Ze blijven treiteren!

203 miljoen euro is verkwanselt aan ICT, wat nog niet functioneert. Maar heb je recht op een behoorlijke teruggave, dan krijg je een brief dat ze het een en ander onderzoeken, en je mogelijk maanden later je geld terug krijgt. Schandalig. De inhoud van de aangifte geeft aanleiding tot nader onderzoek, staat vermeld. De opgave is keurig gedaan, en er is niets mis mee. Dat we het geld keihard nodig hebben, vanwege onze financiële situatie zal ze wordt zijn. Nee, over de miljoenen die weggeflikkerd worden voor de ICT wordt niet gesproken, maar wel die ene aangifte, die mogelijk niet in orde is. Grote fraude gevallen kunnen eindeloos door gaan. Als je het doet, moet je het echt groots aanpakken. Dan heb je vrijwel geen last van de Belastingdienst, of je moet een keer pech hebben. Net gokken. Nee, de kleintjes, die kan je makkelijk pakken.
Nederland, ja de BV Nederland, is een afbraakland. Politiek rammelt het aan alle kanten en gaat alles achteruit. In de uitvoering (ambtenaren en diensten) wordt staccato uitgevoerd. Iets menselijks zit er niet meer bij, alleen wordt er gehandeld in opdracht van de computer en regeltjes. Zelf denken is er niet meer bij. Ik heb het toch zo gehad met dit klote land!

(bis)
Inmiddels leven we al weken verder. Op 7 juni ontving ik een bericht van teruggave. Een redelijk, doch bescheiden bedrag. Tot op heden nog geen cent gezien. Volgens mijn belastingadviseur heeft de Belastingdienst een achterstand en problemen met de verwerking. Een week geleden ontving ik bericht dat het er nu echt aan moet komen. Neen dus. 203 miljoen weg donderen, maar ik krijg mijn geld niet en de problemen worden hiermee alleen maar weer groter. Rekeningen stapelen zich op en de RABO bank vergoot de druk tot betalen van de achterstallige hypotheek. Inmiddels staan we genoteerd bij het BKR. Geweldig... Wat ik er ook aan doe het hoofd boven water te houden, de bank, belasting en andere grote jongens blijven maar aan mijn stoelpoten knagen en zagen. Die jongens van de belasting zullen er echt niet minder van slapen, ik wel. Behalve mijn eigen problemen wordt ik opgezadeld met de problemen van BV Nederland. Hoi! Daarnaast word ik getart door het verkeerde beleid van de bank. Kon ik er maar iets aan doen. Ja, dat wat ik kan, dat doe ik. Het huis is weer in prijs verlaagd, maar ze komen niet eens kijken. Het verhuren lijkt ook op een pot stroop. Mijn gedachten gaan steeds meer uit naar criminele activiteiten jegens de grote jongens. een moderne Robin Hood. Gelukkig blijf ik bij zinnen en zal ik het alleen bij gedachten houden. Met mijn gevoel van hopeloosheid blijf ik door kakken. Ondertussen poog ik mijn optimisme te behouden. Dat wordt wel erg moeilijk, als echt niets schijnt te lukken. Hooguit af en toe een klein pleistertje op de wonden. Banken schijnen schulden zelfs kwijt te schelden, of danig te verminderen dat men uit de problemen geraakt. dat zal mij vooral niet overkomen. Over de Belastingdienst maar te zwijgen. Mijn broek zakt hier van af. Ja letterlijk, want de kilo's vliegen er eveneens van af. Dat komt zeker van de stress, die ik overigens zoveel mogelijk buiten mijn gedachteveld houd. Het werkt niet helemaal, want afgelopen vrijdag kreeg ik weer een aanval (zeer snelle verlaging van de bloeddruk). Blijkbaar lijd ik er meer onder, dan ik wil toegeven. Maar ik zal niet toegeven. Deze zware strijd, hoe lang het ook moge duren, zal ik te boven komen. Uiteindelijk zal ik zegevieren. 

Vacuüm

Wie kent het niet. Je zit niet lekker in je vel, maar er ligt een mooi perspectief. Of je situatie is belabberd, maar er zijn goede plannen voor de toekomst. Ondanks het feit dat je een doel hebt om na te streven laat je soms je kop zakken door de huidige realiteit.

Mijn situatie is niet best. We overleven, maar allerlei problemen hopen zich rondom ons op. En in feite zijn al die problemen financieel gerelateerd. We zijn hard op zoek oplossingen te vinden. Op diverse manieren zoeken we en in principe hebben we een hele mooie en goede escape. Het duurt alleen nog een paar maanden, voor het zo ver is. In de aanloop en voorbereiding doemen diverse beren op de weg op. Er zijn iedere keer weer nieuwe tegenvallers. Soms vraag je jezelf af of het nooit op houdt. Soms past de tegenvaller in het plaatje, omdat je er al rekening mee hebt gehouden. Sommige tegenvallers verwacht je wel, maar komen toch hard aan. Dat laatste is vooral gerelateerd aan het gedrag van mensen. Het eerste heeft weer met geld te maken.

Wellicht door mijn huidige situatie dat mijn ogen verder open gegaan zijn. Het valt op, dat negentig procent van de problemen, hier in Nederland, gerelateerd zijn aan geld. Alles wordt vertaald in geld. Het lijkt wel of de Nederlander alleen maar in geld denkt. Op de tweede plaats komt tijd. Denken in tijd. Die combinatie legt soms een loodzware druk op mij. Ik heb niks met geld en ben helemaal geen tijdsmens. Hier moet dat. Alles moet op tijd, er is nooit tijd. Ik doe er hard aan mee, want ik leef in Nederland. Ik weet dat toen ik nog jong was en later alleen leefde ik altijd spontaan bij vrienden en kennissen langs ging. Het kwam wel eens niet uit. Omgekeerd kwam zelden iemand spontaan bij mij langs, maar gebeurde dit altijd op afspraak en soms na een belletje.

Structuur in een leven is belangrijk. In mijn Nederlandse leven dirigeert tijd mijn structuur. En ondanks dat ik geen werk heb blijft de tijdsstructuur een grote druk op mij leggen. Ik kan hier ook niet anders. In onze plannen ben ik daar straks van af. Straks is tijd geen wet meer,maar een indicatie en regelmatig totaal van ondergeschikt belang.

Met geld is het net zo. In Nederland leven wij met de structuur van geld. Ga maar eens goed na... Hoe veel denken we aan geld of relateren we ons denken eraan? Zelfs wanneer je een scheet laat hier denk je aan geld. Bijvoorbeeld een boete voor het in het openbaar scheten laten. Wanneer ik auto rijd denk ik niet aan de snelheid, maar de hoogte van de boete, passend bij mij overschrijding. Ze weten ook werkelijk overal geld uit te slaan. En op de cent. "Geen cent teveel hoor" is niet alleen een Zeeuwse uitspraak. Nee, dat kom je overal tegen. De laatste raadsvergoeding. Keurig in maart uitbetaald. Nu een rekening, want ze hadden iets te veel uitbetaald. Voor de gemeente een luttel bedrag, voor mij een boel geld. In plaats dat ze vooraf opletten.... Of je informeren... 

Normaal ben ik niet zo bezig met mijn portemonnee. Nu moet ik wel. Nu realiseer ik mij hoeveel geld gaat naar zaken waar ik weinig affiniteit mee heb, ten aanzien van de uitgaven. Ja, belastingen ( in vele soorten), de energienota's, internet en mobile telefonie, verzekeringen, rentes, maar ook in feite de hypotheek. Over BTW heb ik het even niet. Geld vloeit weg en werkelijk alles kost geld. En iedereen is o zo bang dat ie niet krijgt waar die recht op meent te hebben. Ondertussen worden er een heleboel slapend rijk over je rug. En dan kom ik ook weer uit bij de banken. 

Die financiële druk geeft mij veruit de meeste stress, gevolgd door de stress door tijd. En straks, ja wanneer de plannen door gaan wordt het allemaal anders. Absoluut minder prominent aanwezig. Natuurlijk zijn er ook dan nadelen, maar die wegen niet op tegen die van nu. En in Nederland zal het allemaal niet beter worden voor mijn situatie.

Het gat tussen het "nu" en het "straks" slaat soms helemaal dood. Dan zit ik in een vacuüm, waarvan ik het gevoel heb niet te overzien er uit te komen. Die energie is dan even weg. Nul.

Ik weet, mijn blogs dragen vaker dit onderwerp. Door de situatie voel ik de beperking reëel over andere zaken na te denken. Ook weet ik dat ik verder moet. Het gaat ook wel weer lukken. Maar was ik maar een half jaartje verder.... Hopelijk kan ik dan weer ademen.