Tour de France

Sport is niet mijn ding. Niet om het te doen en niet om naar te kijken. De laatste jaren is er wel een uitzondering; de Tour de France.

Als kind was ik sportief. Ik deed aan diverse sporten, waarbij bij de ene sport redelijk tot goed was en bij de andere sport matig tot slecht. Voetballen kon ik niet. Wanneer ik in het veld stond sloopte ik meer tegenstanders, dan dat ik de bal raakte. Bij hockey waren mijn kwaliteiten wisselend, maar de derde helft was voor mij altijd het hoogtepunt. De diverse sporten heb ik redelijk fanatiek en frequent beoefend, tot mijn 18e/19e jaar. Daarna ging het niet meer.

Als jongetje had ik te korte achillespezen. In 1970 werd ik aan beide voeten geopereerd, maar dit bleek niet zo een succes. Nu zijn mijn voeten te klein (voor mijn lengte) en volledig vergroeid. Dat laatste is in hoog tempo gebeurt, waardoor het actieve sporten mij niet meer lukte.

Een second opinion gaf aan dat ik voor mijn veertigste niet meer zou kunnen lopen. Reparatie operaties zouden een kans van minder dan 50% opleveren op stabiliteit en/ of verbetering. Ook nu zijn de prognoses niet veel beter.

Destijds was er een uitkering, waardoor ik aanspraak maakte op een auto, omdat ik immers mindervalide was. Omdat ik keuze had tussen en DAF of een DAF heb ik bedankt. Ja, eind jaren zeventig leek het de overheid nog een eer wanneer men je kon bijstaan (zo werd ik ook benaderd om gebruik te maken van de BKR, maar was niet van plan voor de kelder te werken). Nee, ondanks de negatieve prognoses wilde ik mijn leven zo normaal mogelijk voortzetten.

Wel zonder sport dus. Toch, eind jaren tachtig, heb ik nog een periode badminton gespeeld. Ik speelde goed, maar de tol op mijn lichaam bleek toch te groot. Bovendien was de derde helft niet gezellig genoeg...

zo ging ik op weg in 2007

Sport werd beperkt tot een kijk gebeurtenis. Dat beviel mij niet zo goed, waardoor ik mij eigenlijk alleen nog beperkte tot voetbal, en dit weer alleen EK en WK. Voornaamste reden was het kijken met maten en de gezelligheid. Toch zakte ook hiervoor mijn aandacht meer en meer weg.

Via de geleidende schaal werd ik ouder. Op mijn veertigste liep ik nog. Wel merkte ik diverse klachten te krijgen. Inderdaad, in 2004 werd een niet operabele hernia vastgesteld. Na al enkele jaren met forse pijn, dus wellicht liep ik er al langer mee. Maar ik liep nog steeds. Bij warm weer heb ik zelfs lange wandelingen gemaakt, met mijn vriend Gerard. Door de Duitse wouden en door kloven. Boven de twintig kilometer werd het wel slooptochten. Ook Gerard kreeg meer klachten, dus ook het wandelen verdween op de achtergrond.

Gelukkig ontdekte ik dat je ook buiten de sport om op tal van manieren kon bewegen en zo conditie behield. En vooral niet dichtgroeide vanwege fysieke passiviteit. Mijn leventje viel in dat opzicht dus best mee.

In 2007 heb ik een belachelijke daad verricht. Een gevolg van mijn grote bek. Iedereen was het al vergeten, maar ik niet. In 2005 heb ik gezegd; over twee jaar kom ik naar jullie toe fietsen. Dat naar jullie toe was Interlaken in Zwitserland.

En ik ging! Met fietsaanhanger en aangepaste kleding (ik weigerde de reis in visueel zichtbare wielrenneroutfit te volbrengen). Over vijf weken verspreidt heb ik de tocht in 17 fietsdagen gedaan. 'S Avonds, in mijn tentje, propte ik mij vol met morfine, om de reis dragelijk te houden. In Koblenz vind ik het niet meer dragelijk, maar Gerard heeft mij gedurende een week gemotiveerd... en ik ging weer verder. Vreselijk afzien, veel pijn, en mijn benen bleven zwak. Op wilskracht heb ik diverse hellingen weten te nemen. Trappend kwam ik telkens boven, om gedurende enige tijd stevig te recupereren voordat ik verder kwam. En ik kwam in Interlaken, helemaal fietsend!

Alpe D'Uzes bron: marketingfacts.nl

Eenmaal terug raakte ik vreselijk geïrriteerd. In de krant stonden enkele (grote) artikelen van mensen (gezonde mensen) die (voor het goede doel) naar Parijs gefietst waren. Een ander koppel had een dergelijk tochtje gemaakt. Sindsdien ben ik tegen alle sponsor sportactiviteiten (zoals de Alpe d'Uzes). De kift? Misschien, maar ik vind het pure onzin je eigen (vaak relatief gewone prestaties) op te blazen tot iets groots in het kader van het goede doel. Ik ben daar echt wars van. Fiets, of fiets niet, maar doe het voor jezelf! Overigens geldt dit ook voor hardlopen (Roprarun) en dergelijke.

 

bron: roparun.nl 

Voor mij was duidelijk nooit meer zo een idiote onderneming op mij te nemen. Maar, tijdens het fietsen, stuiteren je gedachten alle kanten op. En zo kom ik bij de Tour. Die jongens fietsen zonder bagage op de lichtste fietsen, tegenover mij. Fiets van tien kilo en een zware bagegekar. Zij zijn beroeps, ik amateur. Maar inmiddels kon ik mijn wel indenken wat dat fietsen psychisch met iemand doet. Er gebeurt nogal wat in je kop. Dat moet bij die jongens ook zo zijn. 

Sinds 2008 volg ik dus de Tour en nog redelijk fanatiek ook. Ik begrijp die jongens wat beter. Los van de gewichten (van de fietsen) fietsen zij twee keer zo hard, tot drie keer, en minstens twee keer zo ver. Dat doet je toch wat. De innerlijke strijd het einddoel te halen. Had ik honden achter mij aan, zij moeten zich door drommen opdringerige supporters fietsen. Iedere keer, wanneer ik naar de Tour kijk, beleef ik ook mijn eigen reis. Een mooie manier je eigen herinnering te koesteren.

op de camping langs de Rijn, kort voorbij Basel

Inmiddels loop ik nog steeds. Hard lopen is mij zeer stellig ontraden (zelfs een paar meter). Fietsen lukt mij niet meer. De kracht is nu helemaal uit de benen. Dagelijks beleef ik mijn hernia. Maar, in ben ooit van Haarlem naar Interlaken gefietst! Drie weken lang herbeleef ik dat met de Tour. Genieten.

Naar het WK voetbal heb ik nog geen minuut gekeken. Hooguit als Nederland in de finale staat zal ik kijken. Maar verder; die voetballers zijn maar een stel watjes, die daar nog zeer rijkelijk voor beloond worden. Nee, dan voel ik mij een echte vent. Zonder (financiële) waardering. Maar ik haal mijn persoonlijke waardering wel uit andere waarden! Ik hoop stiekem dat Nederland faalt in de halve finale. Dan kan ik mij lekker richten op het verloop van de Tour de France... en mijn eigen herinneringen.

 

zuid Duitsland

Op de bank

De grappen over de volkstuin van Kleijnsma kennen we wel, alhoewel het voor Nederlandse kunstenaars wel eens interessant worden om zich een volkstuin aan te schaffen. In de Volkskrant, van 24 juni, staat een artikel over de bezuinigingen op kunst, bij de Nederlandse banken.

Kunst is op de een of andere manier "not done". Uitzondering is moderne kunst, kunst van reeds bestaande beroemde kunstenaars en de nieuwe lichting Chinese kunstenaars. Daar wordt zelfs buitensporig veel geld aan uitgegeven (of je betaalt extreem veel, of niets).

Norbert Wille

In Nederland is een potentieel van interessante kunstenaars, kunstschilders met name. Maar niemand die vrijwel nog iets verkoopt. Terwijl op veilingen topbedragen voor bekende kunstwerken betaald worden. En nu blijkt dat ook bedrijven snoeien op kunst en kunstuitgaven. De RABO bank gaat bezuinigen op de aanschaf van kunst en sluit haar museum. De ING heeft ongeveer een derde van haar kunst van de hand gedaan en geen geld meer voor nieuwe aankopen. ABN-AMRO geeft al sinds 2008 niet meer aan kunst. Had je ooit de 1 procent regeling (een regeling dat overheid en semioverheid voor 1% van bouwkosten kunst moesten kopen), volgens mij bestaat deze niet meer, of kent men de regel niet meer. Ooit was er de BKR (beeldende kunstenaars regeling, ook bekend als regeling waarbij je voor de kelder schildert), maar nu zit een fulltime kunstenaar hooguit in de bijstand en wordt gezien als iemand die gewoon kan "werken". Een bestaan als pure kunstenaar is geen bestaan meer in Nederland. Dat bestaat niet meer, of je moet (net als Ans Markus) je bekendheid hebben verworven en voor hoge prijzen je schilderijen verkopen. Wel goed, maar ook wel heel erg veel van hetzelfde overigens.

Bert Maurits

Nu zit er veel rotzooi in de wereld der kunstenaars, maar ook worden er mooie, goede en belangrijke werken gecreëerd. Alleen met een goed netwerk en de juiste PR heb je nog een overlevingskans. Ook belangrijk is hoe publiciteitsgeil je bent. De kunst zelf, hoe goed ook, is biedt geen overlevingskans  meer. En juist bij de minder bekende kunstenaars zit potentieel... Dat is nu echt het kind met het badwater weg gooien...

We leven in een beschaafd land en een welvaartsstaat. Toch zakken we af en vervlakt de maatschappij. Een signaal is de benarde positie van kunst en de kunstenaars. Zelfs de banken investeren niet, althans minder, in dit belangrijke culturele erfgoed. Als argument wordt genoemd dat het in deze tijd niet meer te verkopen is dat een bank investeert in kunst. Iets wat niet alleen voor banken geldt, maar voor alle grote bedrijven. Nee, het gepeupel zal aankopen van kunst zien als verspilling.

 

Henk Zwanenburg

Dan vraag ik mij toch even af... Hoe zit dat dan met al het sponsoren van sport? De RABO en ABN-AMRO zijn grote sportsponsors. Is dat dan geen verkwisting? Wanneer je investeert in kunst heb je nog een product. En wanneer je in sport investeert, ja, dan houd je toch niks over? Volgens mij is dit pure verkwanseling, maar vanwege de publieke opinie kan dat wel. En er gaat wat geld om in de sport. Sportlui met flinke salarissen, met als enige resultaat de "eer" (en eventueel een beker of medaille). Zijn mijn gedachten nu zo krom, of zit hier inderdaad een hele vreemde redenering achter? Kapitalen gaan om in reclame en sponsoring, zonder dat dit direct  leidt tot producten met tegenwaarde. Nu, reclame wellicht nog een beetje, maar sponsoring. Daar geloof ik niet in. Maar de gesponsorde sporters ontvangen wel bescheiden inkomens tot zelfs riante bedragen. Een sporter mag van zijn sport werk maken. Daar staat de wereld blijkbaar achter. Wat een waanzin, dat een kunstenaar niet een bescheiden inkomen kan verwerven, op deze manier, want daar staan wél producten tegenover. Daar is zelfs nog de mogelijkheid dat het product zelfs een goed belegging is. Maar dan moet kunst wel weer bestaansrecht krijgen.

Joke Kokkelkoren

Enkele maanden geleden bood ik mijn bank aan schilderijen te kopen om op deze wijze de hypotheek te voldoen. Dat werd flink van de hand gewezen. Nu wordt duidelijk hoe dat zit, maar waarom sponsoren de banken en grote organisaties, instellingen en bedrijven geen kunstenaars? Met reële bedragen kan je tien kunstenaars sponsoren, tegen een voetballer. Dan kan je ook weer over de beschaafde wereld praten. Om in sporttermen te spreken: kunstenaars zitten nu op de bank. Het wordt tijd om ze in het spel te zetten. De bank, en overigens ook de overheid,  is aan zet!

BV Nederland (bis)

Bezuinigingen, kortingen, en verkwanseling. Nederland doet het goed. Crisis; rijken worden rijker, armen armer. En dan hebben we nog de belastingdienst. Gespuis wat de inwoners graag dwars zit, vooral wanneer zij het op je gemunt hebben. Ooit een keer een mogelijk foutje ontdekt? Ze blijven treiteren!

203 miljoen euro is verkwanselt aan ICT, wat nog niet functioneert. Maar heb je recht op een behoorlijke teruggave, dan krijg je een brief dat ze het een en ander onderzoeken, en je mogelijk maanden later je geld terug krijgt. Schandalig. De inhoud van de aangifte geeft aanleiding tot nader onderzoek, staat vermeld. De opgave is keurig gedaan, en er is niets mis mee. Dat we het geld keihard nodig hebben, vanwege onze financiële situatie zal ze wordt zijn. Nee, over de miljoenen die weggeflikkerd worden voor de ICT wordt niet gesproken, maar wel die ene aangifte, die mogelijk niet in orde is. Grote fraude gevallen kunnen eindeloos door gaan. Als je het doet, moet je het echt groots aanpakken. Dan heb je vrijwel geen last van de Belastingdienst, of je moet een keer pech hebben. Net gokken. Nee, de kleintjes, die kan je makkelijk pakken.
Nederland, ja de BV Nederland, is een afbraakland. Politiek rammelt het aan alle kanten en gaat alles achteruit. In de uitvoering (ambtenaren en diensten) wordt staccato uitgevoerd. Iets menselijks zit er niet meer bij, alleen wordt er gehandeld in opdracht van de computer en regeltjes. Zelf denken is er niet meer bij. Ik heb het toch zo gehad met dit klote land!

(bis)
Inmiddels leven we al weken verder. Op 7 juni ontving ik een bericht van teruggave. Een redelijk, doch bescheiden bedrag. Tot op heden nog geen cent gezien. Volgens mijn belastingadviseur heeft de Belastingdienst een achterstand en problemen met de verwerking. Een week geleden ontving ik bericht dat het er nu echt aan moet komen. Neen dus. 203 miljoen weg donderen, maar ik krijg mijn geld niet en de problemen worden hiermee alleen maar weer groter. Rekeningen stapelen zich op en de RABO bank vergoot de druk tot betalen van de achterstallige hypotheek. Inmiddels staan we genoteerd bij het BKR. Geweldig... Wat ik er ook aan doe het hoofd boven water te houden, de bank, belasting en andere grote jongens blijven maar aan mijn stoelpoten knagen en zagen. Die jongens van de belasting zullen er echt niet minder van slapen, ik wel. Behalve mijn eigen problemen wordt ik opgezadeld met de problemen van BV Nederland. Hoi! Daarnaast word ik getart door het verkeerde beleid van de bank. Kon ik er maar iets aan doen. Ja, dat wat ik kan, dat doe ik. Het huis is weer in prijs verlaagd, maar ze komen niet eens kijken. Het verhuren lijkt ook op een pot stroop. Mijn gedachten gaan steeds meer uit naar criminele activiteiten jegens de grote jongens. een moderne Robin Hood. Gelukkig blijf ik bij zinnen en zal ik het alleen bij gedachten houden. Met mijn gevoel van hopeloosheid blijf ik door kakken. Ondertussen poog ik mijn optimisme te behouden. Dat wordt wel erg moeilijk, als echt niets schijnt te lukken. Hooguit af en toe een klein pleistertje op de wonden. Banken schijnen schulden zelfs kwijt te schelden, of danig te verminderen dat men uit de problemen geraakt. dat zal mij vooral niet overkomen. Over de Belastingdienst maar te zwijgen. Mijn broek zakt hier van af. Ja letterlijk, want de kilo's vliegen er eveneens van af. Dat komt zeker van de stress, die ik overigens zoveel mogelijk buiten mijn gedachteveld houd. Het werkt niet helemaal, want afgelopen vrijdag kreeg ik weer een aanval (zeer snelle verlaging van de bloeddruk). Blijkbaar lijd ik er meer onder, dan ik wil toegeven. Maar ik zal niet toegeven. Deze zware strijd, hoe lang het ook moge duren, zal ik te boven komen. Uiteindelijk zal ik zegevieren.