Bedelaartjes traditie

Een zachte avond, bijna windstil, droog en nog zondag ook. Gezien het aantal kinderen, de afgelopen jaren, heb ik flink wat snoep ingeslagen. Tot kerst heb ik nog ruim voldoende mijn resterende tanden te tarten met het snoepgoed.

Ja, Sint Maarten.... Een oude traditie, een van de laatste de wij nog kennen. En iedere keer valt mij op hoe divers men er tegenover staat. Reina heeft er weinig mee, mijn vorige relatie weigerde zelfs open te doen. Vandaag las ik nog een reactie van iemand die fel tegen Sint Maarten is omdat dit het bedelen van de kinderen versterkt. Ja, ik kan dat niet ontkennen. Eigenlijk is het, pedagogisch zeker, een heel verkeerd kinderfeest. In feite bedelen die kleintjes om snoep. Nog slecht ook. Wat dat betreft wordt het verhaal van de heilige Maarten wel uit z' n context getrokken. 

En dan de liedjes. De kinderen zingen over "mijn moeder is een dikzak", waarbij moeders een meter of wat verderop in het nachtelijk donker staat. Ik vraag de kinderen dan altijd nog een liedje te zingen, ongeacht de omvang van moeders. Je hoort ook veel liedjes, die ik vroeger zelf ook zong. Daarnaast worden er regelmatig nieuwe liedjes vertolkt. Niet altijd even leuk, of knap gevonden. Er zitten zelfs hele nare liedjes tussen. Soms word je echter verrast door een opvallend leuke nieuwkomer.

Een aantal kinderen zingen alleen de eerste zin, draaien zich om en willen dat je de zak vult met snoep. In dat geval laat ik ze zeker nog een liedje zingen. Dan wordt het echt bedelen om snoep. 

Vroeger had je een plastic tasje. Tegenwoordig draagt de meerderheid een rugzakje. Na het zingen draaien zij zich om en laten het zakje vullen. Voordeel, ze zien niet of je er veel of weinig in doet. Een enkeling controleert het dan toch nog even, door het zakje af te doen, of naar de voorkant te schuiven.

Daarnaast zijn er de brutaaltjes. Eigenlijk de leukste categorie. Soms uit zich dat met de zang, soms door een greep in de snoepbak. Ik heb wel eens van die kleintjes langs gehad, die tijdens het zingen langs mij heen liepen en de snoepbak pakten. Meestal was ik op tijd met ingrijpen, voordat de bak leeg was.

Andere brutaaltjes eisen direct snoep, lullen meer dan dat ze zingen, of spuien direct allemaal commentaar. Dat laatste over van alles wat ze door de deuropening zien.

In mijn jeugd maakten wij onze lampions op school of thuis. Een hele tijd zag je vooral gekochte lampionnen. Gelukkig zijn de zelfgemaakte exemplaren weer terug. En daar zijn leuke en creatieve modellen bij. Ieder jaar is er ook een trend waar te nemen. Dit jaar vooral gerelateerd aan Halloween. Vleermuizen en heksen, gingen aan de deur voorbij.

Ik weet nog dat het soms hard waaide. Dat leidde wel eens tot een brandje, als  het kaarsje niet eerder uitgewaaid was. Tegenwoordig zijn de lampjes elektrisch. De kwaliteit is overigens niet altijd even geweldig. Moeders verschonen de batterijtjes ook niet altijd. Dat ziet er best zielig uit.

Overigens, het verhaal van Sint Maarten is helemaal geen bedelverhaal, maar een verhaal van de barmhartige Samaritaan. Eigenlijk moeten die kinderen langs de deur gaan en overal iets weggeven. Omdraaien dus, die handel. Ik vrees dat het waarschijnlijk niet werkt. Laten ik mij maar tot de bestaande traditie houden.

Ja, Sint Maarten. Vandaag waren er maar weinig kinderen. Het was vast en zeker te mooi weer... Het moet koud zijn, waaien, regenen en doordeweeks... Dan is het druk... Of dreigt nu een volgende traditie verloren te gaan? Ik hoop het niet. Natuurlijk heb ik mijn bedenkingen bij Sint Maarten, maar we hebben al zo weinig tradities. Daarom zal ik ieder jaar snoep in huis hebben, al moet ik iedere keer zelf tot Kerst snoepen. Best een lekker nadeel.... Bedelen is natuurlijk niet goed. Zeker niet om kinderen zoiets aan te leren, maar voor een keer per jaar wil ik niet dogmatisch zijn. Even niet te principieel. Het heeft wel iets, dat Sint Maarten. Ik hoop dat er volgend jaar zoveel kinderen komen, dat ik niet tot Kerst door hoef te snoepen.

Zes miljard!

6 miljard... Sta er eens even stil bij hoeveel dit is. Wanneer je het over 6 miljard dollar hebt praat je over heel erg veel geld. Daar kan je heel veel mee doen. Als individu is het een niet bevatten bedrag.

Nou leuk, maar wat wil ik er mee? Ik niks, maar is wel bekend dat dit het bedrag is dat de Amerikaanse presidentsverkiezingen gekost heeft? Is het niet buiten proportioneel? Wat mij betreft wel!

In deze tijd is het niet verantwoord zo veel aan verkiezingen uit te geven. Natuurlijk moeten verkiezingen goed voorbereid worden en kost het geld. De andere kan is dat ik van mening ben dat je bewust met dit soort uitgaven om moet gaan. Sterker, met verkiezingen moet je een evenwicht zoeken tussen het op een juiste wijze je boodschap verkondigen en zuinig aan doen.

Al dat geld komt ergens vandaan. Kijk je naar de States zie je dat het land nogal wat armoede kent, veel Amerikanen kunnen de hypotheek niet betalen, het sociale stelsel is niet denderend en er is een tekort van 15 biljoen ( een bedrag wat nog minder te bevatten is) .

En wat is het resultaat? Barack Obama blijft zitten. Mitt Romney mag van zijn oude dag gaan genieten in een van zijn 16 huizen. Er is niet zoveel veranderd, behalve dat er 6 miljard door gejaagd is.  Goed, in het congres zijn wel wat verschuivingen. Zo is er een vrouwelijk congreslid die heel prominent aangeeft dat zij lesbisch is. Een vooruitgang, maar in mijn ogen geen 6 miljard waard.

Dat ik blij ben met Obama steek ik niet onder stoelen of tafels. Dat ik Amerika een verkeerde staat vind evenmin. Ik weiger al enkele jaren naar dat land te gaan. Een reis naar Costa Rica betekende een tussenstop in Miami. Ik wilde niet via dat land, maar het gebeurde. Een overstap van twee uur. Al die tijd ben ik bezig geweest langs de douane te gaan... Voor en simpele overstap! Eerst de USA in, en gelijk er weer uit. Sacherijnig douanepersoneel en erg miereneukerig en vooral inconsequent. Mocht ik de eerste keer mijn aansteker wel houden, dat ik het land uit ging weer niet...(overigens was dat inleveren op de terugreis). Een grapje maakte dat ik bijna werd aangehouden en ik stond bijna in mijn onderbroek. Een raar land en rare mensen.

Maar nu hebben we het over Obama. Hij mag blijven, en stemt iets positief. In idee geval is de angst dat Romney daar gaat zitten afgewend. Moet er niet aan denken; een razende stier die overal oorlog en verderf zaait. Een Bush kloon, alleen eentje die z'n uiterlijk wel mee heeft.

Een ding hoop ik toch echt; dat men in Amerika voortaan iets gezonder met haar geld om gaat wanneer het verkiezingen betreft. Mik de volgende keer eens op 600 miljoen. Dan bezuinig je al 90%... Of in ieder geval 5,4 miljard. ten minste als mijn berekening klopt, wat lastig is met deze astronomische bedragen.... Een goed begin. Overigens voor dat geld kunnen wij hier de Hofgeestlijn aanleggen. Toch maar eens een briefje aan Obama schrijven. Ongelofelijk dat er hier mensen zijn die 72 miljoen verkwisting vinden voor de HOV. Maar volgens mij zijn dat mensen die, wanneer ze in de States woonden, op Romney zouden stemmen. Dat zegt dus al genoeg. Duidelijk is weer eens hoe enorm krom onze wereld is. Krom en onrechtvaardig. Misschien wat vroeg, maar bij deze die ik graag een oproep aan Obama en alle Amerikanen. Zorg over vier jaar voor een budgettair plafond van 600 miljoen voor de verkiezingen.... Moet kunnen.

veel geld... en nu alvast sparen voor 2016?

Tijd gezocht!

Het blijkt dat ik soms de indruk geef niks te doen en mijn tijd zit te verlummelen. Natuurlijk, er zijn vast momenten dat ik niks doe. Je kan niet altijd actief zijn.

Natuurlijk moet een mens ontspannen. Dat heeft iedereen nodig. Ik ook, want ik ben een mens. Maar verder ben ik echt wel een bezig baasje. Ik ben erg veel bezig, en heb tijd te kort. Ik wil misschien te veel. Misschien doe ik ook te veel. Er zijn zoveel zaken waar ik niet aan toe kom. Maar gelukkig zijn er ook veel dingen waar ik wel aan toe kom.

Zo probeer ik mijn politieke ambities goed uit te voeren. Voor het raadswerk staat zo'n 20 uur per week. Gemiddeld ben ik er al snel 30 tot 40 uur per week bezig. En dan nog doe je het niet goed. Meer tijd... Kan ik best gebruiken. Mijn zoektocht naar werk is zeker ook iets waar ik tijd aan kwijt ben. Dat wordt nogal eens onderschat, maar opgeteld gaan er nog heel wat uurtjes per week in zitten. Dan heb ik nog mijn vrijwilligerswerk, wat vanaf morgen twee dagen per week vergt. Plus nog wat extra tijd voor het andere vrijwilligerswerk. Thuis doe ik de boodschappen, kook regelmatig,  doe meestal de was en strijkwerk en dan liggen er nog wat klusjes. 

Ja, en dan hebben we nog ons sociale leven. Veel tijd is hier niet meer voor over. Ik zie mijn vrienden, vriendinnen en familie te weinig. Als het even kan stop ik er tijd in, maar vroeger was dat vele malen meer.

De honden uit laten, het komt er nauwelijks van. Lekker achter de pc een huis ontwerpen. Het kost veel tijd, meer dan ik er in kwijt kan. Mijn wijn moet ik nu vrij snel hevelen en daarna moet de wijn gaan klaren.

Per nacht slaap ik hooguit een uur of zeven. Bij een goede nacht dus. Vijf uur is ook geen uitzondering.

En nog kom ik tijd te kort. Wanneer ik Amerikaan was ging ik er vanuit dat alles maakbaar is. Dus ook dat je tijd kan kopen. Maar, ik ben geen Amerikaan. Ik ben een nuchtere Nederlander. Meer tijd kan ik niet vinden. Een dag is een dag, een week een week. Mijn geluk is dat ik veel dingen efficiënt en snel kan doen. Daardoor kan ik een hoop in een dag proppen en veel doen. Maar het altijd te kort. Ja, en ik zorg ook voor mijn ontspanning. Heb ik ook nodig, maar doe ik in feite ook te weinig.

Het kwetterend genot

Afgelopen week telde ik er zo'n 21 op het zelfde moment. Zeker zes soorten. En dan heb ik het alleen over de kleintjes. Eksters, kraaien, duiven en de Vlaamse gaai niet mee geteld.

Met een gevoel van intens genot sta ik van achter de schuifpui het vogelleven te aanschouwen. Mussen, koolmeesjes, roodborstjes en nog drie soorten, waar ik de naam even niet van weet. Telkens neem ik mij voor het in mijn vogelboek na te kijken. Tegen de tijd dat ik er aan toe kom is het beeld al te veel vervaagd om nog goed te determineren. Ook vergeet ik vaak mijn verrekijker. Wanneer ik daar wel aan denk wordt het genieten naar een hoger niveau getild. Geweldig te zien hoe kwetterend en druk die kleine vogeltjes zijn.

Afgelopen seizoen hebben we een nieuwe voederbak opgehangen. Eentje waar de grote jongens niet bij kunnen. Voorheen kaapten kraaien en eksters al het voer weg. Nu kunnen ze het niet meer. Als eerste kwamen de mussen er op af. Sinds jaren hebben ze de hele zomer gehad. Meestal zie je veel vogels in het voorjaar, nauwelijks in de zomer en dan weer in het najaar. De merel zien we vooral in het voorjaar.

Extra genieten dus. Opvallend is dat het niet de hele dag druk is. Soms is het een hele tijd stil inde tuin. Dan weer zijn er echte spitstijden. Ik heb een keer wel met dan dertig vogeltjes op het zelfde moment geteld.

De merel zie je een stuk minder. In het voorjaar is er wel een merel, soms meerdere. Tegen de zomer verdwijnen zij uit het zicht en in het najaar zie je een enkeling. Jammer, want de merel is een leuke vogel. In het verleden had ik met meerdere merels een leuk contact.

Bij mijn vorige huis had ik ook redelijk wat vogels. Ook heel veel soorten. Ik had in het najaar altijd een vriendje; een gezellige dikke roodborst. Die zat altijd een metertje van mij vandaan en volgde mij zo de hele tuin door.

Een vogel heb ik na de zomer nog steeds niet gezien; de reiger. Omdat ik altijd vijvers heb, heb ik ook altijd last van reigers. Afgelopen zomer heb ik een groot vast net over de vijver gespannen. Half oktober zijn ook de zijkanten afgezet. Of de reigers het weten, want ze blijven uit de buurt. Vorig jaar was het net slordiger opgehangen en zat er zo'n grote jongen onder het net. Best link hem te bevrijden.

Al ben ik geen Vogelaar, ik geniet heel erg van die beestjes. Ze zijn levendig, wanneer je goed kijkt ook heel mooi. Sommigen meer dan anderen. Het lijkt ook dat ze zo leuk met elkaar spelen. Ja, dieren maken een warm gevoel in mij los!

 

Beetje geluk...

Neigde ik vorige week nog naar enige depressiviteit, deze week lijkt het een stuk beter te gaan. En dat terwijl het nog steeds alle dagen regent.

Gaat het dan opeens een stuk beter? Ach, dat kan ik niet direct zeggen. Is er veel veranderd? Ook niet echt. Geld gekregen, prijs gewonnen? Neen! Het is het wonder van het onderbewuste. Misschien heeft het onderbewuste mijzelf wel een schop onder mijn kont gegeven. Had ik ook wel even nodig.

De druk van moties en amendementen is er af. Alles is ingeleverd. Laat de begroting maar komen, zelfs mijn algemene beschouwing staat al fors in de steigers. Wel weer stom geweest. De hele gemeente was op de hoogte dat al die moties en amendementen maandagmorgen voor 10 uur ingediend moesten worden. Zo rond 3 uur was ik dus te laat. Op de een of andere manier was de boodschap niet door gekomen. Nu moet ik alle fractievoorzitters nog benaderen met de juiste teksten en een excuus. In ieder geval dienen wij nu drie moties in; over het winkelcentrum, schuldenlast en mondiale samenwerking. Die laatste is vooral een boodschap aan de raad zelf. Mocht ik nu net hebben opgelet, de raad heeft langer zitten pitten. Toch vreemd dat het nu wel beter met mij gaat.

Zorgen. Iedere dag weer. Steeds een nieuw onderwerp. De ruïne van Brederode. Dat wordt nog een hoofdpijndossier. Vandaag heb ik er een stevige hap vragen over aan het college gesteld. Ik ben zeker tevreden over mijn vragen. Het feit dat ik ze moet stellen is natuurlijk triest.

Op dit moment kijk ik naar de tv, waar de nieuwe regering aan de kijker wordt voorgesteld. Staat de staatssecretaris te grappen: een dag niet gelachen is een dag niet geleefd. Nou, dan heb ik vandaag niet geleefd. Toch heb ik dat echt wel gedaan. Sterker, ik heb mijn post van GroenLinks met bovengemiddelde aandacht gelezen. Ik neem zelfs serieus in overweging te reageren. Oeps, een positieve wending van de dag? En mijn stemming?

Tja, en dan ben ik nog met werk bezig geweest. Ja, woensdag begin ik al. Weliswaar op vrijwillige basis, maar toch een stap in de goede richting. Zou er dan toch iets veranderd zijn? En dan al mijn huiswerk voor JobRotary... Vandaag gemaild... Zonder het bewuste besef heb ik vandaag toch wel een aantal constructieve stappen genomen.

Het wordt wel erg positief allemaal. Dat betekent natuurlijk wel dat ik straks weer meer last van depressieve buien kan krijgen. Wanneer het goed gaat, kan het alleen nog maar slechter gaan. Als het slecht gaat kan het ook alleen maar slechter gaan. Of is dit nu weer die zwartgallige blik?

Er is wel iets leuks. Ik heb nieuwe software binnen. Een programma om huizen te ontwerpen. Daarbij ook een beetje een tuin. Een goed programma, maar wel heel erg ingewikkeld. Inmiddels heb ik al een heel stuk ontworpen, maar het dak lekt en de trap gaat niet door het plafond. Er moet dus nog heel veel ontdekt worden. Dat kost tijd. Vervelend en wil het in een keer kunnen. Maar, straks heb ik het onder de knie. Zeker weten!

Kortom, ik lijk wel een Nederlander. Ik zeur, ik klaag en reageer bijna zuur. Maar laten we eens in de spiegel kijken. Ik heb een mooi leven, een geweldige vrouw, lieve hondjes en een schitterend huis. Volgend jaar wordt het weer zomer. Nog even en de dagen gaan weer lengen. Nee, ik mag niet klagen, heb eigenlijk het recht niet depressieve klachten te hebben. Ik ben een rijk persoon.

nog niet af, nog geen dak,
maar mijn ontwerp krijgt
wel al enige vorm....

Slim bezig!

In de reeks kritieken over het nieuwe kabinet, wat wellicht morgen geïnstalleerd wordt, de derde aflevering. Een keer ben ik negatief geweest en een maal bescheiden positief. Vandaag zakken we toch weer in de min.

Aan de beurt is de student. Vrijwel letterlijk. Op dit moment is het leven voor een student al niet eenvoudig. Ze moeten geld lenen, krijgen geld en werken, en zitten constant te rekenen of ze wel aan de goede kant van de balans zitten. Zo niet, dan weet de belastingdienst hen erg snel te vinden, en betaalt de student al behoorlijk.

Dus ga je uit van een stimulerende overheid… maar, helaas. De OV kaart wordt gesaneerd. Ja, een goed bezuiniging, maar is er wel enig besef wat dit voor de individuele student betekend? En dan te bedenken dat de reiskosten hier al snel oplopen. In Barcelona kan je de hele stad voor 1 euro door. Hier een zelfde (maximale afstand) komt al snel neer op minimaal 7 euro. Kamernood in studentensteden, veel extra geld voor de reiskosten, ja de overheid stimuleert de student!

Dan de lening. Een studielening… volgens mij hebben we in de jaren 70, of 80, ook zoiets gehad. Deels een wassen neus, want er kan niet terugbetaald worden, en zij die het wel kunnen betalen beginnen nog gedeprimeerder aan hun loopbaan. Want je gaat eerst maar eens voor de staat werken.

Naar mijn idee doet de nieuwe regering iets geheel verkeerd. Kijk eens naar de kwaliteit, het niveau en de aanwas van diverse studies, hogere scholen en zelfs MBO’s. Zelf heb ik twee HBO’s afgerond. Wel, die kon ik met mijn vinger in mijn neus halen. Kijk, volgens mij moet je daar op inzetten.

Tuurlijk, iedereen moet slim zijn, goed opgeleid, en veel verdienen. We zijn immers een hoogconjunctuur. Alles wat met de hand gedaan wordt gebeurt door maatschappelijke loosers en verder doe je een beroep op het buitenland. Oude ambachten zijn met een speld in het onderwijs terug te vinden. Nee, we moeten slim zijn.

Niet iedereen is even slim. Niet iedereen heeft de juiste capaciteiten. Misschien moet de (inhoudelijk) kwaliteit van het onderwijs eens stevig omhoog. Wellicht is er dan minder instroom op universitair niveau, maar je krijgt wel betere krachten en meer gemotiveerde studenten. Maak het HBO eens wat zwaarder. Dan gaan er misschien minder studenten naar het HBO, maar dat betekent wel dat de waarde van het diplome universiteit en HBO weer veel meer aanzien krijgt. Je creëert een natuurlijke arbeidsmarkt selectie, waar de markt weer veel beter op in kan springen. Bijna iedere sufkop kan tegenwoordig wel een HBO papiertje scoren. Het is niet vreemd dat veel opleidingen nauwelijks meer aanzien hebben, en een diploma vrijwel geen (arbeidsmarkt-)waarde meer heeft.

Wanneer een regering en overheid nu eens op deze wijze naar onderwijs gaat kijken en daar beleid op voert, dan ben ik er van overtuigt dat; er op een adequate en verantwoorde wijze bezuinigd kan worden, het (hoger) onderwijs weer aanzien krijgt, er een positieve ontwikkeling is ten aanzien van de werkloosheidsafname en er weer sprake is van kwaliteit van onderwijs (en studenten).

En zij die dan in staat zijn een HBO of universitaire studie te volgen mogen van mij die OV kaart behouden en hoeven al die ingewikkelde leenstelsels niet meer opgelegd te worden. Misschien wordt Nederland dan weer echt slim!

Sorry?.... Pardon!

Generaal Pardon!

Vandaag eens een positieve insteek ten aanzien van het nieuwe kabinet. Een van de voornemens is een generaal pardon voor minderjarige asielzoekers, die minimaal vijf jaar in Nederland zijn.

Prachtig nieuws. Natuurlijk kennen we de details nog niet en valt er vast nog te onderhandelen over de grijze gebieden. Feit is dat dit generaal pardon goed is, menselijk en ook nodig. Heeft al dat gezeur richting Gert Leers toch nog zin gehad. Gelukkig maar.

Direct valt de naam Mauro ook. Mag hij nu definitief blijven? Stemmen gaan op om aan te geven dat het zo s. Feitelijk ben ik hier wat huiverig voor. Voor zover ik het pardon op dit moment kan interpreteren valt Mauro er namelijk wel net weer buiten. Ik kan er namelijk niet uit halen dat je niet alleen vijf jaar in Nederland moet zijn, en ook n die periode minderjarig. In dat geval kan Mauro gewoon blijven. Zonet, dan valt ie wel buiten de boot, want volgens mij is hij inmiddels 19.

bron: nrcnext.nl 

Ik bedoel maar, het pardon is goed, maar hoe gaan we er de grijze gebieden om. Afgelopen week was het journaal in een asielzoekerscentrum. Opgetogen en blije kinderen. Daarna een beeld van een moeder met twee kleintjes... Voor en geldt te pardon niet. Ze zijn nog geen vijf jaar in Nederland.

Waar ligt de grens? Exact op vijf jaar, en welke datum moet je aanhouden? En wanneer je nu een dag te kort komt, of een maand... Dat is zuur. Volgens mij moet je coulance tonen door aan te geven dat je mensen de, bijvoorbeeld, maximaal een half jaar tekort komen niet automatisch onder het pardon laat vallen, maar deze groep wel extra checkt. Dus beter in gaan op hun achtergrond en op basis daarvan bepalen dat zij wel of niet in aanmerking komen voor het pardon. Dat lijkt al een stuk humaner, maar reëler. 

Een andere les mis ik wel. Het hoeveelste pardon is dit voor de asielzoekers? Ik ben de tel kwijt. Een ding zegt het mij wel; er is iets mis met het beleid, waardoor er steeds een pardon moet komen. Laat dit afbindt zich nu een keer inzetten om een deugdelijk en sluitend asielbeleid neer te zetten. Dan hoeft het volgende kabinet niet weer een pardon te creëren. 

Maar, vandaag zou ik vooral positief zijn. Dus, welkom allen! Terecht dat jullie mogen blijven en niet langer slachtoffer zijn van falend beleid. Gefeliciteerd met jullie status, jonge asielzoekertjes! En voor het nieuw afbindt: bravo dat jullie hier een stap in de goede richting hebben gezet. Ga zo voort!

Not in my Backyard

Het komt nogal eens voor dat je mensen tegen komt die erg slecht luisteren, zeer vooringenomen zijn en op gaan in kuddegedrag.

Er zijn ook broedplaatsen waar dit alles te samen komt. Wijkbijeenkomsten, inspraakavonden, informatieavonden, vakbondsbijeenkomsten en dergelijke. Kortom, in veel gevallen ligt er een link naar de politiek. En vooral de lokale politiek. Wanneer je kijkt naar de reacties op het nieuwe kabinetsprogramma is de meerderheid erg lauw. Ja, men overziet de consequenties niet. Den Haag is wat dat betreft ver van het bed. Lokale politiek gaat vooral over wat er voor je voordeur afspeelt. Dat zie je, voel je en ervaar je. Vaak op voorhand al.

Het leven is dynamisch, en zo ook de wereld. Dingen veranderen. Helaas is dat niet altijd een vooruitgang, maar verandering is niet tegen te houden. En niet ver voor die voordeur gebeurt er natuurlijk wel eens wat. Er lopen (of staan) jongeren, er is veel verkeer, lege plekken moeten weer bebouwd worden, een school wordt te klein of te oud, de bus moet rijden, en noem maar op.

In de meeste gevallen is men het wel eens dat er iets moet gebeuren. Echter, bij de oplossingen ontstaat er altijd veel kritiek. Die kritiek kan nog wel eens ongezouten fel zijn. Jammer is dat bij die kritiek altijd een aantal mensen op staan die zich presenteren als deskundigen. Misschien zijn ze het wel, maar meestal niet specifiek in de betreffende materie. Daarnaast valt het mij op dat er heel veel twijfels zijn. Twijfels ten aanzien van de deskundigheid van deskundigen. Zelfs keiharde cijfers worden in twijfel getrokken. Veel zaken worden daarmee ook volledig uit hun context getrokken. Een kolfje naar de hand van de tegenstanders, die zich ogenschijnlijk massaal roeren. Ja, vooral de tegenstanders komen naar bijeenkomsten en laten van zich horen, en dan wordt de schijn opgehouden dat iedereen, of minstens een forse meerderheid tegen is.

Heel vaak geven de tegenstanders aan dat ze niet tegen een oplossing zijn, maar wel tegen de voorgestelde oplossing. Daarbij dragen ze onmogelijke en niet haalbare alternatieven aan. Met andere woorden; ondanks wat ze zeggen willen ze dat er helemaal niets gebeurt. En dat is jammer, want als je meer constructief met elkaar aan de slag gaat ontstaat er meer begrip en kan je samen meer focussen op de beste oplossing. Althans een optimale verbetering van dat wat niet goed bevonden wordt… tot natuurlijk blijkt dat de aangedragen oplossing zo gek nog niet is en het enige alternatief blijkt.

Het basisprincipe achter dit kuddegedrag is: not in my backyard. Daarbij geldt dat je bij iedere oplossing wel eens in iemands achtertuin terecht kan komen. Dus is niets mogelijk. En de oplossingen die zij aandragen, zijn al eerder gedefinieerd als niet mogelijk. Soms blijkt het best wel iets genuanceerder te liggen, maar dan is de politiek ook zeker bereid hier een mouw aan te passen.

De andere kant is de stemming. Op dat soort bijeenkomsten wordt over het algemeen als snel niet gerespecteerd met elkaar om gegaan. Na twee woorden wordt de politicus, of ambtenaar, al uit gehoond. Soms wordt er tijdens een referaat al een sneer gegeven, die niet getuigd van het de ander in de waarde laten.

En verliest men uiteindelijk toch, en ontvangt men niet het gelijk, dan deugt de democratie niet meer. Goed, de democratie deugt ook niet, maar is wel de beste oplossing van alle kwaden. En ja, iedereen kan kiezen, en zal altijd op een aantal onderdelen een verkeerde keuze maken. Dat immers heet democratie.

Gisteravond heb ik bij een dergelijke bijeenkomst gezeten. Als politicus, dus als toehoorder. Ik ben op dit moment geheel blanco en heb geen mening over het voorstel. Ik ken de inns en outs onvoldoende. Maar door de sfeer, de onjuiste informatie, de agressie krijg ik op voorhand al de neiging voor het plan te zijn. Wees niet bang, want ik zal straks echt naar eer en geweten tot een besluit komen, of dit nu wel of niet in positieve zin is. Voor en tegen zal ik afwegen, onze partijvisie leg ik er overheen en zal mij verdiepen in de materie. Vooral weet ik dat mijn besluit straks gaat betekenen dat er mensen zijn die mij daardoor zullen verguizen. Immers, je doet het nooit goed.

Soms heb ik te doen met een wethouder en de ambtenaren. Gisteren had ik ook te doen met de avondvoorzitter. En jammer dat inwoners zo de hakken in het zand zetten, zo agressief zijn, en geen verantwoordelijkheid voor hun eigen keuzen nemen…In feite de democratie niet erkennen.

Vele dossiers zijn lastig en zwaar om tot een goed overwogen besluit te komen. Ook vanwege alle input en druk van buiten. Toch blijf ik mij inzetten mijn besluiten zo goed mogelijk te nemen. Die uitdaging neem ik aan! 

ergens tegen zijn, of actievoeren: doe eens ludiek!