Water

Water... Ik heb er momenteel een haat-liefde relatie mee. Eigenlijk sinds we in het nieuwe huis, hier in Turkije, verblijven. Het begon met het warm water, de druk en nu is daar de regen, en het zwembad, bij gekomen.

Sinds enkele weken staat er een pomp in het machinehuis, naast het zwembad. Er zit ook een wateraansluiting. Alleen, die lekt. En niet zo'n beetje ook. Soms druppelt het, maar een andere keer is het echt een straaltje. Met emmers hoos ik de ruimte regelmatig leeg. Ondertussen ben ik op zoek naar het lek. Of beter gezegd naar de leiding. Meerdere pogingen hebben tot nu toe tot niets geleid. Waarschijnlijk bestaat het probleem al een tijd. De eerste keer dat we het huis bekeken was er al een moeras aanwezig. Nu is het bijna een vijver en het water loopt ook nog eens de beerput in. Goed, wanneer het droog is ga ik eens op een andere plaats graven. Ik zal die klote leiding vinden!

Nu is dit niet het enige water wat het machinehuis in loopt. Ook bij regen loopt het er met bakken in. Ik heb een keermuurtje gemaakt en een deel met cement gepleisterd. Helpt uiteindelijk ook niets. Vanmorgen heeft de dompelpomp een half uur aangestaan om de boel weer te legen. Ik moet dus nóg een kering maken, en een ontwatering, zodat het er niet meer in gaat lopen. Pas als dat allemaal gelukt is kan de apparatuur aangesloten worden. Nog heel wat werk voor de boeg dus. En dat zijn niet de leukste klussen, alhoewel ik natuurlijk apetrots zal zijn wanneer het allemaal geregeld is.



Het dakraam, in de badkamer, lekte ook. Het regende er gewoon binnen. Ik heb het gerepareerd. Nadien heeft het nog twee keer gelekt, sindsdien blijft het daar gelukkig droog.

En dan de jacuzzi... ook hier lekkage. In ieder geval is het nu minder, maar mijn tweede poging heb ik nog niet geheel kunnen controleren.



Douchen is in feite onmogelijk, zo lullig is het kleine straaltje warm water. Mengen lukt ook niet, want dan is het gelijk koud. Gelukkig is er een bad. Het duurt drie kwartier voor er voldoende water in zit, maar dan kan je in ieder geval aan je persoonlijke hygiene werken. Maar het betekent ook dat de gewone waterdruk al te laag is. Wellicht daardoor ook het bekaaide warme water. Nu moet de meter verplaatst worden, wat ook al maanden niet gebeurt. Wanneer dat aan de orde is kan de leiding "verdund" worden, waarmee de druk omhoog gaat. Maar dan moet ook alle lekken weg zijn. Zoals bij de wc beneden. Het "poep" spuitje is niet meer dicht te krijgen. Ik heb een nieuw kraantje liggen, maar de oude zit zo muurvast, dat ik er geen beweging in krijg, dus is vervanging niet aan de orde. Het spoelsysteem boven sluit ook al niet af.



De laatste maand hebben we relatief weinig zon gehad. Veel regen. Maar weinig zo'n, betekent ook weinig (geen) warm water. Lastig in de keuken, maar ook steeds weer afwachten, wanneer ik het bad in kan. Met pijn en moeite red ik het twee keer per week. Je gaat je dan echt onfris voelen. In ieder geval moeten we maar eens overwegen een boiler aan te schaffen. Dan is er in ieder geval weer warm water. En altijd op afroep. Gelukkig is de elektra hier een stuk stabieler.



Zoals ik al aangaf hebben we in februari ook erg veel regen gehad. Sinds we hier zijn is er geen maand geweest met zó vaak en zó veel regen. Behalve het probleem rond het zwembad komt daar ook bij dat de grond volledig verzadigd is. Afwateringen helpen onvoldoende, maar... ik heb al een deel van het pad aangelegd, waardoor je in ieder geval zonder moddervoeten het huis in kan. Alleen zijn de honden iedere keer zeiknat, wanneer ze weer binnen komen. Dan is het binnen weer smerig.



Tja, ik heb wat af te zeiken, gewoon over water. Aan de ene kant vervelend. Maar er liggen natuurlijk ook een aantal uitdagingen! En die ga ik aan. Werk aan de winkel!



Nb. Omdat wij al ruim vier maanden geen vast internet hebben (de palen zijn blijkbaar op) momenteel weinig blogs. Af en toe even via een WiFi in het dorp, dat ik een blog kan plaatsen...

Taxi

Ergens. Een moderne metropool. Het motregent. Het asfalt glinstert onder een dunne laag regendruppels. De temperatuur is aangenaam, enigszins zwoel. Mensen spieden zich,maan het eind van de werkdag, huiswaarts. Misschien wel naar de kroeg, theater of restaurant. Wellicht op weg naar de geheime relatie. Ik bevind mij aan een brede boulevard. Mijn overhemd voelt wat klam, mijn haar is nat. Eigenlijk ken ik deze stad niet. Waarheen ik wil... Ik weet het eigenlijk niet. De boulevard is breed en druk, bepaald niet sfeervol, echter wel heel stads. Al twijfelend herinner ik mij de naam van een restaurant. Naar het schijnt gezellig en van redelijke kwaliteit. Nog voor het besluit echt genomen te hebben steek ik dromerig mijn hand op.



Een knalgele taxi stopt naast mij, niet zonder dat het opspattend water mijn broekspijp doorweekt. In veel metropools zijn taxi's geel. Of ze hebben geel. Ik stap in, op de achterbank.

Er gebeurt niets. Ik zit, de taxi staat, de chauffeur kijkt in het binnen spiegeltje. Niet naar mij, maar naar zichzelf. Ik zie de weerspiegeling van zijn neus. Een grote gok. Met een vingernagel krabt hij over de huidlaag. Vervolgens buigt hij zijn vingers, zodat zijn nagels de vorm van een pincet krijgen, waarmee hij een puist uitdrukt. Een dikke streep wit vet komt als een worm uit het vlees naar buiten. Nadat hij zijn vingers aan een mouw heeft schoon geveegd draait hij zich om.

"Hallo meneertje, waar gaat de reis naar toe?"

Ik geef hem de naam van het restaurant.

"AH, ja dat ken ik wel meneertje, ik zal u er naar toe rijden. Geen probleem meneertje."

"Dat is goed."

"Aangenaam, ik heet Mehmed... Ik rijd u naar restaurant."

Ik knik en via het spiegeltje kijkt hij mij met een brede glimlach aan. Terwijl ik even verzit zie ik kortstondig zijn breed grijnzende gebit. Glimmend, maar gelijk een kerkhof, als oude scheve, half vergane grafzuilen. Dan weer de blik op de twinkelende ogen. Alles glimt en twinkelt, lijkt wel, net als buiten in de druilerige stad.

"U bent vreemd in deze stad, meneertje? Voor werk, of vakantie?"

"Nee, ik moest even iemand opzoeken..."

De taxi chauffeur knikt uitbundig. Ondertussen staan we nog steeds stil. Voorzichtig probeer ik een blik op de taximeter te krijgen. Het apparaat staat nog niet aan.

"U rechtstreeks naar restaurant, of ik u mooie stad laten zien?"

"Gaat u maar rechtstreeks."

"Geen probleem meneertje. U kent de stad al, meneertje?"

"Ja, ik ben hier al vaker geweest."

Ik merk dat een lichte irritatie zich van mij meester maakt. Laat die man het gaspedaal in trappen. Haast heb ik niet, maar dit schiet ook niet echt op.

"U getrouwd?"

"Nee."

"Ik wel. Heb vrouw en vijf kinderen. Wij wonen sinds paar jaar hier in de stad. Hard werken, om veel monden te voeden. Leven in stad is ook erg duur, meneertje."

"Ja, dat geloof ik," komt wat ongeïnteresseerd uit mijn mond.

Een passerende vrachtwagen spoelt een plens water uit een plas over de taxi. Even is vrijwel al het zicht ontnomen. Dan draait Mehmed zich weer naar mij,

"Het regent veel hier in de stad. Maar het kan ook mooi en warm zijn. Waar ik vandaan kom héél veel mooi weer!"

"Ach, en waar komt u vandaan?"

Mijn vraag klonk overtuigend, in gedachten wilde ik echter een hele andere reactie geven.

"O, ik kom uit ander land. Wij leefden in woestijn, in bergen. Familie woont allemaal nog in dorp. Het leven is daar arm, meneertje."

"Kunt u zo vriendelijk zijn, mij naar het restaurant te brengen?"

Snel draait Mehmed zich terug en spreekt weer via de spiegel tot mij,

"Ja, sorry meneertje. Ik dacht, u heeft geen haast. Ik ga u brengen."

Dan draait hij het contactslot om. Het was mij niet opgevallen dat de motor niet meer draaide. Gesputter en gepruttel. De motor raakt niet aan de praat. Wel verschijnt die grijnzende kop weer in het spiegeltje.

"Sorry, komt wel goed meneertje. Is de regen..."

Poging twee..., drie..., vier... Pas bij de zesde poging lijkt de motor zichzelf draaiende te houden, waarop de chauffeur met zijn volle gewicht op het gaspedaal lijkt te drukken.  De auto staat gewoon stil. Nog even laat hij de motor lopen. Krakend zet Mehmed hem in de versnelling en met een klap schiet de auto naar voren. Tegen de verwachting in blijft de taxi rijden. De motor slaat niet af en met teveel gas en lawaai gaat de taxi op in de grote verkeersstroom. Even maar. Bij de eerste kruising slaat hij rechtsaf een rustige, gezellig ogende straat. Amper twee honderd meter stopt Mehmed de taxi. Ik kijk hem, natuurlijk via het spiegeltje, verbaast aan.

"U restaurant hier, meneertje," en hij wijst naar de overkant van de straat. Lopend had ik er misschien vijf minuten over gedaan. In ieder geval sneller, dan nu met de taxi. Ik kijk op de taximeter. Staat nog steeds uit. Ik vraag naar de prijs en Mehmed noemt een bedrag. Nauwelijks te beseffen zo laag. Ik pak mijn geld en geef hem een fooi, twintig keer hoger dan de rit kost.

"Dank u, dank u wel meneertje."

Ik stap uit. De taxi verdwijnt in de drukte van de straat. Ik heb eigenlijk helemaal geen trek meer. Ik steek mijn hand op, voor een taxi,... Dan bedenk ik mij.

In den vreemde: wanneer de bergen branden (29)

Wanneer de bergen branden zit ik loom, iets onderuit gezakt, op het terras. De regen heeft haar laatste druppels op het pad uiteen laten spatten. Bladeren fonkelen van de dikke druppels in het vaal schijnende zonlicht. Ik tuur voor mij uit. Ik zit droog, onder de overkapping van het terras. Steeds feller branden de zonnestralen door het dunne wolkendek. Voor mij begint de berg te branden. Pluimen stijgen traag op. Hier en daar, dik en dun. Het lijkt of overal de bomen schroeien van vuur. Vlammen zijn er niet. Vuur ontbreekt. Brand zonder vuur. Hoe feller de zon, des te dikker dansen de wolken het bos ontstijgend. Ik draai mijn hoofd naar links, de bergen daar. Dikke pluimen dwalen boven de kronen. De wolken stijgen op uit het niets. Sommige houden op te stijgen en verdwijnen traag in het niets. Andere zoeken elkaar op om samen te smelten tot een ondoorzichtig dikke brei van waterdeeltjes. Langzaam stijgend en uiteindelijk op te gaan in de wolken die eerder hun druppels op de aarde hebben laten vallen. Ik buig naar voren en steek een sigaret op. Een kringetje dwarrelt omhoog en lost snel op. Sneller dan waar ik naar kijk. Ik sluit mijn ogen, koesterend in de zon. Mijn oren horen. Het gekwetter van vogeltjes. Overal zijn kleine vogeltjes met diverse uiterlijken. Al weken pogen wij te achterhalen tot welke soorten en families de kleine fladderaars gehoren. Wij komen er niet uit. De soorten komen niet overeen met de soorten op de iPad. De geluiden klinken anders. Het prachtige gezang echter streelt mijn oren, keer op keer. Zuivere noten, levendige melodieën. Vrolijk gekwetter. Ondertussen is de zon weer schuil gegaan achter een grijze massa. De eerste druppels spatten alweer op het stenen pad naar de weg. Grijs zijn nu de bergen, verscholen achter een gestage regenval. Ondertussen zingen de vogels of de zon de aarde nog steeds verwarmt. In rijen valt de regen gestaag, vrijwel loodrecht, naar beneden. Het geluid van opspattend water onder de wielen van de passerende auto's.

Een lichte koude trekt van de stenen vloer door mijn sokken omhoog. Het is niet onaangenaam buiten, evenmin uitnodigend. Het weer zit er tussen in. De temperatuur danst op en neer, afhankelijk van de dikte van het wolkendek. Mijn bovenlichaam voelt behaaglijk en blijf het gezang van de vogels aan horen. Het intrigeert, het streelt het gehoor. Soms wil ik wel zo een gevleugelde vriend zijn. Onbezorgd. Vrij. Is dat een vink, een mees, mus of ander soort?



Wederom breekt de zon door het wolkendek. Desondanks is het nog niet geheel gestopt met regenen, maar de bergen beginnen weer voorzichtig te branden. Op de zachte wind verschuift de rook zich zonder haast opzij. Bij de bergen, links van mij, ontbreekt de wind en klimmen de pluimen langzaam hemelwaarts. Een nauwelijks waarneembare schaduw. Do zon twijfelt haar stralen in volle glorie op de aarde te laten stralen. Dan worden de schaduwen scherp en contrasten groot. De bergen links zijn uit beeld. Een dikke massa pakt zich samen om het bos te verlaten. Hoger en hoger, tot zij zich weer samenvloeien met de wolken van de regen. De vogels worden stiller onder de snel brandende zon. Niet voor lang. De schaduwen worden milt, contouren vervagen. Het gekwetter neemt direct weer toe. Overal schieten de kleine diertjes van tak naar tak. Snel, of ze haast hebben. De schaduwranden zijn verdwenen, maar regendruppels blijven zich in het wolkendek nestelen. Steeds meer kleine vogels. Het lijkt of de mussen in de vijg wachten tot wij hen weer voer brengen, zoals de afgelopen dagen. De zon schijnt nu weer krachtig. In de bergen wordt het helder. Hier en daar stijgt nog een klein plukje op om snel te verdampen en te verdwijnen in het niets. Geamuseerd kijk ik toe hoe twee duiven elkaar verleiden. Een auto passeert met hoge snelheid. Water spat al niet meer op. Snel was het water verdwenen. Van het wegdek, uit de bergen. Of de tekenaar met zijn potlood de lijnen opnieuw trekt. De randen van de bergen, de contouren van de bomen. De schilder brengt kleur terug en maakt de bomen weer groen, schildert de lucht blauw. Te weinig verf, het blauw verdwijnt. Het nieuw water verbleekt het groen. Nauwelijks merkbaar daalt het water in haast nevel zo fijn. Het hele spel herhaalt zich. Opnieuw en opnieuw. Telkens branden de bergen, kwetteren de vogels en doen auto's het water weer opspatten. Snel achtereenvolgend van droog naar nat, van nat naar droog. Ik rek mij uit. Als geplakt aan het terras blijf ik zitten. Mijn voeten versteend, mijn torso warm. Wanneer de bergen branden zit ik graag op het terras en geniet van de natuur om mij heen. Genot....

In den vreemde: leven (26)

Als kind moesten wij diverse taken in het huishouden verrichten. Ook al was het een "jongens" gezin. Een van de taken was kolen scheppen. Met de kolenkit naar achter in de tuin. Eerst nog een houten hok, waar de kolen onderuit geschept moest worden, later een stenen aanbouw aan de garage. Door regen en wind, en een loodzware kit. Volgens mij kregen we rond 1964 centrale verwarming, dus tot rond mijn achtste bestond die taak.

Nog geen jaar geleden. 's Ochtends stond ik op. Pakte mijn melk, stak een sigaretje op en deed de radio aan. Vervolgens las ik in alle rust de krant. De kamer was, automatisch, al op temperatuur. Je leefde in een luxe welke je jezelf amper besefte. Soms, vol melancholiek, sprak je nog wel over de ijsbloemen op de ramen. Alleen bij stroomuitval (hooguit een keer per jaar) schold je de hele wereld bij elkaar, omdat dit niet acceptabel was. Stroom hoorde er te zijn!

Nu. Wanneer ik 's ochtends mijn bed uit kom leeg ik eerst de kachel. Wanneer de asla vol is stort ik het, soms nog gloeiende, grijs in de daarvoor bestemde emmer, buiten. Dan steek ik een harshoutje aan. Wat licht hout er op en een paar proppen kranten. Je poogt de kachel te porren. Dan is er te weinig licht hout. Wat lampenolie wil dan nog wel eens helpen. De knop op de hoogste stand. Zit de fik er goed in, met een tang wat kooltjes op het vuur. Als de eerste kolen gloeien nog een paar. De knop kan naar de laagste stand en de eerste schep kolen kan er nu bij, zodat de behaaglijke warmte na een kwartiertje he wangen voorzichtig doet gloeien. Zo gaat het, wanneer de kachel makkelijk aan gaat. Dat lukt lang niet altijd. Ook moet er vaak kolen geschept worden. Dat ligt in zakken buiten.

Vervolgens staan er drie dieren om mij heen te jengelen. De kat mauwt uitermate doordringend, een hond gaapt je met uitermate zielige ogen aan en de andere hond krabt je been om aandacht te vragen. Dus, de volgende stap is het voederen van onze diergaarde. Eindelijk kan ik daarna mijn glaasje melk tappen. Buiten op het terras mijn eerste sigaret, want binnen roken we niet meer. Geen krant, want downloaden kost te veel vermogen. Inmiddels ben ik zo'n drie kwartier uit bed. Ik zit.

Toen de kachel nog niet aan hoefde was het ritueel anders. Dan was het eerst het terras vegen, en eventueel de kamer. Wanneer het te erg was moest er ook direct gedweild worden. Nu het minder warm is hoeft vegen en dweilen minder. Regent het, dan heeft het weinig zin.

Gisteren hebben wij de hele dag regen gehad. Geen onweer. Alleen regen, haast Hollands weer. Tegen de avond zat ik te tekenen aan tafel. Plots was het donker. Hier heb je altijd een kaars branden. Meer kaarslicht en met de zaklamp tekenen. Ah, weer stroom. Stroom weer weg. Na een poos was er stroom en bleef het. Naeen paar uur herhaalde het zich weer. We waren er op voorbereid. Ondertussen brandde het kacheltje lekker en zorgde voor een behaaglijke temperatuur. Ondanks drie koude dagen is de temperatuur nu alweer redelijk aangenaam. Net niet koud. Wel te koud om het zonder verwarming te stellen. Straks als de zon weer schijnt kan je lekker genieten van de warmte. Wel oppassen; in de zon is het zo tegen de dertig graden, maar in de schaduw veelal nog niet hoger dan een graad of veertien. We zijn daar inmiddels goed op voorbereid.

Eigenlijk maakt dit alles het leven hier wel mooi. In Nederland was ons leven zo vanzelfsprekend. Sterker, de verontwaardiging was groot wanneer er storingen waren ten aanzien van warmte, elektra en water. Ach ja, en bij internetstoringen gaat heel Nederland over de rooie. Hier ben je bewust van alles. Hier is geen vanzelfsprekendheid. Nee, je moet telkens rekening houden met. Je moet hier handelen om. En het mooie is, dat het helemaal niet erg is. Het is niet erg de kachel aan te maken, in te spelen op het weer, of het terras in de morgen te dweilen. Al die dingen zijn lekker om te doen. Dat de stroom uitvalt hoort er bij. Het is niet erg. Wel lastig natuurlijk, maar niet erg. Het hoort er bij.

Wanneer we op het terras (of balkon) zitten is er geen behoefte aan de krant. Tientallen vogeltjes kwetteren aan ons voorbij. We proberen te kijken wat voor soorten het is. De diversiteit blijkt veel groter, dan je met een vlak oog denkt te aanschouwen. Niet alle kleine vogeltjes zijn hetzelfde. En een aantal had ik in Nederland ook in mijn tuin. Andere zijn "nieuw". Verderop in de straat loopt een witte geit. Bij droog weer iedere dag. Dan doet ie zijn rondje om vervolgens weer naar zijn huis te gaan en zich braaf aan een touw te laten zetten. Net als met het keffertje, bij het zelfde huis aan de overkant. Recht tegenover ons lopen kippen en twee witte eenden. Dat maakt de hele dag geluid. Aan de afbakening van hun erf houden zij zich niet en pikken er lustig op los. Op straat en op de speelplaats. De kippen komen niet te dicht bij onze poort. Waarschijnlijk hebben zij net zo een hekel aan het geblaf van onze hondjes, als wij dat hebben.

Na de melk komt de koffie. Ook hier zijn we niet gevrijwaard van rituelen. Hier genieten we er alleen meer van. Het leven hier lijkt intenser. Twee katten lopen zij aan zij door het braakliggende landje naast ons huis. Staarten omhoog. Eentje gaat liggen. De ander schaart zich er naast. Due katten lopen altijd samen en vaak zij tegen zij. Even verderop ligt een bruine hond op het zelfde landje. Met trouwhartige ogen kijkt hij mij aan. Staart tussen de poten. Hij ligt daar wel lekker, maar is beducht voor onze twee keffers. Die zitten op de rand van ons terras. Zij bewaken het terrein. Kato, de kat, tussen hen in. Ja, de kat is hier opeens tot het gezin gaan behoren en weet zich soms ook behoorlijk honds te gedragen.

De eenvoud van het leven. Het bewust zijn. Heerlijk. En wanneer ik daar zo bij stil sta merk ik dat het de laatste maanden ook vele malen beter gaat met mijn hernia. Gek, dat is juist vrij onbewust veranderd....

in den vreemde; weer (12)

Vandaag heb ik sokken aan, zitten we binnen en lijkt mijn trui niet voldoende om een behaaglijk gevoel te geven. Buiten regent het zachtjes en het temperatuurverschil met gisteren is meer dan tien graden Celsius.

Sinds onze aankomst hier is het overdag niet kouder geweest dan negenentwintig graden, en in de vroege ochtend Was het soms net geen twintig. Je raakt aan de warmte gewend en zelfs de koelte is over het algemeen aangenaam. Dat komt ook doordat het zelden waait en de lucht niet vochtig aan voelt. Twee keer hebben we een dreigende lucht gekend. Direct was er sprake van neerslag; een te verwaarlozen hoeveelheid. Ondanks een kort opstekende wind bleef het aangenaam.

Gister was het anders. In de loop van de dag was er sprake van een significant toenemende bewolking, een drukkend gevoel en korte windvlagen. Naarmate de dag vorderde naderde het voorspelde onweer. De avond was heerlijk zwoel en niet lang na middennacht

waren de eerste vage flitsen te zien. Al snel nam de intensiteit toe, evenals het aantal ontladingen in korte tijd. Een prachtig schouwspel ontstond door de felle lichtflitsen boven de wolken. Het effect in een disco had niet beter kunnen zijn, hooguit op eventuele kleurschakeringen na. Het verre gerommelde veranderde in een nabij gedonder. Luide slagen, die de aarde haast deden trillen. In de zwoele buitenlucht sloegen wij het natuurlijke schouwspel gade. Na enkele spontane richtingloze windvlagen ving het aan te regenen. Had het eerst een beetje gedruppeld, nu sloeg het hard op het warme aardoppervlak neer. Slagregens, en een enkele reiziger die zich spoedde naar een voor hem, of haar, bekend doel. De straatverlichting viel uit, of werd uitgeschakeld. De lichtflitsen gaven een wereld een zekere naargeestigheid, die juist een aantrekkelijk geheel vormde. Van onder de waranda genoten wij van de natuurverschijnselen.

Onweer in Nederland is anders. Minder spectaculair. Hier zie je de bergen oplichten van waarachter de flitsen zich aandringen. In Nederland flitst het en zijn vooral de bliksemschichten het visuele spektakel. Hier heb ik maar een grote flits zich op de aarde zien storten. Verder een theater van licht en het het effect op de omgeving. Dergelijk onweer heb ik in Africa gezien, een keer in Venezuela en een paar keer op Bali. In Nederland nooit. Bovendien koelt het in Het vlakke land meestal al af bij de eerste druppels, die zich ter aarde storten. De dikke druppels hier blijven warm aanvoelen, tot de bui echt los barst en een lichte verkoeling merkbaar is.

Vandaag is het anders. De hele dag was het voornamelijk bewolkt en in de namiddag ving de buiigheid weer aan. Vandaag werd de aarde niet opgewarmd. Tot Het eind van de middag was het koel, doch behaaglijk. Met de ondergang van de zon werd het echt kil. Althans qua beleving hier. Nu was het inderdaad één graaf killer dan het weerbericht voor Driehuis aan gaf. Toch in Nederland is het dan nog een relatief warme dag. Hier heb ik mijn sokken en lange broek uit de kledingbox naar boven gehaald.

Dat doet mij denken aan Curacao. Daar lag de gemiddelde dagtemperatuur enkele graden biven wat wij hier in Turkije gewend zijn. Tot het daar ruim een halve dag stortregende en de wereld onder een dikke grijze deken gehuld was. Iedereen zat te rillen en was naargeestig op zoek naar zoveel mogelijk kleding, om iets van warmte te ervaring. Tijdens die rilperiode bleek het bijna vijfentwintig graden te zijn. De gemiddelde Nederlander Zou direct in, zijn veelal te kleine, zwembroek gestekt gaan in de tuin, of op het balkon. Vandaag is een vergelijkbare beleving. De deur staat open ,maar een kille vochtige tocht geeft mij een onbehaaglijk gevoel. Inmiddels is het spetteren over gegaan In gestage regen. De minimale wind brengt de koude bij ons in het huis. Sinds het begin van de avond hebben wij de

waranda verlaten en creëren wij Hollandse sfeer in huis. Voor het eerst zitten we binnen.

Alle dagen zon. Je bent nauwelijks met het weer bezig, omdat het wel aangenaam is. Dat het regent en koud is, is hier juist de uitzondering. Kijken wij vol verlangen in Nederland wanneer wij ons van een warme dag mogen bedienen en eens de zon in volle glorie op obs lichaam mogen laten branden,... Hier kijk je, zonder een specifiek verlangen, wanneer het regent, of even afkoelt. Morgen immers zal de temperatuur weer vrij snel toenemen en de zon aan de hemel prijken of zij niet weg is geweest. Natuurkijk is het weer in Turkije warmer en zonniger, maar we gaan er niet echt anders mee om, dan in Nederland. Alleen de vanzelfsprekendheden Zijn anders, bijna het tegenover gestelde. Overigens Wel een reden een leven alhier te ambiëren. Ik ben immers geen wintermens, geen binnenzitter en eigenlijk ook helemaal geen Hollander...

Toch zal de temperatuur de komende tijd ook hier minder extremen vertonen en heel gestaag wat gaan dalen. Op een dag als vandaag realiseer je zoiets. In dit huis is geen kachel. Echt koud wordt het ook niet. Onaangenaam echter wel. Voor niet veel geld koop je hier een kacheltje,md die je met hout en/of kolen stookt. Bovendien kan je er ook je Turkse thee op warm houden en als aanvulling op het fornuis gebruiken. Een inspectie heeft aangetoond dat er een rookkanaal aanwezig is.

Echt winteren doet het hier niet. Dat kan ook niet, wanneer je de vegetatie hier in ogenschouw neemt. Naar het schijnt zakt de temperatuur minimaal tot rond de tien graden, in de nacht misschien iets koeler. Met de zon er bij kunnen de temperaturen overdag oplopen tot net boven de twintig graden. Een voor mij zeer plezierig vooruitzicht, daar ik een pesthekel aan koude heb. Nog ergens zijn voor mij de korte dagen. Amper acht uur daglicht en soms dagen geen zon. Hier is het verschil wel iets kleiner, maar meer vergelijkbaar met de tropen.

Dit keer is het wel een heel erg Hollandse blog; over het weer. Daarbij ben ik hier ook eigenlijk helemaal niet zo met dat weer bezig. Tot die regen eigenlijk. Toch is het weer hier een essentie, die voor mij grote waarde heeft. Bij aangename temperaturen en redelijk wat zon functioneer ik gewoon een stuk beter. Ik ben minder somber, leef intenser en voel mij gewoon stukken beter. Ik draai mij CD's weer en geniet van allerlei stomme dingen. Dat we nu weer zelf afwassen vind ik heerlijk. De vloer vegen of dweilen, eigenlijk alles. Het staat me niet tegen. Het is gewoon lekker. En ben ik moe, dan ga ik gewoon even liggen. Nee, het weer is hier niet echt een item, maar het is wel de aanleiding dat ik veel intenser leef en kan genieten. De dwangmatige neuroot heb ik hier niet meer nodig, voor mij toch een klimatologisch effect wat blijkbaar diep geworteld zit. Alleen mijn rugklachten. Die blijven. Toch slik ik minder medicatie, is er duidelijk minder sprake van het aantal als ook de intensiteit van de klachten en loop ik vaak met mijn "bomgordeltje" (een elektrisch warmte element voor mijn rug) om. In ieder geval begrijp ik beter waarom ik in Nederland zo veel met het weer bezig was. Er is écht een relatie te vinden tussen mijn welbevinden en het weer. Wel, goedkoper kan ik mijn klachten niet bestrijden, maar spaar wel heel veel medische kosten uit. Wat het weer allemaal wel kan doen.....

Beetje geluk...

Neigde ik vorige week nog naar enige depressiviteit, deze week lijkt het een stuk beter te gaan. En dat terwijl het nog steeds alle dagen regent.

Gaat het dan opeens een stuk beter? Ach, dat kan ik niet direct zeggen. Is er veel veranderd? Ook niet echt. Geld gekregen, prijs gewonnen? Neen! Het is het wonder van het onderbewuste. Misschien heeft het onderbewuste mijzelf wel een schop onder mijn kont gegeven. Had ik ook wel even nodig.

De druk van moties en amendementen is er af. Alles is ingeleverd. Laat de begroting maar komen, zelfs mijn algemene beschouwing staat al fors in de steigers. Wel weer stom geweest. De hele gemeente was op de hoogte dat al die moties en amendementen maandagmorgen voor 10 uur ingediend moesten worden. Zo rond 3 uur was ik dus te laat. Op de een of andere manier was de boodschap niet door gekomen. Nu moet ik alle fractievoorzitters nog benaderen met de juiste teksten en een excuus. In ieder geval dienen wij nu drie moties in; over het winkelcentrum, schuldenlast en mondiale samenwerking. Die laatste is vooral een boodschap aan de raad zelf. Mocht ik nu net hebben opgelet, de raad heeft langer zitten pitten. Toch vreemd dat het nu wel beter met mij gaat.

Zorgen. Iedere dag weer. Steeds een nieuw onderwerp. De ruïne van Brederode. Dat wordt nog een hoofdpijndossier. Vandaag heb ik er een stevige hap vragen over aan het college gesteld. Ik ben zeker tevreden over mijn vragen. Het feit dat ik ze moet stellen is natuurlijk triest.

Op dit moment kijk ik naar de tv, waar de nieuwe regering aan de kijker wordt voorgesteld. Staat de staatssecretaris te grappen: een dag niet gelachen is een dag niet geleefd. Nou, dan heb ik vandaag niet geleefd. Toch heb ik dat echt wel gedaan. Sterker, ik heb mijn post van GroenLinks met bovengemiddelde aandacht gelezen. Ik neem zelfs serieus in overweging te reageren. Oeps, een positieve wending van de dag? En mijn stemming?

Tja, en dan ben ik nog met werk bezig geweest. Ja, woensdag begin ik al. Weliswaar op vrijwillige basis, maar toch een stap in de goede richting. Zou er dan toch iets veranderd zijn? En dan al mijn huiswerk voor JobRotary... Vandaag gemaild... Zonder het bewuste besef heb ik vandaag toch wel een aantal constructieve stappen genomen.

Het wordt wel erg positief allemaal. Dat betekent natuurlijk wel dat ik straks weer meer last van depressieve buien kan krijgen. Wanneer het goed gaat, kan het alleen nog maar slechter gaan. Als het slecht gaat kan het ook alleen maar slechter gaan. Of is dit nu weer die zwartgallige blik?

Er is wel iets leuks. Ik heb nieuwe software binnen. Een programma om huizen te ontwerpen. Daarbij ook een beetje een tuin. Een goed programma, maar wel heel erg ingewikkeld. Inmiddels heb ik al een heel stuk ontworpen, maar het dak lekt en de trap gaat niet door het plafond. Er moet dus nog heel veel ontdekt worden. Dat kost tijd. Vervelend en wil het in een keer kunnen. Maar, straks heb ik het onder de knie. Zeker weten!

Kortom, ik lijk wel een Nederlander. Ik zeur, ik klaag en reageer bijna zuur. Maar laten we eens in de spiegel kijken. Ik heb een mooi leven, een geweldige vrouw, lieve hondjes en een schitterend huis. Volgend jaar wordt het weer zomer. Nog even en de dagen gaan weer lengen. Nee, ik mag niet klagen, heb eigenlijk het recht niet depressieve klachten te hebben. Ik ben een rijk persoon.

nog niet af, nog geen dak,
maar mijn ontwerp krijgt
wel al enige vorm....