Lieve kinderen....

Zelf heb ik, voor zover bekend, geen kinderen verwekt. Misschien niet geheel onbewust. Vrienden met kinderen heb ik wel en in het leven kom je er veel tegen. Maar altijd wanneer ik iets van een mening uit krijg ik te horen dat ik makkelijk lullen heb, want ik heb geen kinderen.

Het voordeel van een blog is dat ik vrijlijk mijn gedachten met de buitenwereld mag delen. Vandaag over kinderen. Niet zo maar. Als vrijwilliger begeleid ik een dertien jarig meisje. Afgelopen week pleegde een (overigens ander) meisje zelfmoord, door voor de trein te springen. Te vroeg instappen noemde ik het op mijn werk vroeger. Zo'n eufemisme neemt niet weg dat het triest is.

We hebben het er over dat de kinderen tegenwoordig anders zijn. Ik betwijfel het. Ook ik heb ooit op twaalf hoog op de reling gestaan. Ik sprong niet. En ja, ik werd ook gepest, maar het was vooral mijn angst voor het leven. Nee, de kinderen zijn niet anders. De maatschappij is anders, maar vooral de ouders zijn anders!

In vroeger dagen werd, binnen het gezin, veel minder rekening gehouden met het daar aanwezige kind. Ja, het kind moest zichzelf aanpassen aan de wereld van de grote mensen. In de woonkamer was de aanwezigheid nauwelijks waarneembaar. Na het spelen moest worden opgeruimd.

Bij mijn grootouders heb ik nog staand gegeten en thuis heb ik wel eens drie dagen de resten van de nog net genuttigde postelein voor mijn neus gehad... Je diende het bord leeg te eten. Een overvloed aan cadeautjes was voor een klein groepje kinderen weg gelegd. Daar behoorde ik niet bij.

Buiten spelen, dat deed ik veel. Mijn vriendjes ook. Buiten was je vrij. Buiten kon je lekker je gang gaan. Maar thuis golden de regels en de discipline van de ouders. Voldeed ik daar niet aan trok mijn vader zijn bureaulade open. Rechts in de bovenste la... Het Spaanse rietje. Veel sloeg mijn vader niet, maar slaag kreeg ik!

Hoe anders is het tegenwoordig... In deze tijd lijkt het kind tot halve heilige verklaard. Nee, mijn tijd was niet de beste en veel kon beter, maar tegenwoordig slaan de ouders ver door naar de andere kant. Zelden kom ik ouders tegen waar ik een goede balans ben tegengekomen.

Tegenwoordig ze je twee grote stromen; over protectionisme naast een te grote vrijheidsopvoeding. Of kinderen worden dermate beschermd dat het verstikkend werkt en een negatief effect op een redelijke ontwikkeling kent. Ouders van deze kinderen bemoeien zich met het leven van het kind in extreme mate, maar daar tegenover houden de ouders ook extreem veel rekening. Bijvoorbeeld met het eten. Een paradoxale opvoeding, waarbij je het kind half gek maakt. En de andere categorie is zo blij met hun kind dat zij alles toestaan en alleen maar roepen hoe geweldig hun kleine is. In alle gevallen staat het kind echt veel te centraal in het gezin. Het kind moet zijn plaats weer vinden. Ouders moeten hun verantwoordelijkheid weer nemen. Een kind is leuk, maar ook soms vervelend. Als ouder heb je echter vooral een taak; een mens kneden, op welke manier dan ook… Nou ja, een zo goed mogelijke manier dus. Ja, en helaas hoef je er geen diploma voor te halen, noch voor te studeren.

Maar niet alles is slecht en niet alles gaat verkeerd. De mens heeft een redelijk zelfregulerend vermogen. Veruit de meesten komen uiteindelijk toch wel goed terecht. Soms gaat het wel verkeerd. Zoals dat meisje. Ze werd gepest. Dat is vervelend. Heel naar zelfs, maar hoe ga je hier mee om en op welke wijze werk je aan de weerbaarheid? Bij dit meisje is het echt verkeerd gegaan en haar stap heeft haar einde betekend. Triest, maar helaas kan je dit niet voorkomen. Het is een harde realiteit. En van alle tijden zullen kinderen zelfmoord (willen) plegen. Dat op zich is alleen maar triest, maar niet bijzonder. Evenmin dat hier een link naar het pestgedrag ligt. Kinderen worden weerloos geboren en aan ouders de taak ze weerbaar te maken. In alle opzichten, maar dat lijkt steeds meer te worden vergeten. Een kind lijkt meer een leuk speeltje, een last of een soort van statussymbool. Het wordt tijd weer iets meer met beide benen op de grond te gaan staan. Ach, misschien is de crisis toch nog ergens goed voor…

Bedelaartjes traditie

Een zachte avond, bijna windstil, droog en nog zondag ook. Gezien het aantal kinderen, de afgelopen jaren, heb ik flink wat snoep ingeslagen. Tot kerst heb ik nog ruim voldoende mijn resterende tanden te tarten met het snoepgoed.

Ja, Sint Maarten.... Een oude traditie, een van de laatste de wij nog kennen. En iedere keer valt mij op hoe divers men er tegenover staat. Reina heeft er weinig mee, mijn vorige relatie weigerde zelfs open te doen. Vandaag las ik nog een reactie van iemand die fel tegen Sint Maarten is omdat dit het bedelen van de kinderen versterkt. Ja, ik kan dat niet ontkennen. Eigenlijk is het, pedagogisch zeker, een heel verkeerd kinderfeest. In feite bedelen die kleintjes om snoep. Nog slecht ook. Wat dat betreft wordt het verhaal van de heilige Maarten wel uit z' n context getrokken. 

En dan de liedjes. De kinderen zingen over "mijn moeder is een dikzak", waarbij moeders een meter of wat verderop in het nachtelijk donker staat. Ik vraag de kinderen dan altijd nog een liedje te zingen, ongeacht de omvang van moeders. Je hoort ook veel liedjes, die ik vroeger zelf ook zong. Daarnaast worden er regelmatig nieuwe liedjes vertolkt. Niet altijd even leuk, of knap gevonden. Er zitten zelfs hele nare liedjes tussen. Soms word je echter verrast door een opvallend leuke nieuwkomer.

Een aantal kinderen zingen alleen de eerste zin, draaien zich om en willen dat je de zak vult met snoep. In dat geval laat ik ze zeker nog een liedje zingen. Dan wordt het echt bedelen om snoep. 

Vroeger had je een plastic tasje. Tegenwoordig draagt de meerderheid een rugzakje. Na het zingen draaien zij zich om en laten het zakje vullen. Voordeel, ze zien niet of je er veel of weinig in doet. Een enkeling controleert het dan toch nog even, door het zakje af te doen, of naar de voorkant te schuiven.

Daarnaast zijn er de brutaaltjes. Eigenlijk de leukste categorie. Soms uit zich dat met de zang, soms door een greep in de snoepbak. Ik heb wel eens van die kleintjes langs gehad, die tijdens het zingen langs mij heen liepen en de snoepbak pakten. Meestal was ik op tijd met ingrijpen, voordat de bak leeg was.

Andere brutaaltjes eisen direct snoep, lullen meer dan dat ze zingen, of spuien direct allemaal commentaar. Dat laatste over van alles wat ze door de deuropening zien.

In mijn jeugd maakten wij onze lampions op school of thuis. Een hele tijd zag je vooral gekochte lampionnen. Gelukkig zijn de zelfgemaakte exemplaren weer terug. En daar zijn leuke en creatieve modellen bij. Ieder jaar is er ook een trend waar te nemen. Dit jaar vooral gerelateerd aan Halloween. Vleermuizen en heksen, gingen aan de deur voorbij.

Ik weet nog dat het soms hard waaide. Dat leidde wel eens tot een brandje, als  het kaarsje niet eerder uitgewaaid was. Tegenwoordig zijn de lampjes elektrisch. De kwaliteit is overigens niet altijd even geweldig. Moeders verschonen de batterijtjes ook niet altijd. Dat ziet er best zielig uit.

Overigens, het verhaal van Sint Maarten is helemaal geen bedelverhaal, maar een verhaal van de barmhartige Samaritaan. Eigenlijk moeten die kinderen langs de deur gaan en overal iets weggeven. Omdraaien dus, die handel. Ik vrees dat het waarschijnlijk niet werkt. Laten ik mij maar tot de bestaande traditie houden.

Ja, Sint Maarten. Vandaag waren er maar weinig kinderen. Het was vast en zeker te mooi weer... Het moet koud zijn, waaien, regenen en doordeweeks... Dan is het druk... Of dreigt nu een volgende traditie verloren te gaan? Ik hoop het niet. Natuurlijk heb ik mijn bedenkingen bij Sint Maarten, maar we hebben al zo weinig tradities. Daarom zal ik ieder jaar snoep in huis hebben, al moet ik iedere keer zelf tot Kerst snoepen. Best een lekker nadeel.... Bedelen is natuurlijk niet goed. Zeker niet om kinderen zoiets aan te leren, maar voor een keer per jaar wil ik niet dogmatisch zijn. Even niet te principieel. Het heeft wel iets, dat Sint Maarten. Ik hoop dat er volgend jaar zoveel kinderen komen, dat ik niet tot Kerst door hoef te snoepen.