De Beer van Koblenz

Deel 2

In de wind bij Dachenhausen. Kou en kilheid. Een naar wit gebouw, tussen de bomen. Gras en ergens een tafeltje. Daarop een urn. Met een hele sobere bijeenkomst werd de urn de grond in gelaten. Vier meter naast de urn van Anne. De grote man in een kleine doos, een meter onder de grond. Het definitieve afscheid.

Gedurende de tijd dat we elkaar hebben gekend is hij zeker elf keer verhuisd. Eerst in de buurt van Bonn, via Aegienburg naar Mülheim Kärlich. Daar woonde hij in het familiehuis van de familie van Anne. Eerst in het voorhuis, daarna achter en later in het huis van de (overleden) buurvrouw. Ik kan mij nog herinneren dat wij samen naar Koblenz gingen. We hadden flink gezopen en namen een taxi terug. Die gast reed zeer snel, wat ons (met alle drank) niet goed viel. Thuis was Gerard het eerste bij de wc. Daarna mocht ik. Ondanks mijn kennelijke staat merkte ik dat er iets niet goed was. De volgende dag werd duidelijk dat Gerard in zijn dronken bui de wc-pot van zijn plaats had getrokken en ik had er, midden in de badkamer, in gepist… Dat waren wij samen… een stel belhamels, op zijn tijd. Na Mülheim Kärlich verhuisde hij naar de stad zelf: Koblenz.

 

In al die jaren hebben wij grote wandelingen gemaakt. Het gebied verkend per trein en vele kilometers met de auto gemaakt. Overal zijn we geweest van Bonn tot Frankfurt en van Trier tot Sauerland. De Eiffel en Hünzrück waren populair, maar ons bezoek aan Drachenfelse zijn we nooit vergeten. Onder, bij het treintje, is een reptielenhuis. Wij daar naar toe en die slangen sarren. In een van die bakken sloegen opeens vijf zwarte slangen toe. Ondanks de ruit ertussen sloeg ons hart flink op hol. Het dierenpark bij Bonn en de dierentuin bij Neuwied, de vlindertuin, vele kastelen, Sloss Ehrenburg was een van de populaire burchten.

Later werd het wandelen minder. Gerard kreeg erg veel last van zijn knieën. Wat zijn lijf was het een eigenwijze man. Op alle fronten. Het wandelen en autorijden werd meer een meer de trein. Kleine boemeltjes en grote ritten. Even naar Spreyer, de dom bekijken, met de ICE naar Frankfurt, of de trein naar Trier. Maar vaker zaten we thuis, of gingen we de stad in. Vorig jaar bezochten wij nog de Bunga, afsluitend  met een bezoek aan de Biergarten, aan de oevers van de Mosel. Ook daar hebben we veel tijd doorgebracht. Gerard was een stevige man, en kon drinken als geen ander. Liters bier, wat ik nooit bij heb kunnen houden.

Een tijdje heeft Gerard een wel heel andere hobby gehad. Muziek was altijd wel een beetje zijn passie, maar na het ontdekken van de Drehlier was hij verkocht. Na eerst eentje gekocht te hebben (daar hebben we ruim 700 kilometer voor gereden om hem op te halen) heeft hij er ook eentje zelf gemaakt. En natuurlijk zijn wij naar een Drehlierfestival geweest, ergens bij een burcht in de buurt van de oude DDR. Wanneer Gerard bij mij logeerde werd ik gewekt door dat vreselijk irritante geluid, maar mijn buurvrouw vond het geweldig. Dus Gerard bleef spelen. Tot de Drehlier niet meer van de muur kwam. Want zo was Gerard.

Een leven is niet in woorden te vangen. Onze vriendschap is niet in woorden te vatten. Samen met Herbert was hij mijn beste vriend. Ik was van hem zijn beste vriend. In al die jaren heb ik vrienden zien komen… en weer gaan. Ik bleef, want Gerard was een geweldige gozer. En ik ben tot het einde gebleven. Hij gaf zelf wel aan hoeveel ik voor hem betekende. En anders deed Anne dat wel en nu zijn kinderen. Ik was onderdeel geworden van de familie met Don Gerardo aan het hoofd. Een hele eer. En heel bijzonder zo’n vriend te moeten missen.

In 2007 ben ik op de fiets naar Zwitserland gegaan. Halverwege ben ik gestrand in Koblenz. Maar Gerard heeft mij zover gekregen verder te gaan. Hij is zelfs nog een stuk meegefietst, om mij op weg te helpen. Dat was Gerard. Zonder hem was ik nooit in Interlaken aan gekomen.

En dan kwam de ziekte van Anne. Alweer een aantal jaren geleden. Anne had kanker en het was duidelijk dat zij het niet zou overleven. Het kon twee jaar duren, maar ook tien jaar. Volgens mij heeft het nog een jaar of zeven geduurd. Eigenlijk kon Gerard niet zonder Anne. Ze waren een twee-eenheid. Hij zorgde voor haar en verzorgde haar. Hoe zwaar het hem ook viel. Maar, hij was er voor Anne. Samen hebben ze nog het huwelijk van Gert Jan en Steffi mee mogen maken. Daarna ging het slecht met Anne, tot zij in oktober stierf. Voor Gerard was dat zwaar, maar hij wilde toch door. Hij maakte plannen en probeerde de draad weer op te pakken. Maar hij bleef stronteigenwijs. Een griepje, nekte de 55 jarige grote man. Ja, dat klotegriepje heeft de beer van Koblenz omgestoten. Het is niet eerlijk, zo’n lullig griepje. En dan is het voorbij. Gerard is niet meer. Ik hoop mijn vriendschap met Anneke, Gert Jan en Steffi een vervolg te kunnen geven. Een klein beetje die leegte niet te voelen. Die twee kinderen zijn voor mij ook zo belangrijk geworden.

Een boek kan ik over onze dertig jaren schrijven, maar voor niemand anders zou dat verhaal de impact hebben, die het verdiend. Velen hebben hem ervaren als een moeilijke man. Dat was hij, maar zijn andere kant was zo puur, oprecht en deskundig. Eigenlijk is het niet te bevatten. Die grote man was stoer? Nu is hij niet meer.

Ik ben blij het verdriet en verlies met zijn kinderen te mogen bijwonen. Klinkt wat dubbel, maar het is een waardige manier afscheid van hem te nemen. Ja, hier rond ik het af. Afscheid van Gerard... Koblenz is Koblenz niet meer, en die beer.... Die zit niet meer aan de tafel (buiten) te roken... Rust zacht...

De Beer van Koblenz

Deel 1

De beer van Koblenz. Dinsdagmiddag hebben wij afscheid genomen. Een van mijn beide beste vrienden is niet meer. Hij paste niet eens in zijn kist. Een elleboog stak uit en zijn benen waren half opgetrokken. Ja, zelfs dood laat Gerard zich nog gelden.

Begin jaren tachtig... Er was een feest in van Ouds het Raadhuis in Overveen, waar ik destijds op kamers woonde. Drie mensen met witte maskers stonden voor de deur. Vrienden van Marja, ze kwamen voor het feest. Jürgen, Gerard en Anne waren het. Met Gerard (en Anne) kon ik direct vinden. Ze woonden ver weg, in Duitsland, bij Bonn. Niet lang na het feest ging ik, voor het eerst, bij ze langs, in Witterschlick, even buiten Bonn.

Het bleef niet bij die ene keer, bleef bij ze langs komen. Omgekeerd kwamen Gerard en Anne  bij ons, al was dat wel wat minder. Voor mij was ook makkelijker richting Duitsland te gaan.

Die grote man; de Duitse Nederlander, maar zoal hij zichzelf typeerde: een Europeaan.

Een wandelaar, een fietser, milieu fanatiekeling, idealist, pacifist.... Gerard was alles, maar bovenal de psychiatrisch verpleegkundige die overal de boel rustig kreeg. Een over het algemeen een hel rustige man, maar wel een met gezag. Zijn formaat had hij mee, maar ook een bepaalde rust die hij uitstraalde. Rust, maar ook maakte zijn houding dat veel mensen ontzag voor hem hadden.

Voor de buitenwereld was hij regelmatig een moeilijk figuur. Velen namen nimmer de moeite hem echt te leren kennen. Dat kwam omdat hij soms moeilijk te doorgronden was. Geen man met veel vrienden en hij was iemand die de meeste contacten nooit erg lang kon vasthouden. Maar Gerard was een bijzondere man, die klaar voor je stond en eigenlijk heel teder was. Een gouden gozer, met flinke gebruiksaanwijzing. Ruim dertig jaar heb ik het met die gebruiksaanwijzing kunnen doen, en daar ben ik verdomd blij om.

Thuis commandeerde hij: Anne, Kaffee! En later: Anneke (zijn dochter), Koffie! Anne liep, Anneke haalde. Hij kon "commanderen", omdat hij er zoveel liefde tegenover stelde. Hij deed het dwingend, en toch wisten zij die hem kenden dat er geen kwaad in stak.

Hij kreeg kinderen. Eerst Gert Jan en bijna drie jaar later Anneke. Van kleins af aan heb ik ze op zien groeien. Gerard was trots als vader en deed veel met zijn kinderen. Bezorgd, maar ook iemand die de kinderen de ruimte liet zich te ontwikkelen. We namen ze vaak mee met wandelingen, naar het zwembad en met autoritjes, zoals na de val van de muur naar Eisenach. De problemen met de groei van Gert Jan deden hem pijn en Gerard zag het somber in. Maar hij bleef in zijn zoon investeren. Niemand had destijds ooit kunnen vermoeden dat Gert Jan uiteindelijk een top militair werd. Niet qua conditie, en zeker niet omdat Gerard de grootste pacifist was, die ik ooit heb gekend. Desondanks was Gerard reëel en respecteerde de keuze van zijn zoon, en accepteerde het.

Anneke, die haar studie opgaf en fietscourier werd. Dagelijks kwam zij bij haar vader langs. Soms een paar keer. Even buurten. Gerard vond dat geweldig, maar liet haar ook alle vrijheid op eigen benen te staan.

Heel bijzonder was zijn liefde voor Anne. Zelden heb ik zo’n trouw bij iemand gevoeld. Hij was er voor haar en zorgde voor haar. Toen Anne voor het eerst ziek werd (psychische klachten) sprong hij voor haar in de bres. Met eindeloos geduld. Omgekeerd, mocht niemand zich om hem bekommeren. De eerste keer dat hij zwaar depressief werd en opgenomen was, mocht Anne mij niet informeren. Dat zou maar tot last zijn. Nadat ik hoorde van zijn opname ben ik boos geworden, en bij de tweede opname werd ik direct gebeld. Ja, Gerard nam zelf moeizaam contact op, maar was altijd blij wanneer je hem benaderde. Door de jaren heen veranderde dat langzaam en ik heb zelfs een enkele keer een kaartje van hem ontvangen.

Gerard was een sobere man. Het hoefde voor hem allemaal niet uitbundig, noch groots. Eenvoud was troef voor hem. Echt consequent was hij hier ook weer niet mee. Zo was hij een echte Apple freak, kocht de duurste fietsen en rond auto’s hebben we ook wel eens een stevige discussie gevoerd. Maar verder, was hij inderdaad sober en eenvoudig. Een man met duidelijke meningen en politieke opvattingen. Een tijd was hij fanatiek bij de Grünen. Maar Gerard was erg kritisch en het ging weer voorbij. Een tijd heeft hij folders rondgereden, tot ook dat weer genoeg was. Uiteindelijk vond hij zich bij de wereldwinkel in Koblenz. Eigenlijk via Anne, maar hij nam dat over. De laatste jaren heeft hij zich daar fanatiek op gestort en de wereldwinkel ook tot iets moois opgebouwd. Eind 2012 was de opening van het nieuwe pand. En na het overlijden van Anne was hij weer vol energie zijn activiteiten daar weer op te pakken.

Een man met ideeën en wensen. Een man met plannen. Helaas zijn de laatste plannen blijven hangen. Het had juist een nieuwe fiets gekocht. Hij wilde door Duitsland en Nederland gaan fietsen. Afgelopen week zag ik de foto’s uit het Nijmeegs Dagblad; Anne en Gerard op de ligfiets. Een artikel met foto, omdat zij samen vanuit Koblenz waren komen fietsen. Ja, daar was hij dan wel weer trots op. Maar de laatste fiets mag ongebruikt terug naar de dealer. Hij zal niet meer fietsen…

40 euro incasso, voor een tientje?

Dat wij in financieel moeilijke tijden leven is inmiddels wel bekend. Dat rekeningen betaald moeten worden ook. De nieuwe incassowet daarentegen is weer een voorbeeld van onnadenkend Den Haag. Het kabinet, als de beide Kamers, die het goed bedoelen maar tonen weer ver van de wereld te staan.

De nieuwe incassowet kan een duur grapje worden. Om te beginnen de vaststelling van de incassokosten ten bedrage van 40 euro. Een vastgesteld bedrag. Prima, om excessen in de hoogte tegen te gaan. Slecht voor het kleine werk. Rigide voor de vergeetachtigen.

Incassokosten van rond de 100 euro zijn van de baan. Dat is goed, maar daarbij zijn incassokosten van 40 euro bij een incasso van 10 euro natuurlijk ridicuul. Er komt post binnen. Ik leg het op de stapel. Door allerlei omstandigheden vergeet ik in de stapel te kijken. Er ligt een rekening van € 11,75 tussen.  Vervolgens ga ik op vakantie. Exact dan komt de herinnering binnen. Gevolg is dat ik de boot mis en na terugkomst direct € 51,75 mag dokken. Dit is een voorbeeld, maar er zijn meer voorbeelden te benoemen. En vaak zijn het kleine lullige dingen, waardoor je wel eens vergeet te betalen. Niet altijd met even goed excuses, maar het gebeurt. Bij kleine bedragen wordt dit dus een pijnlijke ervaring.

Er zijn ook andere redenen, waardoor een betaling er tussendoor schiet. En vooral bij kleine betalingen wordt dat een duur grapje…

Daarbij geldt dat voorheen bij herinneringen en incasso van gelijksoortige rekeningen van dezelfde debiteur sprake was van een incasso. Nu wordt dit per rekening. Dus, wanneer ik mijn telefoonabonnement, van € 15,00, zes keer niet betaal, gaat mij dit € 240,00 incassokosten opleveren, bij een rekening van totaal 90 euro.

In dit laatste voorbeeld moet er toch een reden zijn van mijn wanbetaling. Daar wordt niet naar gekeken. Ook doordat na een herinnering de incassokosten ingevoerd mogen worden is het voor bedrijven veel interessanter geworden de kleine, vergeten, nota niet al te serieus te nemen. Het wordt zelfs wel iets aantrekkelijker voor ze, te zorgen dat de mensen die nota’s vergeten, dan wel niet voldoen. Dat extra geld is toch mee genomen, en staat echt niet in verhouding tot de werkelijke kosten. Bovendien kan ik in de wet niet vinden dat de schrijver van de nota ook daadwerkelijk een incassobureau moet inhuren. Misschien heel argwanend van mij, maar deze wet roept de gedachte wel degelijk op.

Voorheen kreeg je twee herinneringen en een aanmaning. Pas daarna kwam de incasso. Dan kan je zeggen dat je genoeg gewaarschuwd was en eventueel kon reageren. Nu met een herinnering en direct de incasso wordt dat al een stuk lastiger en is veel klant onvriendelijker. Nee, deze wet is zeer producentvriendelijk… iets te, naar mijn mening.

In de Tweede Kamer zijn inmiddels wel vragen gesteld, maar daar is tot op vandaag nog helemaal niets mee gedaan. Let dus goed op: en betaal kleine rekeningen direct!

O ja, volgens Den Haag zijn er nog te weinig klachten…

Deze wet is voor mij een symbool van de overheidspolitiek. Nieuwe strakke regels en een grote mate van eenzijdigheid. Natuurlijk een manier om effectiever en efficiënter te werken, maar klantvriendelijkheid lijkt geen rol meer te spelen. Nee, dit soort regels maakt dat veel meer geautomatiseerd kan worden en daardoor zijn minder mensen nodig.

Het zelfde zie je bij het UWV en bij de WWB. In beide gevallen moet alles volledige digitaal. Ja, dat is efficiënt. Vergeten wordt: de slechte werking van DigiD, de problemen rond de beveiliging van DigiD, niet goed werkende websites van ondermeer het UWV, websites die niet te bereiken zijn, het feit dat er nog steeds mensen zijn zonder computer, of dergelijke en de groep analfabeten. Die pissen letterlijk naast de pot.

Mijn klacht ten aanzien van de UWV heb ik aan de Nationale Ombudsman en enkele consumentenprogramma’s voorgelegd. De Nationale Ombudsman heeft mij benaderd en aangeven dat het een groot probleem is. De consumentprogramma’s zwijgen in alle stilte. En zwijgend lijden ook vele mensen onder het juk van de wet en regelgeving. Straks vallen er nog meer mensen uit de maatschappij… lastig, want CVZ wil dat soort klachten niet meer vergoeden.

Weet u, dat Nederland in de eerste helft van de 19^e eeuw het armste en achterlijkste land van West Europa was? Dat leer je niet op school. Ja, wel van de Gouden Eeuw en goed tijden. De wet op de remmende voorsprong wordt ook nog wel eens geleerd. Maar nauwelijks in verband gebracht met begin 1800. Het lijkt er na twee eeuwen op, dat Nederland weer dezelfde fout maakt. Een voordeel; relatief hebben wij het tegenwoordig erg goed.

Wederom toon ik hierbij aan dat onze politiek of zwart, of wit denkt. In grijstinten kan de overheid op de een of andere manier niet denken. En dat nu al meer dan een decennium. Dat wordt uit kijken. Voor mij was dat een reden om lid te worden van GroenLinks. Ik zie dat als de partij, die wel in grijstinten kan denken. Alhoewel die tinten de laatste tijd dus wel veel donkerder of lichter zijn geworden. Soms iets te. Of het met rapport van Dijk nu de goede kant op gaat… ik weet het niet. Het is een kritisch rapport, op zich een goed rapport, maar of het de juiste oplossing biedt… Wel ben ik er van overtuigt, dat wanneer GroenLinks de juiste grijstinten weet te vinden, dat zij zeker nog heel veel bestaansrecht heeft. Meer dan wij ons met z’n alle realiseren!

Amputatie...

Ongelofelijk, dat je zo maar een eigen trauma vergeet. Het is mij overkomen. De aanleiding weet ik eigenlijk niet meer, maar opeens stond ik er bij stil. Dit jaar is het alweer 51 jaar geleden.

Een zomerse dag, augustus 1962, stond ik bij de achterburen. Een jongen stond de heg te knippen. Ondanks mijn vijf lentes kon ik flink etterig zijn. Ik mocht die jongen ook niet. Dus liep ik te zeiken, dat hij niet knippen kon. Treiteren blijkbaar, want op een gegeven moment haalde hij (met de heggenschaar) uit. Ik lachte en riep: ha, ha, mis! De jonge werd lijkbleek, terwijl ik daar stom stond te lachen. Dan voelde ik de warmte, een stroperige warme vloeistof. Daarop keek ik naar wat het was en zag een volledig rode hand.

Pijn heb ik niet gevoeld, wel begon het te kloppen. Snel de buurvrouw erbij gehaald, die mijn hand verbond. Eigenwijs als ik toen al was wilde ik met de step (autoped) naar huis, het blok om. Dat mocht niet en door de tuin werd ik naar mijn moeder gesleept. We bezaten net onze Renault Dauphin. Op naar het ziekenhuis in IJmuiden

Niet zo heel veel later kwam de dader, met de achterbuurjongen, hijgend het ziekenhuis binnen. Ze hadden de top gevonden. Helaas, het kon niet meer gerepareerd worden.

De eerste tijd was het best lastig, vooral in de winter. Tjonge, wat kon dat topje tintelen, en het bloedde ook zeer snel. Naar gelang de tijd vorderde zag ik meer en meer de humor van dat stompje in. Ik ging er zelfs mee spelen, alhoewel ik het ook een tijd een beetje verborgen hield. Het klinkt gek, maar deze (kleine) amputatie heeft mij voor een deel gemaakt wie ik nu ben. Alleen, ik realiseer mij dat veel te weinig. Dat blijkt ook wel, want het tiende lustrum is geheel aan mij voorbij gegaan.

Wel sta ik er nu weer eens bij stil. Ja, ik mis een vingertop en feitelijk ben ik dus getraumatiseerd. En toch doet het mij niets meer. Ja, natuurlijk heb ik er ook last van gehad, maar heb er helemaal mee leren leven en heb het helemaal geaccepteerd.

Afgelopen week zag ik beelden uit Mali. Een man was zijn hand afgehakt. Simpelweg omdat hij geen goed Moslim was, in de ogen der fundamentalisten. Het zelfde als ik, maar iets erger. Toch herkende ik mijzelf in die man. Zijn hand is er af, en hij gaat door. Hij past zich aan. Toch heeft hij ook een trauma, zeker groter dan mijn bescheiden trauma. Wat is dat dan, dat hij hier zo stoer en gewoon mee om gaat?

Ik gok er op dat cultuur een belangrijke drijfveer is. In het westen hebben we sowieso al vele hypochonders, die in ieder pijntje de ergste ziektes zien, en iedere klacht het liefste breeduit in de media zien. Pijn en handicap wordt in onze maatschappij als erg gezien. We maken met elkaar de impact groot. Dat kan ik bevestigen. Iedere keer wanneer ik het verhaal van mijn topje vertel reageert men met enige afschuw en bij voorkeur ook enig medelijden. Dat is helemaal niet nodig, want inmiddels ben ik er zelfs wel een beetje trots op. Het is een grappig ding. Ik heb er zelfs mijn eigen geheimpje mee. En verder loop ik er in ieder geval gewoon mee door.

In Nederland hebben wij het altijd en heel snel over trauma’s. Natuurlijk, ons overkomt gedurende het leven soms een hoop ellende. Maar, volgens mij zijn we ook heel sterk om de ellende nog eens flink uit te vergroten. Ik heb iemand ontmoet die een geamputeerd been had. Ook die man zat er niet echt mee, maar de omgeving benaderde hem of hij debiel was. En ook daar heb ik ervaring mee. Geruime tijd heb ik in een rolstoel gezeten. Mijn broer en ik gingen wandelen, en men vroeg dan aan mijn broer of ik een snoepje wilde. Mij direct vragen, was veel te bedreigend en ik was vast niet goed in mijn hoofd. Dat laatste ontken ik verder niet, maar staat tot geen enkele relatie met het feit dat ik destijds in een rolstoel zat.

Of je amputatie nu klein is, of groot… volgens mij maakt het op zich een malle moer uit. Wat uit maakt is hoe je er zelf mee om gaat. En dat maakt voor een deel weer uit hoe beïnvloedbaar je door je omgeving bent. Fysiek zijn er grote verschillen, maar mentaal… in principe hebben we allemaal het zelfde meegemaakt.

Bij mij ging het per ongeluk. Die man in Mali zat in een veel vervelender pakket. Hij wist dat zijn hand er af ging… als een soort executie. Dan kan ik mij goed voorstellen dat je veel meer in de piepzak zit. Bij een ongeluk gaat het vanzelf, bij een operatie ben je van de wereld, maar die man… dat zou ik echt niet mee willen maken.

Vorig jaar hadden wij de Paralympics. Een Nederlandse met twee geamputeerde onderbenen behaalde goud (Marlou van Rhijn). Op blades. Tuurlijk, zij mist haar onderbenen, maar gaat wel door. Eigenlijk niks aan de hand, en inderdaad nu wordt zij vooral om haar sportprestaties geprezen. Zij wordt bijna als normaal beschouwd. Geweldig toch. En bij geen enkel interview heb ik haar horen klagen of zielig horen doen over hoe zij die onderbenen kwijt is geraakt. Een echt, zij heeft vast een periode doorgemaakt, die geen pretje was. Maar ze ging door.

Bekend is dat oudere mensen vaak meer in het verleden leven, en oude trauma’s weer boven komen. De oorlog is daar een goed voorbeeld van. Ik hoop niet dat, wanneer ik echt oud ben, opeens zielig ga doen over mijn topje, en hoe die er af is gegaan. Alsjeblieft… ik moet daar niet aan denken.

Waarom sta ik er nu dan toch zo uitgebreid bij stil? Eigenlijk is dat heel logisch. Door het toeval dat ik er aan dacht moest ik denken aan alle klaagzang in ons Nederland. Hoe slecht we het wel niet hebben, onze grote werkloosheid, dalende huizenprijzen en al wat niet meer. Ja, het is jammer, maar we maken er zo’n drama van. Nederlanders kunnen maar erg slecht relativeren. We hebben het goed, en er gaan dingen niet juist. In mijn vorige blog schrijf ik daar nog over, maar aan de andere kant haal ik er ook mijn schouders over op. Ja, hoe slecht wij het hier hebben, we hebben het hier verdomd goed. Natuurlijk gaan er dingen niet goed en lopen zaken verkeerd. Daar mag best over gepraat worden, maar dat geklaag… Nee, relativeer een beetje en laten we gewoon lekker positief naar de dingen kijken. Het maakt het leven een stuk mooier.

Omvallen en bijleggen

Exact weet ik het niet, maar zo'n beetje van iedere miljard die de overheid uitgeeft draag ik tegen de 800 bij. Waarom deze berekening? Gewoon uit nieuwsgierigheid, nu de SNS bank om dreigt te donderen. En als de burger bij moet dragen wil ik enige indruk hebben wat mij dat dan kost.

De bankencrisis, bezuinigingen, we voelen het allemaal in onze knip. Er komt minder binnen, en alles gaat er sneller uit. Ja, mijn werkloosheid speelt natuurlijk ook parten. Eigenlijk durf ik te stellen dat ik mijn werkloosheid heb te danken aan falend overheidsbeleid. We moeten de eindjes aan elkaar knopen. Natuurlijk moet de overheid bezuinigen, maar nu ik het zo hard in mijn portemonnee voel ben ik van mening nu ook wel eens een reactie te mogen geven. Een antwoord niet, want dat is te ingewikkeld.

Kijk, er is al heel wat extra geld naar Griekenland gegaan... Mijn fictieve bijdrage daarin komt misschien wel neer op een paar duizend euro. Mooi geld, wat ik misschien zelf in die economie had kunnen pompen en er een vakantie aan over houden. Nu heb ik wel bij gedragen aan Griekenland, maar ik kon niet op vakantie. In feite ook weer niet bevorderlijk voor onze eigen economie, zeg ik als leek.

Aan de bankencrisis heb ik inmiddels vele duizenden euro's gestoken. Maar toen ik de Rabobank vroeg of ik even drie maanden geen rente hoefde te betalen gingen de luiken bijna letterlijk op slot. Nu is de RABO niet in problemen geweest, maar andere banken wel, en zij houden er dezelfde attitude op na. Met mijn schamele centen help ik die klote banken, maar zij doen er echt geen donder voor terug. Ja, ze spelen met je geld, en enkelen profiteren daar van.

Dat gevoel speelt bij veel mensen, echt niet alleen bij mij. Dat is ook waar de overheid, mijns inziens, nu net even te gemakkelijk overheen dendert, met haar bezuinigingen. Wij, het gewone volk, begrijpen het niet. En als je het concreet naar je eigen geldbuidel vertaalt heb je al vele duizenden euro's betaald aan grote banken en het redden van landen. Dan wil je wel eens iets terug zien.

Logisch dat de PVV en SP aangeven uit Europa te willen stappen, althans de Europese Monetaire Unie. Maar, volgens mij zitten zij er wel flink naast. Want, ik denk dat wij inderdaad Griekenland financieel moeten helpen. Omdat het wel ons geld is; wel met hele strakke regels.

Dat sommige banken niet om mogen vallen... Ja, daar kan ik in komen. Ik begrijp dat ik daar aan moet bijdragen. Alhoewel... Ik krijg er verder helemaal niks voor terug. Niets wat ik begrijp tenminste. En wordt er wel goed gekeken naar de aanstichters van alle ellende? Worden die aangepakt? Ik betwijfel dat. In ieder geval zwaar onvoldoende. Laat zo’n bankdirecteur maar eens flink in het stof bijten en zet hem een jaartje op bijstandsniveau… in plaats van een gouden handruk.

Afgelopen week zag ik een stukje op televisie over familiebedrijven. Zij doen het met eigen vermogen en lopen daardoor minder risico's. De snelle jongens spelen niet met hun eigen geld, graaien flink en spelen nogal eens forse blufpoker. Ach, het is toch hun geld niet. En gaat het misschien wel verkeerd, maar meestal weten zij dan toch nog wel een (flinke) bonus te scoren. En lukt de bonus niet, wel dan is er nog niets verloren.

Het gevoel van onrecht groeit. Heel begrijpelijk... Moeilijk uit te leggen. Naar Brunei verhuizen is iets te hoog gegrepen. We moeten het er dus mee doen. Maar het gevoel alleen maar te moeten inleveren is nooit goed, zeker niet wanneer je het niet meer begrijpt. Dat signaal moet onze politiek toch eens beter oppakken en een gebaar maken. Misschien de drie procent toch iets los laten... Of toch meer bezuinigen op waar de individu wat minder in de eigen knip voelt. Den Haag, sta op en durf dat stapje te maken... Dan hoeft Nederland niet helemaal om te vallen! Voor de eenvoudige leek lijkt het er stevig op, dat Nederland de verkeerde kant op gaat, dat wij teveel “gepakt” worden, achterblijven bij de ons omringende landen en het alleen maar slechter wordt. Okay, we hebben het relatief wel heel erg goed, maar op zo’n wijze terug vallen past niet in onze huidige staat van ontwikkeling. Dat geeft brokken. Iets wat helemaal niet nodig is, wanneer wij onze mentaliteit maar eens aanpassen, net als dat de politiek dit maar eens moet doen.

Sluit de GGZ maar

Rond 1978 heeft Italië al haar GGZ instellingen gesloten. De psychiatrie bestond er niet meer en moest in eigen kring worden opgelost. Veel is er over de Italiaanse psychiatrie van vandaag eigenlijk niet bekend. Dat de algehele sluiting (en ontkenning) van destijds niet werkte is duidelijk.

Het CVZ (College voor Zorgverzekeringen) wil nu een aantal psychiatrische, en psychische aandoeningen uit de verzekering schrappen, of alleen als aanvullende verzekering overeind houden. Wel, zoals de voorstellen er van het CVZ liggen kan je net zo goed de hele GGZ sluiten. Net als in Italië... net als 35 jaar geleden. Hoe dom kan je zijn, of regeert alleen het financieel denken? Een beetje humaan denken lijkt hier immers ver te zoeken.

Vroeger werden de gekken weggehouden en later weggestopt. Zo rond de late jaren zestig kwam er een voorzichtige kentering en ging men anders kijken, en om, met psychische stoornissen. Misschien zijn we daarin wat doorgeschoten, maar nu lijkt alles weer door te schieten, wanneer je kijkt naar het CVZ. De gek moet weer verstopt worden, weggehouden uit de maatschappij. Vreemd daar bijna al het (veelal gedecentraliseerde) overheidsbeleid er op gericht is de individu juist zo veel als mogelijk te laten participeren in de maatschappij.

Weten wij niet meer wat we willen, of zijn wij inderdaad zo ver dat geld het instrument is om onze waarden en normen te bepalen? Volgens mij hebben we het nooit geweten, en daarom mag het geld nu de leading lady zijn...

Natuurlijk heb ik daar moeite mee. Niet omdat ik dertig jaar in de GGZ heb gewerkt, maar wel omdat ik al die jaren heb gewerkt in de arbeidstherapie en dagbesteding. Dat laatste is de goedkoopste vorm van zorg, maar al jaren ligt de dagbesteding onder vuur. De basis: financieel... Bezuinigingen. In al die jaren heb ik nog nooit mee gemaakt dat er een degelijk onderzoek is geweest naar het effect en belang van dagbesteding en activering. Dat ligt aan de sector zelf, maar ook in de breedte is dit een gebrek. Een onderdeel daarvan betreft de politiek. Iedere keer volgen zij de aanbevelingen van zogeheten deskundigen. Basis van onderzoek om tot besluitvorming te komen ontbreekt. Ergens begin 2000 is het laatste onderzoek gedaan, op dit gebied. Ook nog een onderzoek van andere strekking en uitgevoerd door het Trimbos Instituut.

Knap dat het CVZ uit gaat van de scheiding van lichaam en geest. Een nieuwe visie en dus ontkennen maar. Toch is deze visie (en uitspraak) van het CVZ maar een kleine illustratie over hoe wij tegen het (geestelijk) welzijn van onze medemens aankijken. Op veel terreinen wordt de psychiatrie bediscussieerd. Niet geheel onterecht, omdat de GGZ ook een sector is waar relatief veel plaats is voor modeziekten. Ja, ADHD, is voor een deel een modeziekte. Niet omdat ik ADHD ontken, maar omdat vele artsen deze ziekte zo hebben kunnen interpreteren dat bijna ieder druk kind deze diagnose kan krijgen. Dat is er mis in de GGZ.

Inmiddels komen de reacties uit het werkveld en cliëntenverenigingen. Felle reacties, en terecht. De voorstellen van het CVZ gaan te ver, maar leveren ook geen bijdrage om op constructieve wijze kritisch naar de sector te kijken. Net wat ik hier boven aangeef, ontbreekt. En de reacties geven ook die richting niet in. Nee, want men is boos en reageert op de voorstellen, en niet op eventuele verbeteringen. Dat wordt ook niet uitgelokt. In die zin wel slim van het CVZ, want de feitelijke discussie ga je uit de weg. Laten we daar eens met z’n allen boven gaan staan en de wind uit de zeilen van het CVZ nemen.

Laten wij de psychische problemen en psychische ziekten serieus nemen, en kritisch zijn met diagnosticeren.  Stoppen met het kort door de bocht denken, linksom als rechtsom. Dan zal het CVZ ook vast niet meer met die waanzinnige voorstellen komen en mag de GGZ open blijven......

Genaaid

Lance Amstrong was de laatste dagen in het nieuws. Jaren lang heeft hij de wereld genaaid, en nu bekend hij. Ik vond het toch al een lul en heb hem nooit vertrouwd, en het doet mij niets. Een orthopedagoog uit Haarlem is (weer) opgepakt. Nu voel ik mij wel zelf genaaid.

Cees van D., zoals in de media wordt aangegeven, is iemand die ik redelijk goed ken, maar zoal inmiddels blijkt niet goed genoeg. Van D. is opgepakt wegens kindermisbruik. Dat op zich is al een delict wat ik sterk veroordeel. Het feit dat ik van D. gekend heb (hier praat ik toch liever in het verleden) doet mij toch iets. Door zijn daden voel ik mij genaaid. Om te beginnen voel ik mij verraden door de strekking van het misdrijf. Wanneer van D. was opgepakt voor inbraak, een overval, of misschien zelfs moord, had het mij persoonlijk minder gedaan. Niet dat een dergelijk misdrijf minder erg is, maar het is anders. Vooral de impact is anders mijn samenwerking met Cees was gebaseerd op een gedeelde overtuiging (politiek) en integriteit. Dat laatste is grondig onderuit gehaald. Je hebt samen gewerkt op basis van vertrouwen, en juist dat is fors geschaad. Ook speelt dat je bij jezelf na gaat of er signalen waren, en waarom ik daar dan nooit op gereageerd heb. Simpel, vanuit een zekere naïviteit en goed vertrouwen. En dan achteraf voel ik mij stom, want misschien waren er wel signalen. Een paar keer moest ik iets afleveren. De man van Cees deed dan open, want Cees was bezig met een behandeling. Zo weet ik ook dat de deur van de praktijk op slot was. Ja, dat vond ik vreemd, maar uit goed vertrouwen zoek je er verder niets achter. Die optelsom der dingen maakt dat ik misschien dat gevoel heb ontzettend genaaid te zijn. 

Overigens vraag ik mij openlijk af waarom de man van Cees blijkbaar nooit iets heeft gemerkt of iets van dien orde. Vreemd dat hij de afgesloten deur altijd heeft geaccepteerd. 

Van Hans P. was geen enkele foto via het
internet te achterhalen... verdwenen man dus...

Misschien voel ik mij genaaid doordat ik eerder iets dergelijks voor handen hem gehad. In de jaren tachtig en negentig. Toen was mijn gevoel vele malen sterker. Het betreft eveneens een delict in Haarlem. Onderwijzer Hans P. heeft zich langdurig en aan meerdere jongens (leerlingen) vergrepen. Vanuit de amateur film wereld had ik vrij veel contact met P. Zeer regelmatig kwam ik bij hem over de vloer, jaren aaneen. Er waren wel eens leerlingen, die hij extra les gaf, of die ook betrokken werden bij het filmen. De jongens tekenden, of kleurden in. Een van de jongens deed ook nog wat extra klusjes. Hij was er vaak en ik heb die jongen regelmatig naar huis gebracht, omdat hij in het blok achter mij woonde.

En nooit is er bij mij een lichtje gaan branden. Ik zocht er niets achter en kreeg blijkbaar ook geen signalen binnen. Dat heb ik mijzelf later eigenlijk niet vergeven. Mijn naïviteit is laakbaar. Toen ik hoorde dat Hans opgepakt was kon ik het niet geloven. Snel daarna kwam hij vrij. Ik heb hem er op de man af naar gevraagd en meneer ontkende volledig. Kort daarna werd hij weer opgepakt en uit Haarlem verbannen. Hans is later schuldig bevonden aan een reeks van misbruik delicten. Maar zelf voelde ik mij vies en verloochend. Niets gezien en voor mijn gevoel er zelfs aan meegewerkt. Eigenlijk was dat voor mij een klote periode. Dat klinkt misschien vreemd, maar dat was wel mijn gevoel. Heel flink genaaid voelde ik mij. Ik was alleen maar bezig met animatiefilms en de periodiek, waar ik in schreef en in de redactie zat. Te stom verder te kijken....

 

Enkele jaren geleden heeft iemand mij beticht van kindermisbruik. Vanuit een heel ander perspectief, maar openlijk vertelde hij dat ik kinderen misbruikte. Zonder enig bewijs, ja, zelfs zonder enige aanwijzing. Ik heb hier een melding van gedaan, bij de politie. De beschuldiging kwam heel hard aan, juist ook door mijn eerdere ervaring met Hans. En mijn walging dat mannen (meestal zijn het mannen). Hun begeerten niet kunnen beheersen. De aanleiding nu was dat ik een keer op een feestje wat zat te pochen met een vriend over "het doen" met jonge meisjes. En jong, in dat dronkemansgelach betrof dan de jongvolwassen vrouw van rond de 18. Ik geloof dat iedere man daar wel eens bij stil staat. Maar er is verdomme wel een verschil tussen fantasie en realiteit, om het zo maar eens te benoemen. Wanneer wij aan alles waar wij aan denken uitvoeren... nou verberg je dan maar, want dat wordt de wereld helemaal een misdadige heilstaat. Nee, fantasie is iets waar je zelfs vaak niet eens invloed op hebt. Gedrag wel. Je blijft met je poten van kinderen af. Maar in feite pleeg je niet alleen een delict naar de directe slachtoffertjes, maar is er ook een indirect delict naar de omgeving. Zo voel ik het tenminste en dat is heel vervelend (zachtjes uitgedrukt). 

Ik hoop dat Cees van D. een hele flinke douw krijgt. Lance Amstrong mag van mij ook een flinke douw krijgen. Laat hem maar betalen en laat die man verder in zijn sop gaar koken. Hij interesseert mij geen bal. Nee, verhalen als van Cees, die zijn erg. Dat is verschrikkelijk. Mocht ik ooit nog eens met iemand in contact komen, die zich aan dit soort delicten schuldig maakt hoop ik niet langer zo naïef te zijn dat ik niets signaleer. Dat ik in staat ben het te zien en direct in te grijpen. Maar bovenal hoop ik nooit meer met dit soort mensen in contact te komen...... 

=

Guns'n Roses

In Amerika zijn net zoveel wapens in omloop, als het aantal inwoners. Het aantal dodelijke slachtoffers ligt percentueel een stuk hoger, dan in een land als Nederland. Een verbod op wapens zit er niet in. Als pacifist gaat dit mijn pet ver te boven.

Op zich heb ik al een hoge pet op van Barak Obama, maar zijn strijd tegen wapens vind ik moedig en sterk. Dat hij voor inperking, en niet voor een verbod is, is voor mij persoonlijk te weinig, maar vanuit Amerikaans perspectief begrijp ik het. Ik begrijp alleen de Amerikaan niet.

Dat je een (militair) wapen kan kopen, waarbij je op 2800 meter iemand door z'n kop kan schieten heeft niets meer re maken met jacht of verdediging. Dat je twintig, of meer, schoten achter elkaar kan lossen heeft evenmin te maken met jacht, of verdediging. Heel erg goed dat Obama daar paal en perk aan wil stellen. Ook goed de verkoop meer te reguleren en beter te kijken wie een wapen aanschaft.

De Amerikaanse gedachte kan ik niet volgen. Het recht op verdediging gaat daar dus boven het beveiligen van mensen. Een kip en ei verhaal. Al 200 jaar denken Amerikanen zo... Helaas verander je dat niet zo maar. Los daarvan speelt een ander aspect een grote rol, waardoor wapens deel uit blijven maken van het Amerikaanse leven. Ik heb het hier over de wapenlobby. Deze is groot en er gaat heel erg veel geld in om. Zo veel geld betekent zo veel belang. Geld is hier helaas weer de drijfveer om slechte zaken goed te spreken. Het is verschrikkelijk, maar de harde realiteit. Wanneer je geen alternatief hebt voor die wapenindustrie zal je de markt moeilijk aan kunnen pakken.

Wanneer ik 's nachts wel eens op zit kijk ik wel eens naar Discovery Channel. Daar zie ik soms een serie over het maken van wapens. Speciale wapens, regelmatig voor duizenden dollars. Speciaal gemaakt. Een eerlijke handel, maar het zou verboden moeten worden. Het voedt het gedrag, en het gedrag voedt weer de handel. Een patroon wat je op de een of andere manier moet doorbreken. Hoe? Een goede vraag. De NRA (National Riffle Association) heeft daar geen boodschap aan en voedt het " negatieve" gedrag. Daarbij gaan ze onder de gordel en laagvloers; waarom de kinderen van Obama wel beveiligen (met bewapende mensen) en gewone kinderen niet? Ach, waarom mag de politie wel te hard rijden en jij niet? Dat is van dezelfde orde van grootte. En dan ook nog eens Obama uitmaken voor dictator... Dan ga je heel ver en diep om je gelijk te halen. Eigenlijk moet de NRA met dergelijke uitspraken en vergelijkingen wel door hebben dat ze feitelijk echt naast de pot pissen en het bij het verkeerde eind hebben.

Maar een Amerikaan die gelooft in het wapenbezit, en gelooft dat een wapen goed is voor het waarborgen van veiligheid, vrede en recht is voor mij dus een hele domme Amerikaan. Heel veel Amerikanen zijn dom. Dom en erg kortzichtig. Je dwingt deze zaken niet af met wapens. Absoluut niet, en als je zo denkt ben je niet helder van geest. Wanneer je ontkent dat zo veel wapens leiden tot meer excessen ben je niet alleen dom, maar heb je ook een enorm bord voor je kop. Amerikanen zijn vreselijke wezens, op enkele uitzonderingen na. Ja, niet veel, maar enkelen... Het is triest. Het is een triest volk. De wereld is Amerika... Ik hoop van harte dat de zet van Obama de start is naar een ander Amerika. Ik hoop het, maar mijn geloof hierin laat mij in de steek.

hobby? Jacht?...

Een wapen hoort niet in het bezit te zijn van een particulier. Wanneer je wapens voor hobby of jacht toch toe wil staan, mag je ze nooit thuis bewaren, maar op een veilige plek. En wapen en munitie gescheiden.

Ik vrees dat ik met deze blog geen reet bereik. Toch wil ik van mij laten horen en mijn visie weergeven. Ergens blijf ik idealist. Misschien verandert de Amerikaan. Misschien is het mogelijk dat de wind daar anders gaat waaien. Nu wil ik absoluut niet naar dat land, omdat ik zo veel moeite met het volk heb. Wellicht veranderd het ooit. Misschien mag ik het mee maken en kan ik genieten van al het moois wat het land ook te bieden heeft. Who the hell knows!