Genaaid

Lance Amstrong was de laatste dagen in het nieuws. Jaren lang heeft hij de wereld genaaid, en nu bekend hij. Ik vond het toch al een lul en heb hem nooit vertrouwd, en het doet mij niets. Een orthopedagoog uit Haarlem is (weer) opgepakt. Nu voel ik mij wel zelf genaaid.

Cees van D., zoals in de media wordt aangegeven, is iemand die ik redelijk goed ken, maar zoal inmiddels blijkt niet goed genoeg. Van D. is opgepakt wegens kindermisbruik. Dat op zich is al een delict wat ik sterk veroordeel. Het feit dat ik van D. gekend heb (hier praat ik toch liever in het verleden) doet mij toch iets. Door zijn daden voel ik mij genaaid. Om te beginnen voel ik mij verraden door de strekking van het misdrijf. Wanneer van D. was opgepakt voor inbraak, een overval, of misschien zelfs moord, had het mij persoonlijk minder gedaan. Niet dat een dergelijk misdrijf minder erg is, maar het is anders. Vooral de impact is anders mijn samenwerking met Cees was gebaseerd op een gedeelde overtuiging (politiek) en integriteit. Dat laatste is grondig onderuit gehaald. Je hebt samen gewerkt op basis van vertrouwen, en juist dat is fors geschaad. Ook speelt dat je bij jezelf na gaat of er signalen waren, en waarom ik daar dan nooit op gereageerd heb. Simpel, vanuit een zekere naïviteit en goed vertrouwen. En dan achteraf voel ik mij stom, want misschien waren er wel signalen. Een paar keer moest ik iets afleveren. De man van Cees deed dan open, want Cees was bezig met een behandeling. Zo weet ik ook dat de deur van de praktijk op slot was. Ja, dat vond ik vreemd, maar uit goed vertrouwen zoek je er verder niets achter. Die optelsom der dingen maakt dat ik misschien dat gevoel heb ontzettend genaaid te zijn. 

Overigens vraag ik mij openlijk af waarom de man van Cees blijkbaar nooit iets heeft gemerkt of iets van dien orde. Vreemd dat hij de afgesloten deur altijd heeft geaccepteerd. 

Van Hans P. was geen enkele foto via het
internet te achterhalen... verdwenen man dus...

Misschien voel ik mij genaaid doordat ik eerder iets dergelijks voor handen hem gehad. In de jaren tachtig en negentig. Toen was mijn gevoel vele malen sterker. Het betreft eveneens een delict in Haarlem. Onderwijzer Hans P. heeft zich langdurig en aan meerdere jongens (leerlingen) vergrepen. Vanuit de amateur film wereld had ik vrij veel contact met P. Zeer regelmatig kwam ik bij hem over de vloer, jaren aaneen. Er waren wel eens leerlingen, die hij extra les gaf, of die ook betrokken werden bij het filmen. De jongens tekenden, of kleurden in. Een van de jongens deed ook nog wat extra klusjes. Hij was er vaak en ik heb die jongen regelmatig naar huis gebracht, omdat hij in het blok achter mij woonde.

En nooit is er bij mij een lichtje gaan branden. Ik zocht er niets achter en kreeg blijkbaar ook geen signalen binnen. Dat heb ik mijzelf later eigenlijk niet vergeven. Mijn naïviteit is laakbaar. Toen ik hoorde dat Hans opgepakt was kon ik het niet geloven. Snel daarna kwam hij vrij. Ik heb hem er op de man af naar gevraagd en meneer ontkende volledig. Kort daarna werd hij weer opgepakt en uit Haarlem verbannen. Hans is later schuldig bevonden aan een reeks van misbruik delicten. Maar zelf voelde ik mij vies en verloochend. Niets gezien en voor mijn gevoel er zelfs aan meegewerkt. Eigenlijk was dat voor mij een klote periode. Dat klinkt misschien vreemd, maar dat was wel mijn gevoel. Heel flink genaaid voelde ik mij. Ik was alleen maar bezig met animatiefilms en de periodiek, waar ik in schreef en in de redactie zat. Te stom verder te kijken....

 

Enkele jaren geleden heeft iemand mij beticht van kindermisbruik. Vanuit een heel ander perspectief, maar openlijk vertelde hij dat ik kinderen misbruikte. Zonder enig bewijs, ja, zelfs zonder enige aanwijzing. Ik heb hier een melding van gedaan, bij de politie. De beschuldiging kwam heel hard aan, juist ook door mijn eerdere ervaring met Hans. En mijn walging dat mannen (meestal zijn het mannen). Hun begeerten niet kunnen beheersen. De aanleiding nu was dat ik een keer op een feestje wat zat te pochen met een vriend over "het doen" met jonge meisjes. En jong, in dat dronkemansgelach betrof dan de jongvolwassen vrouw van rond de 18. Ik geloof dat iedere man daar wel eens bij stil staat. Maar er is verdomme wel een verschil tussen fantasie en realiteit, om het zo maar eens te benoemen. Wanneer wij aan alles waar wij aan denken uitvoeren... nou verberg je dan maar, want dat wordt de wereld helemaal een misdadige heilstaat. Nee, fantasie is iets waar je zelfs vaak niet eens invloed op hebt. Gedrag wel. Je blijft met je poten van kinderen af. Maar in feite pleeg je niet alleen een delict naar de directe slachtoffertjes, maar is er ook een indirect delict naar de omgeving. Zo voel ik het tenminste en dat is heel vervelend (zachtjes uitgedrukt). 

Ik hoop dat Cees van D. een hele flinke douw krijgt. Lance Amstrong mag van mij ook een flinke douw krijgen. Laat hem maar betalen en laat die man verder in zijn sop gaar koken. Hij interesseert mij geen bal. Nee, verhalen als van Cees, die zijn erg. Dat is verschrikkelijk. Mocht ik ooit nog eens met iemand in contact komen, die zich aan dit soort delicten schuldig maakt hoop ik niet langer zo naïef te zijn dat ik niets signaleer. Dat ik in staat ben het te zien en direct in te grijpen. Maar bovenal hoop ik nooit meer met dit soort mensen in contact te komen...... 

=

De autistische Raad

Op zich is de wekelijkse column van Bart Boele (IJmuider Courant) geen column waar je op moet reageren. Zoals gezegd is het een column en Boele is bepaald niet de beste journalist, waarbij hij een ster is de werkelijkheid een wel zeer eigen slinger te geven.

Geheel negeren is ook niet altijd de juiste remedie, zoals je ook Wilders niet altijd moet negeren. Nee, een enkele keer mag het tot onderwerp van reactie leiden. Zo ook nu, dat Boele de raad, en met name het Presidium, bombardeert tot een stelletje autisten. 

Duidelijk is waar zijn inspiratiebron vandaan komt. Het betreft een lid van het Presidium, die zelf de betreffende discussies en afspraken niet aanwezig was, of pas halverwege de vergadering binnen stormde. Enige onbetrouwbaarheid is hiermee al vastgesteld. Wanneer je daarbij meeneemt dat dit raadslid ook nog behoorlijk gefrustreerd is, alsmede duidelijk op oorlogspad bepaalde politieke collega's onderuit te halen, dan is de informatiebasis duidelijk. De vriendschap tussen dit raadslid en Boele heeft dan ook veel weg van een boevenbende zoals je deze in tekenstrips tegen komt. Samen zijn zij een aardige karikatuur van zichzelf. Alleen beheerst de een de lokale media en de ander heeft politieke invloed. Dat maakt de zaak wel kwalijk.

Het spreekverbod in de wijkplatforms... Ja, dit platform is vooral opgezet om inwoners een platform te bieden. Het is goed wanneer politici aanwezig zijn. Maar ze dienen hun rol te kennen. Die is dat je gast bent van de burgers. Heel correct om op een platform geen politiek inhoudelijke standpunten te verkondigen, noch hier jezelf neer te zetten als propaganda orgaan. Nee, het gaat om het oppikken van signalen en geven van uitleg en toelichting. Daar hadden sommige raadsleden grote moeite mee, plus dat de aanwezigheid van raadsleden nog wel eens leidde tot een dependance van de raadsvergadering. Dan ga je je doel voorbij. En dat heeft het Presidium goed opgepakt. Dat is dus ook heel wat anders dan een spreekverbod. Het is een oproep integer te zijn, en bewust van je rol. Wanneer Boele dat autisme noemt begrijpt hij de politiek na al die aren voor nog geen bal.... En ben ik blij dat hij in iedere geval geen politicus is.

Een zelfde verwrongen weergave geeft Boele over de spelregels rond communicatie tijdens de raadsvergadering. Nu verwacht ik dat Boele aan geen enkele teamsport mee zal doen, omdat hij zich überhaupt niet aan spelregels kan houden. Natuurlijk mogen wij gebruik maken van de moderne communicatiemiddelen, tijdens de raadsvergadering. Alleen hier werd op een bepaalde wijze getwitterd, die bepaald niet netjes is en je van een volksvertegenwoordiger mag verwachten zorgvuldig met materie om te gaan. Dus, ja er mag zeker gecommuniceerd worden en we willen echt niet terug naar de rennende bodes die de briefjes van fractie naar fractie brengen. De andere kant is dat twitteren tijdens een vergadering publiekelijk de schijn op wekt dat raadsleden niet op zitten te letten. Wanneer de camera laat zien dat een raadslid met een mobieltje in de hand naar het scherm zit te lachen is dat geen goed beeld. Ook commentaren vanuit de raadszaal naar buiten is geen goede, vooral wanneer je de inhoud van enkele van die tweets kent. Dus ook hier ben ik van mening dat het Presidium haar verantwoordelijkheid op correcte wijze heeft genomen. Zelf noem ik dat integriteit. Nu moet Boele blijkbaar telkens Wickipedia er bij halen om betekenissen op te zoeken, maar je moet wel kunnen zoeken. In dit geval had hij beter eens onder integriteit kunnen zoeken. Maar ja, wanneer je zelf een probleem hebt ga je uit van je eigen referentiekader. Daarom waarschijnlijk dat hij bij autisme uit is gekomen. Misschien wilde hij eigenlijk weten of hij zelf aan autisme leidt. Wel da antwoord heeft hij wellicht in zijn eigen column gegeven. Het lastige bij autisten is dat zij dat bij zichzelf, juist door hun stoornis, niet altijd  onderkennen dat het op henzelf van toepassing is. Ik heb wel met Boele te doen... Ik hoop op beterschap, maar ik weet dat ik vaak veel te goedgelovig ben.......

Renovatie

Het heeft nu zelfs de krant gehaald! Lokale ondernemers moeten voorrang krijgen bij de renovatie van het stadhuis van Velsen. Het MKB heeft zich er inmiddels ook mee bemoeid, maar hier zit wel een verhaaltje achter.

Ene meneer P. heeft een mail gestuurd naar een wethouder. P. is een lokale ondernemer. P. wilde graag de renovatie van het stadhuis doen. De mail aan de wethouder had P. ook aan een politiek vriendinnetje gestuurd. Dit vriendinnetje heeft de mail naar raadsleden verspreid. Een van de raadsleden (ja, dat was ik) heeft aangegeven dat het niet integer is om te regeren op een mail die niet aan hem verzonden was, maar alleen aan derden.

Hier volgde een correctie op. Terecht. Alleen is meneer P. er niet echt blij mee en is naar het MKB gestapt. En ja, het MKB pakt de handschoen op en geeft nu de boodschap van P. door: de renovatie moet aanbesteed worden aan een lokaal bedrijf!

Hier is iets aan de hand. In mijn ogen wordt enige integriteit geschonden ten gunste van lokale belangen. Er wordt voor bedrijven gelobbyd door politici. Dat riekt bijna naar corruptie, al is dit het natuurlijk (nog) niet.

Als GroenLinkser sta ik op zich achter de oproep van het MKB te kijken of een lokaal (of regionaal) bedrijf de renovatie van ons stadhuis op zich kan nemen. Maar, het moet wel reëel zijn. Met andere woorden, bij gelijke geschiktheid graag een lokaal bedrijf. Nu wordt er wat gemanipuleerd, zonder te kijken naar een aantal andere aspecten. Ga je hier op in wordt dit (in mijn ogen) een staaltje van positieve discriminatie, wat ik zelf als zeer negatief beschouw. Dat moeten we dus maar niet doen.

Ik heb liever geen slechte renovatie door een lokale ondernemer, maar heb wel graag een goede renovatie door een ondernemer die het aan kan, al komt ie van wat verder weg.

Kwaliteitseisen. Dat is voor mij de essentie. Wanneer binnen de regio geen bedrijven zijn die voldoen aan de kwaliteitseisen van de renovatie houdt het op. In die zin wil ik bij deze zeer graag een lans breken voor de betreffende wethouder. Naar mijn oordeel heeft hij keurig gehandeld en neemt hij een wijs besluit.

Het grootste gevaar is echter dat politici zich inlaten met dergelijke manipulaties. Als politicus kan je het niet maken om voor een specifiek bedrijf in de bres te springen. Op dat moment ben je niet goed bezig. Of het nu je tennismaatje is, of iemand waar je samen mee biljart, dan wel een familielid, als politicus mag je geen aanbevelingen doen op dit vlak. Zeker niet, wanneer er blijkt dat er sprake is van onderlinge banden, op welk vlak dan ook. Dit was voor mij de eerste confrontatie met een dergelijk doorzichtig optreden van een politicus binnen mijn gemeentelijke politieke ervaring. Ik mag hopen ook voor het laatst.