gun fun....

Een videoscherm met een oorlogssituatie. Achter een bedieningsapparaat zit een jongen, de duim op de knop. Hij schiet. Al heel veel doden. Ja, hij gaat winnen, nieuwe records breken... De virtuele wereld haalt instincten van de primaat naar boven.



In mijn jeugd speelden we ook de held. Met veelal zelfgemaakte houten geweren en zelf gecreëerde geluiden. Later plastic pistolen. Als achtjarig jochie heb ik daar ook aan mee gedaan. Wist ik veel wat "dood" was... En toch had ik al heel snel een aversie tegen dit soort spelen.



Ieder mens (iedere man misschien) heeft een periode in zijn/haar leven dat we bezig zijn met macht en geweld. Een "normaal" mens groeit daar over heen... Groeide moet hier wellicht gesteld worden. Met de huidige mogelijkheden houdt de virtuele wereld de individuele agressie aardig hoog in het vaandel.

Een soortement van inleiding naar aanleiding van het bloedbad in Las Vegas. Zestig doden en honderden gewonden. Een of andere idioot heeft een dozijn wapens leeg geschoten op een horde feestende en muziek liefhebbende mensen. Het lijkt zeer doordacht allemaal; het aantal wapens en munitie, de kamer, het geld aan zijn Filipijnse vriendin, de timing,... Noem maar op. Hier kan geen sprake zijn van een spontane ingeving of psychose. Zeer betekenend en goed voorbereid.

Een gepensioneerde man, waarvan niemand ooit verwachtte dat hij zo iets zou doen. Een man met een blanco blazoen. Zelfs geen boete. Zijn broer uit zich hopeloos in het onbegrip. Niemand die er (nu) iets van begrijpt. Hoe nodeloos het ook moge over komen, er zijn wel weer veel doden en gewonden.



Toch is hier meer aan de hand. Per dag sterven in de USA ongeveer 92 mensen door wapengeweld. Sinds de jaren zeventig zijn er op deze wijze meer Amerikanen overleden, dan zij in al hun oorlogen (vanaf WO 2) hebben verloren. Wereldwijd gezien zijn de aantallen buiten iedere proportie. Meer dan 1/5 van alle particuliere wapens bevind zich in Amerika. Het aantal doden is naverwant.

In een interview (enige tijd geleden) gaf een wapenliefhebber, bij een schietbaan, aan dat het allemaal zo'n vaart niet loopt. Wanneer je de intentie hebt te doden kan je dat ook met een auto doen... Sorry, maar zelfs dan kan ik geen vijftig man dood rijden en nog eens honderden verwonden. Nee, het particuliere wapenbezit is en blijft een probleem in de USA. Maar het ergste is hoe de meerderheid van de Amerikanen zelf tegen wapenbezit aan kijken. Heel primitief eigenlijk. Met een wapen kan je de vrijheid verdedigen... Zelf denk ik het tegenovergestelde, omdat je vrijheid alleen met woorden kan verdedigen. Met een wapen kan je jezelf verdedigen... In Amerika mag je op een inbreker schieten..., goed, ik wil ook geen inbreker, maar om nu op basis van zelfbescherming iemand overhoop te knallen... Nee!

Obama trachtte hier integer mee om te gaan en zette zich in het wapenbezit terug te dringen. Trump, daarentegen, mijdt deze discussie op dit moment en toont alleen maar zijn bekende retoriek. Alsof hier een verkeerd ongevalletje is gebeurt.



Nee, hier is sprake van weer eens een walgelijk gevolg van de Amerikaanse wapenwet. En blijkbaar is de meerderheid van de Amerikanen dermate onderontwikkeld, dat zij nog steeds in de kracht van het vuurwapen geloven. De wapenlobby speelt hier aardig op in en is bovendien erg machtig.

Dat het mis gaat met wapengekletter kan je nimmer voorkomen. In de States zie je echter dat het bewuste én "onbewuste" misbruik van wapens zo groot is. Iemand die psychotisch is, of hysterisch kan daar ook eenvoudig en snel naar wapens grijpen. Natuurlijk, in Nederland is het verboden, mits je een wapenvergunning krijgt. En ook daar gaat het mis mee. Kijk  maar naar die jongen in Alphen aan de Rijn.

Daar hebben wij natuurlijk ook de jagers. Zij bepleiten het legale wapenbezit. Maar is het jagen nog wel uit deze tijd? Volgens mij niet. En zelfs in Nederland zou je de particuliere wapenvergunningen moeten verbieden. Jagen is passé. En wordt er gejaagd, dan moet dit anders georganiseerd worden!

Helaas zal dit een Utopia blijken. Door diverse omstandigheden zal er te weinig draagvlak voor zijn, en voorlopig blijven. En zeker met de reacties als die van Trump is een wapenverbod weer verder weg dan ooit... Het is triest. Toch krijg ik meer en meer de neiging te zeggen dat die Amerikanen elkaar maar lekker moeten blijven uitmoorden. Ga je gang jongens, maar loop dan ook niet te zeiken wanneer als gevolg van jullie eigen standpunten soms vele doden vallen. Speel maar door. Realiseer jullie virtuele wereld maar. Go on!

Desondanks zal ik iedere overbodige dode blijven betreuren...

Dag knul....

Joop, 2010, plots. Hij was niet meer. Anne, Gerard, André, Andrew, allemaal jonge mensen die de afgelopen jaren overleden. De meeste van hen, plots. Eigenlijk was alleen Anne al ziek. En dan nu; René. Plots, te jong, niet te bevatten.

Het heeft mij goed gedaan bij de uitvaart aanwezig te zijn geweest. Er bestond geen twijfel er bij te zijn. Dit najaar zouden wij elkaar veertig jaar kennen. Ondanks dat we onze eigen levens leidden, eigen wegen gingen, hebben wij zo veel gedeeld. De verhalen kwamen boven, herinneringen leken weer zo nabij. De crematieplechtigheid was indrukwekkend. De grote hoeveelheid aanwezigen. Alleen dat al zegt iets over wat hij was. De sprekers spraken de herinneringen tot beelden. Herkenbaar. De goedzak, de beer, de gezellige man, het enorme warhoofd. René had vele kanten, maar geen negatieve kant hierin te ontdekken. Ja, op begrafenissen niets dan goeds over de doden en wel vaker denk ik tijdens zo een plechtigheid; waar is de andere kant? Meestal waren de doden tijdens hun leven niet heilig. Naast hun leuke kanten waren er de moeilijke kanten, negatieve trekjes, of vervelende eigenschappen. Dit keer stelde ik mij de vraag niet. Nee, bij René kan ik geen negatieve eigenschappen bedenken. Dat hij chaotisch en verward kon zijn had zijn charme. Zijn openheid jegens de dames, wat van geen andere man geaccepteerd zou worden, was bij hem juist een charme. Hoe warm, attent en betrokken was deze man... De humor en de maffe dingen. Veel mafs bij René. Alleen al over zijn voertuigen is uitgebreid te verhalen. Zijn stagnerende Wartburg, de Renault 16, de Toyota (met schaatsveters werd de motorkap weer vastgebonden). En dan nog die keer met oud en nieuw. Hij had een vriendinnetje gescoord en zou haar naar huis brengen. Verder dan de Leidsevaart kwamen ze niet. Met auto en al te water en René maakte zich druk over de fiets van zijn vriendinnetje. Ja, dat was René.



Na zijn plotselinge overlijden ging de tamtam snel. Een bericht van Ernst Komen uit Australië en zijn ervaring met René en de Renault 16. Moira, uit Amerika, maar ook gereserveerde reacties uit eigen omgeving. Mensen die René gekend hadden, maar om welke reden dan ook nu afstand (ook letterlijk) hielden.

Ondanks het ongeloof van zijn dood nam ik mijn fotoboeken uit het schap. René en ik dansend als punkers, samen op de bank liggend, in Zwitserland. De serie, waar ik hem als een jonge god had gefotografeerd met een kachelpijp en mijn kat Bolle. René alias Peter Frampton. Opvallend op hoeveel foto's René staat. Tijdens feesten, reizen, bezoekjes, noem maar op.

Natuurlijk komen bij een overlijden herinneringen boven. Tijdens de begrafenis werden fragmenten van de herinneringen naar boven gehaald. En bij iedere herinnering kwam er bij mij een andere herinnering naar boven.

In onze jonge jaren kon René zich gedragen als een Don Juan. Even snel was hij smoorverliefd en idolaat, als dat het weer verdween. Maar altijd bleef hij warm over zijn "exen" praten. Een uitzondering; Cathy. Het enige meisje waar hij na de relatie negatief over was. Hij was er klaar mee. Hij was er duidelijk in, zoals René altijd duidelijk was. Hij nam geen blad voor de mond. Desondanks waren negatieve woorden nauwelijks te horen. Hij zag vooral het goede in de wereld, en leefde er naar. Vol goed vertrouwen. En bij iemand als René schaadde je dat vertrouwen nooit. Het zou niet in je op komen.

En toen kwam Yvon. Hij was weer helemaal de weg kwijt, en duidelijk was dat het dit keer anders was. Dat is gebleken.  Zelden heb ik zo een trouwe innige relatie gezien, waarbij (tot het eind toe) hij haar bijna als een godin aanbad. Trouw als een hondje, enorm begaan en er altijd voor haar. Hij loodste haar moeilijke tijden door. Soms zelfs een beetje te koste van zijn eigen welbehagen. Toch ging hij door. Humor, gezelligheid en soms hopen drank. Op feestjes was René soms opeens "kwijt", tot iemand hen weer ergens slapend aan trof. Hij kon zich dat permitteren, zoals hij zo veel kon permitteren, meer dan wie ook die ik ken. Warmte en humor. Trouw, eerlijkheid. Het zat er allemaal in. Het bleef er in. Wanneer ik ben hen was en naar de wc moest bleef ik er altijd langer dan noodzakelijk. Geobsedeerd door de kalender, altijd trouw hangend in het toilet. Een volledig volgeschreven kalender. Strak gepland, talloze afspraken, klussen en noden. Een mensen mens. Heel wat spelletjesavonden hebben de revue gepasseerd. Risk, dat spel van Katan, kaarten. Nooit zou ik de kaartavond in de tuin vergeten. Een bont feest was dat. Stond je aan het eind van de dag op de kalender, was alle tijd voor jou. Het werd wel eens laat, soms erg laat. Met een nonchalant fanatisme won of verloor René. Dát maakte niet uit, maar hij ging op zijn manier op in het spel.



Doordat de afstand de laatste paar jaar letterlijk groot was werd het contact deels omgezet in een mailcontact. Wij waren onder de indruk van de schrijf kwaliteiten. Behalve dat hij ongelofelijk goed kon schrijven wist hij ook emotie heel sterk te verwoorden. Met plezier ontving ik zijn mails, waar hij (ondanks de drukke agenda) toch tijd voor maakte, en (zo te lezen) ook nam. In een van de laatste mails vroeg ik wanneer hij naar Turkije kwam. Dit jaar zat al helemaal in de planning. Volgend jaar voor een deel, maar daarna zat ook ik in de planning. Het zal er nooit van komen. Zijn hele planning is door de war.

Waar doden vallen blijven de levenden achter. René is dood. Yvon blijft achter. Nu nog in de flow van het overlijden, de crematie, en alle indrukken. Straks de weduwe. Yvon, die het leed van nog dichterbij moet ondergaan. Wat moet dit niet voor haar betekenen? Een ander kan dat niet weten, hooguit vermoeden. Die twee, ze stonden zó dicht bij elkaar. Zij werd zo enorm door hem gekoesterd, gestimuleerd, gesteund en vooral lief gehad. Wat een ellende om in haar schoenen te moeten staan. Zo veel mensen kwamen afscheid nemen van hem, maar hoevelen blijven om haar te steunen? Zelf kan ik daar ook maar heel beperkt een rol spelen. Wanneer het keven weer normaal wordt mogen wij Yvon niet vergeten. Immers, wanneer je van René hield, hield je ook van Yvon. Dat zegt heel veel over hem en zijn enorme trouw.



Keer op keer komen er nieuwe oude herinneringen boven drijven. Het zijn er veel. De komende tijd zal dat nog wel door gaan. Wat wil je, na bijna veertig jaar. Nooit zullen woorden volledig zijn, gedachten kompleet om René in volle glorie te herinneren. En helaas, nu is hij dood. Dood, maar iemand die je nooit zal vergeten. Nee, René kán je niet vergeten. We hebben afscheid genomen. We rouwen, ieder op zijn/haar manier. Oneerlijk, hard, te vroeg... Clichés die dit keer écht op gaan. Het ongeloof heeft nog niet volledig plaats gemaakt voor de rouw. Daarvoor kwam het te rauw op het dak. René, je blijft in mijn herinnering. Yvon, heel, heel veel sterkte! Ik had vandaag een "feestje". Eentje was er niet. Hij hoorde er te zijn. Die stilte... Is de stilte van zijn dood. Rust zacht...

Guns'n Roses

In Amerika zijn net zoveel wapens in omloop, als het aantal inwoners. Het aantal dodelijke slachtoffers ligt percentueel een stuk hoger, dan in een land als Nederland. Een verbod op wapens zit er niet in. Als pacifist gaat dit mijn pet ver te boven.

Op zich heb ik al een hoge pet op van Barak Obama, maar zijn strijd tegen wapens vind ik moedig en sterk. Dat hij voor inperking, en niet voor een verbod is, is voor mij persoonlijk te weinig, maar vanuit Amerikaans perspectief begrijp ik het. Ik begrijp alleen de Amerikaan niet.

Dat je een (militair) wapen kan kopen, waarbij je op 2800 meter iemand door z'n kop kan schieten heeft niets meer re maken met jacht of verdediging. Dat je twintig, of meer, schoten achter elkaar kan lossen heeft evenmin te maken met jacht, of verdediging. Heel erg goed dat Obama daar paal en perk aan wil stellen. Ook goed de verkoop meer te reguleren en beter te kijken wie een wapen aanschaft.

De Amerikaanse gedachte kan ik niet volgen. Het recht op verdediging gaat daar dus boven het beveiligen van mensen. Een kip en ei verhaal. Al 200 jaar denken Amerikanen zo... Helaas verander je dat niet zo maar. Los daarvan speelt een ander aspect een grote rol, waardoor wapens deel uit blijven maken van het Amerikaanse leven. Ik heb het hier over de wapenlobby. Deze is groot en er gaat heel erg veel geld in om. Zo veel geld betekent zo veel belang. Geld is hier helaas weer de drijfveer om slechte zaken goed te spreken. Het is verschrikkelijk, maar de harde realiteit. Wanneer je geen alternatief hebt voor die wapenindustrie zal je de markt moeilijk aan kunnen pakken.

Wanneer ik 's nachts wel eens op zit kijk ik wel eens naar Discovery Channel. Daar zie ik soms een serie over het maken van wapens. Speciale wapens, regelmatig voor duizenden dollars. Speciaal gemaakt. Een eerlijke handel, maar het zou verboden moeten worden. Het voedt het gedrag, en het gedrag voedt weer de handel. Een patroon wat je op de een of andere manier moet doorbreken. Hoe? Een goede vraag. De NRA (National Riffle Association) heeft daar geen boodschap aan en voedt het " negatieve" gedrag. Daarbij gaan ze onder de gordel en laagvloers; waarom de kinderen van Obama wel beveiligen (met bewapende mensen) en gewone kinderen niet? Ach, waarom mag de politie wel te hard rijden en jij niet? Dat is van dezelfde orde van grootte. En dan ook nog eens Obama uitmaken voor dictator... Dan ga je heel ver en diep om je gelijk te halen. Eigenlijk moet de NRA met dergelijke uitspraken en vergelijkingen wel door hebben dat ze feitelijk echt naast de pot pissen en het bij het verkeerde eind hebben.

Maar een Amerikaan die gelooft in het wapenbezit, en gelooft dat een wapen goed is voor het waarborgen van veiligheid, vrede en recht is voor mij dus een hele domme Amerikaan. Heel veel Amerikanen zijn dom. Dom en erg kortzichtig. Je dwingt deze zaken niet af met wapens. Absoluut niet, en als je zo denkt ben je niet helder van geest. Wanneer je ontkent dat zo veel wapens leiden tot meer excessen ben je niet alleen dom, maar heb je ook een enorm bord voor je kop. Amerikanen zijn vreselijke wezens, op enkele uitzonderingen na. Ja, niet veel, maar enkelen... Het is triest. Het is een triest volk. De wereld is Amerika... Ik hoop van harte dat de zet van Obama de start is naar een ander Amerika. Ik hoop het, maar mijn geloof hierin laat mij in de steek.

hobby? Jacht?...

Een wapen hoort niet in het bezit te zijn van een particulier. Wanneer je wapens voor hobby of jacht toch toe wil staan, mag je ze nooit thuis bewaren, maar op een veilige plek. En wapen en munitie gescheiden.

Ik vrees dat ik met deze blog geen reet bereik. Toch wil ik van mij laten horen en mijn visie weergeven. Ergens blijf ik idealist. Misschien verandert de Amerikaan. Misschien is het mogelijk dat de wind daar anders gaat waaien. Nu wil ik absoluut niet naar dat land, omdat ik zo veel moeite met het volk heb. Wellicht veranderd het ooit. Misschien mag ik het mee maken en kan ik genieten van al het moois wat het land ook te bieden heeft. Who the hell knows!