Oranje koorts

bron: illusie-en-ontdekking.blogspot.com

Over het algemeen wordt Oranje koorts als een positieve ziekte gezien. Persoonlijk ervaar ik het als een soort verwende pest met eens in de zoveel jaar een grote epidemie. Nederland lijkt ziek... is het dan in feite. De commercie brainspoelt en de KLM zwaait "onze jongens" uit met een oranje loper en erehaag.

Hoe triest is het in deze wereld gesteld? Waar hebben we het over? Of er niets belangrijkers in deze wereld is. En ja, het verenigt onze natie. Wanneer je er niets mee hebt wordt je doodgezwegen en ben je een voetbalhater moet je maar even een paar weken niet buiten komen. Of beter nog; een leuke reis naar het buitenland boeken. 

Een volledige randdebiel en emotioneel gehandicapte man met de kop van een besneden penis mag zich voor tonnen geld de coach van Holland noemen. Zonder voetbal woonde hij nu vast en zeker in een asowijk, waar hij als werkloze bijstandstrekker zijn straatje oranje versiert. Maar nee, hij is het heertje. Hij ontvangt kapitalen. Hij begrijpt geen bal van de wereld. Het enige, en echt het enige, is dat ie over voetbal kan raaskallen.

Ja, dan staat hij boven die twintig gasten, in zijn kielzog. Die zijn niet eens in staat om te raaskallen. Ook zij zijn niets zonder dat potje voetbal. De heren overnachten in een hotel voor 300 euro per nacht per kamer... Of per persoon. In beide gevallen buitensporig. Stop dit gasten bij gastgezinnen in de fuelva's. Mijn vorige blog ging over de toenemende kloof tussen arm en rijk. Nu mag duidelijk zijn dat de belachelijkheid van een bepaalde groep rijken onderwerp van gesprek is. Want al deze jongens verdienen kapitalen met hun spelletje en worden overal als godenzonen ontvangen, genavelstaard en geadoreerd. Deze blog mag helemaal niet. Immers je spreekt niet negatief over "onze jongens". Sorry, het zijn mijn jongens niet. Gewoon een stelletje eikels die goed kunnen voetballen. Bij de meesten is daarmee alles gezegd. Sommigen hebben wellicht iets meer in hun mars. Het verhaal van Wim Kieft is illustratief. Hij wilde voetballen en kon niet omgaan met die kermis er om heen. Gelukkig had ie geld zat om zich later de goot in te snuiven.  

bron: z24.nl

De verkwisting van sport en met name voetbal is bij elkaar al voldoende om de armoede in eigen land te bestrijden. Gek, juist de armen staan als malloten in hun oranje relikwieën de straat oranje te versieren. Blijkbaar is hun intelligentie van het niveau van de gemiddelde voetballer en zien zij niet wat het negatieve effect op hun welstand is door dat spel wat zij verafgoden.

Vervolgens speelt de commercie daar lekker op in. De supermarktketens voorop. Mensen gaan misschien meer komen om aan de juigpakken en petten van Roy Donders te komen, oranje hamsters te sparen, veren te verzamelen of wat dan ook. Laat ik het alsjeblieft niet over Roy Donders hebben, de omhoog getilde minkukel. Überhaupt moet je met al die onzin er niet verder op in willen gaan. Nee, we worden al genoeg geconfronteerd met oranje onzin. Het is een echte koorts. Televisiereclames, advertenties in diverse bladen, omroep commercials; het is allemaal oranje wat de klok slaat. De verafgoding van een stelletje doorgeschoten straatjongens. Een commerciële kans. Bavaria jurkjes, trommeltjes van oranje bij de Praxis. Ga maar door. De reeks is eindeloos. Een grote brainwash. Het volk wordt gehersenspoeld zoals dictators hub volk kunnen hersenspoelen. Alleen is nu de commercie de grote dictator. Waar je gaat of staat, wat je ook doet, je ontkomt niet aan het oranje voetbal geleuter. Wanneer ik de kans zou hebben zal ik vluchten. Weg uit dit verdorven land, waar voetbal heiliger is dan God. Het land waar oranje symbool staat voor de scheve verhoudingen in onze maatschappij. Geloof is opium voor het volk, sprak Karl Marx ooit zijn legendarische woorden het katholicisme bracht iets in de Middeleeuwen, waardoor de kerk zich kon verrijken over de rug van het volk. Tegenwoordig heet de religie voetbal en heeft het de kleur oranje. In de Middeleeuwen was ik vast een ketter, zoals ik nu ook als ketter weggezet zal worden. Anders denken mag immers niet. Onze heilige jongens en hun spel bekritiseren is momenteel de ergste zonde. Zelfs de opmerking over Marokkanen vinden de Nederlanders niet zo erg als je negatief uitlaten over onze jongens. Ja, zelfs het Amerikaanse KFC maakt oranje reclame. 

bron: nrcnext.nl

Het ergste is misschien wel dat de Nederlanders het allemaal niet door hebben. Ze laten zich infecteren door de koorts die als een soort pest het halve land lam legt. Je mag nu niet geen oranje fan zijn. Toch ben ik niet de enige. Wordt ons de mond gesnoerd? Zwijgend ons lot ondergaan? Het heeft er veel van weg. De niet voetbal liefhebbers gaan een zware tijd tegemoet.

Stilletjes hoop ik dat Nederland de eerste ronde niet overleeft. Dan gaat de koorts weer snel voorbij. Anders bestaat het risico dat ik straks voor de buis zit en de finale Nederland tegen? zit te kijken. Wat een vreselijk vooruitzicht. Ik hoop dat de echte God mij dit bespaard en " onze jongens" ontheiligd worden en weer op aarde landen. Misschien wordt voetbal dan ook weer gewoon een sport.....

 

bron: sigaarsnor.blogspot.com

Kloof

Samariakloof, Kreta. Bron: grieksgids.com

Sommige kloven zijn populair, zoals de Samariakloof op het Griekse Kreta. Andere kloven daarentegen zijn echter te verafschuwen, zoals de kloof tussen arm en rijk. In Nederland blijkt deze kloof de grootste van Europa te zijn. Geef mij dan die van Samaria maar.

Onderzoeker Mark Bovens was in het nieuws met de uitkomsten van een onderzoek naar de verschillen en effecten tussen arm en rijk in Nederland. Het gaat de verkeerde kant op in Nederland en vergelijken met Amerika worden steeds meer getrokken. De vraag is of de inkomens aangepakt moeten worden, of het belastingstelsel. Volgens mij moet je de mensen aanpakken. In ieder geval groeit het sociaal wantrouwen en is er minder vertrouwen in de politiek, aldus het onderzoek. Dit laatste onderschrijf ik graag, waarbij ik de politiek breder wil trekken naar de ambtenarij en bureaucratie van overheid en grote organisaties. Zelf heb ik (helaas) kwijtschelding moeten vragen voor de gemeentelijke heffingen. Eigenlijk iets om je voor te schamen. Dat doe je niet zomaar. Toch is het verzoek afgewezen. In de verklaring werd aangegeven dat mijn eigen vermogen groter is dan € 94000. Hierbij werd gedoeld op de (fictieve) overwaarde van onze woning. Blijkbaar moet ik van die overwaarde de gemeentelijke heffingen betalen. Het enige probleem is dat ik het huis nog steeds niet verkocht heb. Wat heb ik dan aan die overwaarde? Geen donder, maar de gemeente geeft aan dat ik voldoende vermogen heb om de heffingen te voldoen. Enkele maanden hypotheekachterstand, chronisch rood staan en een schamel inkomen (waardoor ik geen aanspraak kan maken op welke steun dan ook) worden maar even over het hoofd gezien.

Overwaarde? bron: junovastgoed.be

Ja, ik ben nog steeds werkloos en heb nu geen inkomen. Dat maakt niet uit, alle organisaties hijgen in mijn nek, omdat zij hun geld willen. We scharrelen om nog een beetje overeind te kunnen blijven. Schuiven met potjes. Vier jaar geleden behoorde ik tot de (financiële) middenklasse. Nu hebben we samen ongeveer bijstandsniveau. Qua inkomsten dan, want ten aanzien van de uitgaven zijn er verplichtingen. Die zijn te groot en de middelen dit aan te passen zijn er nauwelijks. Als een ui word je afgepeld en verder uitgekleed. Je raakt steeds verder verstoten van de wereld om je heen. Het geld ontbreekt en nog even ook de middelen. 

Het perspectief is ook belabberd. Over elf jaar krijg ik pensioen en AOW... hoop ik. Tot dan, onzekerheid. Desalniettemin probeer ik constructieve uitvalswegen te vinden. Een eventuele gang naar Turkije kan hierin een oplossing bieden. In Nederland hoor ik tot de 20% armen en nog even tot de 10% armsten. Van buiten is het niet te zien en ik blijf mij positief presenteren naar de buitenwereld, oog vrolijk en ben redelijk gekleed. Ik blijf hoop houden en zoeken en werken naar een beter leven. Maar ja, het Nederland van de participerende samenleving en de menselijke benadering blijft hangen in deze woorden. De praktijk is weerbarstiger. De heffingen moet ik dus betalen...

Ondertussen is de enquête naar de gang van zaken bij de woningcorporaties ook weer in het nieuws. Grof mismanagement, fraude en wat al niet meer. Rondrijden in Ferrari's en bijna faillissementen. De huurders betalen de rekening. De tien procent rijken verdienen hun geld over de rug van de armen. De politiek laat dit gebeuren. De rijken komen er mee weg, de kleintjes worden op de huid gezeten. Is het dan vreemd dat de sociale onrust toe zal nemen? Is het vreemd dat het wantrouwen in de politiek groeit? Het lijkt mij niet. Het wordt tijd dat ik naar Turkije ga en mijn Sokatisme eens goed ga beschrijven. De tijd lijkt rijp. 

bron: video.uu.nl

Vooralsnog verkeer ik in zwaar weer. Dingen versloffen, maar ook krijg ik steeds meer last van de psychische druk. Hoe vaak kan ik het herhalen, maar ik ben de enige niet in deze, of vergelijkbare situatie. De klappen vallen vooral bij de vijftig plussers (en de 64 minners). Kortom, een hele generatie is slachtoffer en vervalt van de redelijke middenklasse tot de schrijnende uitzichtloze armoede groep. Je gelooft bijna niet dat ik het hier over een ontwikkeld land als Nederland heb. Het is helaas de realiteit. Er komt steeds meer aandacht voor, maar het land schaamt zich ook en de aandacht die er voor is wordt steeds weer vrij snel weggepoetst. Door de politiek, de rijken, de machthebbers. Profiterend van de individualisering van onze maatschappij kunnen zij nog steeds redelijk ongeschonden hun gang gaan. Het blijft allemaal bij wat gemor. Ondertussen blijven de verschillen groeien, zonder concreet de problematiek aan te pakken. Voor hoe lang nog?

Ik blijf door gaan. Mijn moedeloosheid steeds wegduwend en hoop en energie aan te wenden. De ridicule afwijzing van mijn verzoek tot kwijtschelding van de gemeentelijke heffingen kan ik niet accepteren. Ik ben in beroep gegaan bij B&W. Ja, ze mogen zelfs 2m² van mijn grond kopen (wat ongeveer overeenkomt met de hoogte van de heffingen). Waanzin, maar daar komt het wel op neer wanneer je de redenering van de gemeente volgt. Ach, de ambtenaren volgen ook maar de regeltjes. Zelf denken mogen zij ook niet meer. Daarbij lijkt ook nog eens de automatisering en het mensenwerk onvoldoende op elkaar te zijn afgestemd.

Ik hoop dat B&W wel zelf nadenkt. Dat zij wel inzien dat ik niet zo maar om kwijtschelding vraag. Dat zij inzien dat mijn verzoek reëel is. Aan mijn eigen "vermogen" heb ik geen bal. Bovendien kan dit eigen vermogen nog wel eens slinken tot een restschuld (hoezo: eigen vermogen?). Ik heb wat dat betreft nergens meer fiducie in. Mijn lot (althans een deel) ligt in handen van B&W van mijn gemeente.  Weer spanningen en stress, tot de uitkomst bekend is. En daarna? Ik blijf hopen op de humaniteit van ons lokale bestuur.

huis opeten? bron: vwdknotarissen.nl

lezen en luisteren

bron: spitsnieuws.nl

Hoe moeilijk kan het zijn? Lezen en luisteren. Is men te lui om te lezen, is begripsniveau iets wat ontbreekt, of kán men niet lezen? Dezelfde vraag kan gesteld worden voor het luisteren. Op zich hooguit iets om je af te vragen, ware het niet dat dit probleem voorkomt bij belangrijke instanties.

Privé en professioneel heb ik regelmatig te maken met diverse instanties. Het UWV, de gemeente, het zorgkantoor, CIZ, de Bank, Sociale Verzekeringsbank en noem maar op. Deze instanties zijn niet alleen belangrijk, het zijn ook instanties waar je van afhankelijk bent of kan zijn, instanties, die dus macht hebben.

Vooral het lezen blijkt nogal eens op grote problemen te stuiten. Dat begint vooral bij formulieren. Je zou toch denken dat wanneer je een formulier invult alles duidelijk is. Vooral wanneer je het duidelijk en volledig doet. Echter, zo werkt het niet. Komt het UWV hier op de tweede plaats, het CIZ spant de kroon. Professioneel heb ik hier enige ervaring mee. Zowel bij het aanvragen van nieuw indicaties, aanpassingen en verlengingen. Misschien omdat het CIZ het meest reageert van alle instanties en omdat men zeer kritisch is (wil zijn) om indicaties af te geven. Ik weet het niet, maar schat dit zo in. Je krijgt dan een brief, of telefoontje, waarbij er altijd gevraagd wordt naar aanvullende informatie. Tot nu toe heb ik in alle gevallen aan moeten geven dat de gevraagde extra informatie reeds in het formulier vermeld stond. Toch kwam er soms een herhaalde vraag. Ook het bericht dat de informatie niet compleet was weet ik tot nu toe altijd te pareren. 

De gemeente kan er ook wat van. Die willen altijd meer informatie, terwijl zij in feite alle informatie al hebben. Maar de gemeente is ook goed informatie te vragen waarvan je al hebt aangegeven dat je daar überhaupt over niet beschikt. 

Als je een uitkering vraagt, of een kwijtschelding lijken mensen opeens niet te kunnen kezen en luisteren. Bij het CIZ heb ik twee maal een beroep aangetekend tegen de indicatiestelling. Een keer omdat zij opeens de indicatie bij andere hulpverleners neerlegden en de andere keer omdat de indicatie werd beperkt. Beide keren heb ik uiteindelijk wel de juiste indicatie binnen gehaald. Na veel moeite. Het trieste is dat in de meeste gevallen juist de zwakkeren de dupe zijn. Niet alleen door de uitslag (toekenning en/of afwijzing), maar door te vragen naar informatie die al verstrekt is. Je ziet dat mensen in dit soort situaties in de war raken, vooral omdat zij zo afhankelijk zijn van die instanties.

bron: bubblews.com

Tot nu toe heb ik het alleen over het gevolg van het invullen van formulieren. Bij het schrijven van mails of brieven lijkt het alleen nog maar een groter probleem te worden. Er wordt niet alleen informatie gevraagd, die al in de brief vermeld wordt, soms lijkt men de inhoud in het geheel niet tot zich genomen te hebben. Hopeloos word je er van.

Maar ligt dit nu aan de medewerkers, of is het systeem te ingewikkeld. Beiden is een feit, maar de kwaliteit van de medewerkers blijkt toch de meest erbarmelijke factor. En dat terwijl dit mensen zijn, die wel beschikken over het lot van anderen. Dit heeft niet meer te maken met opleiding of intelligentie. Er moet iets anders achter zitten, maar daar kan je vast nooit de vinger op leggen. Feit is dat het onze bureaucratie wel nog hopelozer maakt. Dat je naast alle ingewikkelde en ondoorgrondelijke regels ook te maken hebt met dit soort mensen doet je de moed in de schoenen zakken.

Het computertijdperk bind ons de strot af. We gooien alles op de computer. Zo kreeg ik een betalingsherinnering, terwijl ik al vele weken wacht op een antwoord op uitstel. Door de computer wordt er ook nog eens langs elkaar heen gecommuniceerd. Immers, de computer, daar zet je alles in op de automaat. Hoef je zelf niet meer te denken. Die computer gaat wel zijn eigen gang. Een bekend probleem is rond verkeersboetes. Dan blijkt het een en ander net iets te geautomatiseerd. En in dat tijdperk lijken we nu dan ook al aardig te leven, met alle nadelige gevolgen van dien.

Luisteren is zo niet een nog groter probleem. Teksten schijnen niet door te komen en wanneer iets niet begrepen wordt, word onvoldoende verheldering gevraagd. Nee bij het luisteren is de reactie zeer veel een verwijzing naar de regels. Ja in het directe contact kan je jezelf beter direct verschuilen achter de regels, dan toe te geven dat je niet luistert. Zo heb ik al heel wat Babylonische spraakverwarringen mee mogen maken. Nu begrijp ik dat medewerkers niet alleen slecht luisteren, maar ook over het onvermogen beschikken zich enigszins in een situatie te verplaatsen, waardoor wel begrip ontstaat en men wel leert luisteren.  

Het is heel triest gesteld. Het maakt je soms ook enorm machteloos. Misschien moeten heel veel mensen toch maar een ander beroep zoeken, instanties de regels vereenvoudigen, maar men vooral eens moet leren lezen en luisteren!

lintjes knippen

bron: minitrue.nl

Overal in Nederland zijn weer nieuwe colleges. Minder dan een jaar was het niet ondenkbaar dat ik nu in een college zou zitten. Ik heb het nooit geambieerd, mar ook gezegd de verantwoordelijkheid niet uit de weg te gaan. Nu ik wat meer afstand van de politiek heb ben ik eigenlijk heel erg opgelucht.

Veel politici hebben al een groot ego, maar dit percentage is bij wethouders een stukje groter. Hekking (Koot en Bie) is overal volop aanwezig. Met samengeknepen billen vooraan staan. De functie van wethouder houdt natuurlijk veel meer in, maar de publieke en protocollaire taken zijn ruim aanwezig. Maar wat is dat nou, dat wij er zo op kikken een bekende Nederlander of politicus (inclusief de wethouder) aan te laten rukken om een lintje door te knippen. Of een andere lullige openingshandeling te laten verrichten... Geen idee. Het komt op mij over als iets zieligs en een handeling je even onzinnig beroemd te voelen. Zij die de lintjesknipper binnen halen voelen zich te gek, want ze kunnen naast de wethouder, of beroemde Nederlander, staan. De knippers staan even centraal en doordat het lintje door hen geknipt mag worden zijn zij op dat moment even heel groot. Ik moet er niet aan denken. Het is een grote poppenkast waar wel heel erg veel mensen aan mee doen. En het heeft in feite ook geen enkele inhoud.

Met het koninklijk huis heb ik te doen. Die moeten wat afknippen, openen en vooral nogal wat publieke verrichtingen plegen, waarvan tachtig procent onzin is. Maar ons koninklijk huis heeft het niet voor het kiezen. Het wordt door geboorterecht bepaald.

Recent was ik aanwezig bij de heropening van het stadhuis Velsen. Prinses Margriet deed de officiële heropening. Een stoet auto's, een gevolg een kleine vrouw waar niemand zichzelf tegen is. Ik kreeg de indruk dat zij er ook weinig lol aan kon beleven. Een speech, handjes schudden (waarbij de Hekkings vooraan staan). Zelf heeft ze het woord niet gevoerd. Na de speeches een rondleiding. Ergens stond een ding opgesteld. Hier mocht mevrouw een duwtje tegen een object geven, er gebeurde van alles en de opening was een feit. Het gezelschap verdween uit zicht.  Ik neem aan voor een kopje koffie met burgemeester en wethouders, om vervolgens met veel bombarie weer te vertrekken. Arme prinses...

Protocollen zijn leuk en hebben in zekere zin een functie. De cultuur rond openingen en lintjesknippeij ontgaat mij echter helemaal. En dan ben ik blij nu geen wethouder te zijn. Dat soort rotzooi hoef ik dan niet knarsetandend uit te voeren. 

bron: starlounge.nl

Een vreemd soort zijn wij mensen eigenlijk. Het lijkt dat we meer voor de buitenwereld leven, dan voor ons zelf. Nu kan je zeggen dat we voor de buitenwereld leven om persoonlijke erkenning en eigendunk te verwerven. O ja, dat kan, maar zielig is dat toch wel een beetje. Is het niet zo dat je kracht, eigenwaarde en tevredenheid juist in jezelf moet zoeken? Volgens mij wel. Blijkbaar is een groot deel van de bevolking hier niet toe in staat. Wij hebben idolen nodig, goden die we aanbidden en vooral allerlei uiterlijkheden nodig om onze eigenwaarde te vinden. Volgens mij is een groot deel van de mensheid part van de zieligste diersoort op aarde. Vreemde wereld. Zelf ben ik steeds meer wars van alle opsmuk en glitter rituelen. Misschien moet ik als kluizenaar gaan leven. In ieder geval wil ik mijn eigen weg kiezen. Of een beetje als van Gogh. Die is gelukkig na zijn dood beroemd geworden. Maatschappelijk gezien lijkt mij dat wel wel. Financieel natuurlijk niet. Maar spaar me ooit voor de arrogantie van het bekend zijn... En nee, ik zal nooit een lintje doorknippen! 

Scheef

bron: waslijn.com

Een oude kennis van mij met een progressieve ziekte wist vrij eenvoudig een luxe rolstoel en een traplift weten te regelen. De rolstoel heb ik enkele keren in gebruik gezien. De traplift, dure dingen, is nooit gebruikt. De kennis is inmiddels verhuist. In het kader van de decentralisatie ligt er meer verantwoordelijkheid bij de gemeente. Meer voor elkaar zorgen. Neem je dus een ouder in huis, wordt je (financieel) gestraft. Beschik je niet over een inkomen en doe je een beroep op de gemeente, kan je het schudden wanneer je niet exact binnen de kaders valt.

In Nederland is van alles geregeld, maar wel beschouwd klopt er geen donder van. Er wordt met vele maten gemeten en de regelgeving is meer dan beklemmend. Op diverse sociale onderwerpen kennen wij de voorbeelden.

Het kinderpardon is een eerste voorbeeld. Val je niet exact binnen de kaders kan je vertrekken, terwijl je verder aan alle voorwaarden voldoet. De reden dat deze kinderen op een punt er niet aan voldoen is dikke pech. Teeuwen blijft bij zijn standpunt en onwrikbaar. De PvdA blijft en mooi onduidelijk verhaal houden. Wat een waanzin. Het kinderpardon is zeer goed, maar zit slordig in elkaar.

De WMO is ook een zorgenkindje. Veel regels, en veel onduidelijkheden en misstanden. Het voorbeeld van de traplift is een feit. Voor het geval dat heeft de gemeente dus duizenden euro's verkwanseld. In bepaalde gevallen komt de hulp niet alleen aanwaaien, maar dit ook op een overbodige manier. Ik ontken de handicap niet, maar om op voorhand al te handelen... Zorg dat er (snel) faciliteiten geregeld worden op het moment dat het écht nodig is! 

De zorg moet meer decentraal en wij moeten onze verantwoordelijkheid nemen. Bijvoorbeeld door voor je ouders te zorgen. Een manier is mantelzorg, waarbij je de ouder ook in huis kan nemen. Dit is goed en voor de overheid goedkoper. Nee dus... De overheid vindt dat het nog goedkoper kan en een korting op de AOW is aanstaande.  Regels die elkaar dus zelfs tegenspreken. Oma is zelf misschien iets goedkoper uit, maar kindlief heeft extra kosten (en energie). Je kan als kind natuurlijk wel proberen via het PGB zorggeld proberen te regelen. Bij een juiste indicatie kan dit... alleen is de overheid dan wel duurder uit. Dat botst dus lekker met elkaar.

Zeker rond de WMO en PGB en andere zorggelden zien we de ene tegenspraak ten opzichte van de andere, maar vooral ook hier een enorm scheef beleid. Zelfs intelligente en slimme mensen struikelen in dit onbegrijpelijke woud van regels en trekken aan het kortste eind. Triest overheidsbeleid.

Veel wordt geregeld vanuit Den Haag. Steeds meer wordt lokaal geregeld. Dat betekend ook dat de uitvoering lokaal geregeld moet worden. Per gemeente kan dit ook nog eens verschillen.

Mijn eigen situatie is ook hier weer een voorbeeld. Overal lees je dat de 55 plusser het huis niet op hoeft te eten en dat er voorzieningen zijn. Met een beetje realiteit zie je dat het mooi op papier staat, maar bijna iedereen de boot mist. Voorzieningen worden uitgekleed of opgeschort. Vervolgens zijn er regels, waardoor juist een grote groep de dupe is. Is je rentelast hoger dan 600 euro per maand moet je je huis verkopen tegen de WOZ waarde. Mijn WOZ waarde is afgelopen jaar een ton (!!!!) naar beneden gegaan. Voor dat enorme verlies kan ik mijn huis niet eens te koop zetten, omdat de gemeente dan wel steunt. De groep die rentelasten heeft tot dit bedrag zal nauwelijks een beroep op de gemeente hieven doen. Dus, een hele scheve regeling.

hij wel. bron:volkskrant.nl

Nog interessanter is de WOZ. Ik heb kwijtschelding gevraagd. Om dit te vragen moest ik al een schaamte voorbij. Keurig alles ingevuld. Vervolgens ontvang ik na twee maanden een schrijven met het verzoek voor meer informatie. Dat wat er is heb ik ingestuurd. Het probleem is dat ik niet alle gegevens kán overleggen. Die zijn er door mijn situatie niet. De kans is dus dat ik op basis daarvan geen kwijtschelding ontvang. Ik pas niet precies in het beleidskader. Dus, dat ik niet te vreten heb en dik in de schulden zit is opeens niet belangrijk, want ik voldoe niet helemaal aan de regeltjes. Bizar, als je weet hoeveel mensen op valse gronden toch een WWB uitkering ontvangen of wel kwijtschelding krijgen. En dat niet alleen, de gemeente wil zo veel weten en wil zo veel bepalen dat het beschamend is om aan te kloppen. Of je je ziel aan de duivel verkoopt. Je hebt pijn en er wordt je nog meer pijn gedaan. Dat geldt voor die kinderen die net buiten het pardon dreigen te vallen, mantelzorgers, kinderen die hun ouders verzorgen en de 55 plusser die slachtoffer is geworden van de crisis en aanvankelijk een welvarend leven leidde. Deze groepen worden gecastreerd! Maar, denk je over een jaar je trap niet meer op te kunnen kan je alvast een traplift krijgen. Belazer je de boel kan je lang succes boeken. Tja, de ambtenaren kunnen de regels niet meer interpreteren, het is ze te moeilijk, net als voor de gewone man. In Nederland weten we al dat de scheefgroei tussen arm en rijk toeneemt. Dat het op steeds meer vlakken steeds schever wordt begint heel langzaam door te dringen. Alleen nog niet bij de beleidsmakers, de mensen de regels moeten uitvoeren... Wordt toch eens wakker!

 

hij (nog?) niet. bron gezond24.nl

Afscheid

bron: hockeyclubwaalwijk.nl

Je kent het wel. Mensen die vertrekken, maar er een uur later nog zijn. Of mensen die er nog een roken en dán echt gaan, maar pas vertrekken na vele peuken. Het ritueel van opstaan om weg te gaan en in fasen het vertrek in te luiden is een wel heel intrigerende wijze van afscheid nemen.

Je hebt mensen, die bijna halverwege een gesprek op staan; "ik ga", en daadwerkelijk en vrijwel direct vertrekken.wat mij vooral opvalt is dat er twee dingen voorspelbaar zijn; wie hoe vertrekt en wie de uitgeleide doet en hoe. Bij een vlugge opstapper en een doorpratende persoon die uit laat gaat het proces heel snel, maar is er duidelijk meer vertraging, dan wanneer de persoon die uitlaat verder geen nieuwe onderwerpen of dergelijke aan kaart.

Mensen die er nog een roken, of nog een drinken zijn plakkers. Veelal hebben zij geen verplichtingen elders, of staan de verplichtingen welke zij hebben hen tegen. Eigenlijk mensen die helemaal niet weg willen. Vooral uit beleefdheid zeggen zij op te willen stappen. Is de gastheer/gastvrouw kort van stof of gaat ie uit van de boodschap zal de bezoeker binnen redelijke tijd inderdaad toch vertrekken. Echter, schenkt de heer/vrouw des huizes nog wat in, dan kan het afscheid lang uitgesteld worden. Het afscheidsritueel is dus altijd een interactie tussen twee personen.

Dan heb je de gastheer/vrouw die of ongevraagd, of opgedrongen bij schenkt. Dan wil deze persoon in eerste instantie niet dat de gast vertrekt. De gast die niet wegkomt zal dan lang kunnen blijven, makkelijk tot de late uurtjes en mogelijk enkele flessen verder. De gast die wel wegkomt zal langer blijven en meer drinken dan de opzet, maar toch sneller opstappen. Dit of na een nadrukkelijk "ik hoef echt niet meer", dan wel door een half glas te laten staan.

Maar dan. De gast kondigt het vertrek aan, zonder echt aanstalten te maken. Bij een herhaalde mededeling gaat de gast al staan. Ondertussen gaat het gesprek gewoon door. Dan wordt er afscheid genomen en volgt vrijwel direct een nieuw onderwerp. Iedereen staat, maar het gesprek gaat gewoon door. Ondertussen wordt nog enkele keren aangekondigd te vertrekken. Na enige tijd komt er beweging. Afhankelijk van de woning en omgeving gebeurt dit in fasen. Bijvoorbeeld een gesprek bij de deur naar de gang, een gesprek in de hal en tot slot een uitvoerig gesprek bij de voordeur. Ja, zelfs voortzetting bij auto of fiets is dan niet uitzonderlijk. Deze manier van afscheid nemen kan zo een half uur tot zelfs wel een uur duren.

Duidelijk is dat ook hier de interactie cruciaal is. 

Een vlugge vertrekker en een langdradige persoon die uitlaat geeft nog wel eens de vreemde situatie dat de een al wegloopt, terwijl de ander nog met het verhaal bezig is. Bij een langzaam afscheid nemend persoon zie je dat er juist vaak een monoloog ontstaat. De gastheer/vrouw reageert steeds minder, waardoor de gast uiteindelijk sneller eieren voor zijn geld kiest.

bron:jet030.blogspot.nl

Over het algemeen is het afscheid tussen mannen sneller en directer dan tussen vrouwen. Afscheid tussen mannen en vrouwen is, qua vorm, sterk afhankelijk van zowel de individu als de interactie. Meestal zie je hier qua tijd een tussenvorm.

Dan zijn er nog signalen van het vertrek. Sommige mensen lijken hier volledig immuun voor. Of zij zelf uur de regie hebben en pikken dan ook geen enkel signaal op, dat het misschien toch beter is te vertrekken. Anderen daarentegen lijken overgevoelig voor deze signalen en breken het gesprek abrupt af. 

Wanneer er meerdere gasten zijn en meerdere gastontvangers ontstaan vak mixen van al bovengenoemde met het effect dat er altijd een, twee of meer voor Piet Snot aanwezig zijn. Zij vallen vrijwel buiten het gesprek. In die gevallen zijn het weer vooral de dames die rekken, of de gast en de gastvrouw.

Afscheid nemen is zo beschouwd een boeiend fenomeen. Je kan het goed analyseren en er is veel te ontdekken. We staan er zelden bij stil hoe wij afscheid van elkaar nemen en hoe wij hiermee omgaan. Toch boeiend eens bij stil te staan, want dit ritueel zegt heel veel over mensen. En hoe ik afscheid neem? Ik zet er gewoon een punt achter.

 

bron: gvb.nl

Sociale media

LinkedIn, Twitter en Facebook zijn de sociale media waarop ik mij begeef. Twitter heb ik in het begin vrij actief gedaan, maar ik miste er teveel en de vele berichten waren niet bij te benen. LinkedIn poog ik enigszins zakelijk te gebruiken. In lijn met Facebook zie ik er niet echt de meerwaarde van. Eigenlijk ben ik alleen op Facebook echt actief.

Sociale media zijn geweldig, maar ook verachtelijk. Mooi omdat je over de wereld contacten hebt en kan onderhouden. Verachtelijk vanwege de grote hoeveelheden nietszeggende info en geleuter. Daarbij kost het bijhouden van de sociale media enorm veel tijd en het leidt af van de realiteit. In mijn raadsperiode waren raadsleden die iedere scheet Twitterden, vrijwel de hele vergadering berichten de wereld in schopten en de onzin van anderen lazen, waardoor de vergadering aan hen voorbij ging. Twitter is dan ook het snelste sociale medium. Bij LinkedIn worden wel de nodige berichten verspreid, alhoewel dit meestal updates van de profielen betreft. Handig. Ik ben LinkedIn gaan gebruiken omdat ik werkzoekende was. Het zou een goed platform zijn voor je netwerk en de kans op werk vergroten. Niets van gemerkt. Reacties komen zelden voor op LinkedIn. Nut en functie ontgaan mij naarmate ik er langer mee bezig ben.

Facebook. Daar ben ik wel actief op. Maar ik beperk mij. Bij voorkeur tot een keer per dag en maximaal ( en bij uitzondering) twee keer per dag. Wanneer ik Facebook bezoek laat ik altijd een berichtje achter. Dit ter herkenning tot waar ik de volgende keer terug moet lezen. Soms een tekst, meestal iets met foto's, vooral de voortgang van mijn schilderijen. De nieuwsgierigheid brandt echter in mijn handen. Hoeveel berichtjes heb ik? Wat schrijft men als reactie? Wie reageren? Best lastig je bezoekjes te beperken. Bij veel mensen zie ik inderdaad een ander beeld. Met grote regelmaat plaatsen zij iets op Facebook. Foto's, want die doen het goed. Ook zie je vel doorgesluisde zaken, waaronder nogal wat You Tube filmpjes. Soms zitten dar echt leuke tussen, alhoewel de meeste erg flauw zijn. Het aantal foto's met zichzelf (selfies of iets in die richting). Het ego viert hoogtij op Facebook. De overtuigingsdrang ook. Sommige mensen houden wel heel erg van zichzelf. Eigenlijk word ik daar een beetje misselijk van: die zelfverheerlijking. Of kijk hoe goed ben ik, of hoe leuk. En ja, soms maak ik mij er ook schuldig aan. Maar meestal laat ik dingen zien die ik óf gewoon heel mooi vind, óf mijn schilderijen. Dat laatste niet om te roepen hoe goed ik ben. Ik vind het leuk mensen te delen in hoe mijn schilderijen tot stand komen en inderdaad ik laat de resultaten ook graag zien. Dat doen meer kunstenaars, in al hun bescheidenheid. Er zijn ook een aantal figuren die zich kunstenaar noemen en een iets te nadrukkelijke behoefte hebben aan te geven hoe goed ze zijn. Het komt nogal eens voor dat ik gruwel van de kwaliteit van het werk.

Ja, sociale media wordt op vele manieren gebruikt. Het strelen van de ego staat helaas wel op een erg hoge plaats.

Wanneer ik een keer per dag mijn Facebook check duurt het gemiddeld een half uur tot driekwartier voor ik alle berichten heb gezien, of gelezen. En dan nog selectief. Vele namen komen diverse keren voorbij. Eigenlijk is die sociale media zonde van mijn tijd. Toch doe ik er aan mee en blijft het mijn zintuigen prikkelen. En wat levert het feitelijk op? Een enkel leuk contact. Toch is het vooral eenzijdig en eentonig gebeuren. Ik heb de pest aan iets waar ik aan mee doe. Misschien moet dat wel om in deze wereld mee te kunnen komen. Resultaat is beperkt, maar ben je er niet tel je helemaal niet mee. Facebook, LinkedIn of Twitter, bij minimaal een moet je echt actief zijn, en bij de rest is het af en toe volgen en je neus laten zien belangrijk. Het geeft weer met hoeveel onzin ons leven tegenwoordig gevuld is. Dat is de tijd waarin wij leven. Je hebt het te accepteren en je moet er mee leven; de selfies, de foto's van de leuke kindertjes, hun activiteiten en grappige grollen, de ego's en zoveel andere rotzooi, morele boodschappen, de predikingen van diverse waarheden, overtuigingen en lege uitingen. Als we al die rotzooi nou eens weglaten, dan wordt Facebook vast een stuk interessanter. Het zal niet gebeuren en ik schik mij in mijn lot. De aankondiging van mijn blogs zet ik immers ook altijd op Twitter en Facebook.....

Vacuüm

Wie kent het niet. Je zit niet lekker in je vel, maar er ligt een mooi perspectief. Of je situatie is belabberd, maar er zijn goede plannen voor de toekomst. Ondanks het feit dat je een doel hebt om na te streven laat je soms je kop zakken door de huidige realiteit.

Mijn situatie is niet best. We overleven, maar allerlei problemen hopen zich rondom ons op. En in feite zijn al die problemen financieel gerelateerd. We zijn hard op zoek oplossingen te vinden. Op diverse manieren zoeken we en in principe hebben we een hele mooie en goede escape. Het duurt alleen nog een paar maanden, voor het zo ver is. In de aanloop en voorbereiding doemen diverse beren op de weg op. Er zijn iedere keer weer nieuwe tegenvallers. Soms vraag je jezelf af of het nooit op houdt. Soms past de tegenvaller in het plaatje, omdat je er al rekening mee hebt gehouden. Sommige tegenvallers verwacht je wel, maar komen toch hard aan. Dat laatste is vooral gerelateerd aan het gedrag van mensen. Het eerste heeft weer met geld te maken.

Wellicht door mijn huidige situatie dat mijn ogen verder open gegaan zijn. Het valt op, dat negentig procent van de problemen, hier in Nederland, gerelateerd zijn aan geld. Alles wordt vertaald in geld. Het lijkt wel of de Nederlander alleen maar in geld denkt. Op de tweede plaats komt tijd. Denken in tijd. Die combinatie legt soms een loodzware druk op mij. Ik heb niks met geld en ben helemaal geen tijdsmens. Hier moet dat. Alles moet op tijd, er is nooit tijd. Ik doe er hard aan mee, want ik leef in Nederland. Ik weet dat toen ik nog jong was en later alleen leefde ik altijd spontaan bij vrienden en kennissen langs ging. Het kwam wel eens niet uit. Omgekeerd kwam zelden iemand spontaan bij mij langs, maar gebeurde dit altijd op afspraak en soms na een belletje.

Structuur in een leven is belangrijk. In mijn Nederlandse leven dirigeert tijd mijn structuur. En ondanks dat ik geen werk heb blijft de tijdsstructuur een grote druk op mij leggen. Ik kan hier ook niet anders. In onze plannen ben ik daar straks van af. Straks is tijd geen wet meer,maar een indicatie en regelmatig totaal van ondergeschikt belang.

Met geld is het net zo. In Nederland leven wij met de structuur van geld. Ga maar eens goed na... Hoe veel denken we aan geld of relateren we ons denken eraan? Zelfs wanneer je een scheet laat hier denk je aan geld. Bijvoorbeeld een boete voor het in het openbaar scheten laten. Wanneer ik auto rijd denk ik niet aan de snelheid, maar de hoogte van de boete, passend bij mij overschrijding. Ze weten ook werkelijk overal geld uit te slaan. En op de cent. "Geen cent teveel hoor" is niet alleen een Zeeuwse uitspraak. Nee, dat kom je overal tegen. De laatste raadsvergoeding. Keurig in maart uitbetaald. Nu een rekening, want ze hadden iets te veel uitbetaald. Voor de gemeente een luttel bedrag, voor mij een boel geld. In plaats dat ze vooraf opletten.... Of je informeren... 

Normaal ben ik niet zo bezig met mijn portemonnee. Nu moet ik wel. Nu realiseer ik mij hoeveel geld gaat naar zaken waar ik weinig affiniteit mee heb, ten aanzien van de uitgaven. Ja, belastingen ( in vele soorten), de energienota's, internet en mobile telefonie, verzekeringen, rentes, maar ook in feite de hypotheek. Over BTW heb ik het even niet. Geld vloeit weg en werkelijk alles kost geld. En iedereen is o zo bang dat ie niet krijgt waar die recht op meent te hebben. Ondertussen worden er een heleboel slapend rijk over je rug. En dan kom ik ook weer uit bij de banken. 

Die financiële druk geeft mij veruit de meeste stress, gevolgd door de stress door tijd. En straks, ja wanneer de plannen door gaan wordt het allemaal anders. Absoluut minder prominent aanwezig. Natuurlijk zijn er ook dan nadelen, maar die wegen niet op tegen die van nu. En in Nederland zal het allemaal niet beter worden voor mijn situatie.

Het gat tussen het "nu" en het "straks" slaat soms helemaal dood. Dan zit ik in een vacuüm, waarvan ik het gevoel heb niet te overzien er uit te komen. Die energie is dan even weg. Nul.

Ik weet, mijn blogs dragen vaker dit onderwerp. Door de situatie voel ik de beperking reëel over andere zaken na te denken. Ook weet ik dat ik verder moet. Het gaat ook wel weer lukken. Maar was ik maar een half jaartje verder.... Hopelijk kan ik dan weer ademen.