Verdomd bizar

Om hopeloos van te worden is misschien nog zacht uitgedrukt. Gallisch word ik er zeker van. Soms brengt het mij in alle staten, alhoewel ik het over het algemeen gelukkig nog redelijk kan relativeren. Dat neemt niet weg dat mijn vermogens behoorlijk op de proef worden gesteld. En dit alles is gerelateerd aan de Nederlandse bureaucratie, dan wel regelgeving.

Toegegeven, de problemen met de gemeente met de PGB lijken deels opgelost. Deels, want er zijn meer partijen mee gemoeid, die nog steeds niets lijken te begrijpen. Mijn grootste frustratie blijft echter het Nederlandse zorgsysteem.



Sinds vorig jaar heb ik de begeleiding voor iemand op mij genomen. Alles keurig en formeel geregeld. Lopende de periode ging er vrijwel geen probleemloze maand voorbij. Of er was iets met de (juiste) administratie, of er was iets rond de uitbetaling. Vele uren heeft het mij telkens gekost het een en ander in goed banen te leiden. Ik moest dit alles doen via de (door de rechter aangestelde) bewindvoerder. Telkens heb ik mij vooraf optimaal proberen te informeren om mijn werk zo goed en correct mogelijk uit te voeren.

Dit voorjaar kwam er al een bericht van het Zorgkantoor, dat de administratie niet volgens de normen was. Niet ik kreeg dit bericht van het Zorgkantoor, maar het kwam tot mij via de bewindvoerder. Van de bewindvoerder begreep ik ook dat zij bezwaar hadden aangetekend... Zelf heb ik nooit iets van dit bezwaar, of de inhoud hiervan, gezien. De mentoren evenmin.

Vanaf januari werd de zorg over genomen door de gemeente. Ook hiervan heb ik niets vernomen. Via de bewindvoerder begreep ik dat de sociale verzekeringsbank inmiddels de verantwoording droeg voor de uitbetalingen. Mij is het nooit gelukt zelf contact te krijgen met de SVB. Dit alles verliep puur en alleen via de bewindvoerder. Wel ben ik een maal gebeld door de SVB. Hierop heb ik keurig mijn huiswerk, natuurlijk via de bewindvoerder, gedaan en opgestuurd.

Zoals eerder gemeld werd er rond de zomerperiode geheel niet meer uitbetaald. In eerste instantie richtte ik mij tot...., de bewindvoerder. Zij had contact met de gemeente en ik kreeg de indruk dat er van alles mis was. Wat? Dat was onduidelijk. Naar mijn eer en geweten deed ik mijn huiswerk keurig en volledig binnen de regels. Tenminste, voor zover de regels mij bekend waren, waren gemaakt, of via internet opgezocht waren. Desalniettemin waren deze drie verkeersbronnen blijkbaar onvoldoende. Geld kwam niet. Ondertussen ontstonden er problemen met de hulpverleenster, want die kreeg inmiddels ook geen geld meer,mea want ik had geen reserves meer haar voor te schieten.

Uiteindelijk heb ik mij zelf tot de gemeente gewend. De reacties verbaasden mij. Zeer tegengestelde berichten, onjuiste informatie en maar door. Ondertussen bleef de gemeente (en de SVB) communiceren met de bewindvoerder. Nog steeds werden de mentoren (wettelijk vertegenwoordigers), noch ik persoonlijk benaderd. Wel kreeg ik op mijn eigen communicatie reactie vanuit de gemeente, maar keer op keer leek dit niet dezelfde informatie te zijn als welke de bewindvoerder ontving, dan wel door communiceerde. Het begint steeds meer op een Babylonische spraakverwarring te lijken. Ondertussen komt er via de bewindvoerder mij een bericht toe dat het Zorgkantoor niet akkoord gaat met de declaratie van mei en juni 2014. De tweede helft van 2014 wordt nog uitgezocht, maar dat zal wel via de rechter verder worden uitgevochten en betreft een waarschijnlijke naheffing van 13000 euro. Niemand zal verbaasd zijn wanneer ik aangeef dat mijn bek even letterlijk open viel... Maar ook nu, ik verneem het via de bewindvoerder, maar van het .Zorgkantoor zelf heb ik niets vernomen! Ik heb dus ook geen enkel idee wát er dan niet juist is.

Wel weet ik dat de vorige hulpverleners organisatie een hoger uurtarief berekende (wat ik nergens in de tabellen terug kon vinden) én werkte met een hogere indicatie, omdat zij nooit gemeld hadden dat hun klant zelfstandig was gaan wonen. Toch heeft dat nooit tot problemen geleid. Nu er (ook iets goedkopere) zorg op maat geleverd werd, wat ook nog binnen de kaders van de indicatie paste gaat het Zorgkantoor, via de bewindvoerder, dus wel opeens problemen maken.

Kortom, ik kan er geen touw meer aan vast knopen. Je probeert iemand zo goed als mogelijk te helpen, en je wordt alleen maar gestraft. De afgelopen anderhalf jaar heb ik er vele, vele, uren werk in gestopt, die niet declarabel waren. Het aantal uren wat ik wel heb kunnen declareren was zeer beperkt. Omgezet in een uurtarief misschien net even meer dan drie euro per uur (los van dus al die niet declarabele uren).

Ik ben zeer verbolgen over deze hele situatie. In eerste instantie omdat iemand die hulp absoluut nodig heeft wel eens zwaar de dupe kan zijn. In tweede instantie omdat ik (of eigenlijk mijn bedrijf)  in het hele verhaal niet lijk te bestaan, behalve wanneer het niet goed gaat. Ten derde omdat de wettelijk vertegenwoordigers (mentoren) in het verhaal helemaal niet voor komen. Maar ook de rol van de bewindvoerder komt mij over als zeer dubieus. Niet dat zij de boel belazeren, maar wel omdat zij zeer onhandig te werk gaan, onvoldoende communiceren en met zaken worden geconfronteerd war zij blijkbaar onvoldoende kennis van zaken bij hebben, maar het wel regelen. Met name de "goedgelovigheid" welke ik regelmatig bij de bewindvoerder bespeur stoort mij. Daarbij ontstaat de indruk dat zij zich onvoldoende voor hun klant inzetten.



Een mysterie lijkt het wel. En wanneer ik dan weet dat iemand een traplift heeft laten installeren, omdat dat misschien binnen een jaar nodig zou kunnen zijn, maar binnen een half jaar dat pand al verliet (kosten wel meer dan tien mille) breekt er wat bij mij. Die traplift is nooit gebruikt. Maar blijkbaar kan men op die manier zonder problemen wel alles geregeld krijgen, maar wanneer je integer hulp verleend en verzorgd wordt je kop er af gehakt. Verdomd verdorven bureaucratie...., dat is waar ik keer op keer in Nederland op stuit. Ik schaam mij diep voor mijn eigen land!

lezen en luisteren

bron: spitsnieuws.nl

Hoe moeilijk kan het zijn? Lezen en luisteren. Is men te lui om te lezen, is begripsniveau iets wat ontbreekt, of kán men niet lezen? Dezelfde vraag kan gesteld worden voor het luisteren. Op zich hooguit iets om je af te vragen, ware het niet dat dit probleem voorkomt bij belangrijke instanties.

Privé en professioneel heb ik regelmatig te maken met diverse instanties. Het UWV, de gemeente, het zorgkantoor, CIZ, de Bank, Sociale Verzekeringsbank en noem maar op. Deze instanties zijn niet alleen belangrijk, het zijn ook instanties waar je van afhankelijk bent of kan zijn, instanties, die dus macht hebben.

Vooral het lezen blijkt nogal eens op grote problemen te stuiten. Dat begint vooral bij formulieren. Je zou toch denken dat wanneer je een formulier invult alles duidelijk is. Vooral wanneer je het duidelijk en volledig doet. Echter, zo werkt het niet. Komt het UWV hier op de tweede plaats, het CIZ spant de kroon. Professioneel heb ik hier enige ervaring mee. Zowel bij het aanvragen van nieuw indicaties, aanpassingen en verlengingen. Misschien omdat het CIZ het meest reageert van alle instanties en omdat men zeer kritisch is (wil zijn) om indicaties af te geven. Ik weet het niet, maar schat dit zo in. Je krijgt dan een brief, of telefoontje, waarbij er altijd gevraagd wordt naar aanvullende informatie. Tot nu toe heb ik in alle gevallen aan moeten geven dat de gevraagde extra informatie reeds in het formulier vermeld stond. Toch kwam er soms een herhaalde vraag. Ook het bericht dat de informatie niet compleet was weet ik tot nu toe altijd te pareren. 

De gemeente kan er ook wat van. Die willen altijd meer informatie, terwijl zij in feite alle informatie al hebben. Maar de gemeente is ook goed informatie te vragen waarvan je al hebt aangegeven dat je daar überhaupt over niet beschikt. 

Als je een uitkering vraagt, of een kwijtschelding lijken mensen opeens niet te kunnen kezen en luisteren. Bij het CIZ heb ik twee maal een beroep aangetekend tegen de indicatiestelling. Een keer omdat zij opeens de indicatie bij andere hulpverleners neerlegden en de andere keer omdat de indicatie werd beperkt. Beide keren heb ik uiteindelijk wel de juiste indicatie binnen gehaald. Na veel moeite. Het trieste is dat in de meeste gevallen juist de zwakkeren de dupe zijn. Niet alleen door de uitslag (toekenning en/of afwijzing), maar door te vragen naar informatie die al verstrekt is. Je ziet dat mensen in dit soort situaties in de war raken, vooral omdat zij zo afhankelijk zijn van die instanties.

bron: bubblews.com

Tot nu toe heb ik het alleen over het gevolg van het invullen van formulieren. Bij het schrijven van mails of brieven lijkt het alleen nog maar een groter probleem te worden. Er wordt niet alleen informatie gevraagd, die al in de brief vermeld wordt, soms lijkt men de inhoud in het geheel niet tot zich genomen te hebben. Hopeloos word je er van.

Maar ligt dit nu aan de medewerkers, of is het systeem te ingewikkeld. Beiden is een feit, maar de kwaliteit van de medewerkers blijkt toch de meest erbarmelijke factor. En dat terwijl dit mensen zijn, die wel beschikken over het lot van anderen. Dit heeft niet meer te maken met opleiding of intelligentie. Er moet iets anders achter zitten, maar daar kan je vast nooit de vinger op leggen. Feit is dat het onze bureaucratie wel nog hopelozer maakt. Dat je naast alle ingewikkelde en ondoorgrondelijke regels ook te maken hebt met dit soort mensen doet je de moed in de schoenen zakken.

Het computertijdperk bind ons de strot af. We gooien alles op de computer. Zo kreeg ik een betalingsherinnering, terwijl ik al vele weken wacht op een antwoord op uitstel. Door de computer wordt er ook nog eens langs elkaar heen gecommuniceerd. Immers, de computer, daar zet je alles in op de automaat. Hoef je zelf niet meer te denken. Die computer gaat wel zijn eigen gang. Een bekend probleem is rond verkeersboetes. Dan blijkt het een en ander net iets te geautomatiseerd. En in dat tijdperk lijken we nu dan ook al aardig te leven, met alle nadelige gevolgen van dien.

Luisteren is zo niet een nog groter probleem. Teksten schijnen niet door te komen en wanneer iets niet begrepen wordt, word onvoldoende verheldering gevraagd. Nee bij het luisteren is de reactie zeer veel een verwijzing naar de regels. Ja in het directe contact kan je jezelf beter direct verschuilen achter de regels, dan toe te geven dat je niet luistert. Zo heb ik al heel wat Babylonische spraakverwarringen mee mogen maken. Nu begrijp ik dat medewerkers niet alleen slecht luisteren, maar ook over het onvermogen beschikken zich enigszins in een situatie te verplaatsen, waardoor wel begrip ontstaat en men wel leert luisteren.  

Het is heel triest gesteld. Het maakt je soms ook enorm machteloos. Misschien moeten heel veel mensen toch maar een ander beroep zoeken, instanties de regels vereenvoudigen, maar men vooral eens moet leren lezen en luisteren!