Het geschreven woord

Het geschreven woord is zwart op wit, en toch leest iedereen het op een andere manier. De letters, ze zeggen het zelfde. Wanneer je schrijft “boom”, weet iedereen wat je bedoelt, maar iedere lezer heeft een ander beeld van een boom. Hoe nader je de boom omschrijft, des te helderder verbeeldt men de betreffende beschreven boom, terwijl toch iedere lezer een ander beeld schetst.

Tekst staat zwart op wit. Je kan er niet om heen, en toch is niets zo interpretabel als het geschreven woord. Niemand die een roman leest met dezelfde beleving, dezelfde beelden en zelfs niet met (of vanuit) dezelfde ervaring. We weten het, maar realiseren het ons onvoldoende. Toch zijn de belangrijkste boekwerken van de wereld, de Bijbel en de Koran, er de grootste voorbeelden van. In iedere Bijbel staat dezelfde tekst, toch zijn er vele Christelijke stromingen. Bij de Koran is dit precies hetzelfde. Het geschreven woord is dood, maar de mens, de individu, of soms de groep brengen het woord tot leven. Met alle gevaren van dien, zoals de geschiedenis heeft aangetoond.

We leven in een tijd van het geschreven woord. De mens schrijft veel. Voor zichzelf, voor anderen, maar vooral plaatsen we veel teksten op de digitale media. Kijk om je heen en zie de massa’s die met de iPhone in hun hand (of een ander mobiel apparaat) eindeloos Twitteren, WhatsAppen, Messenger berichten rondsturen of berichten plaatsen op Facebook, Instagram, of dergelijke. Zie de rapporten in rechtbanken, politiek en alle verslagen welke men ter verantwoording van het werk moeten schrijven. Agenten, verpleegkundigen, docenten, het zijn allemaal auteurs geworden van hun eigen schriftelijke verantwoording.

Lezen is ook mooi. Lezen kan een verrijking zijn voor de geest. Of voor de creativiteit. Wie leest er niet graag een roman, de krant, of een thriller? Helaas, veel mensen lezen te weinig, teveel in het geheel niet, wanneer het gaat over het boek. Desinteresse noemt men het, maar is het niet meer dat men al die woorden die er staan onvoldoende de geest prikkelen? Lezen interesseert hen niet omdat zij er geen beelden bij kunnen vinden. En zonder de persoonlijke beleving is het geschreven woord echt een “dood” woord.

Ja, met lezen wordt men zelf aan het werk gezet, wordt je brein geactiveerd en dan komt men de eigen beperkingen tegen. Met de korte nieuwsberichten en alle sociale media berichten speelt dit nauwelijks een rol. De berichten zijn kort genoeg om er net wel dat stukje eigenheid in te brengen, de eigen interpretatie. En daar gaat het vaak verkeerd. Op de sociale media ontstaan snel ruzies, oneigenlijke discussies en (facebook) het bekende “ontvrienden”. Een geschreven grapje wordt vaak niet ervaren als grapje. In tegenstelling, een grapje kan soms ervaren worden als een regelrechte aanval.

Het grote voorbeeld van dit moment is natuurlijk Trump, die eindeloos Twittert. Nu is bij hem wel zo, dat wanneer je hem ziet hij gedrag vertoont en woorden gebruikt die overeenkomen met zijn Twittergedrag. Toch blijven zijn Tweets geschreven woord. Zijn aanhangers lezen zijn teksten en voelen zich gesteund. Zijn tegenstanders lezen het en voelen zich eveneens gesteund, echter in hun aversie tegen deze man. Los van het feit dat zijn teksten president onwaardig zijn is het een hele gevaarlijke manier van communiceren voor een regeringsleider, juist omdat het geschreven woord de emotie erachter niet toont.

Een zekere uitzondering is het stripverhaal. Een combinatie van het geschreven woord met tekeningen. De tekeningen tonen (in het plaatje) de emotie van het geschreven woord, veelal gesproken teksten, waardoor de combinatie tussen het woord en het plaatje een directe verbinding heeft. Daarom is het stripverhaal populair en helemaal geen slechte manier van lezen. Zeker wanneer het stripverhaal meer in zich draagt dan alleen een leuk verhaaltje. In België is Merho niet voor niets zo populair.

Daarnaast hebben veel mensen een hoop woorden nodig om iets duidelijk te maken (zelf heb ik daar natuurlijk ook last van), terwijl dit juist verwarrend kan werken. Herhalingen, bedoelt ter verduidelijking worden regelmatig ervaren door anderen als irritant.

Het goede geschreven woord bestaat in feite niet. Daarentegen is het geschreven woord juist zeer verrijkend. Zeer afhankelijk van de lezer zelf. Bij populaire boeken heeft de auteur de kunst in handen de woorden zo te combineren dat het voor velen goed toegankelijk is. Hoog literair werk wordt juist door een select gezelschap gewaardeerd, een gezelschap die vanuit een zekere elitaire opstelling een dergelijk boek waardeert. Tja, en soms wordt iets goed, omdat men zegt en schrijft dat iets goed is. Mensen zijn soms erg volgzaam, vooral wanneer men bij een bepaalde groep wil behoren. Toch, bij het allerbeste boek heeft de lezer andere beelden en andere emoties dan de auteur zelf ooit heeft gehad tijdens het schrijven.

Ik schrijf veel, maar teken en schilder ook. Met name mijn schilderijen zijn vergelijkbaar met het geschreven woord. Ik maak een duidelijk “plaatje”. Alles wat je erop ziet is herkenbaar, maar de combinatie van al deze objecten is zo bizar, of onlogisch, dat men mijn werk niet begrijpt, of er juist een volledig eigen verhaal van maakt. Zo is er een overeenkomst tussen schrijven en schilderen. Tenminste deels. Wanneer je kijkt naar het werk van Dali en Magritte (bijvoorbeeld) gaat deze vergelijking op. Bij veel, min of meer naturalistische, landschapschilders en fijnschilders gaat de vergelijking geheel niet op. Deze beelden zijn zo herkenbaar en verstoren de individuele denkpatronen niet, dat men er heel snel voor open staat. Abstracte kunst is te vergelijken met hele moeilijke literatuur en beiden worden door een zekere elite soms tot grote hoogten gebracht.

Het geschreven woord en de opgetekende beelden vertekenen de realiteit. Eigenlijk is er maar een manier waarop de mens optimaal met elkaar kan communiceren: rechtstreeks praten met elkaar. Je ziet elkaar, hoort het woord, merkt de intonatie en ziet de mimiek. En dan nog blijft communiceren een van de moeilijkste aspecten van het menselijk “zijn”. Maar toch, wat zijn wij als mens toch enorm “rijk” dat wij op zoveel manieren met elkaar kunnen communiceren. Dat wij dat geschreven woord hebben. Ik schrijf niet alleen graag, maar lees ook met heel veel plezier. Ik vul er graag mijn tijd mee. Alleen, ik zal uiterst zelden een film zien, waar ik het boek van gelezen heb, of een boek lezen nadat ik de film heb gezien. Dat namelijk verstoort mijn persoonlijke interpretatie en emotie. Van zowel de film, als van het boek. En de interpretatie en emoties van een boek, die houd ik lekker voor mijzelf!

Selfie

bron: clickypix.com

Wat is de ultieme vorm van egocentrische zelfverheerlijking? Juist, de selfie. Kicken op allemaal foto's waar je zelf op staat is al erg egocentrisch, vooral wanneer je die op de sociale media deelt. Maar, de selfie spant de kroon. Kijk hoe goed ik ben. Je maakt een foto van jezelf, omdat je van mening bent dat er nog geen voldoende foto’s van jezelf zijn…

Facebook is natuurlijk het sociale medium waar je foto's op kan delen. Dus ook het medium waar je strontziek wordt van de vele foto's die men van zichzelf er op plaatst. En of het niet genoeg is plaatst men ook de zogeheten selfie. Dat een ander een foto van je maakt, die je op Facebook zet is natuurlijk prima. Dat je iedere foto door een ander gemaakt op Facebook plaatst neigt al naar een egocentrisch zieke zelfverheerlijking. 

bron: en.paperblog.com

Wat maakt het dat een mens zichzelf zo geweldig vindt? Onzekerheid, twijfel, of een vorm van hoogmoedswaanzin? Natuurlijk is het leuk af en toe een foto van jezelf aan anderen te laten zien. Alleen dat je iedere foto van jezelf op het internet zet en dat dan nog niet genoeg vind kan toch niet anders dan iets ziekelijks zijn? De vervreemding van onze digitale maatschappij speelt hier zeker een rol in. Daarnaast ga ik er ook vanuit dat de individualisering een cruciale rol speelt. Van buitenaf hoef je tegenwoordig weinig waardering te verachten. Dus, dwing jezelf die waardering af. Dat doe je alleen als je niet echt gelooft in jezelf. Misschien ben ik ouderwets, maar ik heb zo de schurft aan al die zelfverheerlijking. Een aantal Facebook "vrienden" hebben er een handje van. Meerdere foto's van zichzelf worden dagelijks aan het wereldwijde net toevertrouwd. Ik reageer er niet meer op. Ik word alleen maar moe van die gasten. Over het algemeen zijn het trouwens mannen. Dit type man laat de buitenwereld ook zien waar ze denken goed in te zijn. En dat stoppen zij ook niet onder stoelen en tafels. Sommigen hebben inderdaad een gave, anderen rotzooien wat aan. Wat moet? Zeggen/schrijven dat het geweldig is wat ze maken? Als het rotzooi is verhul ik mij in stilzwijgen. Ik ga dat egocentrisme niet stimuleren en hun spelletje weiger ik mee te spelen.

Heleen van Rooyen, bron: nrc.nl

Anders is dat mensen laten zien wat ze doen of maken. Vol trots, maar zonder hun persoonlijke geweldigheid te etaleren. Wanneer het mij aanspreekt druk ik op "vind ik leuk", en schroom ook niet om er een persoonlijke noot aan toe te voegen. Het gebruik van de sociale media kent een grenzeloosheid. Bij Twitter is dit bekend door de talloze ongenuanceerde kreten, waar de honden soms geen brood van lusten. Op Facebook is het vooral grappig zijn en foto’s. Dan dus ook de selfies. Maar selfies worden ook op tal van andere manieren aan de wereld getoond. De kroon spant Heleen van Royen. Zij heeft massa’s selfies gemaakt en dit hangt nu als expositie ergens in Amsterdam. Haar selfies betreffen niet alleen haar gezicht, maar haar hele lijf met als hoogtepunt een selfie van een tampon die zijn uit haar kut haalt. Dit mens moet wel erg gefrustreerd zijn. Maar dat wordt natuurlijk anders verpakt: het is een soort kunst. Ik trap daar niet in, en wat mij betreft heeft die mevrouw een groot probleem. Gelukkig voor haar trapt half Nederland er wel in.

bron: sugarscape.com

Soms zie ik een foto van mijzelf, dat ik denk: goh, die staat er goed op. Dan wil ik dat best delen, maar ik ga geen foto’s van mijzelf maken om de wereld maar te laten zien hoe mooi ik ben. Nee, dat laat ik eventueel aan een fotograaf over, en dan moet het ook een mooie foto zijn. Zo heb ik mijn profielfoto, die door Reinder Weidijk gemaakt is. Die foto staat er ook al een jaar op, als profielfoto, en zolang deze lijkt blijft ie staan. Alhoewel, ik denk er hard over om de foto te vervangen voor iets anders als profielfoto. Werk van mijzelf, in plaats van mijn foto. Daar ben ik weer te lui voor. Ook Pief Weijman heeft schitterende foto’s gemaakt (onder andere tijdens de MFA fair). Misschien dat ik die ook een keer deel op Facebook.

Wat leven wij toch in een vreemde (en feitelijk ook oppervlakkige) wereld. En wat hoereren wij ons toch graag. De pest is, dat wanneer je enigszins mee wil doen je er helaas niet geheel aan ontkomt. Alleen, om dan met selfies te werken… dat gaat mij wat te ver. Net als sommige mensen, die vrijwel iedere dag (of meer dan de helft van hun posts) een foto van zichzelf plaatsen, al is het dan geen selfie.

Überhaupt is de oppervlakkigheid op internet troef. Je ziet zo veel flauwe dingen en heel veel mensen brengen zo weinig van zichzelf (okay, op de selfies na). Zelf laat ik graag mooie dingen zien. Foto’s van planten en dieren, die ik zelf gemaakt heb. Foto’s van de ontwikkeling van mijn schilderijen. Tja, zo bekeken doe ik er misschien ook wel aan mee. Ondanks dat ik mijn best doe iets neer te zetten is het wellicht ook allemaal een beetje het zelfde en zit er eentonigheid in. Wil je in deze maatschappij mee doen, moet je wel. Het is en blijft schipperen, de grenzen verkennen en balanceren. Maar een ding blijft voor mij toch echt overeind; al die selfies en zelfverheerlijking mag van mij weg blijven.

 

wat zijn we leuk
bron: telegraph.co.uk

Sociale media

LinkedIn, Twitter en Facebook zijn de sociale media waarop ik mij begeef. Twitter heb ik in het begin vrij actief gedaan, maar ik miste er teveel en de vele berichten waren niet bij te benen. LinkedIn poog ik enigszins zakelijk te gebruiken. In lijn met Facebook zie ik er niet echt de meerwaarde van. Eigenlijk ben ik alleen op Facebook echt actief.

Sociale media zijn geweldig, maar ook verachtelijk. Mooi omdat je over de wereld contacten hebt en kan onderhouden. Verachtelijk vanwege de grote hoeveelheden nietszeggende info en geleuter. Daarbij kost het bijhouden van de sociale media enorm veel tijd en het leidt af van de realiteit. In mijn raadsperiode waren raadsleden die iedere scheet Twitterden, vrijwel de hele vergadering berichten de wereld in schopten en de onzin van anderen lazen, waardoor de vergadering aan hen voorbij ging. Twitter is dan ook het snelste sociale medium. Bij LinkedIn worden wel de nodige berichten verspreid, alhoewel dit meestal updates van de profielen betreft. Handig. Ik ben LinkedIn gaan gebruiken omdat ik werkzoekende was. Het zou een goed platform zijn voor je netwerk en de kans op werk vergroten. Niets van gemerkt. Reacties komen zelden voor op LinkedIn. Nut en functie ontgaan mij naarmate ik er langer mee bezig ben.

Facebook. Daar ben ik wel actief op. Maar ik beperk mij. Bij voorkeur tot een keer per dag en maximaal ( en bij uitzondering) twee keer per dag. Wanneer ik Facebook bezoek laat ik altijd een berichtje achter. Dit ter herkenning tot waar ik de volgende keer terug moet lezen. Soms een tekst, meestal iets met foto's, vooral de voortgang van mijn schilderijen. De nieuwsgierigheid brandt echter in mijn handen. Hoeveel berichtjes heb ik? Wat schrijft men als reactie? Wie reageren? Best lastig je bezoekjes te beperken. Bij veel mensen zie ik inderdaad een ander beeld. Met grote regelmaat plaatsen zij iets op Facebook. Foto's, want die doen het goed. Ook zie je vel doorgesluisde zaken, waaronder nogal wat You Tube filmpjes. Soms zitten dar echt leuke tussen, alhoewel de meeste erg flauw zijn. Het aantal foto's met zichzelf (selfies of iets in die richting). Het ego viert hoogtij op Facebook. De overtuigingsdrang ook. Sommige mensen houden wel heel erg van zichzelf. Eigenlijk word ik daar een beetje misselijk van: die zelfverheerlijking. Of kijk hoe goed ben ik, of hoe leuk. En ja, soms maak ik mij er ook schuldig aan. Maar meestal laat ik dingen zien die ik óf gewoon heel mooi vind, óf mijn schilderijen. Dat laatste niet om te roepen hoe goed ik ben. Ik vind het leuk mensen te delen in hoe mijn schilderijen tot stand komen en inderdaad ik laat de resultaten ook graag zien. Dat doen meer kunstenaars, in al hun bescheidenheid. Er zijn ook een aantal figuren die zich kunstenaar noemen en een iets te nadrukkelijke behoefte hebben aan te geven hoe goed ze zijn. Het komt nogal eens voor dat ik gruwel van de kwaliteit van het werk.

Ja, sociale media wordt op vele manieren gebruikt. Het strelen van de ego staat helaas wel op een erg hoge plaats.

Wanneer ik een keer per dag mijn Facebook check duurt het gemiddeld een half uur tot driekwartier voor ik alle berichten heb gezien, of gelezen. En dan nog selectief. Vele namen komen diverse keren voorbij. Eigenlijk is die sociale media zonde van mijn tijd. Toch doe ik er aan mee en blijft het mijn zintuigen prikkelen. En wat levert het feitelijk op? Een enkel leuk contact. Toch is het vooral eenzijdig en eentonig gebeuren. Ik heb de pest aan iets waar ik aan mee doe. Misschien moet dat wel om in deze wereld mee te kunnen komen. Resultaat is beperkt, maar ben je er niet tel je helemaal niet mee. Facebook, LinkedIn of Twitter, bij minimaal een moet je echt actief zijn, en bij de rest is het af en toe volgen en je neus laten zien belangrijk. Het geeft weer met hoeveel onzin ons leven tegenwoordig gevuld is. Dat is de tijd waarin wij leven. Je hebt het te accepteren en je moet er mee leven; de selfies, de foto's van de leuke kindertjes, hun activiteiten en grappige grollen, de ego's en zoveel andere rotzooi, morele boodschappen, de predikingen van diverse waarheden, overtuigingen en lege uitingen. Als we al die rotzooi nou eens weglaten, dan wordt Facebook vast een stuk interessanter. Het zal niet gebeuren en ik schik mij in mijn lot. De aankondiging van mijn blogs zet ik immers ook altijd op Twitter en Facebook.....

Beste Turken,

bron: antibjz.nl

Beste Turken,

Bij de gemeenteraadsverkiezingen in Turkije is de AK-partij van Erdogan als winnaar uit de bus gekomen. U, inwoner van Turkije (dan wel de Turkse nationaliteit dragende), heeft gekozen voor de vooruitgang welke Erdogan uw land gegeven heeft. Uw welvaart maakt uw meerderheid kritiekloos.

Critici geven aan dat Erdogan zich meer en meer ontwikkelt als dictator. Twitter en You Tube verbannen heeft daar inderdaad alle schijn van. Dat hij verwikkeld is in fraude en corruptie schandalen wordt op dictatoriale wijze de kop ingedrukt. Normaal zal een regeringsleider het recht doen zegevieren en zijn gelijk via deze weg pogen te halen. Erdogan niet. Misschien heeft hij inderdaad wat te verbergen. Daar gaat hij echter niet op in. Nee, hij schreeuwt dat het allemaal leugens en bedrog zijn.

En nu lijkt u, als Turk, zich evenals Erdogan af te sluiten voor het recht. Ja, want u heeft het goed gekregen onder zijn regime. Turkije is modern land geworden en uw levensstandaard is gegroeid. Een goede reden alle kritiek te laten varen en deze man te blijven steunen. Dat doet mij ergens aan denken.

Hitler. Ooit democratisch gekozen. Tijdens de crisisjaren gaf hij Duitsland en haar inwoners welvaart. Volkswagen Kever, de eerste snelwegen, werk. De meerderheid droeg hem op handen. Dat hij meer en meer dictatoriale trekjes kreeg, deerde de Duitsers niet. Immers; Hitler bracht welvaart. De massale steun heeft in dit geval zelfs geleid tot een van de ergste oorlogen, die de mensheid gekend heeft. Dat is niet perse nodig. Een ander voorbeeld is te zien in Venezuela.

bron: selcukefendi.com

Chávez bracht een zekere welvaart bij de armen (dé meerderheid) en kon niet meer stuk. Zelfs zijn opvolger Maduro kan bij deze groep nog niet stuk. En dit terwijl de situatie al aardig verslechterd is. Het gaat steeds verder bergafwaarts met Venezuela. Het gaat zelfs helemaal niet goed, maar de armen mogen gratis naar de dokter, dus steunen zij Maduro. Wilt u, in Turkije, verantwoordelijk zijn voor dit soort voorbeelden? Realiseert u zich hoe relatief uw huidige welvaart is?

Erdogan is een gevaar. Hij tart het secularisme, maar ook de democratische grondbeginselen. De held Atatürk is duidelijk niet zijn held. Ook Atatürk scandeert hij, terwijl Atatürk voor u toch nog steeds de ultieme nationale held is? Gaat u die nu inwisselen, omdat er een metro is in Istanboel, uw huis beter is, de auto nieuwer? Tegenstanders zijn subtiel en stapje voor stapje  weggewerkt. Kritische journalisten,  kritische militairen; velen zijn opgesloten. Sommige na jaren eindelijk veroordeeld. Ja zelfs de rechtsstaat wordt aangetast, door kritische rechters te ontslaan. En dan natuurlijk het verbod op sociale media, als Twitter. Erdogan, hij regeert uit angst. En u wilt dat niet zien. U bent misschien wel een van de vele Turken die op de AK-partij heeft gestemd.

Of toch niet. Bent u een Turk die zich steeds meer zorgen maakt over uw toekomst? Een Turk die overweegt uw land te verlaten, omdat de toekomst voor u zo onzeker is. Omdat de toekomst u gaat beperken in uw vrijheid. Het verbod op alcohol, de kleding van de stewardessen van Turkse luchtvaartmaatschappijen. Op alle fronten bent u ongerust. En terecht, omdat vele van uw medeburgers zich blind laten leiden. En waar zal dit alles toe leiden? U kent de angst voor het onbekende, maar vooral voelt u zich beperkt. Beperkt in uw eigen land, uw vrijheden en uw vrijheid van meningsuiting. Het is u niet duidelijk wanneer u iets zegt, wat de overheid niet aanstaat. U weet niet eens wanneer u opgepakt kan worden. Argentinië en Chili is de jaren zeventig en tachtig. Mensen verdwenen, regelmatig om niets. Dat waren dictaturen. Gelukkig is het daar goed gekomen. Hoe zit dat in Turkije? Zolang Erdogan nog zo gesteund wordt stevent ook uw land af op een dictatuur. De geschiedenis toont haar voorbeelden. Blijkbaar leert de mens weinig van haar geschiedenis.

bron: halkinhabercisi.com

Ik ben Nederlander en inwoner van Nederland. Ik maak mij ongerust over vele zaken, maar ook over de situatie in Turkije. Wat kan ik doen? Hoe kan ik u overtuigen u wel kritischer op te stellen jegens de AK-partij en Erdogan? Of hoe kan ik u helpen het gezag van Erdogan in te perken en uw toekomst enige geruststelling te bieden? Waarschijnlijk loop ik het risico zelfs straks uw land niet meer in te komen. Ik kom er graag. Tja, hoe kan ik u helpen en voorkomen dat ik mij zelf schaad? Ik kan niet veel. Wel hoop ik van harte, dat Turkije deze weg niet blijft vervolgen. Dat het weer een goed land wordt en de welvaart optimaal wordt behouden. Dat het recht moge zegevieren. In ieder geval weet u, mijn steun heeft u.

Vreemde tijd

Nog niet eens zo heel erg lang geleden, vier of vijf jaar, geleden zag ik een documentaire op televisie over pubers. Deze pubers gebruikten hun mobile telefoon voor hun sociale leven en het was zelfs hét instrument om bijvoorbeeld relaties te verbreken. Want, wanneer iemand recht voor je staat is dat immers een stuk lastiger.

De tijd schrijdt voort en ook de digitale ontwikkelingen zijn in hun opmars niet gestuit. Was vroeger Hyves al heel wat, tegenwoordig ploeteren wij met Facebook , LinkedIn en Twitter. Of je iedereen nu wel of niet kent maakt niet zo veel uit. We willen veel “vrienden” hebben en communiceren ons te pletter. Ik denk dat velen zich niet realiseren hoeveel tijd men besteed aan deze sociale media. Immers, we doen het niet alleen, veel mensen stoppen er ook nog eens bakken van tijd in.

Wat levert het nu eigenlijk op? Ik vraag het mij met regelmaat af. In ieder geval hebben we er een goede dagbesteding mee gekregen. Zat je vroeger uit het raam te staren of voor de buis, nu hang, lig, of zit je, uren op de sociale media. We zijn actief.

Daarnaast ontgaat de meerwaarde mij in grote mate. Vreemd, daar ik zelf toch ook een redelijk fanatiek gebruiker van, met name, Facebook ben. 

overal doen we het, bron: de ondernemer

Nu heb ik zelf vrij veel contacten en bevalt het mij prima eens een dag geen mensen te zien, of te spreken. Toch onderhoud ik ook dan mijn digitale vriendschappen. Dat gaat soms ver. Zijn mijn vrouw en ik samen thuis, zeggen wij niet zo veel tegen elkaar (ja, dat komt ook voor), dan communiceren wij wel via Facebook. Nog geen twee meter van elkaar verwijderd en we communiceren digitaal. Ja, een vreemde tijd. We doen er nog aan mee ook.

Soms is het leuk. Zoals nu de Pietitie en de discussie rond de Zwarte Piet. Dan gebeurt er weer eens iets. Toch is dit een beetje een uitzondering, want de meest uitwisseling is in feite inhoudsloos, wat leeg. Heel veel gebruikers hanteren de sociale media om enerzijds allerlei kretologieën te verspreiden, en anderszins hun eigen interesses aan de ander op te dringen. Globaal genomen zijn de sociale media heel erg vlak. Bij Twitter zit daar nog enige logica in, door de beperking in tekens. Bij Facebook heb je ruimte en is de oppervlakkigheid vele malen groter. LinkedIn is vooral een uithangbord van jezelf, een soort etalage.

Vroeger ging je om met mensen. Je kende hen in zekere mate en je ging wel of niet met iemand om. Met de mensen, die je tot je vrienden (of kenniskring) rekende, had je leuke dingen en vervelende dingen. Soms ook wel ruzie, maar dit leidde nooit echt snel tot een breuk. Of het contact was al op een wankele basis gegroeid, of je kende elkaar en wist het wel weer bij te leggen. Het contact hierin was altijd erg essentieel. Iets recht in persoons gezicht zeggen, of het met (toen nog) een briefje zeggen, maakte verschil. In het eerste geval ontstond er een directer communicatie, waarin heel veel misverstanden direct weggewerkt konden worden. In het tweede geval ging je er voor zitten en koos je zorgvuldig je woorden. In het huidige digitale tijdperk gaat alles snel, kort, krachtig, en daardoor regelmatig hard en meedogenloos. Respect lijkt in waarde sterk af te nemen. Je maakt net zo makkelijk vrienden, als dat je ontvriend wordt. Het valt mij op dat mensen veelal ongenuanceerd en respectloos reageren. Misschien omdat ook wanneer iemand mij digitaal ontvriendt dit mij toch altijd wel iets doet.

zelfs ouderen doen het, bron: pzc

We schrijven veel, maar zien, horen, signaleren veelal de toon er achter niet. Denk je dat iemand grappig reageert, blijkt het serieus te zijn. Is iemand serieus, ervaar je het als grap. Discommunicatie is via de sociale media erg snel gerealiseerd. Dat is lastig. Volgens mij ook niet goed voor de (onderlinge) sociale structuren.

Om meer te zeggen staat aan de zijlijn van de sociale media de blog. Zelf schrijf ik met regelmaat een blog. Omdat ik dingen kwijt wil, zaken wil uitleggen, of om welke reden ik ook heb. In principe tracht ik met mijn blogs een zekere verdiepingsslag te creëren. Echter, eenmaal geschreven wordt ook een blog in de sociale media opgenomen en ik merk dan ook frequent aan de reacties, dat deze een zelfde waarde vertegenwoordigen, als wat ik hierboven over de communicatie op de sociale media heb gezegd. Ongezouten en ongenuanceerde reacties zijn het gevolg. Dat raakt een ander punt van de sociale media. Had je vroeger vrienden, waarmee een zekere verbondenheid was, tegenwoordig is dit lang niet altijd zo. Qua interesses niet, maar ook niet op het gebied van taal en intelligentie. Nee, eenmaal voorbij het knopje plaatsen ben je vogelvrij. Arm en rijk, slim en dom, intelligent of onderontwikkeld, alles en iedereen ligt voor je, al dan niet te azen op het fenomeen toeslaan. Als prooidieren liggen wij in een hinderlaag. Soms is dat omdat, wanneer je langs komt, men met je wil spelen, maar heel vaak is het omdat je vanuit die hinderlaag heel “veilig” kan worden aangevallen.

Wij noemen het sociale media, echter in feite wordt ons sociale leven zwaar op de proef gesteld. In het echte leven vechten we voor ons eigen individuele bestaan. De fysieke sociale cohesie is tanende. Vanuit de sociale media en invloeden van de digitale mondialisering maakt dat wij in het echte leven ook minder sociaal met elkaar om gaan. In onze westerse wereld vallen sociale structuren steeds verder weg. Had je in de jaren vijftig en zestig (vorige eeuw) nog het bloeiende verenigingsleven, de kerk, en het dorp, tegenwoordig is dat alleen nog maar heel beperkt aanwezig. Ook in menselijk oogpunt leven we steeds meer in een wegwerp maatschappij.

mondiaal

Maar, wel een vol paradoxen. Immers, ik schrijf feitelijk kritisch en negatief over de sociale media, maar maak er wel flink gebruik van. Ja, dat is inderdaad een innerlijke strijd. Het heeft ook te maken met mijn maatschappelijke positie. Ik ben raadslid en van mening op meerdere manieren te moeten communiceren. Om die reden schrijf ik de blog, ben ik actief op de sociale media, en beantwoord ik trouw alle mailtjes. Gelukkig heb ik ook op straat nog de nodige contacten, en daarmee gesprekken. Dan is er sprake van echte interactie en kan ik uitleggen en direct reageren. Na mijn politieke carrière denk ik zeker minder actief te worden op de sociale media, en weer meer een ouderwets leven te gaan (en willen leiden). Zo ver is het nog niet, en wat mij betreft blijf ik mij voorlopig ook nog inzetten voor ons maatschappij, met name op lokaal niveau. Het geeft echter wel een extra druk.

Toch mag mijn betoog niet louter negatief zijn. De sociale media brengen ook wel iets. Je vergroot je wereld. Qua informatie, maar ook vrij letterlijk. Op Facebook heb ik regelmatig digitaal contact met directe en indirecte familie, die op afstand staan of op afstand wonen. De naam Merhottein staat diverse keren genoemd in mijn rijtje vrienden. Maar ook oude (verloren gewaande) contacten duiken soms op. De ene keer is dat leuk en heeft dat een bodem, de andere keer blijft het bij een zeker vaststelling. We kennen elkaar, maar onze levens corresponderen niet meer. Zelf ervaar ik het als leuk, die oude contacten.

Ja, wij leven in een vreemde tijd. Jaren geleden was men bevreest bij het idee dat de wereld geregeerd zou worden door de computer, maar nu is het zo ver. De computer bepaalt ons leven, in bijna al haar facetten. Daar zitten negatieve en risicovolle kanten aan, maar toch ook veel mooie kanten. We gaan er alleen veel te slordig mee om. Dat is geen verwijt wat ik anderen kan maken, daar ik mijzelf er ook van moet betichten. Het hoort er nu eenmaal bij. Een paar keer heb ik nu al gehad dat ik iets schreef, wat totaal anders over kwam, dan mijn intentie was. Ik hoop er zelf toch iets van te leren. Misschien iets minder snel schrijven, toch een keer controleren, en hopelijk niet te snel op het knopje plaatsen drukken. Al gaat dat laatste soms ook per ongeluk. En dan ga ik nu maar mijn kwartaal opgave van de BTW doen… want dat moet tegenwoordig ook digitaal.

tot in de dood

De autistische Raad

Op zich is de wekelijkse column van Bart Boele (IJmuider Courant) geen column waar je op moet reageren. Zoals gezegd is het een column en Boele is bepaald niet de beste journalist, waarbij hij een ster is de werkelijkheid een wel zeer eigen slinger te geven.

Geheel negeren is ook niet altijd de juiste remedie, zoals je ook Wilders niet altijd moet negeren. Nee, een enkele keer mag het tot onderwerp van reactie leiden. Zo ook nu, dat Boele de raad, en met name het Presidium, bombardeert tot een stelletje autisten. 

Duidelijk is waar zijn inspiratiebron vandaan komt. Het betreft een lid van het Presidium, die zelf de betreffende discussies en afspraken niet aanwezig was, of pas halverwege de vergadering binnen stormde. Enige onbetrouwbaarheid is hiermee al vastgesteld. Wanneer je daarbij meeneemt dat dit raadslid ook nog behoorlijk gefrustreerd is, alsmede duidelijk op oorlogspad bepaalde politieke collega's onderuit te halen, dan is de informatiebasis duidelijk. De vriendschap tussen dit raadslid en Boele heeft dan ook veel weg van een boevenbende zoals je deze in tekenstrips tegen komt. Samen zijn zij een aardige karikatuur van zichzelf. Alleen beheerst de een de lokale media en de ander heeft politieke invloed. Dat maakt de zaak wel kwalijk.

Het spreekverbod in de wijkplatforms... Ja, dit platform is vooral opgezet om inwoners een platform te bieden. Het is goed wanneer politici aanwezig zijn. Maar ze dienen hun rol te kennen. Die is dat je gast bent van de burgers. Heel correct om op een platform geen politiek inhoudelijke standpunten te verkondigen, noch hier jezelf neer te zetten als propaganda orgaan. Nee, het gaat om het oppikken van signalen en geven van uitleg en toelichting. Daar hadden sommige raadsleden grote moeite mee, plus dat de aanwezigheid van raadsleden nog wel eens leidde tot een dependance van de raadsvergadering. Dan ga je je doel voorbij. En dat heeft het Presidium goed opgepakt. Dat is dus ook heel wat anders dan een spreekverbod. Het is een oproep integer te zijn, en bewust van je rol. Wanneer Boele dat autisme noemt begrijpt hij de politiek na al die aren voor nog geen bal.... En ben ik blij dat hij in iedere geval geen politicus is.

Een zelfde verwrongen weergave geeft Boele over de spelregels rond communicatie tijdens de raadsvergadering. Nu verwacht ik dat Boele aan geen enkele teamsport mee zal doen, omdat hij zich überhaupt niet aan spelregels kan houden. Natuurlijk mogen wij gebruik maken van de moderne communicatiemiddelen, tijdens de raadsvergadering. Alleen hier werd op een bepaalde wijze getwitterd, die bepaald niet netjes is en je van een volksvertegenwoordiger mag verwachten zorgvuldig met materie om te gaan. Dus, ja er mag zeker gecommuniceerd worden en we willen echt niet terug naar de rennende bodes die de briefjes van fractie naar fractie brengen. De andere kant is dat twitteren tijdens een vergadering publiekelijk de schijn op wekt dat raadsleden niet op zitten te letten. Wanneer de camera laat zien dat een raadslid met een mobieltje in de hand naar het scherm zit te lachen is dat geen goed beeld. Ook commentaren vanuit de raadszaal naar buiten is geen goede, vooral wanneer je de inhoud van enkele van die tweets kent. Dus ook hier ben ik van mening dat het Presidium haar verantwoordelijkheid op correcte wijze heeft genomen. Zelf noem ik dat integriteit. Nu moet Boele blijkbaar telkens Wickipedia er bij halen om betekenissen op te zoeken, maar je moet wel kunnen zoeken. In dit geval had hij beter eens onder integriteit kunnen zoeken. Maar ja, wanneer je zelf een probleem hebt ga je uit van je eigen referentiekader. Daarom waarschijnlijk dat hij bij autisme uit is gekomen. Misschien wilde hij eigenlijk weten of hij zelf aan autisme leidt. Wel da antwoord heeft hij wellicht in zijn eigen column gegeven. Het lastige bij autisten is dat zij dat bij zichzelf, juist door hun stoornis, niet altijd  onderkennen dat het op henzelf van toepassing is. Ik heb wel met Boele te doen... Ik hoop op beterschap, maar ik weet dat ik vaak veel te goedgelovig ben.......

Bedankt voor uw antwoord!

Was Nederland een eeuw gelden nog het voorbeeld van de Calvinistische beleefdheid, tegenwoordig staat vooral ongeïnteresseerdheid voorop ten aanzien van onze sociale omgang.

Tot de tweede helft van de vorige eeuw stond de Nederlander bekend als sociaal bewogen mens en iemand waarbij de gemeenschapszin hoog in het vaandel stond. In de jaren zestig kwam er een omslag en deed het individualisme haar intrede. Vervolgens kregen wij te maken met diverse technische ontwikkelingen, die invloed hebben gehad op de versterking van het individualisme. We werden rijker, mobieler, en onze communicatie werd enorm uitgebreid, met name door de komst van de mobiele telefoon en het internet. Twintig jaar geleden waren wij niet bekend met deze twee fenomenen, en nu lijkt het of wij niet anders weten.

En daar zijn wij steeds meer naar gaan leven. Een nadeel van de technische ontwikkeling en het toenemende individualisme is dat wij ons ook minder ontwikkeld gaan gedragen. Ja, ons gedrag wordt weer een beetje primair en primitief. Haast instinctief zelfs. Voor een goed en sociale onderlinge omgang lijkt de ontwikkeling niet erg positief.

De noodzaak op elkaar te reageren neemt af. Onderlinge beleefdheidsnormen vervagen. Tegenwoordig communiceren wij in grote mate digitaal, waarbij de email het centrale communicatieorgaan is geworden. Een brief schrijven doen wij niet meer, maar we sturen een mailtje. Veel mailtjes. Zelf ontvang ik er tussen de 30 en 50 per dag. Naast dat de communicatie minder persoonlijk is geworden is de kwantiteit explosief toegenomen. Vroeg ontving ik enkele brieven per week.

Je zou kunnen zeggen dat de omvang ons onverschillig maakt. Nu is het niet zo dat ieder mailtje een antwoord vraagt. Er zit reclame bij, bevestigingen en er wordt veel gemaild om te informeren. Het echte aantal mailtjes wat daadwerkelijk persoonlijk is en in feite een reactie vraagt is beduidend minder. Maar nog altijd meer dan de hoeveelheid brieven van vroeger.

Daarnaast zijn er nog meer digitale kanalen om breed dan wel individueel te communiceren. Twitter, Facebook en LinkedIn zijn er een paar. Twitter is een hele snelle manier om met elkaar dingen uit te wisselen. Ik geef toe, ik heb een Twitter account, maar kijk er zelden op. Het is mij vaak te oppervlakkig, de stroom is mij te groot en de communicatie moet binnen 140 tekens geschieden. Niet mijn ding.

LinkedIn bekijk ik regelmatig en zeker mijn berichten. Op zich ben ik er niet heel actief op, maar daarvan is de belangrijkste reden dat er iets vreemds is met LinkedIn. Wanneer ik daar bericht op plaats wordt hier iets mee gedaan, waardoor er uiteindelijk een heel vreemd bericht wordt weergegeven. Het is mij nog niet gelukt dit aan te passen en daarom is het beter er niet teveel op te zetten. Overigens zie ik wel degelijk de functie van dit medium. Net als die van Facebook. Hier ben ik een stuk actiever op. Je kan er berichten wegzetten, je ziet veel meer wat bij anderen speelt, je kan op elkaar reageren en er valt wat te zien en te lezen. De ruimte om actief of passief te zijn is er over het algemeen. Maar ook hier is ruimte voor een persoonlijke toenadering, en ik ben van mening dat ik hierop ook keurig moet reageren.

Het is niet alleen kommer en kwel, onze digitale communicatie. Wij hebben de wereld veel meer bij de hand. Alles gaat snel en de wereld komt letterlijk bij je thuis. Ook is het best een verrijking. Alleen, de snelheid en hoeveelheid informatie maakt ons lui en eigenlijk ook onbeleefd.

Op zeker 30% van mijn (digitale) sollicitatiebrieven ontvang ik geen enkele reactie. De postkaart lijkt bijna niet meer te bestaan en wat een brief is weet men niet meer. Een uitnodiging, hoe gericht ook, wordt in grote mate als vrijblijvend ontvangen. Om die reden ben ik van mening dat het belangrijk is zorgvuldig met mail om te gaan.

Zelf heb ik dan ook hoog in het vaandel staan dat ik alle (persoonlijke) mails beantwoord. Het liefst snel, om te voorkomen dat ik vergeet te reageren, wat snel gebeurt met deze grote hoeveelheden. Heel soms gaat het dan toch nog mis en een enkele keer blijkt een mail niet aangekomen. Dat kan namelijk ook met digitale post. En weet ik geen goed antwoord te geven, dan geef ik dat aan. Ik neem de verzender serieus en geef antwoord.

Omgekeerd lijkt de cultuur heel anders. Het komt nogal eens voor dat ik een (persoonlijk) mailtje verstuur, of een mailtje waarop ik duidelijk een reactie verwacht, dat er geen reactie in mijn mailbox binnen komt. Helemaal niet en soms na zeer lange tijd. En heel eerlijk; eigenlijk vind ik dat onbeschoft. Zeker wanneer het om belangrijke zaken gaat. Net als wanneer je iemand spreekt en je nadrukkelijk toezegt je te mailen. Vervolgens blijft het stil. Laatst nog zo’n voorbeeld en ik ben benieuwd wanneer ik eindelijk een reactie mag ontvangen. Ik wacht inmiddels bijna drie weken…