Gemeentelijk beleid maakt kapot

Vandaag ontving ik de uitkomst van mijn beroep tegen de jaarlijkse aanslag gemeentelijke belastingen. Ik moet betalen. Dat ik geen geld heb is volledig niet interresant, nee ik moet mijn huis maar verkopen. Dat is wat ik al geruime tijd probeer. Volgens de gemeente zit er namelijk overwaarde op de woning, en daarvan moet ik dus betalen. Ik wilde dat ik kon toveren. Betalen dus, terwijl ik vrijwel geen cent te makken heb. We hebben een inkomen van 40 euro boven het bijstandsniveau voor echtparen. Hier is sprake van een totaal verkeerd gemeentelijk beleid! Regels zijn regels, en er is blijkbaar geen mogelijkheid de regels aan te passen of te versoepelen als gevolg van de crisis. Ik had al aangeboden om 2 vierkante meter van mijn grond te kopen, dan heeft de gemeente haar belastinggeld ruimschoots binnen. Maar dat is niet aan de orde. En dat niet alleen. Bekend is dat Nederland in een crisis zit, of zat. De gevolgen zijn bekend en over het algemeen heeft de overheid uitgesproken meer rekening met die omstandigheden te houden. Ik merk daar verdomd weinig van. Vooral op gemeentelijk beleid (wat zodicht bij de burger behoort te staan) vallen alle deuren in een onnoemelijk dik slot. Geen wrikken mogelijk. In plaats haar burgers bij te staan is het beleid zo opgesteld dat zij een bepaalde categorie zwakkeren alleen maar verder de verdommenis in helpen. Nee, ik krijg zelfs geen uitstel, zoals ik begrijp. Ik heb "vermogen".  Hoe maak je de burger boos. Nu, ik ben op dit moment heel erg boos!!! Nogmaals, ik ben bereid te betalen, als ik het heb. Maar ik heb het niet. Ik wil betalen, wanneer ik het huis verkocht heb. Dat heb ik al aangegeven, maar ook hier heeft de gemeente geen oren naar. Is het dan gek, dat allerlei agressieve ideeën door mijn hoofd denderen? Ik kan mij voorstellen dat het voor komt dat burgers zich naar hun stadhuis begeven en er met de auto door de voorpui rijden of andere daden van hopeloosheid uit voeren. Juist die gemeente, die zo dicht bij de burger staat, geeft mij nu ook zo een enorm machteloos gevoel. Haat tegen bureaucratie!
Vier jaar lang heb ik de gemeente gediend. Maakt allemaal geen flikker uit. Men kent mijn situatie. Maakt geen flikker uit. Het ergste is dat je het geen mens kwalijk kan nemen. Ook de twee ondertekenaars van de brief niet. Ook zij voeren maar uit. Nee, niemand kan je er persoonlijk op aanspreken, wat het nog machtelozer maakt. Niemand slaapt er een seconde minder om, maar met z'n allen maken ze wel het beleid. Mijn buik had ik al vol van de politiek. Ik had inmiddels al door dat je politiek nauwelijks invloed kan hebben. In vier jaar heb ik een openbaar watertappunt voor elkaar gekregen. Dát is politiek.

In mijn leven heb ik al het nodige mee gemaakt, maar deze houding van de gemeente Velsen is bijna het summum van bureaucratie wat ik tot nu toe heb mee gemaakt. Zoals ik al eerder schreef; ik ben ook zeker de enige niet in deze situatie. Juist door de crisis ben ik de enige niet. Er moeten meer inwoners zich verbijten en hopeloos voelen. Hier kan niemand tegenop. Misschien dat een of andere terroristische organisatie het stadhuis opblaast, waarbij de gehele administratie in rook op gaat. Een gestoorde gedachte, ik weet het, maar dergelijke gestoorde gedachten weet de gemeente mij wel door het hoofd te laten gaan. Ik heb hier echt geen woorden meer voor. Ik ben zelfs te boos om nog teleurgesteld te zijn.....

Naast de pot pissen

bron:plazilla.com

Het laat mij niet los en ik moet het toch weer in een blog kwijt. Ben ik teleurgesteld, ontmoedigd, of depressief? Ik weet het niet zo goed. Ik probeer hoop te houden, maar het lijkt bij alles dat ik net naast de pot pis.

Ons inkomen is (gezamenlijk) netto 43 euro boven de bijstandsuitkering. Wanneer ik 100% zou werken tegen het minimumloon, zouden we 1200 euro netto meer te besteden hebben. Ik zou daar op zich prima van kunnen leven. Alleen, er is geen werk, ook niet tegen het minimumloon. Kortom, we zitten in feite op bijstandsniveau. Maar we hebben geen bijstand. Daarom lukt het niet diverse kwijtscheldingen voor elkaar te krijgen. En dan nog de rente van het huis. Te hoog. Wanneer we wel bijstand zouden genieten en de rentelast bedroeg 600 euro, hebben wij het wel karig, maar goed genoeg om van te leven. Juist, we pissen hier dus net naast de pot.

Een 55 plusser hoeft zijn huis tegenwoordig niet op te eten. Geldt de voorwaarde dat de rentelast dus niet hoger is dan 600 per maand. Is ie bij ons wel. Kan alsnog bijstand verkregen worden, maar dan moet de verkoopprijs naar de WOZ waarde getrokken worden. Een ton lager. Dat niet alleen, de WOZ is 90000 euro gezakt. Dus, ook hier pissen we naast de pot. Het gaat dus geweldig.

In de afgelopen jaren heb ik meer dan 300 keer gesolliciteerd. Op zeer passende functies over het algemeen. Toch ben ik maar twee keer uitgenodigd. Tja, ik ben blijkbaar te oud. Ik vrees ook hier naast de pot te pissen.

Vanwege het lage inkomen heb ik bij enkele instanties kwijtschelding of uitstel gevraag. In geen van de gevallen is dit toegekend. Ik heb immers (vastliggend) eigen vermogen. Dit is momenteel nog suggestief ook, want dit vermogen is niet alleen als fors geslonken, maar kan heel eenvoudig nog verder slinken. Duidelijk is dat ik op het gebied van kwijtschelding naast de pot pis.

Het huis staat ook te huur. Drie keer zijn geïnteresseerde huurders langs geweest. Drie keer gaven ze aan toch niet te willen huren. Ook hier pissen we naast de pot.

Te koop. Het is veel geld, maar het bedrag is zeer redelijk, uitgaande van de vraagprijs en mogelijk uiteindelijke verkoopprijs. Vertaald naar de grindprijs is ons huis overigens zeer goedkoop. Dure huizen lopen weer, huizen onder de drie ton ook. Ons huis zit in de verkeerde prijsklasse. Bovendien wonen wij in Driehuis, wat momenteel (nog) niet in trek is. We pissen naast de pot.

bron: pokemonuited.nl

Staatsloten of de lotto, soms je laatste hoop levert in feite niets op. Ik hoef echt de hoofdprijs niet, maar met wat ik er mee win schiet ik niks op. Ook hier pissen we naast de pot.

Afgelopen weekend hadden we een hele leuke fair. Veel aandacht. Noch Reina (tassen, La Koko), noch ik hebben iets verkocht. Wel de nodige tijd en geld voor geïnvesteerd, maar zelfs dat niet terug verdiend. We pisten naast de pot.

Het word een wat eentonige opsomming van mislukkingen, het niet slagen en pech. Hoe hard ik mij er ook voor inzet, het lijkt allemaal niet te helpen. Je wordt er soms wel erg moedeloos van. Er zijn momenten, dat je niet meer weet hoe je uit deze situatie moet komen, maar ook wil ik steeds meer alle teleurstellingen uit de weg gaan. O ja, mijn rijtje kan langer, maar laat ik dat de lezer besparen. 

Dat ik in herhalingen val ontken ik niet, maar de kracht van de herhaling is de kracht van de boodschap. Lieve mensen steunen ons. Gelukkig en ze zijn er. Toch biedt het niet de oplossing. Je wordt er onderhand erg verdrietig van. En dan te bedenken dat je dit alles ondergaat in een welvaartsmaatschappij N.V. Nederland. Mijn geloof verdwijnt. Ik blijf de pot missen.

Toch kan ik niet anders dan mij voor houden dat er betere tijden komen. Ik wist een paar maanden geleden dat ik door een diep dal zou gaan. Dat het zo diep blijkt, had ik echter niet in kunnen schatten. Blijkbaar kan het zelfs nog dieper. Ja, een bijstandsgerechtigde heeft het een stuk beter, dan wij momenteel, al is dat aan de buitenkant niet te zien. Hoe bizar kan het verkeren in onze maatschappij. Wat een teleurstelling. Frustratie. Een van Woerkom die zeer goed verdient bij de ANWB, een fikse premie krijgt bij vertrek en toch nationale Ombudsman wordt. O, met liefde zou ik een duizendje of tien van die man jatten. Maar dat doe ik niet. Ik ben eerlijk en ook met eerlijkheid pis je naast de pot. Gelukkig heb ik een overtuiging; er komen echt betere tijden!

 

bron: emaille.nu

Kloof

Samariakloof, Kreta. Bron: grieksgids.com

Sommige kloven zijn populair, zoals de Samariakloof op het Griekse Kreta. Andere kloven daarentegen zijn echter te verafschuwen, zoals de kloof tussen arm en rijk. In Nederland blijkt deze kloof de grootste van Europa te zijn. Geef mij dan die van Samaria maar.

Onderzoeker Mark Bovens was in het nieuws met de uitkomsten van een onderzoek naar de verschillen en effecten tussen arm en rijk in Nederland. Het gaat de verkeerde kant op in Nederland en vergelijken met Amerika worden steeds meer getrokken. De vraag is of de inkomens aangepakt moeten worden, of het belastingstelsel. Volgens mij moet je de mensen aanpakken. In ieder geval groeit het sociaal wantrouwen en is er minder vertrouwen in de politiek, aldus het onderzoek. Dit laatste onderschrijf ik graag, waarbij ik de politiek breder wil trekken naar de ambtenarij en bureaucratie van overheid en grote organisaties. Zelf heb ik (helaas) kwijtschelding moeten vragen voor de gemeentelijke heffingen. Eigenlijk iets om je voor te schamen. Dat doe je niet zomaar. Toch is het verzoek afgewezen. In de verklaring werd aangegeven dat mijn eigen vermogen groter is dan € 94000. Hierbij werd gedoeld op de (fictieve) overwaarde van onze woning. Blijkbaar moet ik van die overwaarde de gemeentelijke heffingen betalen. Het enige probleem is dat ik het huis nog steeds niet verkocht heb. Wat heb ik dan aan die overwaarde? Geen donder, maar de gemeente geeft aan dat ik voldoende vermogen heb om de heffingen te voldoen. Enkele maanden hypotheekachterstand, chronisch rood staan en een schamel inkomen (waardoor ik geen aanspraak kan maken op welke steun dan ook) worden maar even over het hoofd gezien.

Overwaarde? bron: junovastgoed.be

Ja, ik ben nog steeds werkloos en heb nu geen inkomen. Dat maakt niet uit, alle organisaties hijgen in mijn nek, omdat zij hun geld willen. We scharrelen om nog een beetje overeind te kunnen blijven. Schuiven met potjes. Vier jaar geleden behoorde ik tot de (financiële) middenklasse. Nu hebben we samen ongeveer bijstandsniveau. Qua inkomsten dan, want ten aanzien van de uitgaven zijn er verplichtingen. Die zijn te groot en de middelen dit aan te passen zijn er nauwelijks. Als een ui word je afgepeld en verder uitgekleed. Je raakt steeds verder verstoten van de wereld om je heen. Het geld ontbreekt en nog even ook de middelen. 

Het perspectief is ook belabberd. Over elf jaar krijg ik pensioen en AOW... hoop ik. Tot dan, onzekerheid. Desalniettemin probeer ik constructieve uitvalswegen te vinden. Een eventuele gang naar Turkije kan hierin een oplossing bieden. In Nederland hoor ik tot de 20% armen en nog even tot de 10% armsten. Van buiten is het niet te zien en ik blijf mij positief presenteren naar de buitenwereld, oog vrolijk en ben redelijk gekleed. Ik blijf hoop houden en zoeken en werken naar een beter leven. Maar ja, het Nederland van de participerende samenleving en de menselijke benadering blijft hangen in deze woorden. De praktijk is weerbarstiger. De heffingen moet ik dus betalen...

Ondertussen is de enquête naar de gang van zaken bij de woningcorporaties ook weer in het nieuws. Grof mismanagement, fraude en wat al niet meer. Rondrijden in Ferrari's en bijna faillissementen. De huurders betalen de rekening. De tien procent rijken verdienen hun geld over de rug van de armen. De politiek laat dit gebeuren. De rijken komen er mee weg, de kleintjes worden op de huid gezeten. Is het dan vreemd dat de sociale onrust toe zal nemen? Is het vreemd dat het wantrouwen in de politiek groeit? Het lijkt mij niet. Het wordt tijd dat ik naar Turkije ga en mijn Sokatisme eens goed ga beschrijven. De tijd lijkt rijp. 

bron: video.uu.nl

Vooralsnog verkeer ik in zwaar weer. Dingen versloffen, maar ook krijg ik steeds meer last van de psychische druk. Hoe vaak kan ik het herhalen, maar ik ben de enige niet in deze, of vergelijkbare situatie. De klappen vallen vooral bij de vijftig plussers (en de 64 minners). Kortom, een hele generatie is slachtoffer en vervalt van de redelijke middenklasse tot de schrijnende uitzichtloze armoede groep. Je gelooft bijna niet dat ik het hier over een ontwikkeld land als Nederland heb. Het is helaas de realiteit. Er komt steeds meer aandacht voor, maar het land schaamt zich ook en de aandacht die er voor is wordt steeds weer vrij snel weggepoetst. Door de politiek, de rijken, de machthebbers. Profiterend van de individualisering van onze maatschappij kunnen zij nog steeds redelijk ongeschonden hun gang gaan. Het blijft allemaal bij wat gemor. Ondertussen blijven de verschillen groeien, zonder concreet de problematiek aan te pakken. Voor hoe lang nog?

Ik blijf door gaan. Mijn moedeloosheid steeds wegduwend en hoop en energie aan te wenden. De ridicule afwijzing van mijn verzoek tot kwijtschelding van de gemeentelijke heffingen kan ik niet accepteren. Ik ben in beroep gegaan bij B&W. Ja, ze mogen zelfs 2m² van mijn grond kopen (wat ongeveer overeenkomt met de hoogte van de heffingen). Waanzin, maar daar komt het wel op neer wanneer je de redenering van de gemeente volgt. Ach, de ambtenaren volgen ook maar de regeltjes. Zelf denken mogen zij ook niet meer. Daarbij lijkt ook nog eens de automatisering en het mensenwerk onvoldoende op elkaar te zijn afgestemd.

Ik hoop dat B&W wel zelf nadenkt. Dat zij wel inzien dat ik niet zo maar om kwijtschelding vraag. Dat zij inzien dat mijn verzoek reëel is. Aan mijn eigen "vermogen" heb ik geen bal. Bovendien kan dit eigen vermogen nog wel eens slinken tot een restschuld (hoezo: eigen vermogen?). Ik heb wat dat betreft nergens meer fiducie in. Mijn lot (althans een deel) ligt in handen van B&W van mijn gemeente.  Weer spanningen en stress, tot de uitkomst bekend is. En daarna? Ik blijf hopen op de humaniteit van ons lokale bestuur.

huis opeten? bron: vwdknotarissen.nl

Scheef

bron: waslijn.com

Een oude kennis van mij met een progressieve ziekte wist vrij eenvoudig een luxe rolstoel en een traplift weten te regelen. De rolstoel heb ik enkele keren in gebruik gezien. De traplift, dure dingen, is nooit gebruikt. De kennis is inmiddels verhuist. In het kader van de decentralisatie ligt er meer verantwoordelijkheid bij de gemeente. Meer voor elkaar zorgen. Neem je dus een ouder in huis, wordt je (financieel) gestraft. Beschik je niet over een inkomen en doe je een beroep op de gemeente, kan je het schudden wanneer je niet exact binnen de kaders valt.

In Nederland is van alles geregeld, maar wel beschouwd klopt er geen donder van. Er wordt met vele maten gemeten en de regelgeving is meer dan beklemmend. Op diverse sociale onderwerpen kennen wij de voorbeelden.

Het kinderpardon is een eerste voorbeeld. Val je niet exact binnen de kaders kan je vertrekken, terwijl je verder aan alle voorwaarden voldoet. De reden dat deze kinderen op een punt er niet aan voldoen is dikke pech. Teeuwen blijft bij zijn standpunt en onwrikbaar. De PvdA blijft en mooi onduidelijk verhaal houden. Wat een waanzin. Het kinderpardon is zeer goed, maar zit slordig in elkaar.

De WMO is ook een zorgenkindje. Veel regels, en veel onduidelijkheden en misstanden. Het voorbeeld van de traplift is een feit. Voor het geval dat heeft de gemeente dus duizenden euro's verkwanseld. In bepaalde gevallen komt de hulp niet alleen aanwaaien, maar dit ook op een overbodige manier. Ik ontken de handicap niet, maar om op voorhand al te handelen... Zorg dat er (snel) faciliteiten geregeld worden op het moment dat het écht nodig is! 

De zorg moet meer decentraal en wij moeten onze verantwoordelijkheid nemen. Bijvoorbeeld door voor je ouders te zorgen. Een manier is mantelzorg, waarbij je de ouder ook in huis kan nemen. Dit is goed en voor de overheid goedkoper. Nee dus... De overheid vindt dat het nog goedkoper kan en een korting op de AOW is aanstaande.  Regels die elkaar dus zelfs tegenspreken. Oma is zelf misschien iets goedkoper uit, maar kindlief heeft extra kosten (en energie). Je kan als kind natuurlijk wel proberen via het PGB zorggeld proberen te regelen. Bij een juiste indicatie kan dit... alleen is de overheid dan wel duurder uit. Dat botst dus lekker met elkaar.

Zeker rond de WMO en PGB en andere zorggelden zien we de ene tegenspraak ten opzichte van de andere, maar vooral ook hier een enorm scheef beleid. Zelfs intelligente en slimme mensen struikelen in dit onbegrijpelijke woud van regels en trekken aan het kortste eind. Triest overheidsbeleid.

Veel wordt geregeld vanuit Den Haag. Steeds meer wordt lokaal geregeld. Dat betekend ook dat de uitvoering lokaal geregeld moet worden. Per gemeente kan dit ook nog eens verschillen.

Mijn eigen situatie is ook hier weer een voorbeeld. Overal lees je dat de 55 plusser het huis niet op hoeft te eten en dat er voorzieningen zijn. Met een beetje realiteit zie je dat het mooi op papier staat, maar bijna iedereen de boot mist. Voorzieningen worden uitgekleed of opgeschort. Vervolgens zijn er regels, waardoor juist een grote groep de dupe is. Is je rentelast hoger dan 600 euro per maand moet je je huis verkopen tegen de WOZ waarde. Mijn WOZ waarde is afgelopen jaar een ton (!!!!) naar beneden gegaan. Voor dat enorme verlies kan ik mijn huis niet eens te koop zetten, omdat de gemeente dan wel steunt. De groep die rentelasten heeft tot dit bedrag zal nauwelijks een beroep op de gemeente hieven doen. Dus, een hele scheve regeling.

hij wel. bron:volkskrant.nl

Nog interessanter is de WOZ. Ik heb kwijtschelding gevraagd. Om dit te vragen moest ik al een schaamte voorbij. Keurig alles ingevuld. Vervolgens ontvang ik na twee maanden een schrijven met het verzoek voor meer informatie. Dat wat er is heb ik ingestuurd. Het probleem is dat ik niet alle gegevens kán overleggen. Die zijn er door mijn situatie niet. De kans is dus dat ik op basis daarvan geen kwijtschelding ontvang. Ik pas niet precies in het beleidskader. Dus, dat ik niet te vreten heb en dik in de schulden zit is opeens niet belangrijk, want ik voldoe niet helemaal aan de regeltjes. Bizar, als je weet hoeveel mensen op valse gronden toch een WWB uitkering ontvangen of wel kwijtschelding krijgen. En dat niet alleen, de gemeente wil zo veel weten en wil zo veel bepalen dat het beschamend is om aan te kloppen. Of je je ziel aan de duivel verkoopt. Je hebt pijn en er wordt je nog meer pijn gedaan. Dat geldt voor die kinderen die net buiten het pardon dreigen te vallen, mantelzorgers, kinderen die hun ouders verzorgen en de 55 plusser die slachtoffer is geworden van de crisis en aanvankelijk een welvarend leven leidde. Deze groepen worden gecastreerd! Maar, denk je over een jaar je trap niet meer op te kunnen kan je alvast een traplift krijgen. Belazer je de boel kan je lang succes boeken. Tja, de ambtenaren kunnen de regels niet meer interpreteren, het is ze te moeilijk, net als voor de gewone man. In Nederland weten we al dat de scheefgroei tussen arm en rijk toeneemt. Dat het op steeds meer vlakken steeds schever wordt begint heel langzaam door te dringen. Alleen nog niet bij de beleidsmakers, de mensen de regels moeten uitvoeren... Wordt toch eens wakker!

 

hij (nog?) niet. bron gezond24.nl

Steun? Brengt je verder van huis...

Gocek, Turkije

Eerder heb ik geschreven over het feit dat ik niet besta. Met andere woorden, dat weer wel. Op geen enkele wijze maak ik recht op een uitkering en het huis is de grootste molensteen. Ja, juist door onze woning blijk ik nog meer outcast te zijn.

Naar aanleiding van mijn eerdere teksten werd ik geïnformeerd dat de gemeente mij wel degelijk bijstand kan bieden. Dus zoek ik contact met de gemeente. Inderdaad, zij kan iets voor mij betekenen. Althans, op papier.

Is mijn maandelijkse rentedeel zeshonderd euro of lager is er niets aan de hand en helpt de gemeente. Is de maandelijkse rente hoger, dan worden de eisen heel anders. Om te beginnen dien ik de woning te koop te zetten tegen WOZ waarde. Klinkt niet onaardig. Het betekent echter wel "eventjes" een ton extra zakken in de prijs en per direct een dubbel zo hoog totaalverlies. Bovendien moet de prijs tien procent zakken, per half jaar dat de woning te koop staat. Het klinkt paradoxaal, maar ik kan die steun van de gemeente niet betalen. Bovendien, in mijn situatie, hoef ik theoretisch geen beroep te doen op de bijstand wanneer die rentelasten rond de zeshonderd euro zouden liggen. Mijn probleem is juist die hoge rente en aflossing.

Azis

Mijn eerste uitspraken kennen wel degelijk mijn gelijk. Niet alleen door mijn situatie (geen inkomen, WAO van mijn vrouw én dat eigen huis), doch ook de woning zelf sluit mij van iedere steun en aanspraak op inkomsten uit steun uit. De gevallen middenklasse, van vijftig en ouder, is in Nederland zwaar de klos. Juist hier treffen wij een potentieel deel van de slachtoffers van de crisis. Immers, bij met name de gevallen middenklasse ligt de maandelijkse rentelast veelal ruim hoger dan die 600 euro per maand.

Dat mijn vrouw WAO krijgt is mooi. Het is een relatief lage uitkering. Omdat ik geen inkomen heb wordt er met de uitkering rekening gehouden wat een belasting technisch verhaal moet zijn. Vreemd, want zij ontvangt nu netto minder dan vier jaar gelden ( in de periode van het raadslidmaatschap werd haar uitkering deels in mindering gebracht). In feite nog een trap van de overheid na. Bovendien leven wij nu (met die uitkering) voor iets meer dan het wettelijk minimumloon. We komen van ongeveer twee keer modaal.

Voor de waterschapsbelastingen heb ik vrijstelling gevraagd. Hierbij overigens de situatie aangegeven, echter zonder resultaat. Jawel, omdat ik vermogen heb (eigen huis) kom ik niet in aanmerking. Gezien mijn leeftijd is bij de ene overheid de boodschap dat ik het huis niet op hoef te eten, terwijl de andere overheidsinstantie aangeeft: vreet maar op. Het is bezit, dus wat lul je nou… Vervolgens een lullige opmerking waar ik dan van leef, wanneer ik geen inkomsten heb. Luisteren en lezen zijn duidelijk niet altijd aan overheidsinstellingen besteed. Het CIZ spant hierin de kroon, dat terzijde.

omgeving Gocek

Het lijkt er dus steeds meer op dat Nederland helemaal niet zo een sociaal land is. Ja, pas wanneer je echt tot de grond toe afgebrand bent. Bij een persoonlijk faillissement én het verlies van de uitkering van mijn vrouw. Sorry, maar dan heb ik die vervelende overheid ook niet meer nodig. Pas wanneer je in een kartonnen doos eindigt willen ze je pas helpen en dan nog wanneer je exact leeft binnen hun keurslijf… Al leef ik in een doos, daarvoor heb ik te veel trots en eer.

Gelukkig heb ik nu een droom... Weg uit Nederland. Er moet nog wel het een en ander geregeld worden. Daarbij kunnen grote jongens (als de bank) nog wel behoorlijk dwars zitten. Als dat zo is wordt het allemaal erg penibel en gooi ik ruim drie-en-een-halve ton in de sloot. Kassa.

ontspanning op een uurtje rijden: Siklikent

Lukt het wel ben ik in, of na, de zomer vertrokken. Naar Turkije. Het leven daar zie ik helemaal zitten. Daarnaast zijn er minder regels en is alles makkelijker. En dat ondanks de (ook door mij bekritiseerde) politiek van Erdogan. Ja, zelfs dan is Turkije een beter alternatief dan Nederland.

De eerste drempel is er echter al. De WAO uitkering gaat naar 60%. Het leven in Turkije is goedkoper, dus wordt de uitkering gekort. Nu is Turkije wel goedkoper, maar geen 40%. Dat maakt niet uit; de overheid probeert overal zo voordelig mogelijk uit te komen. Wat betreft de individu… Een congres over nucleaire veiligheid mag immers wel vele miljoenen kosten…Ook kan de bank onze plannen nog dwars liggen. Nederland ketent ons in feite en het wordt lastig ons van die ketenen te ontdoen.  In Nederland wordt de strop om mijn nek aangetrokken en wanneer ik het land wil verlaten trekken ze het koord liever nog een stukje aan. Kom maar eens uit een wurggreep... Wij gaan het proberen! Wij blijven ons inzetten dit jaar te vertrekken. De kans dat het gaat lukken is reëel, maar een weg vol beren. Ik zet alles in om te voorkomen dat de Nederlandse staat ( in de meest brede zin) mijn leven verder verzuurt. Dat noemt zich een moderne westerse maatschappij. Moordend kapitalisme is het. Ik krijg ook steeds minder vertrouwen in dat ene hokje wat eens per zoveel jaar rood gemaakt mag worden. Iedere stem telt… Het lijkt wel een religie. Je gelooft, maar bewijs is nooit te leveren en de religie bepaalt haat eigen regels. Al gaan we duizend keer stemmen, de grote jongens beheersen ons leven en wijk je even af, val je er even buiten, dan ben je zuur in de aap gelogeerd. Het juk van Nederland. Wij zijn druk bezig het af te werpen. En straks, als het lukt, een rustig leven aan de Turkse Rivièra. En ons bekende Nederlanders zijn dan van harte welkom even rustig te ontstressen.

 

wanneer wij er zijn natuurlijk