perspectief

Na al die jaren, waarin ik natuurlijk soms kwaad ben geweest, teleurgesteld en zelfs momenten hopeloos, verbaast het mij, zoals ik me nu voel. Toch is het ook wel verklaarbaar. Inmiddels is er eindelijk, en gelukkig, wat rust in mijn leven gekomen. Mijn leven is niet slecht. Acht maanden per jaar woon ik in een mooi land in een schitterend huis. Vier maanden hebben we nu een ”eigen” dak boven ons hoofd in Nederland. Sinds oktober ontvang ik Flex pensioen, dus in feite heb ik niets te klagen. In principe doe ik dat ook niet, alhoewel mijn gevoel toch anders aan geeft.

Wellicht door de balans die is ontstaan merk ik, voel ik, de laatste tijd sterk wat ik allemaal verloren heb. Ja, de afgelopen jaren hebben wij veel verloren, maar er is toch ook veel moois voor terug gekomen. Zeker, maar niets is van ons. De woningen huren wij spaargeld ontbreekt en ondanks het nu dubbele inkomen is het leven erg krap. Krap, maar leefbaar. Het gevoel wat we allemaal verloren hebben komt, denk ik, ergens anders van. Ik mis op de een of andere manier perspectief.

Werken zit er niet meer in. Ik schilder, maar exposeren is meestal te duur, dus onbereikbaar, waardoor ik wel schilder, maar weinig opbouw. Op deze manier verkoop ik ook niet en blijft het aanmodderen, zoals (helaas) bij veel kunstenaars het geval is. We moeten sappelen. Ook dat is niet het ergste. Alleen, het sappelen maakt dat zoveel niet meer mogelijk is. Dingen, die vroeger wel kunnen, die ik wel deed, maar nu bijna, of geheel, niet meer mogelijk zijn. Juist nu je ouder wordt zijn dat dingen die je wel weer wil. Een leuke reis maken, maar ook geen zorgen hoeven hebben, dat de auto kapot gaat, of er extra rekeningen komen. Mijn hele leven voelde ik wel het perspectief, dat ik plannen kon maken, dingen kon ontwikkelen. Veel heb ik ook gedaan en een terugblik op mijn leven laat een positief beeld zien. Zal ik morgen sterven kan ik alleen maar zeggen dat ik een goed en boeiend leven heb gehad. Nergens heb ik spijt van. Zaken zijn zo gelopen, en altijd heb ik gepoogd de beste keuzen te maken en kansen te pakken, die binnen mijn vermogen lagen. In feite is dat ook hoe ik (wij in feite) met onze armoedeval in 2014 om zijn gegaan.

Sinds een paar weken, een maand of twee inmiddels misschien, voel ik mij wel anders. Soms zelfs leeg, weinig zin in dingen en vooral heb ik last van het gemis aan perspectief. Ik wil nog zo veel, maar zie niet hoe die dingen te bereiken.

Misschien heb ik, sinds jaren en voor het eerst hier, weer een winterdip. Het is de somberste tijd in Turkije, tot nu toe. Zelfs mijn maanden vorig najaar in Nederland waren voorzien van beter weer en meer zon.  Deze winter is kil, zonder extreem koude dagen, somber, en nat. Een winter, zoals ik deze hier niet ken. Bijna een Hollandse winter, waar ik vroeger ook veel last van najaar depressies had. Niet dat ik nu depressief ben, maar echt lekker zit ik even niet in mijn vel. En ik ben erg bezig met de toekomst, waar ik eigenlijk in een zeker leeg gat kijk. O, er zijn veel leuke dingen, die er aan komen, zeker. De andere kant is het of er geen waarde meer is. Een dubbel gevoel dus. Ik wil weer perspectief hebben. Iets om naar uit te kijken, plannen die ik kan maken, en dingen doen die ik soms zou willen.  De loterij hoef ik niet te winnen, maar wat ruimer in het vel zal wel degelijk helpen. Misschien probeer ik wel iets van een verkoopactie met mijn schilderijen. Het positieve is dat ik het gevoel heb er wel weer uit te komen. Misschien moet toch de zon maar eens goed door komen.

In ieder geval hoop ik niet, en verwacht dat ook niet, dat het te maken heeft met mijn leeftijd. Ik ben 60 nu, maar tegenwoordig is dat toch nog jong? Ja, ik kan nog een hele tijd door. In feite dus alle mogelijkheden plannen te maken en positief naar de toekomst te kijken. Ik ga daar ook maar mijn best voor doen. De komende tijd ga ik op zoek naar nieuw perspectief. Dat gaat lukken, dat moet! Het kan toch niet zijn, dat ik als een oude geranium langzaam uit ga bloeien en het met een minimum aan water moet doen, om maar net mijn blaadjes te behouden? Nee, dat doen we niet. Onder alle omstandigheden  zijn er wel degelijk perspectieven. Alleen soms moet je ze dus zoeken. Ik ga maar eens aan de slag. Op zoek naar nieuw perspectief. Niet alleen zoeken…, ik moet er natuurlijk ook daadwerkelijk iets voor doen. De dingen komen echt niet vanzelf. En, ik moet vooral blijven genieten van wat ik wel, wat we wel hebben. Er is zoveel moois om ons heen. Pluk de dag!

Vacuüm

Wie kent het niet. Je zit niet lekker in je vel, maar er ligt een mooi perspectief. Of je situatie is belabberd, maar er zijn goede plannen voor de toekomst. Ondanks het feit dat je een doel hebt om na te streven laat je soms je kop zakken door de huidige realiteit.

Mijn situatie is niet best. We overleven, maar allerlei problemen hopen zich rondom ons op. En in feite zijn al die problemen financieel gerelateerd. We zijn hard op zoek oplossingen te vinden. Op diverse manieren zoeken we en in principe hebben we een hele mooie en goede escape. Het duurt alleen nog een paar maanden, voor het zo ver is. In de aanloop en voorbereiding doemen diverse beren op de weg op. Er zijn iedere keer weer nieuwe tegenvallers. Soms vraag je jezelf af of het nooit op houdt. Soms past de tegenvaller in het plaatje, omdat je er al rekening mee hebt gehouden. Sommige tegenvallers verwacht je wel, maar komen toch hard aan. Dat laatste is vooral gerelateerd aan het gedrag van mensen. Het eerste heeft weer met geld te maken.

Wellicht door mijn huidige situatie dat mijn ogen verder open gegaan zijn. Het valt op, dat negentig procent van de problemen, hier in Nederland, gerelateerd zijn aan geld. Alles wordt vertaald in geld. Het lijkt wel of de Nederlander alleen maar in geld denkt. Op de tweede plaats komt tijd. Denken in tijd. Die combinatie legt soms een loodzware druk op mij. Ik heb niks met geld en ben helemaal geen tijdsmens. Hier moet dat. Alles moet op tijd, er is nooit tijd. Ik doe er hard aan mee, want ik leef in Nederland. Ik weet dat toen ik nog jong was en later alleen leefde ik altijd spontaan bij vrienden en kennissen langs ging. Het kwam wel eens niet uit. Omgekeerd kwam zelden iemand spontaan bij mij langs, maar gebeurde dit altijd op afspraak en soms na een belletje.

Structuur in een leven is belangrijk. In mijn Nederlandse leven dirigeert tijd mijn structuur. En ondanks dat ik geen werk heb blijft de tijdsstructuur een grote druk op mij leggen. Ik kan hier ook niet anders. In onze plannen ben ik daar straks van af. Straks is tijd geen wet meer,maar een indicatie en regelmatig totaal van ondergeschikt belang.

Met geld is het net zo. In Nederland leven wij met de structuur van geld. Ga maar eens goed na... Hoe veel denken we aan geld of relateren we ons denken eraan? Zelfs wanneer je een scheet laat hier denk je aan geld. Bijvoorbeeld een boete voor het in het openbaar scheten laten. Wanneer ik auto rijd denk ik niet aan de snelheid, maar de hoogte van de boete, passend bij mij overschrijding. Ze weten ook werkelijk overal geld uit te slaan. En op de cent. "Geen cent teveel hoor" is niet alleen een Zeeuwse uitspraak. Nee, dat kom je overal tegen. De laatste raadsvergoeding. Keurig in maart uitbetaald. Nu een rekening, want ze hadden iets te veel uitbetaald. Voor de gemeente een luttel bedrag, voor mij een boel geld. In plaats dat ze vooraf opletten.... Of je informeren... 

Normaal ben ik niet zo bezig met mijn portemonnee. Nu moet ik wel. Nu realiseer ik mij hoeveel geld gaat naar zaken waar ik weinig affiniteit mee heb, ten aanzien van de uitgaven. Ja, belastingen ( in vele soorten), de energienota's, internet en mobile telefonie, verzekeringen, rentes, maar ook in feite de hypotheek. Over BTW heb ik het even niet. Geld vloeit weg en werkelijk alles kost geld. En iedereen is o zo bang dat ie niet krijgt waar die recht op meent te hebben. Ondertussen worden er een heleboel slapend rijk over je rug. En dan kom ik ook weer uit bij de banken. 

Die financiële druk geeft mij veruit de meeste stress, gevolgd door de stress door tijd. En straks, ja wanneer de plannen door gaan wordt het allemaal anders. Absoluut minder prominent aanwezig. Natuurlijk zijn er ook dan nadelen, maar die wegen niet op tegen die van nu. En in Nederland zal het allemaal niet beter worden voor mijn situatie.

Het gat tussen het "nu" en het "straks" slaat soms helemaal dood. Dan zit ik in een vacuüm, waarvan ik het gevoel heb niet te overzien er uit te komen. Die energie is dan even weg. Nul.

Ik weet, mijn blogs dragen vaker dit onderwerp. Door de situatie voel ik de beperking reëel over andere zaken na te denken. Ook weet ik dat ik verder moet. Het gaat ook wel weer lukken. Maar was ik maar een half jaartje verder.... Hopelijk kan ik dan weer ademen.