In den vreemde: Televisie (41)

Iedere dag stond de televisie wel aan. Soms kort, andermaal tot het slapen gaan. Eigenlijk was de beeldbuis alleen op zwart wanneer wij niet thuis waren, dan wel visite ontvingen. De bewegende beelden zogen aan je gevoel van nieuwsgierigheid en deden vooral een beroep op je gevoel "niets te mogen missen". Ondanks dat mijn vrouw mij verweet teveel naar het apparaat te staren had zij zo haar kijk wensen en zelfs wanneer ik de knop niet op "aan" zette deed zij dit met regelmaat wel.

In Nederland kan je bijna vierentwintig uur de meeste huiskamers openlijk beloeren. Vrijwel overal staat bijna altijd wel een groot (daar gaat de voorkeur steeds sterker naar uit: groot, groter, grootst) beeldscherm de kamer in lichtflitsen en talloze kleuren te beschijnen. Af en toe wordt er een enquete gepubliceerd over het kijkgedrang der Nederlanders. Veelal blijkt het gemiddelde op een uur of twee tot drie per dag te staan. Het kan niet anders dan dat deze Nederlanders de boel flink oplichten, of ik moet wel heel erg toevallig langs alleen maar verkeerde huiskamers schuifelen. Nederland kijkt veel tv, en daar deed ik niet voor onder.



Nu heb ik al vrijwel mijn hele leven een sterk tegenover gestelde drang, wanneer ik op vakantie ga. Dan heb ik niet alleen geen behoeft aan tv, ik bouw er zelfs een flinke weerstand tegen op. Dus, toen wij (bepakt en bezakt) vorig jaar onze woning verlieten en richting Turkije reden kwam de beeldbuis even niet eens in mijn woordenboek voor. Eenmaal aangekomen veranderde dit gevoel absoluut niet. Zoals op zo vele vakanties was er weer eens tijd een boek te lezen. En inderdaad, ik las. Boek na boek. Een gemis aan het beeldscherm kwam mij even vreemd voor als het gemis aan kreeften in de tuin.

Pas toen mijn vrouw in het ziekenhuis opgenomen werd kwam er een lichte kentering. Ons huis was nog leeg en sfeerloos, de meeste boeken had ik al uit, en de avonden werden kouder. Via mijn iPad keek ik af en toe "Uitzending gemist". Het was behelpen. Behalve dat het niet echt televisie was, moest je dat ding in je hand houden en de snelheid van het internet hier kon zeer frequent de snelheid van de beekden niet bij houden. Bovendien slorpte het een hoeveelheid bits en bites op, die zich ongekend uitte in de portemonnee. Al na enkele dagen was de hype in feite over. Wel bleef er een sluimerende behoefte aan onderhoudende beelden. Nadat mijn geliefde uit het hospitaal ontslagen was deden wij enkele pogingen middels een oude laptop DVD's te aanschouwen. Of de beelden, of het geluid waren onoverkomelijk. De schijfjes bleven vervolgens in de verpakking.

Toch, altijd lezen, een spelletje doen, of alcohol nuttigen vertoont ook een mate van eentonigheid. Af en toe even de ontspanning van het laten entertainen. Die behoefte was toch duidelijk aanwezig.



In diverse horecagelegenheden staat hier de televisie veelal aan. Turkse televisie. Erg te vergelijken met de programma's van de Italiaans RAI; druk, gelikt, gelul, kleurig. Vermoeiend en weinig aantrekkelijk, met enige alternatief: sport. Heb ik ook al weinig mee. En een keer bij mijn schoonzus echt DVD gekeken; hotel Babylon. Heerlijk was dat, ondanks dat ik wellicht de halve film gemist heb door te kleine oogspleetjes.



Uiteindelijk was ik in de gelegenheid mij een televisie aan te schaffen. Geen 40 inch, geen 42, maar 28. Een 22 inch was me nu net weer te bescheiden. Mijn probleem, nou ja probleem..., was dat mijn maat niet op voorraad was. Maar na bijna drie weken ging de telefoon met de mededeling dat ik het apparaat uit de winkel op kon halen. Ik naar Dalamen en thuis, na de lunch, de boel uit pakken en installeren.

Mijn intentie was een beeldbuis puur om DVD's te bekijken, maar mijn gemalin begon over schotelontvangst. Al eerder sprak ze dat uit, terwijl zij tevens haar weerstand tegen de aanschaf uitsprak. Nu het technisch speeltje in een hoek van de kamer ingesteld stond vroeg ze dus weer over satelliettelevisie. Vooruit, ik zou gaan informeren en zo deed ik. Vol verbazing over de ingewonnen informatie regelde ik per direct satelliet wat men diezelfde dag nog zou komen aanleggen. Meestal houdt dit in Turkije in dat het wel enige dagen kan duren, maar nu stonden er om zeven uur in de vooravond twee mannen voor het hek. Twee uur later beschikten we over bijna vierhonderd zenders, LED, kwaliteitstelevisie. Naast een bescheiden aanbod west Europese zenders een scala aan Italiaanse, Russische en zelfs Aziatische zenders. Verder kunnen we vrijwel de hele Arabische wereld in huis halen en zelfs erotische zenders (bel reclame) ontbreken niet in grote getale. Bij de laatste viel mij overigens snel even op dat zo'n half nakende stoeipoes een bordje ophield met mobiele telefoonnummers voor diverse landen, naast Duitsland, onder andere voor Tunesië, Jordanië, en... Iran!!! Nooit stilgestaan bij de andere kant van het land van de ayatollah's. De openbaring van de satelliet. Gelukkig ook België, dacht ik. Dit blijkt de zender BVN (Belgisch Nederlandse zender voor Nederlanders en Belgen in den vreemde). Ik ben alles een keer, vrij snel, langs gelopen. Sindsdien heb ik alleen een paar keer BVN gekeken. Met name het Journaal, daar de verdere programmering niet mijn kijkgierigheid oproept.



Na bijna een jaar staat er hier nu dus ook een televisie. Heb ik het echt gemist, al die tijd? Eigenlijk niet echt. Soms, vooral op de kille winterse avonden, dat ik eigenlijk te duf was om een boek in handen te houden. Die avonden gaan ook wel weer komen. En ja, het lijkt mij heerlijk weer eens een leuke film te kijken. Ik stel het nu alleen uit. En ook niet iedere dag dat de afstandsbediening beroerd wordt. Af en toe kijk ik naar het journaal, en veelal niet eens het volledige programma. Een keer een stukje actualiteit. Het feit toch weer een beetje bij de wereld te horen, door het nieuws te volgen doet mij wel weer goed. Wel is er een ding waar ik echt naar uit kijk: de Tour de France! Op welke zender ik moet zijn moet ik nog uit zoeken, maar die ga ik weer als van ouds intensief volgen.

Hier heb ik weinig besef van welke dag ik leef, en zelfs amper een besef van de seizoenen. Met de jaarwisseling heb ik het skischans springen en het nieuwjaarsconcert wel gemist. Voor mijn gevoel is daardoor zelfs de jaarwisseling wat onbeduidend aan mij voorbij gegaan. De televisie zal mij dus weer een beetje terug op aarde brengen. Maar een ding is hier stevig veranderd. Had ik vroeger moeite het apparaat uit te schakelen, straks moet ik mij er van bewust zijn de tv in te schakelen...

In de vreemde: Thuis (40)

Thuis. Het gevoel van thuis, thuis zijn. Het ultieme nest gevoel; dit is míjn plek. Ik merk dat ik dat ene stukje nog niet heb. Ik voel me hier wel thuis, ik woon hier voor een deel, maar ik ben hier nog niet thuis. En nu, na al die maanden, weet ik waarom. Raar, dat je daar niet zo maar bij stil staat.

De afgelopen periode heb ik veel pijn gekend. Stevige pijnen, waarbij ik af en toe half gek werd en totaal niet wist hoe ik mij moest houden. Lopen, zitten, liggen. Afwisseling en veel pillen. Langzaam nam de pijn toe. In frequentie en in hevigheid. Nu zitten we erg veel buiten en bemerkte dat de kussens van onze (overigens goede) tuinstoelen wel erg oud worden. We hebben nu allebei een goede tuinstoel (die ook in de huiskamer niet misstaat). De rugleuning kan met een zuigveer traploos ingesteld worden. Betere kussens en zo waar, mijn nachten werden beter, de pijn nam af.

Ondertussen hebben we een bed besteld. Niet alleen een matras, maar ook een goede bedbodem. Al een poosje zeur ik daarom. Nu kunnen we het even betalen en we hebben (net als we in Nederland hadden) Tempur besteld.

Eindelijk ging het lichtje aan. Sinds ins vertrek heb ik eerst op een luchtmatras geslapen en sindsdien slapen we op foam matrassen, op de grond. Ik laat mij in het bed ploffen en met moeite kom ik weer overeind. Slapen is niet erg denderend. Wat wil je, we hebben destijds dertig euro per matras betaald. Het matras is dus belangrijk. Nog belangrijker is het bed. Niet meer slapen op de grond, maar op "gewone" hoogte. En dat is exact wat er aan ontbrak om hier het thuis gevoel te hebben. Vreemd dat zoiets materieels van zo een groot belang is voor je beleven van welzijn. Misschien daarom, dat ik het volledig had onderschat.

Nu het bed in aantocht krijg ik op voorhand nu ook het thuis gevoel. En dat is een uitermate prettige beleving, dat kan ik een ieder wel zeggen.



Eigenlijk is het vreemd. We zijn nu ongeveer driekwart jaar weg. Ondanks dat het veel langer lijkt, zijn we ook al allebei naar Nederland geweest. Exact genomen zijn we dus nog korter uit Nederland. Toch zijn we hier genesteld. Al is deze woning nog niet ideaal en wachten we popelend op het feit dat we de woning in de bergen kunnen betrekken, we voelen ons hier goed. Het leven is anders dan in Nederland, wat een open deur is natuurlijk. Toch zijn er veel parallellen. Ik teken en schilder dagelijks, schrijf, volg Facebook, enzovoort. We doen de boodschappen, de regeldingen, op zich niet veel anders. En toch ook weer heel erg anders. We hebben het "Turks druk"... We vullen onze dagen. De tv ontbreekt. Nog wel. We missen hem niet, maar soms is het toch lekker een DVD op te kunnen zetten. In plaats van de tv lezen we nu allebei veel. Vooral nu we zo'n E-boek hebben. Aanvankelijk was ik daar zwaar op tegen, echter inmiddels ben ik "verkocht". Het is heerlijk, het is makkelijk en ik heb nog zo'n 250 titels op voorraad. Maar net als teveel tv, gaat ook teveel lezen saai worden. Afwisseling lijkt dus zeer welkom.

Ik merk ook, dat het keven hier veel afwisseling kent. Dat was in Nederland al, hier wellicht nog meer. Ook geheel anders natuurlijk, maar ik ben er van overtuigd dat de afwisseling hier een veelvoud is van de afwisseling, welke wij in Nederland hadden. Het gekke is dat je het je nauwelijks realiseert. Dat heeft te maken met het thuis gevoel. We zitten in een bepaald ritme, vullen onze dagen divers en actief. Ter vergelijk onze buren, een Zweeds echtpaar. Hun dagen zijn allen vrijwel het zelfde. Samen ontbijt, puzzelen en handwerken in de zon, zonnen, lunch, zonnen, beetje rommelen, borreltje, internet, koken, eten, drinken, rommelen, slapen. De intermezzo's (bijvoorbeeld logees) passen in dit patroon, of worden in dit patroon opgenomen. Deze mensen blijven een soort toerist. Wij zullen allebei helemaal gestoord worden van zo een leven. Daar zijn wij te actief voor, te avontuurlijk, te creatief. Soms worden we moe van onze eigen ideeën. Dat maakt ook dat we hier niet leven als toerist of ex-path. Ons leven is redelijk Turks, wat mede inhoudt dat er dagelijks nogal wat onverwachtheden op ons pad komen. Mensen die langs komen, mensen die je tegen komt, zaken die altijd weer anders lopen en geregeld moeten worden. En hoe actiever je wordt des te langer is ook het wachten een onderdeel van de dag. Wachten is hier een soort tweede natuur. Het is echter wel, dat wachten hier ook een activiteit is. Inmiddels begrijp ik ook waarom je overal thee krijgt.



Wanneer je niet teveel kijkt naar de verschillen, is het leven niet veel anders. Dat maakt dat ik mij hier goed voel en voor een groot deel dat thuis gevoel wel al heb. Maar het echte, het volkomen thuis gevoel, dat gaat er nu ook aan komen en ligt, hoe simpel kan het zijn, aan een bed.

Een groot verschil met Nederland is het landschap en het land. Dat verschil maakt me ook zo gelukkig. Natuurlijk, toen ik nog in Rotterdam werkte genoot ik ook iedere dag van het Groene Hart, alwaar ik of stapvoets of met honderd kilometer per uur aan voorbij ging. Maar hier, iedere keer verwonder ik mij. De grootsheid van de bergen, de ruwheid, de diversiteit van de flora. Vooral door hier langer te zijn zie je de afwisseling en rijkdom van de flora. Maar ook de loslopende kippen in het dorp, de geiten langs de snelweg, schildpadden op de weg de bergen in en de koeien voor Fethiye. Je wordt hier steeds geconfronteerd met de natuur, in de breedste zin van het woord. Ik kan daar intens van genieten, zoals ik intens geniet van een keiweg omhoog, inplaats van de strak geasfalteerde A4. Allemaal aspecten waardoor ik het gevoel heb hier op mijn plaats te zijn. En gek genoeg, ik mis ook eigenlijk niks. Hooguit contacten. Contacten met vrienden, kennissen en familie. Aan de andere kant zijn hier nieuwe kennissen en nieuwe vrienden. Dat laatste moet zich nog bewijzen, maar de ingrediënten zijn aanwezig. Overigens niet dat dit iets af zal doen aan het gemis van mijn vrienden. Het feit is dat ik niet te veel stil sta bij het gemis en vooral uitkijk naar het weerzien.  En wat is dat anders dan in Nederland? Hooguit de frequentie...

Nog een aantal nachtjes slapen, maar dan wordt het geleverd; onze Tempur bedden. En dan, dan is het thuis gevoel kompleet. Dan voel ik mij hier echt thuis. Hoe warm het die dag ook zal zijn, ik overweeg een hele dag van mijn bed te genieten en het thuisgevoel te omarmen. Wat heerlijk. Thuis!!!

Zo maar

Zo maar. Wat lodderig tuur ik in het donker. Onder de verlichting op straat volg ik de voorbijgangers. Ik voel mijn lijf en mijn gedachten associeren op van alles. De voorbijgangers neem ik nauwelijks waar. Een beweging, een groeiende en krimpende schaduw. Een slok, een peuk. Geen zin te lezen. Het laatste half jaar heb ik al zo veel gelezen. Effe niet. Nergens heb ik zin in. Had ik maar een televisie. Dan zette ik nu een DVD op. Normaal mis ik die beeldbuis niet. Tot mijn eigen verbazing overigens. Op dit soort momenten echter wel. Ik zit zo maar. Die zo maar niets. Een lome moeheid, ik voel mijn spieren en vraag mij af; voel ik, of is het pijn? De afleiding ontbreekt. Twee weken ben ik nu alleen. Er komt nog zeker een halve week bij. Naast ons is het huis in donker gehuld. Om toch wat afleiding te hebben draai ik een oude CD van The Four Tops. Wel lekker, maar het is geen televisie. Dat apparaat leid me af, zet mijn gedachten even uit. Nu ketsen de gedachten als een flipperbal door mijn grijze massa. Alle hersendelen worden aangedaan. Ik kan mijn eigen tempo niet bij houden. Ik verveel mij niet. Er us ook genoeg te dien. Daar hief ik niet eens iets voor te verzinnen. Op dit moment wil ik gewoon even niks. Dus ik zit zo maar. Te vroeg om naar bed te gaan, te moe nog enige actie te ondernemen. Desondanks voel ik mij gelukkig. Ja, zelfs bevoorrecht. Gezellige verlichting, olielampen en een nog steeds aangename temperatuur. Ik geniet van mijn zijn hier. Op deze plek. Onder deze omstandigheden. Ik wil niks, zo maar zitten. Desondanks broeit en bruist het in mij. Schrijven, tekenen, schilderen. Verhalen en beelden ontspruiten in mijn chaotische geest. Het lijf speelt niet mee. Daarom zou ik nou die televisie willen. Dan heb ik mijn afleiding, terwijl het lichaam kan uitrusten. Ik kijk terug op de dag vandaag en zie uit naar de dag van morgen. Ik heb weer een tekening verkocht en denk aan de zaterdagmarkt. Ik hoor de muziek en zie beelden. Toch zit ik op de stoel. Tevreden kijk ik naar buiten, mijn gedachten enigszins negerend. Zo maar. Met een gevoel van genot kijk ik naar de rij bloeiende planten, op de rand van de waranda. Wanneer het minder koud was lag ik nu in mijn hangmat. Die tijd ligt op de loer om als dagelijkse kost de komende maanden . Ik zit buiten. Vier kagen kleding maken het aangenaam. Alleen mijn voeten voelen wat kil. Geen zin mijn slippers te verruilen voor de (uit Nederland meegenomen) sloffen. Het is zacht. Koud voor hier, maar vandaag kwam de maximum temperatuur in Nederland niet hoger dan de afgekoelde wereld op de thermometer aan geeft. Mijn benen doen pijn. Pijn tot onder in mijn rug, waar mijn hernia zit. Soms zou ik mijn benen willen afschroeven. Pijn went wel. Je wordt er alleen zo moe van. Mijn eerste lading pillen zitten alweer in mijn lichaam. Onvoldoende om een succesvol resultaat te geven. Daarvoor heb ik straks mijn tweede lading nodig. Straks. Nu zit ik. Een auto passeert in het donker, zonder verlichting. Er zijn nog Turken, die er in geloven dat wanneer je de lichten gedoofd laat je accu niet leeg raakt. Mijn accu is nu een beetje leeg. Vreemd, nergens zin in hebben en toch heel tevreden te zitten. Een relatief nieuwe ervaring. Eentje, die mij wel bevalt. Ook wanneer ik wel iets die, beweeg ik mij rustig. "Haast" is uit mijn woordenboek geschraapt. Ook "stress" valt nu onder de kleine lettertjes.

Ik sta op. Ga lopen, gelijk een leeuw in een kooi; rondjes. Dan voel ik minder en zakt de pijn weer even. Vervolgens ga ik weer zitten. Zo maar. De avond gaat ook zo maar voorbij. Een sigaret en een slok. Eigenlijk spreekt een heel tevreden man. Nee, de tevredenheid is het euvel niet. Het zijn de kaatsballen in mijn kop. Niet dat ik aan problemen denk. O nee, mijn gedachten zijn juist positief. Gericht op de toekomst en het genieten van het nu. Inmiddels heb ik mijn "bomgordel" stevig om gedaan. Ik noem het mijn "bomgordel", omdat het strak om mijn middel zit. In het vliegtuig moet ik dat niet te hard zeggen. Dat zal vast en zeker tot problemen leiden, maar hier thuis is het gewoon mijn "bomgordel".

Ondertussen is de CD afgelopen. Ik heb muziek gehoord. Een kakofonie van geluid meer. De Four Tops heb ik er niet in herkent. Gewoon een brei prettig geluid. De kat slaapt buiten op de stoel, de hond binnen op de bank. Nummer drie ligt al op bed. Letterlijk. Slapen, ondanks dat mijn ogen half dicht vallen heb ik nog geen slaap. Geen zin naar bed te gaan. Ik geniet. Met half gesloten ogen loop ik of ik stevig geblinddoekt ben. Ik wankel. Loop tegen van alles aan. Ik ben er aan gewend. Zijn er dingen die je wel mag denken en denkt, maar niet mag doen of zeggen, vraag ik mij al rondjes draaiend af. Plegen wij niet de grootste misdaden in onze hersenen? Verfoeien, vermoorden we niet in onze gedachten? Natuurlijk, allemaal doen we dat. Onze eigen individuele wereld. Maar goed dat gedachten niet meer dan een hersenspel zijn. Een hersenspinsel. Zou ik het kunnen, vraag ik mijzelf af. Mijn bewegingen worden steeds spastischer. Ik zit. Zo maar, maar neem even zovele houdingen aan, als gedachten die door mijn kop schieten. Toch gaan mijn gedachten niet uit naar de pijn. Welnee, dat draag ik wel met mij mee. Gewenning. Kan ik twee parallelle gedachten hebben? Gezien het gestuiter vrees ik van wel.

Langzaam lijken mijn gedachten zich wat te ordenen. Dat zal zeker de toegeslagen moeheid zijn. Vandaag immers veel gedaan, zeker ook op fysiek gebied. Ik ben geen stil zitter. Met moeite gun ik mij de tijd te lezen, maar andermaal wil ik, nee moet ik, bezig zijn. Al zijn het alleen maar mijn vingertoppen, welke ik beweeg. Toch zijn er momenten dat ik zit. Rustig of onrustig. De wereld in mij opnemend, zonder daadwerkelijk op mijn harde schijf op te slaan. Passief genieten. Inmiddels denk ik zelfs niet meer aan de televisie. Zitten en genieten. Straks ga ik naar bed. Een mooi leven heb ik nu. Dat moet ik erkennen. Een egel rent wispelturig door de tuin, een vleermuis scheert met hoge snelheid langs tal van objecten. In de verte het geluid van een uil. Ik zit. Ik geniet. Zo maar....

Genoeg van reclame

Overal, werkelijk overal, wordt je confronteert met reclame. Ondanks de stikker op de deur, geen reclame te willen ontvangen worden er met regelmaat folders door de deur geschoven. De kranten staan vol van reclame, internet en vooral de televisie.

Gedrukte reclame is misschien irritant, maar je hoeft er niet naar te kijken en je mietert het weg, of negeert het gewoon. Geen probleem. Anders is dit met de reclame op de televisie. Die is niet te negeren, of je moet de beeldbuis uit zetten. Naast de nationale zenders beschikken we over een bom aan commerciële zenders. Op de drie Nederlandse zenders is gelukkig het programma niet onderbroken door deze reclames. Hier zitten zij tussen de programma’s in. Bij de commerciële omroepen worden programma’s al snel twee keer onderbroken, maar bij een film raak ik soms de tel kwijt.

Met regelmaat poog ik er aan te denken het geluid uit te zetten. Dat is iets wat je al heel snel vergeet, dus de irritaties lopen weer snel op. Per zender zie je verschillen in de reclame en aangeboden producten. Het feit is dat het altijd even storend is.

Sixt; zeer irritant en slecht

In grote lijn zijn er twee soorten reclames. De reclames voor merken en producten en de reclames voor andere televisieprogramma’s of films. Ik weet eerlijk gezegd niet welke mij meer ergernis bieden.

Het toverwoord voor reclame is: herhaling. Reclame moet je veel herhalen, pas dan komt het bij de consument binnen. Het mag wat kosten, maar uit deze kennis heeft men flink lering getrokken. Op een avond zie je een bepaald merk tot vervelens toe langs komen. In een maand ga je denken dat het misschien toch een interessant product is. Zo moet het werken. Persoonlijk heb ik de neiging na een maa

JML; onzinnig product

nd een schoen door de beeldbuis te knikkeren.

Wanneer reclames nu eens iets te bieden hebben, is dat vast minder erg. De mooie en aantrekkelijke reclames zijn echter op een hand te tellen. Een voorbeeld is een koffiereclame, die gepresenteerd wordt als een stukje kunst. Het beeld blijft mij bij, welk merk het betreft… dat ontgaat mij echt volledig. Misschien wel Nescafé… ik weet het niet.

Amstel Radler; hoe durf je het nog te drinken?

Soms worden reclames “mooi” gemaakt. Autocommercials pogen dit vaak. Mooie, rare of opvallende commercials. Bijna altijd word ik er echter depressief van. Mooi heeft veelal een depressieve ondertoon of uitstraling. Een echt mooie reclame is moeilijk te realiseren. Op dit moment heeft Nissan (dacht ik) een reclame die mooi is, boeiend, en niet deprimerend. Daarin wordt heel goed ingespeeld op optische effecten, en verder is er een bepaalde goede soberheid. Het nadeel van commercials is dat, ook wanneer zij goed zijn, je ze überhaupt te veel ziet, waardoor zij in feite aan kracht verliezen. Herhaling is het toverwoord, maar te veel herhalen werkt juist weer averechts…

Naar word ik ook van alle mooie mensen. Zelfs reclames voor ouderen; rollators, trapliften en andere ongemakken. Gepresenteerd door schitterende bejaarden, gezond ogend en gelukkig. Ja, iedereen is altijd heel gelukkig in reclames. Hopeloos. Laat eens gewone mensen zien! Sorry, dat gebeurt ook. Dat moet ik erkennen. Het nadeel is dat het dan wel direct allen sulletjes eerste klas zijn.

Taal en teksten zijn helemaal erbarmelijk. Wat wordt er niet uitgekraamd in de reclame… Fout taalgebruik, slechte zinnen en vreemde woorden. De combinatie regelmatig in een zeer domme context geplaatst. Ik ga het maar eens bij houden. Dan wordt reclame misschien ook nog even nuttig. Daar kom ik zeker nog een keer op terug.

Campina: op zich een leuk filmpje, een echt verhaaltje

Naast veel onzinnige producten zijn er producten die aangeprijsd worden of je het zo maar even aanschaft. Reclame voor bedden. Komt regelmatig voor. Ik heb echter een goed bed en voor de bedragen die de beste bedden moeten kosten heb ik nog nooit een bed aangeschaft En over het algemeen slaap ik prima.

Een heel ander effect is het versterkende effect op mijn gemoedstoestand. Het mag bekend zijn dat ik het momenteel niet breed heb. Met het gemak waarmee alles aangeprijsd wordt ontstaat alleen maar het gevoel; daar heb ik geen geld voor. Dat is mij te duur. Dat kan ik niet betalen. Dit los van het feit dat goedkoop gepresenteerde producten veelal helemaal niet goedkoop zijn. Hoe vaker de confrontatie met de commercials hoe sterker ik mij als loser voel. Onterecht, ik weet het, maar helaas kan ik mijn gevoelens niet uitschakelen.

Ja, de wereld van de reclame is een wereld van geluk, schoonheid en alles binnen handbereik. Een hele ziekmakende wereld dus. Van diervoeders tot verzekeringen, van JML producten tot auto’s. Van beleggingen tot bankreclames. Als je maar koopt. Wat dat betreft hebben we blijkbaar weinig geleerd van de crisis. De consument wordt nog steeds opgezweept artikelen en diensten aan te schaffen, waar zij in feite de middelen niet voor hebben. Dus je wordt ongelukkig gemaakt, of je gaat geld lenen en wordt vervolgens ook ongelukkig. Maar de reclame blijft. In volle omvang. Er is geen ontkomen aan.

Iets wat totaal niet werkt

Daarnaast zijn veel reclames op zich ook zeer misleidend. Of het verhaaltje klopt niet, of het product functioneert onvoldoende (of niet anders dan de rest). Het wordt allemaal heel mooi voorgesteld en wel zo dat wij ons niet eens meer afvragen of het wel zo is. Een reclame (merk is mij even niet bekend) van een dame met iets te veel vlees. Je ziet haar in ondergoed, waar het vlees letterlijk over puilt. Ze kijkt ook nog eens verdrietig, somber, ongelukkig. Daarnaast zie je haar met een soort steppin. De maten zien er beter uit, alles is goed glad getrokken en ze staat te lachen. Zelfs de kleur is gecorrigeerd. Maar de kans is groot dat zo’n ding gewoon vreselijk zit. Het plaatje misleidt. Dat is een feit.

Omdat de commercials niet uit te bannen zijn doe ik graag een oproep aan al die snelle reclamemakers. Jongens ga eens mooie reclames maken. Echt leuke reclames en tracht dat irritante werk nu eens goed te voorkomen. Gebruik echt gewone mensen in plaats van al die gelukkige droomexemplaren. Voeg eens iets toe aan de reclame. Er zijn enkele voorbeelden, maar wanneer dit 5% van alle reclames is overdrijf ik nog.

blijft leuk