Le Tour d'Idiot

Vandaag heb ik weer genoten van de Tour de France, iets wat de afgelopen dagen ook wel anders was. De zwoegende profs op de laatste stijle helling. Puur afzien. En plots realiseerde ik mij, dat het dit jaar tien jaar geleden was, dat ik afzag. Tijdens de Tour de France, en langer, zat ik op de fiets. Van Haarlem naar het Zwitserse Interlaken. Le Tour d'Idiot...



Twee jaar ervoor had ik een feest in Interlaken. In de dagen er na deed ik een beklimming (een categorie 1 in vergelijk met de Tour). Terug in het dal zei ik mijn vrienden, met mijn grote bek, dat ik over twee jaar naar hen toe zou fietsen. Iedereen was dat natuurlijk vergeten, behalve ik. Bovendien ben ik een man van een woord een woord.

In 2006 kocht ik een fiets, iets tussen een racefiets en een toerfiets in. Ik oefende wat, deed het Kopje van Bloemendaal regelmatig en zag af. Ja, op een gegeven moment deed ik zelfs mijn dagelijkse rondje Zandvoort. Het jaar daarop was ik alweer te lui voor de dagelijkse oefeningen, maar enthousiast genoeg de verdere voorbereidingen te treffen. Ik kocht een speciale aanhanger en de nodige attributen.



Voor zover ik mij herinner vertrok ik 2 juli, uitgezwaaid door enkele buren. Lichte regen, windkracht 5 en 12 graden Celsius. Bij Schiphol twijfelde ik al, bij Aalsmeer was de lol mij vergaan, maar eindige de dag ruim 80 kilometer verder op een vrijwel verlaten camping aan de Waal. Pijn in mijn kont en een "slapende" leuter (daar heb ik zo'n drie dagen mee gezeten...).

Veel beter werd het niet, maar desalniettemin ging ik door. Zigzaggend kwam ik aan in Gulpen, na diverse natte en koude dagen. Eindelijk zon en een dag rust, om daarna bij prachtig weer richting België te trappen. Een lekke band van het aanhangertje gooide roet in het eten. De lekke band niet, wel het feit dat ik niet de goede pomp bij mij had. Toch gelukt en voorbij Eupen had ik er de snelheid goed in. Een van de wielen van de aanhanger echter nog meer, en rolde mij met grote snelheid voorbij. Maar ook dat werd gefikst. Na veel klimwerk kwam in aan in Monschau. In de regen. En van Monschau tot de Rijn weer regen, kou en wind.

Bij mijn vriend in Koblenz kwam in aan met de legendarische woorden: ik ga niet meer verder. Ik bleef daar een week en vertrok vervolgens..., verder. Mainz, Speyer, en zo de Rijn af. Wel zo'n, maar tegenwind. En dagelijks twijfel aan mij zelf. Twijfel over het idiote doel wat ik mij gesteld had, vooral ook vanwege mijn niet operabele hernia. Dagelijks lag ik, na het fietsen, te creperen van de pijn in mijn rug, ondanks mijn dubbele dosering Morfine.

En eindelijk kwam ik aan in Zwitserland, Basel. Een leuke camping aan de oevers van de Rijn en eindelijk lekkere temperaturen. Zo werden de laatste etappes zowaar nog plezierig. En zelfs de stijlste klimmetje wist ik, zonder stop, de top te bereiken.



En dan, eindelijk reed ik Interlaken binnen. De wegen waren afgezet met dranghekken en overal stond het publiek te dringen. Tot ik gemaand werd af te stappen. Wist ik veel dat het nationale feestdag was... Maar, nog een paar kilometer en dan was ik er, bij mijn vrienden Veronika en Hans Peter.

Ongetraind, een hernia en zwaar rokend heb ik in 17 etappes 1450 km afgelegd... En mijn doel bereikt. De fiets kon terug met vrienden. Zelf zou ik de trein nemen. Maar eerst even een goede week bijkomen en feesten in Interlaken.



Natuurlijk ben ik trots op mijn prestatie. Vooral ook omdat in die tijd alle andere idioten dergelijke fietstochten lieten sponsoren voor goede doelen en de media opzochten (en vonden). Mijn toch verliep in stilte en eenzaamheid. Maar, ik had het uiteindelijk toch geflikt!

Niet veel later las ik dat vijftigers allerlei uitdagingen aan gaan, waarschijnlijk om te bewijzen dat ze nog tot alles in staat zijn. Dingen doen, die ze nooit gedaan hebben. Met name de wandeltocht van de pelgrimsroute naar Compostela schijnt in trek te zijn. Een dergelijke gedachte is bij mij nooit opgekomen. Ik had een grote bek en houd mij aan mijn eigen woorden en toevallig was ik dat moment vijftig jaar.

Het was afzien, iets om vooral nooit meer te herhalen, maar verdomd wat een gave ervaring was dat. En..., sindsdien ben ik een trouwe volger van de Tour. Ik begrijp die jongens wat beter. Ik begrijp het gevoel van de Tour..., of ik haal dat maar in mijn hoofd als excuus de Tour te mogen volgen.....

In den vreemde: Televisie (41)

Iedere dag stond de televisie wel aan. Soms kort, andermaal tot het slapen gaan. Eigenlijk was de beeldbuis alleen op zwart wanneer wij niet thuis waren, dan wel visite ontvingen. De bewegende beelden zogen aan je gevoel van nieuwsgierigheid en deden vooral een beroep op je gevoel "niets te mogen missen". Ondanks dat mijn vrouw mij verweet teveel naar het apparaat te staren had zij zo haar kijk wensen en zelfs wanneer ik de knop niet op "aan" zette deed zij dit met regelmaat wel.

In Nederland kan je bijna vierentwintig uur de meeste huiskamers openlijk beloeren. Vrijwel overal staat bijna altijd wel een groot (daar gaat de voorkeur steeds sterker naar uit: groot, groter, grootst) beeldscherm de kamer in lichtflitsen en talloze kleuren te beschijnen. Af en toe wordt er een enquete gepubliceerd over het kijkgedrang der Nederlanders. Veelal blijkt het gemiddelde op een uur of twee tot drie per dag te staan. Het kan niet anders dan dat deze Nederlanders de boel flink oplichten, of ik moet wel heel erg toevallig langs alleen maar verkeerde huiskamers schuifelen. Nederland kijkt veel tv, en daar deed ik niet voor onder.



Nu heb ik al vrijwel mijn hele leven een sterk tegenover gestelde drang, wanneer ik op vakantie ga. Dan heb ik niet alleen geen behoeft aan tv, ik bouw er zelfs een flinke weerstand tegen op. Dus, toen wij (bepakt en bezakt) vorig jaar onze woning verlieten en richting Turkije reden kwam de beeldbuis even niet eens in mijn woordenboek voor. Eenmaal aangekomen veranderde dit gevoel absoluut niet. Zoals op zo vele vakanties was er weer eens tijd een boek te lezen. En inderdaad, ik las. Boek na boek. Een gemis aan het beeldscherm kwam mij even vreemd voor als het gemis aan kreeften in de tuin.

Pas toen mijn vrouw in het ziekenhuis opgenomen werd kwam er een lichte kentering. Ons huis was nog leeg en sfeerloos, de meeste boeken had ik al uit, en de avonden werden kouder. Via mijn iPad keek ik af en toe "Uitzending gemist". Het was behelpen. Behalve dat het niet echt televisie was, moest je dat ding in je hand houden en de snelheid van het internet hier kon zeer frequent de snelheid van de beekden niet bij houden. Bovendien slorpte het een hoeveelheid bits en bites op, die zich ongekend uitte in de portemonnee. Al na enkele dagen was de hype in feite over. Wel bleef er een sluimerende behoefte aan onderhoudende beelden. Nadat mijn geliefde uit het hospitaal ontslagen was deden wij enkele pogingen middels een oude laptop DVD's te aanschouwen. Of de beelden, of het geluid waren onoverkomelijk. De schijfjes bleven vervolgens in de verpakking.

Toch, altijd lezen, een spelletje doen, of alcohol nuttigen vertoont ook een mate van eentonigheid. Af en toe even de ontspanning van het laten entertainen. Die behoefte was toch duidelijk aanwezig.



In diverse horecagelegenheden staat hier de televisie veelal aan. Turkse televisie. Erg te vergelijken met de programma's van de Italiaans RAI; druk, gelikt, gelul, kleurig. Vermoeiend en weinig aantrekkelijk, met enige alternatief: sport. Heb ik ook al weinig mee. En een keer bij mijn schoonzus echt DVD gekeken; hotel Babylon. Heerlijk was dat, ondanks dat ik wellicht de halve film gemist heb door te kleine oogspleetjes.



Uiteindelijk was ik in de gelegenheid mij een televisie aan te schaffen. Geen 40 inch, geen 42, maar 28. Een 22 inch was me nu net weer te bescheiden. Mijn probleem, nou ja probleem..., was dat mijn maat niet op voorraad was. Maar na bijna drie weken ging de telefoon met de mededeling dat ik het apparaat uit de winkel op kon halen. Ik naar Dalamen en thuis, na de lunch, de boel uit pakken en installeren.

Mijn intentie was een beeldbuis puur om DVD's te bekijken, maar mijn gemalin begon over schotelontvangst. Al eerder sprak ze dat uit, terwijl zij tevens haar weerstand tegen de aanschaf uitsprak. Nu het technisch speeltje in een hoek van de kamer ingesteld stond vroeg ze dus weer over satelliettelevisie. Vooruit, ik zou gaan informeren en zo deed ik. Vol verbazing over de ingewonnen informatie regelde ik per direct satelliet wat men diezelfde dag nog zou komen aanleggen. Meestal houdt dit in Turkije in dat het wel enige dagen kan duren, maar nu stonden er om zeven uur in de vooravond twee mannen voor het hek. Twee uur later beschikten we over bijna vierhonderd zenders, LED, kwaliteitstelevisie. Naast een bescheiden aanbod west Europese zenders een scala aan Italiaanse, Russische en zelfs Aziatische zenders. Verder kunnen we vrijwel de hele Arabische wereld in huis halen en zelfs erotische zenders (bel reclame) ontbreken niet in grote getale. Bij de laatste viel mij overigens snel even op dat zo'n half nakende stoeipoes een bordje ophield met mobiele telefoonnummers voor diverse landen, naast Duitsland, onder andere voor Tunesië, Jordanië, en... Iran!!! Nooit stilgestaan bij de andere kant van het land van de ayatollah's. De openbaring van de satelliet. Gelukkig ook België, dacht ik. Dit blijkt de zender BVN (Belgisch Nederlandse zender voor Nederlanders en Belgen in den vreemde). Ik ben alles een keer, vrij snel, langs gelopen. Sindsdien heb ik alleen een paar keer BVN gekeken. Met name het Journaal, daar de verdere programmering niet mijn kijkgierigheid oproept.



Na bijna een jaar staat er hier nu dus ook een televisie. Heb ik het echt gemist, al die tijd? Eigenlijk niet echt. Soms, vooral op de kille winterse avonden, dat ik eigenlijk te duf was om een boek in handen te houden. Die avonden gaan ook wel weer komen. En ja, het lijkt mij heerlijk weer eens een leuke film te kijken. Ik stel het nu alleen uit. En ook niet iedere dag dat de afstandsbediening beroerd wordt. Af en toe kijk ik naar het journaal, en veelal niet eens het volledige programma. Een keer een stukje actualiteit. Het feit toch weer een beetje bij de wereld te horen, door het nieuws te volgen doet mij wel weer goed. Wel is er een ding waar ik echt naar uit kijk: de Tour de France! Op welke zender ik moet zijn moet ik nog uit zoeken, maar die ga ik weer als van ouds intensief volgen.

Hier heb ik weinig besef van welke dag ik leef, en zelfs amper een besef van de seizoenen. Met de jaarwisseling heb ik het skischans springen en het nieuwjaarsconcert wel gemist. Voor mijn gevoel is daardoor zelfs de jaarwisseling wat onbeduidend aan mij voorbij gegaan. De televisie zal mij dus weer een beetje terug op aarde brengen. Maar een ding is hier stevig veranderd. Had ik vroeger moeite het apparaat uit te schakelen, straks moet ik mij er van bewust zijn de tv in te schakelen...

Tour de France

Sport is niet mijn ding. Niet om het te doen en niet om naar te kijken. De laatste jaren is er wel een uitzondering; de Tour de France.

Als kind was ik sportief. Ik deed aan diverse sporten, waarbij bij de ene sport redelijk tot goed was en bij de andere sport matig tot slecht. Voetballen kon ik niet. Wanneer ik in het veld stond sloopte ik meer tegenstanders, dan dat ik de bal raakte. Bij hockey waren mijn kwaliteiten wisselend, maar de derde helft was voor mij altijd het hoogtepunt. De diverse sporten heb ik redelijk fanatiek en frequent beoefend, tot mijn 18e/19e jaar. Daarna ging het niet meer.

Als jongetje had ik te korte achillespezen. In 1970 werd ik aan beide voeten geopereerd, maar dit bleek niet zo een succes. Nu zijn mijn voeten te klein (voor mijn lengte) en volledig vergroeid. Dat laatste is in hoog tempo gebeurt, waardoor het actieve sporten mij niet meer lukte.

Een second opinion gaf aan dat ik voor mijn veertigste niet meer zou kunnen lopen. Reparatie operaties zouden een kans van minder dan 50% opleveren op stabiliteit en/ of verbetering. Ook nu zijn de prognoses niet veel beter.

Destijds was er een uitkering, waardoor ik aanspraak maakte op een auto, omdat ik immers mindervalide was. Omdat ik keuze had tussen en DAF of een DAF heb ik bedankt. Ja, eind jaren zeventig leek het de overheid nog een eer wanneer men je kon bijstaan (zo werd ik ook benaderd om gebruik te maken van de BKR, maar was niet van plan voor de kelder te werken). Nee, ondanks de negatieve prognoses wilde ik mijn leven zo normaal mogelijk voortzetten.

Wel zonder sport dus. Toch, eind jaren tachtig, heb ik nog een periode badminton gespeeld. Ik speelde goed, maar de tol op mijn lichaam bleek toch te groot. Bovendien was de derde helft niet gezellig genoeg...

zo ging ik op weg in 2007

Sport werd beperkt tot een kijk gebeurtenis. Dat beviel mij niet zo goed, waardoor ik mij eigenlijk alleen nog beperkte tot voetbal, en dit weer alleen EK en WK. Voornaamste reden was het kijken met maten en de gezelligheid. Toch zakte ook hiervoor mijn aandacht meer en meer weg.

Via de geleidende schaal werd ik ouder. Op mijn veertigste liep ik nog. Wel merkte ik diverse klachten te krijgen. Inderdaad, in 2004 werd een niet operabele hernia vastgesteld. Na al enkele jaren met forse pijn, dus wellicht liep ik er al langer mee. Maar ik liep nog steeds. Bij warm weer heb ik zelfs lange wandelingen gemaakt, met mijn vriend Gerard. Door de Duitse wouden en door kloven. Boven de twintig kilometer werd het wel slooptochten. Ook Gerard kreeg meer klachten, dus ook het wandelen verdween op de achtergrond.

Gelukkig ontdekte ik dat je ook buiten de sport om op tal van manieren kon bewegen en zo conditie behield. En vooral niet dichtgroeide vanwege fysieke passiviteit. Mijn leventje viel in dat opzicht dus best mee.

In 2007 heb ik een belachelijke daad verricht. Een gevolg van mijn grote bek. Iedereen was het al vergeten, maar ik niet. In 2005 heb ik gezegd; over twee jaar kom ik naar jullie toe fietsen. Dat naar jullie toe was Interlaken in Zwitserland.

En ik ging! Met fietsaanhanger en aangepaste kleding (ik weigerde de reis in visueel zichtbare wielrenneroutfit te volbrengen). Over vijf weken verspreidt heb ik de tocht in 17 fietsdagen gedaan. 'S Avonds, in mijn tentje, propte ik mij vol met morfine, om de reis dragelijk te houden. In Koblenz vind ik het niet meer dragelijk, maar Gerard heeft mij gedurende een week gemotiveerd... en ik ging weer verder. Vreselijk afzien, veel pijn, en mijn benen bleven zwak. Op wilskracht heb ik diverse hellingen weten te nemen. Trappend kwam ik telkens boven, om gedurende enige tijd stevig te recupereren voordat ik verder kwam. En ik kwam in Interlaken, helemaal fietsend!

Alpe D'Uzes bron: marketingfacts.nl

Eenmaal terug raakte ik vreselijk geïrriteerd. In de krant stonden enkele (grote) artikelen van mensen (gezonde mensen) die (voor het goede doel) naar Parijs gefietst waren. Een ander koppel had een dergelijk tochtje gemaakt. Sindsdien ben ik tegen alle sponsor sportactiviteiten (zoals de Alpe d'Uzes). De kift? Misschien, maar ik vind het pure onzin je eigen (vaak relatief gewone prestaties) op te blazen tot iets groots in het kader van het goede doel. Ik ben daar echt wars van. Fiets, of fiets niet, maar doe het voor jezelf! Overigens geldt dit ook voor hardlopen (Roprarun) en dergelijke.

 

bron: roparun.nl 

Voor mij was duidelijk nooit meer zo een idiote onderneming op mij te nemen. Maar, tijdens het fietsen, stuiteren je gedachten alle kanten op. En zo kom ik bij de Tour. Die jongens fietsen zonder bagage op de lichtste fietsen, tegenover mij. Fiets van tien kilo en een zware bagegekar. Zij zijn beroeps, ik amateur. Maar inmiddels kon ik mijn wel indenken wat dat fietsen psychisch met iemand doet. Er gebeurt nogal wat in je kop. Dat moet bij die jongens ook zo zijn. 

Sinds 2008 volg ik dus de Tour en nog redelijk fanatiek ook. Ik begrijp die jongens wat beter. Los van de gewichten (van de fietsen) fietsen zij twee keer zo hard, tot drie keer, en minstens twee keer zo ver. Dat doet je toch wat. De innerlijke strijd het einddoel te halen. Had ik honden achter mij aan, zij moeten zich door drommen opdringerige supporters fietsen. Iedere keer, wanneer ik naar de Tour kijk, beleef ik ook mijn eigen reis. Een mooie manier je eigen herinnering te koesteren.

op de camping langs de Rijn, kort voorbij Basel

Inmiddels loop ik nog steeds. Hard lopen is mij zeer stellig ontraden (zelfs een paar meter). Fietsen lukt mij niet meer. De kracht is nu helemaal uit de benen. Dagelijks beleef ik mijn hernia. Maar, in ben ooit van Haarlem naar Interlaken gefietst! Drie weken lang herbeleef ik dat met de Tour. Genieten.

Naar het WK voetbal heb ik nog geen minuut gekeken. Hooguit als Nederland in de finale staat zal ik kijken. Maar verder; die voetballers zijn maar een stel watjes, die daar nog zeer rijkelijk voor beloond worden. Nee, dan voel ik mij een echte vent. Zonder (financiële) waardering. Maar ik haal mijn persoonlijke waardering wel uit andere waarden! Ik hoop stiekem dat Nederland faalt in de halve finale. Dan kan ik mij lekker richten op het verloop van de Tour de France... en mijn eigen herinneringen.

 

zuid Duitsland

HELD!

De Tour zit er op. Het enige sportevenement dat ik volg. Misschien omdat ik zelf in 2007 van Haarlem op de fiets naar Interlaken (Zwitserland) heb getrapt.

Voordien keek ik inderdaad ook de Tour niet. De laatste jaren dus wel. En nu is er weer een editie voorbij. Wiggins is de winnaar. Dat was al duidelijk, de afgelopen week. De kranten schrijven over de Nederlanders in de Tour. Ze worden afgeschilderd als verliezers. Het lijkt het Nederlandse voetbal wel. Vooraf worden wij wereldkampioen, en achteraf is het een falend zooitje ongeregeld. Blijkbaar had Nederland toch minstens een dagzege op haar naam moeten zetten. De laatste keer was 2005, dus in 2012 werd het weer tijd. Maar het liep even anders en de Hollandse renners worden het schrobputje in geschreven.

Ik wil daar verder niet te veel op in gaan. Een uitzondering daar gelaten: Laurens ten Dam. Laurens is mijn held. Een hele sympathieke wielrenner, eentje die je tenminste nog eens in de kroeg tegen kan komen. Je kan hem verstaan. Hij heeft humor. Het is gewoon een leuke vent.

Maar bovenal heb ik ontzag voor zijn prestaties. Voor mij is Laurens dan ook de Nederlandse held van de Tour. Regelmatig zagen we hem voorin zwoegen. Regelmatig trok hij de wedstrijd naar zich toe, ondanks dat de zege hem ontbeerd bleef, maakte hij de Tour wel degelijk. Volgend jaar, of daarna zie ik hem zeker een keer de Tour winnen. Althans, een dagzege maken. Gezwoegd heeft hij, getrapt, gestreden, de wedstrijd gemaakt en we zagen hem heel wat keertjes vooraan in zware etappes. Laurens: plumeau!

Sport

Op zich heb ik niets met sport. Het enige wat ik volg is (in grote lijnen) de Tour de France. Dat is omdat ik zelf in 2007 naar Zwitserland ben gefietst en daar nu anders tegenaan kijk. Tennis.. daar snap ik echt de lol niet van. En dan voetbal. Ik word langzaam gestoord van dat voetbal. Nederland blijft zich maar als een sterke natie vertonen en de eerste wedstrijd verliezen ze al. Het lijkt mij heerlijk, wanneer we de eerste rond niet door komen. “We”, want zo praten we er over. Het is “ons” nationale team. Wel, ik voel het niet zo.

Toen ik nog jaren jonger was stond ik hier overigens wel anders in. Ware het niet dat ik mij vooral liet meeslepen door het enthousiasme van mijn omgeving. Dat is nu gelukkig over. Over blijft de ergernis. Gene krant, geen radio, geen reclame of het betreft Oranje. Het is een grote commerciële troep geworden. Vreselijk is dat. Je ontkomt er bijna niet aan. Gelukkig was ik even een paar dagen in Duitsland. Ik heb Oranje bepaald niet gemist.

Los van de hype brengt zo’n toernooi ook andere gevoelens bij mij los. Het belachelijke van sport: geld. Er gaan enorme bedragen in om. Een dom jongetje, die een beetje kan voetballen, wordt stinkend rijk. Ze krijgen praatjes en voelen zich heel wat. Maar wat kunnen ze nou? Een beetje goed voetballen. Meer niet. Althans de meesten. Maar opeens is iedereen blind daarvoor en blijft men die jongens op handen dragen. Iedereen op het niveau van de ambachtsschool heeft amper het minimum salaris. Veelal zijn dat mensen die hun vak goed verstaan. Waarom moet zo’n voetballend knulletje dan (voor een deel van mijn geld) zo idioot veel verdienen? Kijk eens naar dat wagenpark van die gasten. Ridicuul gewoon. Die belachelijkheid heeft bij mij een toenemende weerstand tegen dat voetbal opgeleverd. Het is niet reëel meer. Als die jongens met zulke salarissen geen EK kampioen worden mogen ze van mij direct de bijstand in.

Straks komen ook de Olympische spelen nog. Mijn hemel. Nog meer ellende. Gelukkig zijn dat meer sporters dan die voetballers… de meesten verdienen ook nog eens stukken minder. Ziggo maakt reclame dat het ene top zomer wordt…. Wat mij betreft dus een ellendige zomer. Blij als alles weer voorbij is en de wereld weer even met de wereld bezig is. Alleen jammer dat Oranje Nederland zich blind staart op dat ene balletje en de verwrongen wereld er achter niet ziet. Wat zal het de individu opleveren aan welvaart wanneer sport weer in het normale getrokken wordt? Geen dure stadions, geen dure jongens en geen dure reclames en vooral geen dure sponsoring meer. Besteed al dit loze geld eens in iets nuttigers. Besteed het eens in het wereldleed, waar we blijkbaar minder geld voor over hebben dan voor voetbal. Voetbal… ik hoop dat Nederland goed op z’n flikker krijgt van Duitsland!

alle sport mag van mij op een hoop