geluksvogeltje

Sommige mensen zijn gezegend met het geluk. Het zit ze mee, in tal van opzichten, winnen af en toe wat, soms zelfs grotere prijzen, en op de een of andere manier zijn hun tegenslagen altijd zeer beperkt en makkelijk overbrugbaar. Zelfs qua gezondheid hebben deze geluksvogels relatief weinig te klagen. Er zijn ook mensen waar het geluk in zekere zin aan voorbij lijkt te gaan.

Nee, wat geluk betreft zit het mij niet mee. Al mijn hele leven niet. De momenten van geluk en het geluksgevoel heb ik altijd te danken gehad aan een forse inzet van mijzelf. De pech achtervolgt mij, en komt altijd van buiten af. De laatste actie van de Vomar: WKkadoooo. 600000 gratis uitjes en even zo veel gratis producten. De hele actieperiode heb ik exact een gratis product mogen ontvangen. Verder allemaal onzinnige uitjes of gratis tweede kaartjes. Een kans van 50%, maar ik zat daar dus wel telkens aan de verkeerde kant.

Het eerst is mijn geboortejaar. Althans de geboorteperiode. Mijn broer kon met 55 in de VUT, wat hij ook deed. Met 65 zijn al mijn broers de AOW ingegaan (behalve de laatste, die twee maanden later gaat). Voor mij noch de VUT, noch AOW op mijn 65^e… ik moet twee jaar langer wachten.

Mijn broers hebben allen een goed maatschappelijke carrière achter de rug. In feite een zorgeloos leven. Niet dat zij niet hard moesten werken, maar van een problematische carrière was geen sprake. In mijn geval lag dit anders. En na 26 jaar werd ik werkloos. Op zich niet opzienbarend, ware het niet dat het aan het begin van de crisis was. Inmiddels zijn wij vier jaar verder. Geen werk en geen uitkering meer. Regels voor dit soort oudere mensen gelden of vanaf 60 jaar, of de regels zijn aangescherpt. Ik val er net buiten. Voor de hypotheek kan ik nog wel gebruik maken van de gemeente. Alleen is het afgelopen jaar de WOZ bijna een ton gezakt… dus wanneer ik gebruik moet maken van de gemeente ga ik per direct nog een keer een ton het schip in.

bron:m.facebook.nl

Nu lijkt het of mijn leven aan elkaar hangt van pech en teleurstellingen. Dat is absoluut niet het geval. Ik gaf al aan dat ik voor mijn geluksmomenten hard gewerkt heb. En dat heb ik, waardoor ik vele mooie momenten heb gekend, en nog steeds ken. Maar dat het geluk aan komt waaien, zoals bij anderen wel eens het geval, nee, dat ken ik dus geheel niet. Loterijen, prijsvragen, noem maar op… een nogal succesloos verhaal. Ja ooit, heb ik bij de boekhandel in Santpoort een hele grote plastic kiepwagen gewonnen. Je moest raden hoeveel viltstiften erin lagen. Dat won ik wel. Dat was geen geluk, maar een slimme manier van tellen, waardoor ik vrijwel het exacte aantal had. Misschien is dat een deel van mijn geluk, dat ik redelijk slim ben.

Nee, zoals je noemt “mazzel” is niet echt aan mij besteed. Soms is dat wel heel vervelend. 300 keer solliciteren en nog met lege handen staan. Dat is pech, ook in deze tijd. Een geluksvogel zal nu vast wel een baan hebben gehad.

Wat hypotheken betreft heb ik ook pech gehad. Inmiddels heb ik zeker zeven hypotheken gehad. Alleen de allereerste was niet slecht; een volledige annuïteitenhypotheek. Zoals ik wens. Daarna heb ik nooit een hypotheek verkregen, zoals ik het eigenlijk wilde. Nee, met de DSB ben ik nog een 70000 in het schip gegaan (euro’s). Ik sluit altijd af bij hoge rentes, en betaal dus relatief veel rente, terwijl bij lage rentestanden het mij niet lukt een goedkope hypotheek af te sluiten. Ik ken van die geluksvogels, die bijna altijd prima hypotheken hebben. Op vergelijkbare gronden kan hen dat honderden euro’s per maand schelen. Maar nee, mij lukt dat op de een of andere manier niet.

Soms benijd ik die geluksvogeltjes wel. Niet omdat ik het hen niet gun, maar omdat de pech en tegenvallers onderhand toch wel erg veel worden. Wil ik de lezer vervelen met alle voorbeelden wordt deze blog vele pagina’s groot. Beperkt ik mij tot het geluk wat mij echt is overkomen, dan blijft het beperkt tot hooguit enkele alinea’s. Eentje wil ik er absoluut noemen: het geluk dat Reina en ik elkaar “gevonden” hebben. Daar ben ik dagelijks nog blij om, alhoewel daar tegenover staat dat door mijn relatie met Reina natuurlijk ook weer heel wat nieuwe problemen mijn leven zijn binnen gekomen. Maar, dit versterkt misschien wel weer mijn geluk met haar. Het is een paradox.

Nog even en ik ben zestig. Okay, nog twee jaar. Dan heb ik de leeftijd dat mijn moeder overleden is. Toen zij stierf vond ik dat zij nog zo jong was, en zo weinig  van het leven had mogen genieten. Mocht ik net zo oud worden als mijn moeder, dan weet ik dat ik geleefd heb. Dat is een hele troost. Was zij niet ziek geworden, was zijn  nu 94. Wat is er in die afgelopen 34 jaar een hoop gebeurd. Ook haar overlijden was pech. Pech, omdat zij een belangrijke steun en een kompas voor mij was. Pech, omdat zij Reina nooit heeft mogen leren kennen. Maar, ik weet nu ook, dat wanneer ik ouder zal worden dan 60 er nog een hele weg open ligt. Een hele toekomst en het leven zeker ook weer heel veel positieve elementen met zich mee zal dragen.

Die geluksvogels komt het allemaal maar aanwaaien. Mijn leven kent wellicht veel pech, maar maakt mijn leven ook weer heel intens en intensief. Misschien heb ik het geluk wel, dat ik geen geluksvogel ben. Door diepe dalen maakt ook rijk. Als het geluk je komt aanwaaien en je hebt weinig weerstand in het leven, leer je er volgens mij ook niet zo veel van. Dan kabbelt het allemaal maar wat voort. Voortkabbelen doet mijn leven in ieder geval niet. Ik mag dan fysieke klachten hebben en vaak moe zijn, ik leef wel. Ik leer. Ik groei.

Het enige is dat het onderhand allemaal wel erg vermoeiend gaat worden. Na al die jaren wil ik eigenlijk wel in wat rustiger vaarwater terecht komen. Het is allemaal wel goed zo. Misschien heb ik nu wel genoeg geleerd en wordt het tijd toch die geluksvogel een te worden. Het ziet er nog niet naar uit. Alle plannen moeten om de week bijgesteld worden, door alle tegenvallers. Dat went, alhoewel het went ook nooit. Toch houd ik voor ogen op niet te lange termijn naar Turkije te gaan. Daar een rustig leven te leiden. Niet passief, maar rustig. Minder stress, minder haast, minder gedoe. Het lijkt mij heerlijk en ik houd dit vooruitzicht dan ook stevig vast. Ik omarm het. Door de laatste tegenvaller lijkt Turkije weer verder weg. Toch hoop ik dit jaar die overstap te maken. En dan… laat ik de pech misschien wel in Nederland en ga ik leven als een bescheiden geluksvogeltje…..

Mee doen, of niet mee doen

foto: IJmuider Courant

Het blijft maar een niet goed te bevatten begrip; onze definitie van arbeid. Er zijn mensen die normaal werken en enorme inkomsten hebben en er is volk, dat geen cent verdient. Bij de eerste praten wij over arbeid, bij de tweede categorie niet. Immers arbeid wordt als arbeid gedefinieerd, wanneer er inkomsten of loonderving tegenover staat. Anders niet.

Het duurt niet lang meer en ik ben drie jaar werkloos. Dat wil zeggen, drie jaar geen arbeid waaruit loonderving plaats vindt. Gedurende de gehele periode heb ik niet op mijn achterste gezeten, en zeker niet alleen maar voor de tv gehangen. Integendeel. Mijn ethos is actief te blijven. Als raadslid, en de laatste tijd ook als vrijwilliger. Als vrijwilliger werk ik niet anders dan in mijn vroegere werk. Ik ervaar het eigenlijk ook het zelfde. Het aantal uren is echter beperkt, want ik moet mij beschikbaar houden voor de arbeidsmarkt. Ik moet solliciteren. Vier keer per maand. Waarop is mij nogal eens onduidelijk, omdat het aantal banen maar heel beperkt is. Met moeite haal ik net aan de verplichte vier keer per maand. Reken maar uit hoeveel sollicitaties ik al heb gedaan.... Toch ben ik amper uitgenodigd, ondanks het feit dat ik voor vele vacatures voldeed aan alle eisen. Ook heb ik gepoogd op diverse manieren te solliciteren, mijn brieven op diverse wijzen te schrijven en steeds aan te passen. Zonder succes. 

Veel werklozen leven een vrij passief bestaan, naast de sollicitatieactiviteiten. Ze rommelen wat, lezen veel, of kijken veel tv. Ik heb daar niet voor gekozen. Als raadslid heb ik extra tijd in mijn raadswerk gestopt en nu dus mijn vrijwilligerswerk. Dat laatste zal ik graag blijven doen, uitbreiden en verder ontwikkelen. Maar, het is geen werk, simpel omdat de organisatie waar ik actief ben geen financiën heeft mij te betalen. In ieder geval nog niet. Formeel blijf ik dus werkloos.

Op zich maakt het mij niet uit. Ik heb een uitkering en maak mij nuttig. Lag het maar zo eenvoudig. Als werkloze krijg je een uitkering. Netto heb ik heel veel moeten inleveren. In mijn leventje heb ik de broekriem al aardig aangetrokken, maar een fors aantal vaste lasten blijven. Het geld raakt, letterlijk, op. Nu wil de overheid dat iedereen zo veel als mogelijk maatschappelijk participeert. Echter, des te leger de knip, des te lastiger het wordt. Alles, ja werkelijk alles, kost geld en wordt nog duurder ook. 

Dan begint de frustratie te komen. Vroeger werkte ik hard... En werd daarvoor beloond. Nu werk ik hard, en gaat het alleen maar verder achteruit. Ik word er niet voor beloond en moet juist steeds verder bezuinigen. Zo ver, dat ik straks essentiële zaken moet laten. Verder bezuinigen lukt niet, want dan kom ik onze economie en de crisis tegen. Met andere woorden; ik raak steeds verder in een spagaat. Het wordt toch wel erg uitzichtloos. Natuurlijk, overal kom je uit en alles lost zich op... Maar hoe groot moet de schade worden? 

Aan de ene kant werk ik vol overgave en zet ik mij in om iets goeds op te zetten en dat ook zo goed mogelijk te dien. Aan de andere kant wil ik de wereld buitensluiten, vluchten voor de realiteit en mij diep verstoppen.

De vooruitzichten geven onvoldoende hoop. Te weinig perspectief. Het zal er best zijn, maar nu ben ik even niet meer in staat het te zien. Alles lijkt, wat dat betreft, tegen te zitten. En dat maakt je ook weer bang, en onzeker. Ik ben misschien te netjes voor deze tijd... Geen idee.

 

Eerder maakte ik mij wel druk over de graaiers. Nu merk ik een enorme woede. Een krantenartikel over de werknemers van The City (Financieel centrum van London) doet mijn woede verder oplaaien. Zij protesteren tegen het instellen van inkomensplafonds. Zij vinden dat zij meer verdienen en dat dit ongelimiteerd mag. Hufters en egocentrische boeven zijn het. Mede door dat soort gasten zit ik in de shit. Het is niet mijn eigen schuld dat ik na 26 jaar dienstverband op straat ben gekomen. De overheid en zakkenvullers hebben deze situatie veroorzaakt. Maar als kleine individu wordt het mij aangerekend. 

Ik werk. Ik werk keihard, maar ik heb geen inkomen. Nee, wanneer je een financiële dief bent draagt de wereld je op handen, maar als werkloze word je met Argusogen aangekeken. De wereld is niet eerlijk. Ik ga er vanuit dat de eerlijkheid gaat winnen en houd vol, al moet ik heel diep door het stof bijten. Nu voel ik me klote, bekneld en zelfs wat uitzichtloos, maar weet dat er inderdaad betere tijden komen. Alleen hoop ik dat het niet zo diep hoeft te gaan dat mijn vrouw, mijn hondjes en ik in een kartonnen doos moeten wonen, voordat de voorspoed er weer is. Laat de voorspoed nu maar weer eens voor de deur staan. Ik zal hem binnen laten!

toekomst?

Glaasje op, laat je niet pakken

bron NRC

Ja wel, een zestienjarige mag niet meer uit zijn (of haar) dak. Het alcoholverbod is opgeschroefd naar 18 jaar. Inmiddels begint de horeca zich ook in de discussie te mengen en ik vrees dat er op korte termijn een nieuwe groep ontstaat: comazuipers (tussen de 16 en 18) verenigt u!

Vanaf het begin heb ik mijn twijfels gehad ten aanzien van de ideeën om de wettelijke grens van het kopen van alcohol op te schroeven van 16 naar 18. Een wet invoeren is eenvoudig, maar ten aanzien van de gevolgen en uitvoering staat de politiek onvoldoende stil. Een probleem doe je niet af met een eenvoudige leeftijdsverhoging. Sterker, het idee je van een probleem af te doen leidt nogal eens tot veel forsere problemen.

Met een beetje verstand weet men dat de jeugd tussen de 16 en 18 nog volop aan het puberen is. Dat betekent experimenteren. Dat betekend verzetten tegen… ouders, het gezag, riten en tradities. De ene puber heeft dat sterker dan de andere. In ieder geval is men op ontdekkingstocht naar de eigen volwassenheid. Maar helaas, de overheid ziet alleen de problemen die het met zich mee neemt en tracht zich te wapenen. Het is erg naïef te denken dat een puber van 16 het niet voor elkaar krijgt aan drank te komen. Zoals de wet er nu ligt, gaat de overheid daar helaas wel vanuit. Juist door de jeugd te laten experimenteren en hier op de een of andere manier toezicht op te hebben begeleidt hen naar de volwassenheid. Nu vervalt het toezicht en de jeugd zal de illegaliteit op zoeken, want drank zullen ze zich toe-eigenen. Kortom er komt meer overlast, meer herrie op straat, misschien meer vandalisme en het aantal comazuipers zal zeker toenemen.

Wat mij betreft wordt de leeftijd juist verlaagd, naar 15! Het gaat immers niet om de leeftijdsgrens zelf. Het gaat er om hoe wij, volwassenen, met onze jeugd om gaan. Verbieden werkt averechts. Thuis, en buiten de deur. Je moet veel meer begeleiden en voorlichting geven. Een voorbeeld: je kan bijvoorbeeld drankstempels uitdelen in de kroeg. Een 15 jarige krijgt er twee op een avond, een 16 jarige vier, 17, zes. Desnoods via een ingebouwde chip. De kids mogen drinken, maar het systeem beperkt het.

Toen ik 15 jaar was ben ik begonnen met roken. Ik ben inmiddels een stevige paffer, maar iedere jongere zal ik aanspreken vooral niet te beginnen met roken. Ik vertel ze dat ook iedere keer, wanneer de gelegenheid zich voor doet. En ja dat helpt.

Wanneer ik de jongeren vertel over mijn drankverleden en de ellende die het met zich mee heeft gebracht weet ik dat een aantal jongeren minder heftig zullen drinken. Anderen zuipen een paar keer zo heftig, dat ze het van zelf afleren. Maar een grote groep zal je nooit kunnen bereiken. Ook dat moeten wij als maatschappij accepteren. Dat laatste blijkt erg lastig. Wat dat betreft denken wij een maakbare maatschappij te kunnen creëren. De realiteit is echter vele malen weerbarstiger.

Ook met de nieuwe  wetgeving zal er weer veel mis gaan. De overheid kan haar handen in onschuld wassen. Er is immers een wet. Dat zal betekenen dat de horeca toch gezien zal worden als zondebok, wanneer het mis gaat. Dat is al lang ingecalculeerd. Nee, de leeftijdsverhoging slaat nergens op. Soms krijg ik de indruk dat de overheid het leven van het individu te veel wil bepalen, maar daarnaast ook de individu te snel uitsluit van de maatschappij.

Dat brengt mij op een soortgelijke wetgeving. De WW van 38 maanden terugbrengen naar 24 maanden, waarvan het laatste jaar een uitkering op bijstandsniveau. Geweldig, vooral de timing ook. Ruim 600.000 werklozen en nog niet de helft aan nieuwe banen. Dat kan in een paar jaar weer veranderen, maar tot die tijd wordt weer een grote groep uitgesloten. De werkloosheid pak je niet aan door de WW duur te verkorten.  Dat de WW verkort wordt kan ik mij voorstellen. Maar je zal hier een getrapt systeem op moeten invoeren. Maar  nee, gewoon terugdraaien die handel. Het aantal individuen wat hiermee in grote problemen komt maakt niet uit, en het negatieve effect hiervan op de economie wordt helemaal gebagatelliseerd. Juist in deze tijd moet je de WW overeind houden. En wanneer je vanwege bezuinigingen hier toch iets mee moet, doe het dan getrapt. Of naar het aantal werkzame jaren (in totaal), of naar leeftijd. Verzin iets, wees creatief!

bron: nrc

Behalve moe, wordt ik ook soms moedeloos. Momenten van somberheid nemen toe, en ook de angst het saldo van mijn bankrekening te bekijken neemt toe. De eindjes aan elkaar knopen. Bijna 30 jaar bij een baas gewerkt, en door een stukje hufterigheid ben ik nu aan het verzuipen. Maar daar heeft de overheid geen boodschap aan. Nog even en het wordt ook werklozen verboden alcohol te kopen…

Ik ontken niet dat er ingegrepen moet worden in de overheidsuitgaven. Dat je dit ook kan door de inkomsten te vergroten lijkt een groter probleem, dan inderdaad de uitgaven te beperken. Het is wit, of het is zwart. Voeg nog maar eens een belastingschijf toe. Iedereen die meer dan 2 ton bruto verdiend, betaalt 60% belasting. Meer dan 5 ton per jaar, dan hup naar de 70%, en boven een miljoen… 90%... die gasten houden genoeg over om lekker van te leven. En dan het belastingsparadijs voor bedrijven. Doe maar eens wat minder en vraag meer. Zolang de overheid de normen en waarden niet aanpast zal er niets veranderen en zal Nederland verder afdwalen in vrije val. Ik geloof dat ik nu echt een biertje nodig heb. O ja, ik ben al boven de 18 hoor!

Bron: AD

Leve de DigID

in de put

Iedereen moet digitaal. Zelfs de overheid stimuleert dit. Ja, en wanneer je werkloos bent, ontkom je er niet aan. Alles moet via de werkmap.

Klinkt goed. Ik ben twee jaar werkloos en al twee jaar heb ik problemen met de werkmap. Probleem 1; je DigiD. Je moet een DigiD hebben. Dat vraag je aan, je krijgt een code en vervolgens ga je met een wacht woord inloggen en aan de slag. Ja, de tweede keer was de combinatie gebruikersnaam en wachtwoord niet (meer) goed. Ik had hem opgeschreven, maar ik kom er weer niet in. Nu ben ik niet de aller-slimste met de PC, maar een digibeet ben ik niet. Het lukt mij niet.

Maar het is mij een paar keer wel gelukt. Ik kon inloggen op de werkmap van het UWV. En met enige moeite lukte het mij om bij taken, mijn opdrachtje in te vullen: dat wat ik aan sollicitatieactiviteiten had uitgevoerd. Na het invullen wilde ik nog even kijken wat er allemaal bij taken stond, maar dat was weer onmogelijk. Een overzicht kon ik niet ophalen. Heel vervelend.

Inmiddels heb ik een stuk of tien pogingen ondernomen niet alleen in de werkmap te komen, maar er ook iets mee te doen. Inmiddels heb ik al zes keer een bericht gehad dat ik er niet in kon. Of buiten werking, of in onderhoud, dan wel een andere reden.

Ondertussen wordt mij verteld dat je perse via de werkmap moet werken. Een coach kan niet meer. En daarbij wordt gemeld dat wanneer je de gegevens niet op tijd of correct bij houdt dit (direct) gevolgen kan hebben voor je uitkering. Onze overheid is erg burgervriendelijk…

Officieel heb ik nog bijna een jaar recht op mijn uitkering, maar de techniek kan er wel eens voor zorgen dat ik eerder in de problemen kom. Ligt het aan mij? Deels, vast wel, maar publieksvriendelijk is dit systeem bepaald niet en je zet er heel wat mensen mee onder (extra) druk. Of ik voor mijn lol werkloos ben. Nee, nog steeds niet. Ja, ik wil graag een baan, maar het UWV is in alle opzichten eerder een last dan een lust. Het UWV doet al niets (HBO, 50+… ), behalve zorgen voor mijn uitkering en ook op dat vlak liggen ze behoorlijk dwars. Ik denk er over een (inmiddels derde) klacht in te sturen. Schandalig eigenlijk. Digitaal werken okay, maar het zo complex te maken en je afhankelijk te maken van een site waar zoveel aan mankeert… bijna crimineel. En niemand die er structureel iets aan doet. Het overkomt gewoon en iedereen laat het als water over zich heen lopen.