Een natuurlijke stilte. Vogelgekwetter, maar vrijwel windstil. Een overheersende rust en een vredig gevoel. Een brandend zonnetje. Mijmerend zit ik op de stoel op het terras. Buiten de muur spelen onze twee grootste honden. Er loopt een donkere hond omheen. Alles kwispelt. Behalve ons kleine kereltje. Nerveus draait ie om mij heen en weet op mijn schoot te springen. Een hoogte, waarvan hij normaliter amper de helft hangt. Dan, na het korte geblaat van de ezel, hoor ik het. Heel zacht. Vanuit het bos. Een belletje. Niet veel later verschijnt er tussen de bomen door een schaap. Rustig voortbewegend om ondertussen gezapig groen te consumeren. De honden spelen, zonder geluid te maken. Nu is alleen zachtjes het belletje van het schaap te horen. Tussen de bomen, in de verte, doemen meerdere licht voortschrijdende leden van de kudde op. Een vierde hond heeft zich bij het groepje gevoegd. Een prachtige oker herderachtige. Beide passanten zijn mannetjes. De twee van ons vrouwtje. Alles is geholpen en in harmonie trekt het met elkaar op. Soms staan ze, zij aan zij, de kudde gade te slaan. Zo van;
"Wouw, mooie kudde heb je."
"Ja, ben d'r trots op."
"Ze blijven mooi bij elkaar."
"Ja, veel hoef ik niet te doen."
De herdershonden lopen soms met de kudde op, alhoewel zij meestal lijken te vergeten wat nu feitelijk hun taak is. Op het fluitje van de herder wordt dan niet gereageerd. In de zelfde tijd zit die kleine te beven en te klapperden op mijn schoot. Een lam wordt zelfs groter geboren, maar bij die schapen zit totaal geen kwaad bloed. Het schuifelt en het graast. De kudde blijft ook constant bij elkaar, ondanks dat kleine groepjes zich een beetje afsplitsen. Ze lijken de wandelroute te kennen. Desalniettemin passeren ze vandaag niet ons huis, maar verdwijnen een stukje verder, weer in het bos. De honden spelen nog steeds met elkaar, ondanks dat de kudde niet meer te horen is. Wanneer ik een geluid maak wat onze honden naar mij toe trekt verdwijnen de andere twee achter de kudde aan het bos in.
Alles ligt weer. Luierend in de zon. Alleen dat kleine mormel kuiert constant achter mij aan, wanneer ik weer een kruiwagen vol met stenen laad. In alle rust ga ik verder met mijn klusje, het uitzetten van muurtjes, die ik wil bouwen. Zachte wereldse geluiden klinken door. We gaan gewoon weer door.
dinsdag 5 december 2017
8 uur
Acht uur. Woef woef..., twee blafjes. Telkens weer, iedere ochtend. Of Loulou (onze Golden Retriever) een polshorloge draagt. Of de klok aan de wand af kan lezen. Niet vroeger, noch later. Ze wekt ons;" opstaan!". Bij geen reactie wordt de blaf actie na een half uur herhaald.
De opgedroogde slaap nog in de ooghoeken schuif ik de trap af. Onder staan ze alle drie. Hevig kwispelend. Loulou probeert mij tegemoet te komen, maar bij de derde trede glijden haar voorpoten weg. Hoger komt ze niet. Onderaan wordt ik vervolgens uitbundig begroet. Drie honden buitelen over elkaar om hun liefde te betuigen en enthousiasme te tonen.
Na de begroeting open ik de tuindeur. Het huisvee stuift naar buiten. Binnen geen plasje, noch een drolletje. Ze hebben zich weer keurig gehouden, maar de nood is nu wel hoog. Emma controleert direct de buitenboel en of zij nog moet bewaken, waarna ze een voor een weer binnen druppelen. Ontbijt tijd.
Het feit dat Jenna haar verblijf boven verruild voor het gezelschap bij de honden geeft mij een warm gevoel. Soms wil Emma nog wel even een sprintje trekken, wanneer Jenna zich wat te snel beweegt, maar laat zich hierin uitmuntend corrigeren. Gesteld kan worden is dat er sprake is van een hele fijne harmonie. En ondanks dat ik, of Reina, voor portier moet spelen (in dit huis geen hondenluik meer) zijn de dieren vrij te gaan en staan waar ze willen.
Wanneer een van hen te ver weg gaat, of het is etenstijd, dan wel dat Emma te lang weg blijft, Loulou houdt de roedel bijeen. Zelf controleert zij ons regelmatig op onze aanwezigheid, waarbij Loulou ook graag een knuffel wenst, of een cadeautje geeft. Meestal een doorkauwde tennisbal.
Soms rennen Loulou en Emma als gekken weg, na een sierlijke sprong over het muurtje. Een enkele keer vervaagt de reden tot rennen en lopen ze zij en zij wat rond, niet beseffende wat hen zo haastig maakte. Een andere keer rennen ze doelgericht. Of naar de eik, niet ver achter het hek, of naar een schitterende gevormde dode boom, een kleine honderd meter van het huis verwijderd. Even later hoor je de eekhoorns kwetteren van plezier. Ze waren toch weer sneller dan die twee grote jongens.
Heel vaag klinkt een belletje. Ventje wordt direct nerveus en blijkt op mijn schoot te kunnen klimmen zonder hulp. Dan verschijnen de eerste schapen. Uiteindelijk schuifelt er een kudde van zo'n vijftig schapen rond het erf. Loulou vindt het eng. Af en toe loopt ze op het hek af en blaft. De schapen rennen drie meter en grazen weer door. Een grote ram verschijnt bij het open hekje. Loulou wordt stil. Groot beest, maar die hoorns zitten op een dier... En heeft er twee. Loulou heeft haar eigen kauw hoorn..., ook zo groot. Emma loopt geïnteresseerd met de kudde mee. Een grote zwarte hond verschijnt op de muur. Druk kwispelend. Dan een sierlijke sprong. Eerst loopt het mannetje naar Loulou. Iedere keer weer begroeten ze elkaar lieflijk. Dan komt de hond bij een van ons een aai halen, om vervolgend de route te vervolgen en achter de kudde aan te sjokken.
Een uurtje later, een groepje geiten bij de mooie dode boom. Loulou en Emma rennen er op af, maar blijven op zo'n vijftien meter staan. Kijken en staan. Een stukje naar voren en wat geblaf. Weinig reactie bij de geiten. Dan maar rechtsomkeert en terug naar huis.
Half zes. De honden verzamelen zich. Langzaam etenstijd. Na het diner weer naar buiten. Maar Ventje en Loulou komen vrij snel weer naar binnen. Languit op het kleed, of op en kussen. Spelen en knuffelen met de baas. Bal als cadeautje. Dan liggen ze lekker en slapen. Emma ligt buiten op de stoel. Soms blijft ze daar de hele nacht.
Ik kan mij niet voorstellen dat sommige mensen niets met dieren hebben. Sommige zelfs wars zijn van honden. Wat kunnen ze je leven toch enorm verrijken.....
De opgedroogde slaap nog in de ooghoeken schuif ik de trap af. Onder staan ze alle drie. Hevig kwispelend. Loulou probeert mij tegemoet te komen, maar bij de derde trede glijden haar voorpoten weg. Hoger komt ze niet. Onderaan wordt ik vervolgens uitbundig begroet. Drie honden buitelen over elkaar om hun liefde te betuigen en enthousiasme te tonen.
Na de begroeting open ik de tuindeur. Het huisvee stuift naar buiten. Binnen geen plasje, noch een drolletje. Ze hebben zich weer keurig gehouden, maar de nood is nu wel hoog. Emma controleert direct de buitenboel en of zij nog moet bewaken, waarna ze een voor een weer binnen druppelen. Ontbijt tijd.
Het feit dat Jenna haar verblijf boven verruild voor het gezelschap bij de honden geeft mij een warm gevoel. Soms wil Emma nog wel even een sprintje trekken, wanneer Jenna zich wat te snel beweegt, maar laat zich hierin uitmuntend corrigeren. Gesteld kan worden is dat er sprake is van een hele fijne harmonie. En ondanks dat ik, of Reina, voor portier moet spelen (in dit huis geen hondenluik meer) zijn de dieren vrij te gaan en staan waar ze willen.
Wanneer een van hen te ver weg gaat, of het is etenstijd, dan wel dat Emma te lang weg blijft, Loulou houdt de roedel bijeen. Zelf controleert zij ons regelmatig op onze aanwezigheid, waarbij Loulou ook graag een knuffel wenst, of een cadeautje geeft. Meestal een doorkauwde tennisbal.
Soms rennen Loulou en Emma als gekken weg, na een sierlijke sprong over het muurtje. Een enkele keer vervaagt de reden tot rennen en lopen ze zij en zij wat rond, niet beseffende wat hen zo haastig maakte. Een andere keer rennen ze doelgericht. Of naar de eik, niet ver achter het hek, of naar een schitterende gevormde dode boom, een kleine honderd meter van het huis verwijderd. Even later hoor je de eekhoorns kwetteren van plezier. Ze waren toch weer sneller dan die twee grote jongens.
Heel vaag klinkt een belletje. Ventje wordt direct nerveus en blijkt op mijn schoot te kunnen klimmen zonder hulp. Dan verschijnen de eerste schapen. Uiteindelijk schuifelt er een kudde van zo'n vijftig schapen rond het erf. Loulou vindt het eng. Af en toe loopt ze op het hek af en blaft. De schapen rennen drie meter en grazen weer door. Een grote ram verschijnt bij het open hekje. Loulou wordt stil. Groot beest, maar die hoorns zitten op een dier... En heeft er twee. Loulou heeft haar eigen kauw hoorn..., ook zo groot. Emma loopt geïnteresseerd met de kudde mee. Een grote zwarte hond verschijnt op de muur. Druk kwispelend. Dan een sierlijke sprong. Eerst loopt het mannetje naar Loulou. Iedere keer weer begroeten ze elkaar lieflijk. Dan komt de hond bij een van ons een aai halen, om vervolgend de route te vervolgen en achter de kudde aan te sjokken.
Een uurtje later, een groepje geiten bij de mooie dode boom. Loulou en Emma rennen er op af, maar blijven op zo'n vijftien meter staan. Kijken en staan. Een stukje naar voren en wat geblaf. Weinig reactie bij de geiten. Dan maar rechtsomkeert en terug naar huis.
Half zes. De honden verzamelen zich. Langzaam etenstijd. Na het diner weer naar buiten. Maar Ventje en Loulou komen vrij snel weer naar binnen. Languit op het kleed, of op en kussen. Spelen en knuffelen met de baas. Bal als cadeautje. Dan liggen ze lekker en slapen. Emma ligt buiten op de stoel. Soms blijft ze daar de hele nacht.
Ik kan mij niet voorstellen dat sommige mensen niets met dieren hebben. Sommige zelfs wars zijn van honden. Wat kunnen ze je leven toch enorm verrijken.....
donderdag 23 november 2017
Beetje dom...
Misschien moet niet elk onderzoek serieus genomen worden, maar de andere kant is dat het wel gaat over wetenschap. En dan kan je er van uit gaan dat wetenschap gelijk staat aan de feiten.
Zo is er een Amerikaans onderzoek naar de ontwikkeling van de intelligentie van de mens. Daaruit blijkt dat nieuw geborenen per generatie, gemiddeld, 1 IQ lager scoort dan de voorgaande generatie. Met andere woorden: de mens wordt niet intelligenter, maar juist dommer. Naast dommer wordt de mens ook bevattelijker. Dit laatste met name op twee gebieden; ADHD en allergie. Twee zaken die geen enkel causaal verband (lijken te) hebben. Eerlijk gezegd, de reden tot groei van het toenemende percentage van mensen met ADHD kan ik niet meer herleiden. De allergie, daarentegen, staat in directer verband tot de afname van onze intelligentie. Namelijk, een zeer belangrijke reden is gerelateerd aan "vergiftiging".
Wij mensen zijn zó proper en voorzichtig geworden, dat wij daardoor juist het tegendeel bewerkstelligen. Bijvoorbeeld onze schoonmaak en hygiëne woede. Alles moet schoon, rein zijn en goed ruiken. Daarvoor gebruiken we tal van middelen in, bijvoorbeeld, het huishouden. Schoonmaakmiddelen, maar ondertussen bevatten deze middelen tal van (chemische) stoffen die luchtvervuiling werken. Omdat ook onze huizen nog eens zo goed geïsoleerd zijn blijven de chemische luchten hangen, waardoor dit toenemend ingeademd wordt met als gevolg dat zwangere vrouwen in feite hun baby's vergiftigen. Een van de gevolgen hiervan is blijkbaar de afname van intelligentie.
De andere kant is dat we zo schoon op ons zelf en omgeving zijn, dat de weerstand afneemt en allergieën toenemen.
Behalve de gevolgen van de huiselijke hygiëne spelen ook luchtverontreiniging en een tekort aan jodium een rol. Dat tekort aan jodium staat centraal in deze ontwikkeling. De jonggeborene beschikt over een tekort aan jodium, door de gegeven omstandigheden, en naar schijnt is er een causale relatie tussen een te kort aan jodium en de afname van de intelligentie.
Dan kom ik toch weer bij "rookvrijegeneratie.nl". Daar wordt ondermeer gesteld dat kinderen een goed voorbeeld moeten hebben. Mede omdat kinderen gedrag kopiëren. Daarnaast spreekt men ook over de gezondheid..., tja en dan denk ik toch ook aan bovenstaande. We kunnen wel het beste met elkaar, en onze kinderen voor hebben, maar ondertussen "vergiftigen" we onze nakomelingen in volle omvang. En de gevolgen zijn erg ingrijpend. En wanneer er sprake is van afnemende intelligentie in een tijd die toenemend ingewikkeld wordt..., dan ga ik toch mijn hart maar een beetje vast houden.
Misschien moeten we wat losser worden. Ook ten aanzien van onze kinderen. Als kind speelde ik in het zand, we groeven kuilen en maakten daar hutten van. Wanneer ik dan terug kwam moest mijn broek uit en werd ik op wormen gecontroleerd. Regelmatig pikte mijn moeder daar van die kleine witte beestjes uit. Ik hoefde mijn handen niet altijd te wassen. Kortom, ik werd niet al te netjes/schoon opgevoed. Onze generatie douchte (nog) niet iedere dag. Hygiëne had wel degelijk aandacht, maar de middelen waren er ook niet altijd en bovendien was men wat makkelijker. En, volgens mij, zijn de 45 plussers toch wat sterker (en misschien gezonder) dan de jongste generaties. Geheel genereren moeten we natuurlijk niet. Moet je nooit doen. Tendens mag je jezelf echter wel aantrekken. Laten we zorgen voor wat meer weerstand en intelligentie bij de komende generaties!
Zo is er een Amerikaans onderzoek naar de ontwikkeling van de intelligentie van de mens. Daaruit blijkt dat nieuw geborenen per generatie, gemiddeld, 1 IQ lager scoort dan de voorgaande generatie. Met andere woorden: de mens wordt niet intelligenter, maar juist dommer. Naast dommer wordt de mens ook bevattelijker. Dit laatste met name op twee gebieden; ADHD en allergie. Twee zaken die geen enkel causaal verband (lijken te) hebben. Eerlijk gezegd, de reden tot groei van het toenemende percentage van mensen met ADHD kan ik niet meer herleiden. De allergie, daarentegen, staat in directer verband tot de afname van onze intelligentie. Namelijk, een zeer belangrijke reden is gerelateerd aan "vergiftiging".
Wij mensen zijn zó proper en voorzichtig geworden, dat wij daardoor juist het tegendeel bewerkstelligen. Bijvoorbeeld onze schoonmaak en hygiëne woede. Alles moet schoon, rein zijn en goed ruiken. Daarvoor gebruiken we tal van middelen in, bijvoorbeeld, het huishouden. Schoonmaakmiddelen, maar ondertussen bevatten deze middelen tal van (chemische) stoffen die luchtvervuiling werken. Omdat ook onze huizen nog eens zo goed geïsoleerd zijn blijven de chemische luchten hangen, waardoor dit toenemend ingeademd wordt met als gevolg dat zwangere vrouwen in feite hun baby's vergiftigen. Een van de gevolgen hiervan is blijkbaar de afname van intelligentie.
De andere kant is dat we zo schoon op ons zelf en omgeving zijn, dat de weerstand afneemt en allergieën toenemen.
Behalve de gevolgen van de huiselijke hygiëne spelen ook luchtverontreiniging en een tekort aan jodium een rol. Dat tekort aan jodium staat centraal in deze ontwikkeling. De jonggeborene beschikt over een tekort aan jodium, door de gegeven omstandigheden, en naar schijnt is er een causale relatie tussen een te kort aan jodium en de afname van de intelligentie.
Dan kom ik toch weer bij "rookvrijegeneratie.nl". Daar wordt ondermeer gesteld dat kinderen een goed voorbeeld moeten hebben. Mede omdat kinderen gedrag kopiëren. Daarnaast spreekt men ook over de gezondheid..., tja en dan denk ik toch ook aan bovenstaande. We kunnen wel het beste met elkaar, en onze kinderen voor hebben, maar ondertussen "vergiftigen" we onze nakomelingen in volle omvang. En de gevolgen zijn erg ingrijpend. En wanneer er sprake is van afnemende intelligentie in een tijd die toenemend ingewikkeld wordt..., dan ga ik toch mijn hart maar een beetje vast houden.
Misschien moeten we wat losser worden. Ook ten aanzien van onze kinderen. Als kind speelde ik in het zand, we groeven kuilen en maakten daar hutten van. Wanneer ik dan terug kwam moest mijn broek uit en werd ik op wormen gecontroleerd. Regelmatig pikte mijn moeder daar van die kleine witte beestjes uit. Ik hoefde mijn handen niet altijd te wassen. Kortom, ik werd niet al te netjes/schoon opgevoed. Onze generatie douchte (nog) niet iedere dag. Hygiëne had wel degelijk aandacht, maar de middelen waren er ook niet altijd en bovendien was men wat makkelijker. En, volgens mij, zijn de 45 plussers toch wat sterker (en misschien gezonder) dan de jongste generaties. Geheel genereren moeten we natuurlijk niet. Moet je nooit doen. Tendens mag je jezelf echter wel aantrekken. Laten we zorgen voor wat meer weerstand en intelligentie bij de komende generaties!
dinsdag 21 november 2017
Volksgericht
Al eerder heb ik enig ongenoegen geuit over de campagne tegen het roken op televisie. Een rookvrije generatie is iets waar ik mij achter kan scharen. Dat verenigingen en clubs een rookverbod instellen is incorrect. Je speelt in feite voor eigen wetgever en wellicht ook eigen rechter. Jonge kinderen moeten niet gaan roken, helemaal mee eens, maar de manier waarop dit nu gebeurt stuit mij tegen de borst.
Inmiddels heb ik diverse spotjes gezien en er valt mij nog iets op. Er wordt telkens gesproken over het geven van het goede voorbeeld en dat kinderen graag imiteren. Natuurlijk, geef kinderen het goede voorbeeld... Maar dan gaat het mis. Hier is sprake van een wel heel eenzijdig voorbeeld. Bovendien op onjuiste wijze gegeven. En gaan kinderen roken, omdat ze rokende volwassenen zien? Of beginnen ze omdat het juist niet mag. En wanneer we het hebben over het goede voorbeeld... Heb je een momentje? Te beginnen bij sportvelden; vloekende en tierende ouders. Ouders die thuis elkaar bevechten, verkeerde voorbeelden op seksueel gebied. Ouders die zich misdragen in het verkeer. Criminele volwassenen. Hoe de grote mensen omgaan met de aarde, milieu, andere mensen.... Een eindeloze reeks van goed voorbeelden is op te sommen. Toch wordt alleen het roken in dit kader naar voren gehaald en de roker als criminele parasiet afgetekend. Ook qua gezondheid (en dus milieu) zijn er veel dingen op te sommen.
En dan de kinderen zelf... "shame and fame", een nieuw programma van Sofie Hilbrand. Wat zegt dát over kinderen? Hoe in hemelsnaam is al dat misdragen te verklaren? Door het internet? Nee, altijd komen we terug bij de ouders. Maar omdat de ouders het niet (meer) kunnen moeten we als natie het goede voorbeeld geven...
We hebben overheden om regels te maken en te handhaven. Maar nee, we gaan onze eigen regels maken. Gaan we ook zelf handhaven? Zelf rechter spelen? Nee, zegt iedereen natuurlijk..., ja is wat er gebeurt. Voor dat "ja" zie je dat mensen op voorhand "veroordeeld" worden. Je kan uit de vereniging of club gezet worden. Erger is dat je "misdragingen" op het internet geplaatst worden. En dan word je direct al veroordeeld. Geen rechter hoeft er meer aan te pas te komen. In feite Middeleeuwse praktijken. Alleen nu zet het volk je zelf aan de schandpaal. Het volk zelf bekogelt je, ze martelen misschien wel. Heel wat "slachtoffers" zullen het in ieder geval als martelen ervaren. Hoe dan ook, we leven in een rechtsstaat. Ook een actie als #MeToo is een voorbeeld van het recht in eigen hand nemen. Natuurlijk moeten al die misstanden stoppen. Maar doe dat niet via de media, speel geen eigen rechter, maar stap met je bewijzen naar de politie! Laat het recht écht zegevieren. Misschien zijn de berichten in 90% van de gevallen terecht, alhoewel je wel 10% onterecht de vernieling in helpt. Want zij gaan de vernieling in, terwijl de echte daders dat in feite al zijn. Natuurlijk, we moeten voor onze kinderen zorgen. We moeten ze goede voorbeelden geven. Op alle vlak! De ouders zijn daar primair verantwoordelijk voor, niet de maatschappij. En we moeten voorkomen dat er hetzes ontstaan, we eigen regels maken, laat staan voor eigen rechter spelen. Kijk niet naar anderen, maar let eerst eens op jezelf!
Inmiddels heb ik diverse spotjes gezien en er valt mij nog iets op. Er wordt telkens gesproken over het geven van het goede voorbeeld en dat kinderen graag imiteren. Natuurlijk, geef kinderen het goede voorbeeld... Maar dan gaat het mis. Hier is sprake van een wel heel eenzijdig voorbeeld. Bovendien op onjuiste wijze gegeven. En gaan kinderen roken, omdat ze rokende volwassenen zien? Of beginnen ze omdat het juist niet mag. En wanneer we het hebben over het goede voorbeeld... Heb je een momentje? Te beginnen bij sportvelden; vloekende en tierende ouders. Ouders die thuis elkaar bevechten, verkeerde voorbeelden op seksueel gebied. Ouders die zich misdragen in het verkeer. Criminele volwassenen. Hoe de grote mensen omgaan met de aarde, milieu, andere mensen.... Een eindeloze reeks van goed voorbeelden is op te sommen. Toch wordt alleen het roken in dit kader naar voren gehaald en de roker als criminele parasiet afgetekend. Ook qua gezondheid (en dus milieu) zijn er veel dingen op te sommen.
En dan de kinderen zelf... "shame and fame", een nieuw programma van Sofie Hilbrand. Wat zegt dát over kinderen? Hoe in hemelsnaam is al dat misdragen te verklaren? Door het internet? Nee, altijd komen we terug bij de ouders. Maar omdat de ouders het niet (meer) kunnen moeten we als natie het goede voorbeeld geven...
We hebben overheden om regels te maken en te handhaven. Maar nee, we gaan onze eigen regels maken. Gaan we ook zelf handhaven? Zelf rechter spelen? Nee, zegt iedereen natuurlijk..., ja is wat er gebeurt. Voor dat "ja" zie je dat mensen op voorhand "veroordeeld" worden. Je kan uit de vereniging of club gezet worden. Erger is dat je "misdragingen" op het internet geplaatst worden. En dan word je direct al veroordeeld. Geen rechter hoeft er meer aan te pas te komen. In feite Middeleeuwse praktijken. Alleen nu zet het volk je zelf aan de schandpaal. Het volk zelf bekogelt je, ze martelen misschien wel. Heel wat "slachtoffers" zullen het in ieder geval als martelen ervaren. Hoe dan ook, we leven in een rechtsstaat. Ook een actie als #MeToo is een voorbeeld van het recht in eigen hand nemen. Natuurlijk moeten al die misstanden stoppen. Maar doe dat niet via de media, speel geen eigen rechter, maar stap met je bewijzen naar de politie! Laat het recht écht zegevieren. Misschien zijn de berichten in 90% van de gevallen terecht, alhoewel je wel 10% onterecht de vernieling in helpt. Want zij gaan de vernieling in, terwijl de echte daders dat in feite al zijn. Natuurlijk, we moeten voor onze kinderen zorgen. We moeten ze goede voorbeelden geven. Op alle vlak! De ouders zijn daar primair verantwoordelijk voor, niet de maatschappij. En we moeten voorkomen dat er hetzes ontstaan, we eigen regels maken, laat staan voor eigen rechter spelen. Kijk niet naar anderen, maar let eerst eens op jezelf!
Bomen
Bomen... Ik hou van bomen en bosrijke landschappen. Als kind vond ik het bos vaak eng en gaf mij vaak zelfs een depressief gevoel. Inmiddels is dat volledig omgekeerd. Bos, bomen, om mij heen geven mij juist een geluksgevoel.
Normaal sta je er niet zo bij stil. In Nederland staat de televisie veel aan. Dat heeft een reden, waardoor ik veelal niet kijk. Desondanks staat het apparaat overdag meestal op ARTE afgesteld. Veel natuur en cultuur. Soms trekt dat mijn aandacht. Of ik kijk tijdens de koffie, lunch, of tijdens korte pauzes. Wanneer ik kijk geniet ik van de documentaires, vooral wanneer het natuur betreft. Dan zie je programma's over landen en culturen over de gehele wereld. Ook Antarctische gebieden komen met regelmaat aan bod. Mooi hoor, die sneeuw en bergen. Net als documentaires over de Schotse eilanden, IJsland of bijvoorbeeld Spitsbergen. Toch worden die series snel wat eentonig en ik mis daar telkens iets heel essentieels, voor mij. Juist dit soort programma's doen je dat realiseren; op al die gebieden zie je geen enkele boom!
Het ontbreken van bomen en bos komt bij mij over als kil, ongezellig en "leeg". Ondanks de vaak schitterende en schilderachtige beelden denk ik bij ieder beeld hoe ik (bij het zien al) het gevoel krijg van die kilheid.
Daarentegen, zie ik een docu over Cuba, de tropen, India, of zelfs Europa en de Mediterrane landen bekruipt een warm gevoel mij. Bij woestijnen ontstaat er natuurlijk een dubbel gevoel. Ook daar in eerste instantie een afstandelijke reactie, maar bij de eerste oase klopt mijn hart al sneller en kan ik mijzelf daar in dat plaatje voorstellen. Bij groene, boomachtige, docu's mét dieren word ik helemaal warm van binnen.
In eerste instantie is het niet eens direct afhankelijk van het klimatologisch appèl wat op mij gedaan word, alhoewel hoe warmer (tropischer) de beelden, des te meer het mij aanspreekt. Nee, blijkbaar roepen beelden iets in een mens op, en wanneer je er goed naar luistert leer je jezelf beter kennen. Het vreemde is dat ik vroeger een soort angst voor bos had, terwijl het mij juist aantrekt. Daar zit natuurlijk een verhaal achter. Door te erkennen dat juist bomen een aantrekkingskracht op mij hebben heb ik ook mijn (aangeprate) angst een plaats kunnen geven. Mijn angst is verdwenen en een innerlijke rijkdom is daarvoor terug gekomen. Dit realiserend merk ik meer aloude angsten te hebben overwonnen. Intense angst voor honden en hoogtevrees. Van beide had ik veel last, blijk ik juist enorm van honden te houden en te genieten van hoogtes. Misschien omdat ik de angst nooit uit de weg gegaan ben. Ook omdat ik naar mijzelf durf te kijken en durf te leren van mijn angsten. Daardoor heeft mijn leven een hoop kwaliteit gekregen. Angst en afkeer, ik ben het niet uit de weg gegaan, heb mijzelf er veel beter door leren kennen. Ja, daardoor sta ik met veel meer tevredenheid in het leven... en geniet van al die mooie dingen!
Normaal sta je er niet zo bij stil. In Nederland staat de televisie veel aan. Dat heeft een reden, waardoor ik veelal niet kijk. Desondanks staat het apparaat overdag meestal op ARTE afgesteld. Veel natuur en cultuur. Soms trekt dat mijn aandacht. Of ik kijk tijdens de koffie, lunch, of tijdens korte pauzes. Wanneer ik kijk geniet ik van de documentaires, vooral wanneer het natuur betreft. Dan zie je programma's over landen en culturen over de gehele wereld. Ook Antarctische gebieden komen met regelmaat aan bod. Mooi hoor, die sneeuw en bergen. Net als documentaires over de Schotse eilanden, IJsland of bijvoorbeeld Spitsbergen. Toch worden die series snel wat eentonig en ik mis daar telkens iets heel essentieels, voor mij. Juist dit soort programma's doen je dat realiseren; op al die gebieden zie je geen enkele boom!
Het ontbreken van bomen en bos komt bij mij over als kil, ongezellig en "leeg". Ondanks de vaak schitterende en schilderachtige beelden denk ik bij ieder beeld hoe ik (bij het zien al) het gevoel krijg van die kilheid.
Daarentegen, zie ik een docu over Cuba, de tropen, India, of zelfs Europa en de Mediterrane landen bekruipt een warm gevoel mij. Bij woestijnen ontstaat er natuurlijk een dubbel gevoel. Ook daar in eerste instantie een afstandelijke reactie, maar bij de eerste oase klopt mijn hart al sneller en kan ik mijzelf daar in dat plaatje voorstellen. Bij groene, boomachtige, docu's mét dieren word ik helemaal warm van binnen.
In eerste instantie is het niet eens direct afhankelijk van het klimatologisch appèl wat op mij gedaan word, alhoewel hoe warmer (tropischer) de beelden, des te meer het mij aanspreekt. Nee, blijkbaar roepen beelden iets in een mens op, en wanneer je er goed naar luistert leer je jezelf beter kennen. Het vreemde is dat ik vroeger een soort angst voor bos had, terwijl het mij juist aantrekt. Daar zit natuurlijk een verhaal achter. Door te erkennen dat juist bomen een aantrekkingskracht op mij hebben heb ik ook mijn (aangeprate) angst een plaats kunnen geven. Mijn angst is verdwenen en een innerlijke rijkdom is daarvoor terug gekomen. Dit realiserend merk ik meer aloude angsten te hebben overwonnen. Intense angst voor honden en hoogtevrees. Van beide had ik veel last, blijk ik juist enorm van honden te houden en te genieten van hoogtes. Misschien omdat ik de angst nooit uit de weg gegaan ben. Ook omdat ik naar mijzelf durf te kijken en durf te leren van mijn angsten. Daardoor heeft mijn leven een hoop kwaliteit gekregen. Angst en afkeer, ik ben het niet uit de weg gegaan, heb mijzelf er veel beter door leren kennen. Ja, daardoor sta ik met veel meer tevredenheid in het leven... en geniet van al die mooie dingen!
dinsdag 14 november 2017
Woef
Achter het grote venster. Het lijkt een beeld, door het tweede raam zie ik de staart zachtjes heen en weer gaan. Een hond, boxer waarschijnlijk. Niemand thuis en de hond staat waarschijnlijk uren door het venster alle bewegingen te observeren. De hond boft, hij heeft nog uitzicht en er beweegt van alles.
Dagelijks zie je het. De voordeur opent zich. Een hond, groot of klein, beweegt zich stapvoets naar buiten. Al snel zie je de strak gespannen lijn. Een moment later het baasje. Gehuld in een stevige jas, in de loop de deur dicht trekkend. Ons huisdier wordt weer uitgelaten. Een kwartier, half uur, uur misschien, of een snelle plas en poep vanwege het slechte weer? Twee keer per dag, of drie?
Veel tijd zit onze trouwe viervoeter binnen vier muren. Regelmatig alleen, afhankelijk van het werkrooster en activiteiten van het baasje. De buitendeuren meestal gesloten. Zelden zijn ze vrij in en uit te lopen naar de tuin. Soms met z'n tweetjes, een enkele keer met meer, maar het meest toch alleen. Een hond is een roedeldier, maar dat deert het baasje vrijwel niet. De hond is er immers voor het baasje..., niet omgekeerd.
Waarom hebben zoveel mensen een hond? En wat voor hondenbrigaden zijn wij? Absoluut zitten er goeden bij, maar hoeveel laten het dier in een soort van eenzame opsluiting weg kwijnen? En is men thuis, kan er een aai af, want verder wil men geen last. Via stichting Aai worden honden uit het buitenland in Nederlandse gezinnen geplaatst. Omdat wij zo goed voor onze dieren zorgen.
Ver buiten onze 's lands grenzen lopen honden los. Een enkeling ligt aan de ketting, maar het meeste loopt los. Vreedzame honden. Ze bewegen rustig, liggen, luieren. Soms wordt er een vergiftigd, of aangereden. Dan sterven de honden. Een ruime meerderheid heeft een redelijk leven, en vooral een leven in vrijheid. In Nederland mag de hond op steeds minder locaties vrij rond lopen, zonder het strakke koord van de lijn om de nek te voelen.
Het zijn de Nederlanders (en westerlingen) die de vrij lopende honden zielig vinden. Soms worden ze in een asiel gestopt in de hoop dat ze via stichting Aai een goed tehuis in Nederland vinden. Inmiddels raken vele honden al gestrest en gefrustreerd in het asiel, een soort gekkenhuis voor honden. En waarom? Ze hadden toch een goed leven? Ze waren vrij..., goed sommige mensen waren niet aardig, een enkele keer werden ze weggejaagd... Maar toch.
Wat is eigenlijk het verschil tussen honden en mensen. Is de Nederlander in feite niet een gevangene van de eigen regels. Een dure auto, meest moderne flatscreen, maakt dat gelukkig? Een keuken van twintig mille? Wat doen wij onszelf aan? Wel, dat is een keuze. Wat doen wij onze honden aan? Dat is nu vaak iets waar we (het liefst) niet bij stil staan....
Dagelijks zie je het. De voordeur opent zich. Een hond, groot of klein, beweegt zich stapvoets naar buiten. Al snel zie je de strak gespannen lijn. Een moment later het baasje. Gehuld in een stevige jas, in de loop de deur dicht trekkend. Ons huisdier wordt weer uitgelaten. Een kwartier, half uur, uur misschien, of een snelle plas en poep vanwege het slechte weer? Twee keer per dag, of drie?
Veel tijd zit onze trouwe viervoeter binnen vier muren. Regelmatig alleen, afhankelijk van het werkrooster en activiteiten van het baasje. De buitendeuren meestal gesloten. Zelden zijn ze vrij in en uit te lopen naar de tuin. Soms met z'n tweetjes, een enkele keer met meer, maar het meest toch alleen. Een hond is een roedeldier, maar dat deert het baasje vrijwel niet. De hond is er immers voor het baasje..., niet omgekeerd.
Waarom hebben zoveel mensen een hond? En wat voor hondenbrigaden zijn wij? Absoluut zitten er goeden bij, maar hoeveel laten het dier in een soort van eenzame opsluiting weg kwijnen? En is men thuis, kan er een aai af, want verder wil men geen last. Via stichting Aai worden honden uit het buitenland in Nederlandse gezinnen geplaatst. Omdat wij zo goed voor onze dieren zorgen.
Ver buiten onze 's lands grenzen lopen honden los. Een enkeling ligt aan de ketting, maar het meeste loopt los. Vreedzame honden. Ze bewegen rustig, liggen, luieren. Soms wordt er een vergiftigd, of aangereden. Dan sterven de honden. Een ruime meerderheid heeft een redelijk leven, en vooral een leven in vrijheid. In Nederland mag de hond op steeds minder locaties vrij rond lopen, zonder het strakke koord van de lijn om de nek te voelen.
Het zijn de Nederlanders (en westerlingen) die de vrij lopende honden zielig vinden. Soms worden ze in een asiel gestopt in de hoop dat ze via stichting Aai een goed tehuis in Nederland vinden. Inmiddels raken vele honden al gestrest en gefrustreerd in het asiel, een soort gekkenhuis voor honden. En waarom? Ze hadden toch een goed leven? Ze waren vrij..., goed sommige mensen waren niet aardig, een enkele keer werden ze weggejaagd... Maar toch.
Wat is eigenlijk het verschil tussen honden en mensen. Is de Nederlander in feite niet een gevangene van de eigen regels. Een dure auto, meest moderne flatscreen, maakt dat gelukkig? Een keuken van twintig mille? Wat doen wij onszelf aan? Wel, dat is een keuze. Wat doen wij onze honden aan? Dat is nu vaak iets waar we (het liefst) niet bij stil staan....
maandag 13 november 2017
Metafoor
Drie muren, een wand van glas. Gordijnen vierentwintig uur gesloten. Niet zien en niet gezien worden. Als een schim schietend over de gang. Alleen, indien nodig, de vierde muur te openen, en mijn doos te verlaten.
De schizofrenie van twee levens. In tal van opzichten. Buiten is het koud, dus ik blijf binnen. Buiten is het koud, heerlijk om naar buiten te gaan. Opgesloten tegenover alles open. Binnen versus buiten.
In Nederland doe ik mijn dingen. Verder sluit ik mij graag op. De televisie staat vrijwel de hele dag aan. Ik kijk nauwelijks, maar wil vooral het geluid buiten houden. De overvliegende helicopters, bouwgeluiden en scheepstoeters. Moeizaam beweeg ik mij, vooral wanneer er geen dringende noodzaak is. Spekkies, drop, chips, alles glijdt (bijna onbewust) door mijn keel. Poepen is een gore bezigheid; mijn kont eindeloos afvegen met papier en dat wat er uit komt is dun.
In Turkije doe ik ook mijn dingen. Als eerste stap ik in de ochtend de deuren open om de buitenlucht op te snuiven. Geen mechanisch geluid, maar het gebalk van een ezel, gekraai van hanen en geblaf van de honden. Fluitende vogels en spelende eekhoorns met hun plezierige hoge geluidjes. Met frisse tred beweeg ik mij. Rondje tuin, gewoon wat lopen. Geen behoefte te zitten, hooguit om mijn ochtendmuziek tot mij te nemen. Verder ben ik niet bezig met snoepen, snaaien en ik moet mij bewust zijn iets tot mij te nemen. Poepen is een schoon plezier. Een waterstraal maakt papier vrijwel overbodig en mijn drollen zijn sterk en gezond.
Ik leef in twee werelden en het heeft er alle schijn van dat mijn lichaam zich ook gedraagt naar die beide werelden. Zelfs mijn hernia klachten zijn anders in Turkije, dan wanneer ik mij in Nederland bevind. Eerlijk is eerlijk, wanneer ik mijn lichaam buiten beschouwing houd voel ik mij in Turkije veel beter. Fysiek lijkt dit ook het geval. Ik merk het zelfs in mijn creativiteit. Maar, wat zeggen deze bevindingen? Geen idee. Ik tracht er naar te gissen, maar kom er niet uit. Wel valt mij op hoe divers mijn "zijn" in die twee werelden is. Ik praat het mijzelf niet aan.
Is het dat ik mijn partner mis, wanneer ik in Nederland ben? Nee, want wanneer ik alleen ben in Turkije mis ik haar ook. Wel mis ik in Nederland mijn honden. Aan de andere kant moet ik er niet aan denken hier honden te hebben. Dan zou ik drie keer per dag met hen, aan de lijn, een wandeling moeten maken. Nu kunnen ze doen en laten wat ze willen. Ze zijn binnen, of buiten, wat ze willen. Is dat het misschien? Zijn het hondse instincten, waar ik mee kamp? In Nederland lig in aan de lijn, maar in Turkije loop ik vrij rond. Het lijkt een metafoor... Het is een metafoor, welke de waarheid op prachtige wijze weergeeft....
De schizofrenie van twee levens. In tal van opzichten. Buiten is het koud, dus ik blijf binnen. Buiten is het koud, heerlijk om naar buiten te gaan. Opgesloten tegenover alles open. Binnen versus buiten.
In Nederland doe ik mijn dingen. Verder sluit ik mij graag op. De televisie staat vrijwel de hele dag aan. Ik kijk nauwelijks, maar wil vooral het geluid buiten houden. De overvliegende helicopters, bouwgeluiden en scheepstoeters. Moeizaam beweeg ik mij, vooral wanneer er geen dringende noodzaak is. Spekkies, drop, chips, alles glijdt (bijna onbewust) door mijn keel. Poepen is een gore bezigheid; mijn kont eindeloos afvegen met papier en dat wat er uit komt is dun.
In Turkije doe ik ook mijn dingen. Als eerste stap ik in de ochtend de deuren open om de buitenlucht op te snuiven. Geen mechanisch geluid, maar het gebalk van een ezel, gekraai van hanen en geblaf van de honden. Fluitende vogels en spelende eekhoorns met hun plezierige hoge geluidjes. Met frisse tred beweeg ik mij. Rondje tuin, gewoon wat lopen. Geen behoefte te zitten, hooguit om mijn ochtendmuziek tot mij te nemen. Verder ben ik niet bezig met snoepen, snaaien en ik moet mij bewust zijn iets tot mij te nemen. Poepen is een schoon plezier. Een waterstraal maakt papier vrijwel overbodig en mijn drollen zijn sterk en gezond.
Ik leef in twee werelden en het heeft er alle schijn van dat mijn lichaam zich ook gedraagt naar die beide werelden. Zelfs mijn hernia klachten zijn anders in Turkije, dan wanneer ik mij in Nederland bevind. Eerlijk is eerlijk, wanneer ik mijn lichaam buiten beschouwing houd voel ik mij in Turkije veel beter. Fysiek lijkt dit ook het geval. Ik merk het zelfs in mijn creativiteit. Maar, wat zeggen deze bevindingen? Geen idee. Ik tracht er naar te gissen, maar kom er niet uit. Wel valt mij op hoe divers mijn "zijn" in die twee werelden is. Ik praat het mijzelf niet aan.
Is het dat ik mijn partner mis, wanneer ik in Nederland ben? Nee, want wanneer ik alleen ben in Turkije mis ik haar ook. Wel mis ik in Nederland mijn honden. Aan de andere kant moet ik er niet aan denken hier honden te hebben. Dan zou ik drie keer per dag met hen, aan de lijn, een wandeling moeten maken. Nu kunnen ze doen en laten wat ze willen. Ze zijn binnen, of buiten, wat ze willen. Is dat het misschien? Zijn het hondse instincten, waar ik mee kamp? In Nederland lig in aan de lijn, maar in Turkije loop ik vrij rond. Het lijkt een metafoor... Het is een metafoor, welke de waarheid op prachtige wijze weergeeft....
vrijdag 10 november 2017
Doe normaal joh!
Sommige onderwerpen wil je het liefst negeren, maar soms lukt dat niet. Al moe van #MeToo dien ik er toch weer op terug te komen.
In een vorige mail heb ik in zekere zin al mijn irritatie door laten schemeren, maar inmiddels grijpt de hetze snel om zich heen. Alleen, er ontstaat inmiddels ook een volksgericht. Bij DWDD is het een en al #MeToo, om ziek van te worden. Maar in de media smult men er überhaupt van. Na Weinstein nu ook de schijnwerpers op Louis C.K., en zelfs de VRT coryfee Bart de Pauw. Beiden kunnen per direct hun carrière vergeten.
Jessica Durlacher was hedenavond te gast en ik moet zeggen, ik vond dat ze zeer reëel inging op de hele discussie. Ja, het rechtssysteem wordt aan de kant gezet en het volk, media en werkgevers straffen. Die idioot van een Matthijs van Nieuwkerk begon nog even te zeggen dat die gasten straf verdienen. Matthijs, ook al rechter, of toch een slechte presentator? Dat het programma inmiddels te lang duurt is nu even niet de discussie.
Dat Louis zijn broek laat zakken en zich en publiek afrukt komt over als een beetje ziek, maar kan ik niet direct plaatsen in het kader van #MeToo. De SMSjes van Bart komt wat infantiel over, maar evenmin iets in het kader van deze hetze.
Nogmaals; jammer. Op zich is #MeToo een goed initiatief. Belangrijk om misstanden uit de wereld te helpen en eventueel ook daders te straffen. Maar dan moet er wel aangifte gedaan worden en hoort een rechter te oordelen. Dat slachtoffers zeggen dat ze het aan de kaak willen stellen, maar geen aangifte willen doen..., dan kan en mag je ook geen oordeel vellen, laat staan veroordelen.
Wat is nu de bedoeling? Misstanden aan de kaak stellen en verder niets? Uitstekend, maar dan is #MeToo eigenlijk alleen een waarschuwing.een signaal je niet te laten inpakken door geile ventjes, bazen, acteurs,meegesleurd, of wat dan ook. Of is het idee om de misstappen gerechtelijk te laten vervolgen? Ook prima, maar dan moeten publiekelijk de beschuldigingen anoniem plaats vinden. Maar wat nu gebeurt is absoluut verkeerd! Dat Jelle Brand Corstius zijn verhaal deed (bij DWDD) vond ik twijfelachtig, maar dáár heeft hij in ieder geval geen naam genoemd. Dat dit later veranderde is echt spijtig en legt een smet op de discussie. Een smet zoals een die het hele probleem uit de context haalt. En de media... In feite zijn zij de grote schuldigen. Laten we eens volwassen worden. Duidelijk is dat er een probleem is. Stel dat aan de kaak, maar veroordeel niet... Laat de rechter oordelen, of oordeel in het geheel niet. En daarbij, maar het probleem niet groter dan het is. Hou #MeToo bij de essentie en ga niet iedere idioot of grappenmaker in het kader van #MeToo proppen. Bovendien, zowel mannen, als vrouwen mogen best met een knipoog en een grapje losjes met elkaar om gaan. We zijn en blijven mensen en biologische wezens... Doe dus normaal!
In een vorige mail heb ik in zekere zin al mijn irritatie door laten schemeren, maar inmiddels grijpt de hetze snel om zich heen. Alleen, er ontstaat inmiddels ook een volksgericht. Bij DWDD is het een en al #MeToo, om ziek van te worden. Maar in de media smult men er überhaupt van. Na Weinstein nu ook de schijnwerpers op Louis C.K., en zelfs de VRT coryfee Bart de Pauw. Beiden kunnen per direct hun carrière vergeten.
Jessica Durlacher was hedenavond te gast en ik moet zeggen, ik vond dat ze zeer reëel inging op de hele discussie. Ja, het rechtssysteem wordt aan de kant gezet en het volk, media en werkgevers straffen. Die idioot van een Matthijs van Nieuwkerk begon nog even te zeggen dat die gasten straf verdienen. Matthijs, ook al rechter, of toch een slechte presentator? Dat het programma inmiddels te lang duurt is nu even niet de discussie.
Dat Louis zijn broek laat zakken en zich en publiek afrukt komt over als een beetje ziek, maar kan ik niet direct plaatsen in het kader van #MeToo. De SMSjes van Bart komt wat infantiel over, maar evenmin iets in het kader van deze hetze.
Nogmaals; jammer. Op zich is #MeToo een goed initiatief. Belangrijk om misstanden uit de wereld te helpen en eventueel ook daders te straffen. Maar dan moet er wel aangifte gedaan worden en hoort een rechter te oordelen. Dat slachtoffers zeggen dat ze het aan de kaak willen stellen, maar geen aangifte willen doen..., dan kan en mag je ook geen oordeel vellen, laat staan veroordelen.
Wat is nu de bedoeling? Misstanden aan de kaak stellen en verder niets? Uitstekend, maar dan is #MeToo eigenlijk alleen een waarschuwing.een signaal je niet te laten inpakken door geile ventjes, bazen, acteurs,meegesleurd, of wat dan ook. Of is het idee om de misstappen gerechtelijk te laten vervolgen? Ook prima, maar dan moeten publiekelijk de beschuldigingen anoniem plaats vinden. Maar wat nu gebeurt is absoluut verkeerd! Dat Jelle Brand Corstius zijn verhaal deed (bij DWDD) vond ik twijfelachtig, maar dáár heeft hij in ieder geval geen naam genoemd. Dat dit later veranderde is echt spijtig en legt een smet op de discussie. Een smet zoals een die het hele probleem uit de context haalt. En de media... In feite zijn zij de grote schuldigen. Laten we eens volwassen worden. Duidelijk is dat er een probleem is. Stel dat aan de kaak, maar veroordeel niet... Laat de rechter oordelen, of oordeel in het geheel niet. En daarbij, maar het probleem niet groter dan het is. Hou #MeToo bij de essentie en ga niet iedere idioot of grappenmaker in het kader van #MeToo proppen. Bovendien, zowel mannen, als vrouwen mogen best met een knipoog en een grapje losjes met elkaar om gaan. We zijn en blijven mensen en biologische wezens... Doe dus normaal!
Abonneren op:
Posts (Atom)