Bomen

Bomen... Ik hou van bomen en bosrijke landschappen. Als kind vond ik het bos vaak eng en gaf mij vaak zelfs een depressief gevoel. Inmiddels is dat volledig omgekeerd. Bos, bomen, om mij heen geven mij juist een geluksgevoel.



Normaal sta je er niet zo bij stil. In Nederland staat de televisie veel aan. Dat heeft een reden, waardoor ik veelal niet kijk. Desondanks staat het apparaat overdag meestal op ARTE afgesteld. Veel natuur en cultuur. Soms trekt dat mijn aandacht. Of ik kijk tijdens de koffie, lunch, of tijdens korte pauzes. Wanneer ik kijk geniet ik van de documentaires, vooral wanneer het natuur betreft. Dan zie je programma's over landen en culturen over de gehele wereld. Ook Antarctische gebieden komen met regelmaat aan bod. Mooi hoor, die sneeuw en bergen. Net als documentaires over de Schotse eilanden, IJsland of bijvoorbeeld Spitsbergen. Toch worden die series snel wat eentonig en ik mis daar telkens iets heel essentieels, voor mij. Juist dit soort programma's doen je dat realiseren; op al die gebieden zie je geen enkele boom!



Het ontbreken van bomen en bos komt bij mij over als kil, ongezellig en "leeg". Ondanks de vaak schitterende en schilderachtige beelden denk ik bij ieder beeld hoe ik (bij het zien al) het gevoel krijg van die kilheid.

Daarentegen, zie ik een docu over Cuba, de tropen, India, of zelfs Europa en de Mediterrane landen bekruipt een warm gevoel mij. Bij woestijnen ontstaat er natuurlijk een dubbel gevoel. Ook daar in eerste instantie een afstandelijke reactie, maar bij de eerste oase klopt mijn hart al sneller en kan ik mijzelf daar in dat plaatje voorstellen. Bij groene, boomachtige, docu's mét dieren word ik helemaal warm van binnen.

In eerste instantie is het niet eens direct afhankelijk van het klimatologisch appèl wat op mij gedaan word, alhoewel hoe warmer (tropischer) de beelden, des te meer het mij aanspreekt. Nee, blijkbaar roepen beelden iets in een mens op, en wanneer je er goed naar luistert leer je jezelf beter kennen. Het vreemde is dat ik vroeger een soort angst voor bos had, terwijl het mij juist aantrekt. Daar zit natuurlijk een verhaal achter. Door te erkennen dat juist bomen een aantrekkingskracht op mij hebben heb ik ook mijn (aangeprate) angst een plaats kunnen geven. Mijn angst is verdwenen en een innerlijke rijkdom is daarvoor terug gekomen. Dit realiserend merk ik meer aloude angsten te hebben overwonnen. Intense angst voor honden en hoogtevrees. Van beide had ik veel last, blijk ik juist enorm van honden te houden en te genieten van hoogtes. Misschien omdat ik de angst nooit uit de weg gegaan ben. Ook omdat ik naar mijzelf durf te kijken en durf te leren van mijn angsten. Daardoor heeft mijn leven een hoop kwaliteit gekregen. Angst en afkeer, ik ben het niet uit de weg gegaan, heb mijzelf er veel beter door leren kennen. Ja, daardoor sta ik met veel meer tevredenheid in het leven... en geniet van al die mooie dingen!

Jan Leyers, bron: vpro.nl

Momenteel zendt de VPRO de serie arm en rijk, van de Belgische programmamaker Jan Leyers uit. Dinsdag was Leyers bij DWDD. De kloof tussen arm en rijk is altijd groot geweest. De tijd is echter anders.

Cruijff

In India word je arm geboren en blijft dat de rest van je leven zo. Voor rijken geldt het zelfde, waarbij sprake is van een toename van rijken. Bij ons, in het westen, was dit ook vroeger ook. Er was een zekere vanzelfsprekendheid. Dit laatste bestaat niet meer. Noch bij de armen, noch bij rijken. Kwam je uit een welgesteld gezin, dan gaf dit en indicatie voor je toekomst. Arm geboren, dan werd (en bleef) je handarbeider. Tegenwoordig kan je plots het rijk der rijken betreden. Met maken van muziek, voetbal, handel en zo zijn er meerdere mogelijkheden die zich voor doen. Soms door inzet, soms door mazzel. Zo snel als de welvaart kan stijgen, zo snel kan het in rook op gaan. In de tijd dat Cruijff profvoetballer was wist je dat hij veel verdiende, maar niemand was echt geïnteresseerd in de hoogte van zijn gage. Nu wordt alles afgemeten in geld. Dit zijn niet mijn woorden, maar een facet van de uitleg van Jan Leyers.

Wat maakt dat we tegenwoordig zo denken of waarom het geld zo'n enorm meetinstrument is geworden? Omdat wij ons niet (althans nauwelijks) meer kunnen onderscheiden op afkomst of maatschappelijke status zoeken wij houvast op andere gebieden. Als economisch ruilmiddel is geld hierin een goede meetlat. Daarbij maakt geld het verschil inzichtelijk. Gelijktijdig gaan we de wereld ook minder begrijpen. Als goed opgeleide vijftiger met langer ervaring moet ik het doen met honderd euro per week. Een voetballer verdient soms wel 50.000 per week. Een jonge gast die lekker zijn spelletje speelt. Geld laat zien hoe scheef de wereld in elkaar steekt. Tijdens de crisis van de afgelopen jaren barstte de kritiek los op het grote graaien. Het voelt niet eerlijk.

armoede, bron: cobra.be

Wat rechtvaardigt het feit dat de één een kunstje kan, verder weinig te bieden heeft, maar rijkdom kent en een bescheiden intelligente persoon die juist veel te bieden heeft gebruik moet maken van de voedselbank.

Het zijn de onzekerheden die maken dat we zo in geld denken. Maar ook is het nog onze enige maatschappelijke maatbeker. Vroeger had een arts, notaris, onderwijzer en raadslid een persoon des aanziens. Tegenwoordig wordt er minachtend op neer gekeken. Alhoewel, de goedverdienende slinkse Moskovisch wordt half geadoreerd. Of hij succesvol is... In ieder geval is hij rijk.

Rijkdom bepaalt de maatschappelijke status. Zoals aangegeven is er niets meer relatief. Morgen kan de wereld helemaal anders zijn. Het probleem is wel dat je er zelf geen vat op hebt. De maatschappij heeft ons afhankelijk gemaakt van geld.. 

Cuba, bron: NPO.nl

Omdat alles in geld uitgedrukt wordt groeit het onbegrip. Daar doe ik overigens graag aan mee. Recent hebben wij de NSS top in Den Haag gehad. De Randstad werd ontwricht en de kosten... Meer dan 25 miljoen.  Geef mij een halve ton daarvan en ik ben uit de problemen. Wanneer je iedere Nederlander een halve ton geeft, zijn vele mensen uit de problemen en houdt de overheid nog financiën over. In feite heb ik het gevoel dat de Nederlandse staat 50.000 euro van mij gestolen heeft, waardoor ik nu in de problemen zit, want ik heb helemaal niets met die top. Regeringen stelen geld van mensen om het uit te geven aan zaken waar mensen helemaal geen behoefte aan hebben, zeker niet zolang hun eerste levensbehoeften op het spel staan.

Jan Leyens was met zijn programma ook in Zuid Afrika. Daar hebben ze de WK voetbal gehad. Hoge kosten. Had dit verdeeld onder de inwoners en velen waren uit heel wat problemen. Maar zo werkt het niet. Zoals zondag in de aflevering over India te zien is. Een feestje van ruim 35 miljoen en buiten de deur een jongetje van hooguit 12 jaar; werkt zes dagen per week, veertien uur, en vangt 12 dollar per maand. In Cuba ontvangt iedereen ten minste 12 dollar per maand. Ja, daar was (formeel) geen verschil tussen arm en rijk. Nu wordt de economie enigszins los gelaten. Ook daar zal meer verschil tussen arm en rijk ontstaan. Een wijze Cubaan zei echter: inkomensgelijkheid werkt niet, maar de kloof tussen arm en rijk moet we wel overzichtelijk houden. Daar moet men in het westen ook naar toe. Een mens heeft behoefte aan een stukje zekerheid. Ons leven zo laten bepalen door geld is feitelijke (en culturele en sociale) armoede. Door geld een nieuwe rol te geven zullen andere waarden het leven weer bepalen en zullen wij rust creëren door zekerheden in te bouwen. En dat rijk, rijk is, of arm een feit wat blijft zal dan veel minder tot allerlei problemen leiden. 

Bedrijven buiten de individu uit. Is er armoede in landen als India, in Nederland weet men ook goed geld te plukken. Door misleiding en verleiding. Willen we liever niet allemaal een iPhone? Je betaald dan 50 euro per maand, terwijl je eigenlijk een eenvoudig abonnement voor een tientje kan hebben. De banken hebben hoge hypotheken afgegeven, maar staan nu vooraan hun geld terug te halen. Verzekeringen; we zijn over verzekerd, maar zien veelal door de bomen het bos niet meer. Energielasten…

 

rijkdom, bron: deonernemer.nl

Het jongetje in India hoeft zijn geld alleen uit te geven aan eten en de echte primaire levensbehoeften. In de westerse wereld ben je (wanneer je tot de armste helft behoort) meer dan 2/3 van je inkomen kwijt aan niet stoffelijke zaken. Het meest essentiële is dat je er zo weinig grip op hebt en zo weinig inzichten over krijgt. We maken ons alleen maar druk over het “hebben”, maar gaat er iets mis, dan wordt de  wereld anders. En dat het mis gaat ligt niet meer aan je zelf. Het wordt aangedaan door de maatschappij. Morgen kan iedereen op straat staan, en de kans op een nieuwe baan neemt voor steeds meer mensen af.

Er bestaat een trechter waar steeds meer mensen in terecht komen en die het flesje armoede vult. Zij die er uit weten te blijven worden steeds rijker. Dit kan op een gegeven moment niet goed gaan. Het wordt tijd dat we naar nieuwe systemen gaan. Misschien is de nieuwe visie in Cuba daarin een goede start. De serie Arm en Rijk heeft nog enkele afleveringen. Goed om daar eens naar te kijken… en de boodschap van Jan Leyers eens goed te laten bezinken.

 

bron: Standaard.be

Dood aan voetbal!

Nee, geen protestleus om aan te geven dat ik tegen voetbal zou zijn, maar de harde realiteit in Qatar. Voor het WK van 2022 (?) worden stadions en faciliteiten gebouwd. Veel arbeiders worden ingevlogen en per dag sterft er een. Tenminste het gemiddelde ligt in die richting.

Bloed kleeft aan voetbal, en straks bij de WK nog meer. Ongeveer 4000 doden, om een paar potjes voetbal mogelijk te maken. We zeiken over de kosten van de HOV, dure investeringen in infrastructuur en geld voor de sociale zekerheid is er niet. Er gaan enorme kosten naar het voetbal. Niet reëel meer, maar het potje móét door gaan! Wat heeft de mens toch een bord voor z'n kop.

De kosten rond voetbal zijn absurd. Miljoenen aan transfer kosten, buitensporige inkomsten, enorme veiligheidskosten en nog maar te zwijgen over het leger aan bobo's, vervoer en de stadions. En dat zooitje verdomd het ook nog eens een stapje terug te doen. Reina heeft hier zeer recent een blog over geschreven (reinadehaan/blogspot.nl), die ik dan ook van harte onderschrijf. Maar in feite is zij nog mild, maar het nieuws uit Qatar kwam dan ook ná zij haar blog had geschreven.

Er wordt een gigantische infrastructuur voor de WK gebouwd. Qatar heeft te weinig arbeidskrachten. Dus worden ingevlogen. Uit Nepal, India en diverse gebieden, waar je goedkope arbeidskrachten kan wegjassen. En dan beloof je ze 250 euro per maand, om zich bij ruim 40 graden Celcius uit te knijpen. En dan blijkt ook nog eens dat zij maar 180 euro per maand vangen. De boel wordt nog belazerd ook. Vind je het dan gek dat bij deze idioot hoge temperaturen jongens van 16 sterven aan een hartinfarct? Nee, dat is niet gek, maar wel heel erg grens overschrijdend. Schandalig.

Er kleeft bloed aan dat WK, maar het doet je ook even stil staan bij hoeveel geld er in sport rond gaat en hoeveel leed dit berokkend. Nou, dat is heel veel! Straks de Olympische Spelen in Brazilië. Ook hier wordt voor kapitalen van alles uit de grond gestamd. Ook valk

len doden onder de arbeiders en worden arbeiders uitgebuit. De verhalen bij de Spelen in China waren eigenlijk ook niet veel anders. Ondertussen wordt gezegd dat het ten gunste is van de economie. Natuurlijk speelt een zelfde situatie in de kledingbranche en met name in India. Slechte omstandigheden en hier juist door die slecht omstandigheden… doden (voor onze goedkope kleding). Deels kan ik daar wat bij bedenken, maar ten koste van wat? En het economische argument lijkt mij (in die verhouding) in een staat als Qatar niet relevant. Geleuter zelfs.

Zelf kijk ik de tour de France. Regelmatig denk ik aan de kosten hiervan. Die tour kost een vermogen, maar de meeste kosten zijn zogenaamde directe kosten. Er hoeven geen infrastructurele aanpassingen te worden gedaan. Dat scheelt.

Later we eens alle professionele sporten van de hele wereld bij elkaar nemen en de totale kosten eens optellen. Ik durf geen gok te doen op hoeveel tientallen miljarden we uitkomen, maar ik durf mijn hand in het vuur te steken dat de mondiale armoede voor een groot deel opgelost kan worden. Ja, zo gezond is sport.

bron: AD

De andere kant van het verhaal is dat er ook doden vallen ín de sport. Diverse sporten zijn risicovol. Afgelopen week is er nog een dode gevallen bij de spectaculaire zeilrace (America's Cup met gigantisch grote catamarans)  in San Francisco dan denk ik nog; het doen ze zelf, het risico nemen ze zelf. Dat kan je van die arbeiders in Qatar niet zeggen. Er wordt ze een worst voorgehouden, gebaseerd op hun al erbarmelijke omstandigheden en vervolgens worden ze verder uitgeknepen. Het is ook niet alleen dat er teveel sterven, maar ook hun leefomstandigheden zijn ronduit erbarmelijk. En dat voor voetbal....

Ik heb al eerder een keer geschreven dat ik van mening ben dat een voetballer eigenlijk niet meer dan een (mogelijk) vakbekwame arbeider is. Alleen is er nog wel eens een verschil tussen inkomsten. Dat pleidooi wil ik bij deze nog eens extra kracht bij zetten.

Het sporten wordt zwaar overdreven. Ook in de lokale politiek merk ik het. Laatst had ik een motie over de verlichting bij sportvelden. Een strontemmer van kritiek viel over mij heen. Ja, vroeger trainden we tot het donker werd. Nu moet je toch echt tot elf uur kunnen trainen. Stel je voor. Nee, nu moeten we alles en sporten is gezond. Zo gezond dat we andere dingen er niet voor opzij zetten. Sport wordt half heilig verklaard, en zelfs zo heilig dat er nu wel even geschokt wordt gereageerd op de berichten uit Qatar, maar straks gewoon naar die WK gaan kijken.

Op Facebook valt het mij ook wel eens op, net als Twitter. Sport is daar een hot item en sommige geven bijna een live verslag van wedstrijden, terwijl zij eigenlijk ergens anders mee bezig zijn. We verkloten de aarde liever, dan dat wij de professionele sport eens gaan normaliseren. Net als de wapenlobby is de sportlobby haast oppermachtig. Veel mensen die potentiële klagers zijn over maatschappelijke en politieke besluiten blijken percentueel veel grote sportliefhebbers. Het lijkt haast een causaal verband. Niet vreemd, want sport is heilig, en daarvan realiseren wij ons niet hoe enorm veel wij hier als individu aan betalen.

Er zal weinig veranderen. Teleurgesteld blijf ik achter. Een ding weet ik zeker; ik zal de WK in Qatar straks niet volgen! Maar ach, ik heb sowieso niet zo veel met voetbal. Voor mij zijn andere zaken van groter belang! Daar ga ik mij nu maar weer eens aan wijden.....