Bomen

Bomen... Ik hou van bomen en bosrijke landschappen. Als kind vond ik het bos vaak eng en gaf mij vaak zelfs een depressief gevoel. Inmiddels is dat volledig omgekeerd. Bos, bomen, om mij heen geven mij juist een geluksgevoel.



Normaal sta je er niet zo bij stil. In Nederland staat de televisie veel aan. Dat heeft een reden, waardoor ik veelal niet kijk. Desondanks staat het apparaat overdag meestal op ARTE afgesteld. Veel natuur en cultuur. Soms trekt dat mijn aandacht. Of ik kijk tijdens de koffie, lunch, of tijdens korte pauzes. Wanneer ik kijk geniet ik van de documentaires, vooral wanneer het natuur betreft. Dan zie je programma's over landen en culturen over de gehele wereld. Ook Antarctische gebieden komen met regelmaat aan bod. Mooi hoor, die sneeuw en bergen. Net als documentaires over de Schotse eilanden, IJsland of bijvoorbeeld Spitsbergen. Toch worden die series snel wat eentonig en ik mis daar telkens iets heel essentieels, voor mij. Juist dit soort programma's doen je dat realiseren; op al die gebieden zie je geen enkele boom!



Het ontbreken van bomen en bos komt bij mij over als kil, ongezellig en "leeg". Ondanks de vaak schitterende en schilderachtige beelden denk ik bij ieder beeld hoe ik (bij het zien al) het gevoel krijg van die kilheid.

Daarentegen, zie ik een docu over Cuba, de tropen, India, of zelfs Europa en de Mediterrane landen bekruipt een warm gevoel mij. Bij woestijnen ontstaat er natuurlijk een dubbel gevoel. Ook daar in eerste instantie een afstandelijke reactie, maar bij de eerste oase klopt mijn hart al sneller en kan ik mijzelf daar in dat plaatje voorstellen. Bij groene, boomachtige, docu's mét dieren word ik helemaal warm van binnen.

In eerste instantie is het niet eens direct afhankelijk van het klimatologisch appèl wat op mij gedaan word, alhoewel hoe warmer (tropischer) de beelden, des te meer het mij aanspreekt. Nee, blijkbaar roepen beelden iets in een mens op, en wanneer je er goed naar luistert leer je jezelf beter kennen. Het vreemde is dat ik vroeger een soort angst voor bos had, terwijl het mij juist aantrekt. Daar zit natuurlijk een verhaal achter. Door te erkennen dat juist bomen een aantrekkingskracht op mij hebben heb ik ook mijn (aangeprate) angst een plaats kunnen geven. Mijn angst is verdwenen en een innerlijke rijkdom is daarvoor terug gekomen. Dit realiserend merk ik meer aloude angsten te hebben overwonnen. Intense angst voor honden en hoogtevrees. Van beide had ik veel last, blijk ik juist enorm van honden te houden en te genieten van hoogtes. Misschien omdat ik de angst nooit uit de weg gegaan ben. Ook omdat ik naar mijzelf durf te kijken en durf te leren van mijn angsten. Daardoor heeft mijn leven een hoop kwaliteit gekregen. Angst en afkeer, ik ben het niet uit de weg gegaan, heb mijzelf er veel beter door leren kennen. Ja, daardoor sta ik met veel meer tevredenheid in het leven... en geniet van al die mooie dingen!

Slaap

Hoelang ik het al heb? Geen idee. Als kind heb ik ooit de ziekte van Pfeiffer gehad, in een behoorlijk heftige vorm. Ik heb wel eens gehoord dat ik sindsdien er last van heb. Waarvan? O, ik val soms zo maar in slaap, sukkel weg, of ben wel wakker, maar vallen mijn ogen dicht. Op zich heb ik er geen probleem mee, maar voor mijn omgeving is het wellicht een minder aangenaam gezicht. Alhoewel, soms ook hilarisch.
Zo was ik een keer voor mijn werk in België geweest en moest 's middags een lezing bijwonen, we waren laat en zo kwam ik vooraan in een Carré-opstelling te zitten, geheel aan de linkerkant. Al snel zat ik te knikkebollen. Vrijwel de gehele zaal aanwezigen sprak er lang over, dat ik in slaap was gevallen. Toch heb ik het hele verhaal gehoord, maar  kon eenvoudigweg mijn ogen niet langer open houden.
In de tijd dat ik nog jonger was en bij vrienden op visite ging kwam het ook met enige regelmaat voor, dat ik langzaam wegzakte in een soort van " half slaap".

De periode dat ik dagelijks forensde was niet zonder gevaar, uitgezonderd de periode in de trein. Wel werd ik tweemaal in Breda wakker in plaats van op station Blaak (Rotterdam) uit de stappen. Nee, in de auto was het soms linke soep, vooral omdat het niet altijd mogelijk was tijdig een parkeerplaats op te zoeken. Overigens staat het, negatieve, record op de terugreis na een dagje Antwerpen. Op de A4 viel ik ter hoogte van Leiderdorp "in slaap" en werd pas weer helder bij de openbare verlichting bij de afslag Leimuiden. We zaten wel met vier man in de auto.
Het is iets, waar ik last van heb, maar absoluut niet trots op ben. Misschien heb ik er wel een zeker schaamtegevoel over.
Ja, overal kan ik zo maar in slaap vallen, dan wel dat mijn ogen dicht vallen. Soms kan ik het verbergen, alhoewel het vaker voor komt, dat ik dénk dat ik het kan verbergen. En daarbij laat ik op mijn omgeving geen goede indruk achter. Ooit verweet een lief mij op haar borsten in slaap te zijn gevallen, tijdens het bedrijven van de liefde. Opvallend, want wanneer ik fysiek actief ben heb ik er nooit last van. Wanneer ik schrijf of schilder wel. Dan kan ik ook opeens mijn penseel laten vallen of doelloos over het canvas laten glijden. Schrijven en schilderen is natuurlijk ook minder fysiek en vooral een psychische activiteit.
Een mens zit raar in elkaar, zo ook ik. Geen idee hoeveel mensen hier last van hebben. En evenmin hoe je het noemt. Het lijkt een beetje op narcolepsie. Het is het vast niet. Überhaupt wil ik er geen etiket op plakken. Zinloos, want ik vrees dat er niet veel mee veranderd. Inmiddels heb ik er redelijk mee leren leven. Wel realiseer ik mij dat ik überhaupt makkelijk en veel kan slapen. Slapeloosheid door omgevingsfactoren is mij dan ook vreemd, zoals dat ik een keer in een Boeing 747 heb staan slapen tegen de toilet deur.
Ik kan dus veel en vaak slapen, maar ben geen lang slaper. 'S nachts ben ik er regelmatig uit en tegen uitslapen kan ik ook slecht. Ik heb zelfs enkele periodes gekend van vrij weinig slaap. Tijdens mijn vakantiereizen in Thailand en Costa Rica bijvoorbeeld. Ik sliep gemiddeld iets van vier à vijf uur. Het waren beide ik groepsreizen. Telkens bleef ik tot het laatste wakker. Alles wilde ik mee maken, en dan was ik er om vijf/zes uur weer uit. In Thailand heb ik,mals enige van de groep, het ochtendritueel mee gemaakt dat de Boeddhistische monniken in rijen door de stad liepen met hun bedelpotten.  Indrukwekkend in het nog diffuse ochtendgloren, zittend op het stoepje voor het hotel.
In Costa Rica daarentegen zat ik in alle vroegte voor m'n logde en zag hoe het terrein in bezit genomen werd door dieren, die je normaal nooit zag, of zelden. Een soort mini hertje op een paar meter, een gordeldier op nog geen meter afstand. Onbeweeglijk zat ik daar, volop genietend.
Na deze reizen moest ik inderdaad wel extra "vechten" op bepaalde (noodzakelijke) momenten wakker te blijven en pakte ik de eerste weken vrijwel iedere mogelijkheid aan korte slaapjes te doen, ter aanvulling van de reguliere nachtrust.

Bij andere vakanties en reizen heb ik de ervaring van de super korte nachten niet. Bovendien maak ik dan wel mijn middagdutjes. Heerlijk, soms maar tien minuten en dan was ik er weer helemaal.
Al die jaren gaat het 't zelfde, alhoewel ik tegenwoordig te horen krijg dat het met mijn leeftijd te maken heeft. Dat kan ik in ieder geval uitsluiten.
En nu..., nu heb ik wel weer behoefte aan een klein tukje....