Nermine

Vanavond zag ik op Canvas (België) weer zo’n geweldige documentaire van Vrancks. Dit keer ging het over Tunesië, waar de Salafisten, of Selefies in opmars zijn. De documentaire was gemaakt naar aanleiding van de 14 jarige Nermine. “Overgelopen” naar de Selefies en haar moeder is op zoek naar haar dochter.

Na het moslimgeweld in Mali, het gerommel van moslimfundamentalisten in de Sahara weer even terug naar Tunesië, waar de Arabische revolutie begon. Iedereen was blij dat de dictator was verdreven, maar in de nadagen van de vreugde dreigt er een nieuw fenomeen; de opkomst van de Selefies, of Salafisten.

Het Salafisme gaat terug naar de tijd van Mohammed. De metgezellen van Mohammed die vier generaties het woord doorgeven. De meest trouwe broeders van het geloof, met een enigszins puriteinse inslag. Inmiddels leven de Selefies zonder fjazah (de betrouwbare ketting van overdracht). Dat wil zeggen dat zij inmiddels hun leer niet meer toetsen aan de oorspronkelijke leer en een eigen interpretatie geven. De kritiek verdwijnt binnen de Islam, maar toch ziet de Selefie zich als puur. Heel vreemd, omdat zij hun eigen leer hebben gecreëerd, door de oude leer nooit meer te toetsen.

De oude geleerde van de Salafisten zijn tegen de Jihad en geven duidelijk aan dat het recht niet in eigen hand genomen mag worden. Zij die zich tegenwoordig Salafist noemen doen niet anders. Zij willen de Sharia (Islamitische wetgeving) in haar strengste vorm introduceren en maken gebruik van pure indoctrinatie.

Kortom, de huidige Salafisten zijn de weg kwijt. Toch krijgen zij meer macht. Hierbij verwijs ik naar de beelden van de documentaire van vanavond. Wanneer je het niet met ze eens bent, dan zullen ze al snel proberen te slopen. Wat zij niet zien zitten, vernielen ze. En vaak blijkt dat zij nog inconsequent zijn ook. In het ene dorp slaan ze alle alcohol kapot, en in Tunis gaan ze naar de hoeren en zuipen ze.

Het meisje Nermine is waarschijnlijk slachtoffer geworden. Ooit maakte zij zich graag op en opeens behoorde zij tot de Salafisten. En verdween. Waar zit ze nu? Misschien uitgehuwelijkt en in Syrie, denkt haar moeder.

Op zoek naar haar dochter kwam haar moeder bij de Salafisten over de vloer. Al direct hing er een sfeer van geheimzinnigheid.

Tunesië was even vrij, maar dreigt weer in een stevig keurslijf te komen. Heeft dit te maken met slechte economische omstandigheden? Wie zal het zeggen, maar het gebeurt. Net als wat er in Mali gebeurde, en misschien ook een beetje met de Moslimbroeders in Egypte. De Islam knaagt zich de maatschappij binnen. Zijn het gefrustreerde mannen, werkloze mannen, mannen hunkerend naar macht? Over een goed geloof kan men niet meer spreken. Wanneer je de Koran goed leest en probeert goed te interpreteren is de Koran vredelievender dan de Bijbel. Toch siddert de wereld over wat er met de Islamieten kan gebeuren en de uitwassen als Al Quida. Dan zijn er nog Iran en de Taliban. Overal signalen van gefrustreerde maatschappijen. Over Saoedi-Arabië hebben we het niet, maar in feite is dit ook een heel fundamentalistisch land. Alleen combineren zij het goed met de westerse economie. En zij denken tactisch. Bij veel Islamieten lijkt dat ver te zoeken. Bijna instinctief dringen zij hun gedachten op aan het deel van de wereld wat zij kunnen bereiken. Als een olievlek deint dat uit en krimpt dat, maar is daarmee een potentieel en continu gevaar.

 

Het westen kan er niets tegen doen. Alle fundamentalisten en Salafisten uitroeien is onmogelijk. Oppakken en herprogrammeren is goed voor een SF film. Hoe globalistischer onze samenleving wordt, hoe meer last we hiervan zullen krijgen. Tot rede brengen lijkt een grote illusie. Het bevreest mij echter. Wat zal dit toe leiden? Misschien wel aanslagen, maar niet meer zo als in New York. Het zal kleiner, subtieler, maar daarmee ook gevaarlijker worden.

De enige die deze teloorgang van het Islamitische geloof tegen kunnen gaan zijn de moslims zelf. Ik vrees alleen dat zij te veel verdeeld zijn. Toch zal het ooit goed komen. Misschien duurt het alleen nog enkele eeuwen. Nermine zal het met haar nieuwe leven moeten doen. Ik denk aan haar en heb meelij…

Het paardenvlees complot

biefstukje?

We hebben het weer voor elkaar. Een schandaal in Engeland en het komt in Nederland terecht. En wat voor een schandaal… De Engelsen eten paardenvlees. In Nederland is de eerste inval al gedaan.

Paardenvlees is goedkoop. Het is uitstekend vlees, maar we eten het niet. Laat staan de Engelsen. Dat paardelievend volk is geheel verwrongen van sentiment. Op een paard rijdt je. Op een paard wed je. Een paard eten… daar denkt een Gentleman niet aan. Ondanks dat wij in Nederland minder aristocratisch zijn hebben we wel het paarden sentiment. De paardensport in Nederland is groot en velen beoefenen het rijden als sport. We zien het nog steeds als een edel dier en dat eet je niet.

Mensen zijn erg goed in het de kop in het zand steken. Varkens mesten we vet en vreten we met veel sauzen en kilo’s vlees. Kippen mag je rustig laten ploffen, wanneer ze maar goedkoop blijven. Het paard hoort niet op je tafel.

Vreemd, want van de dieren die wij eten heeft het paard misschien wel het beste leven en betreft het wel het meest biologische vlees. Toch heeft het sentiment de overhand.

Niemand kan toekijken hoe een dier geslacht wordt, maar vreten doen we er bijna allemaal van. Hypocriet. Vroeger, bij mijn oma, herinner ik mij nog dat de kip de nek omgedraaid werd, geplukt werd en de pan in ging. Zelf heb ik in 1976 een geit gedood voor de barbecue. Nee, ik vond het niet fijn. Verre van prettig, maar ik wilde de ervaring niet uit de weg gaan, en we eten vlees. Wat dat betreft ben ik blij dat er slachterijen zijn. Dan hoef ik het niet te doen, maar ik weet wel hoe het gaat. En wanneer ik er voor kom te staan, zal ik het doen. Met tegenzin, maar dat is wel survival. Zo is de mens en wij zijn omnivoren. Nee, dan moet je niet opeens laf en verongelijkt gaan doen.

Plofkippen en mestvarkens, dat eten we bij de vleet. Immers, onze portemonnee is meer richting bepalend dan ons geweten… tot we bij het paard aankomen. Dan wordt de wereld anders. Vreemde wezens zijn wij… mensen… Hoe zouden wij smaken?

In de winkel let ik, als het even kan, op duurzaam vlees, en bij voorkeur EKO vlees. Helaas kan ik het niet altijd betalen. Het meest eet ik rundvlees en schapenvlees. Kip mijd ik zo veel als mogelijk, en varkensvlees… als vleeseter ontkom je er nauwelijks aan, in onze maatschappij.

Krokodil, ree, konijn, struisvogel, allemaal dieren die ik heb gegeten. Gefrituurde maden… ik was er dol op in Thailand. Ja, en ik eet ook paard.

Ooit heb ik er aan gedacht vegetariër te worden. Maar om een goede vegetariër te zijn moest ik dan eigenlijk direct veganist worden. Dat ging mij te ver. En alleen vegetariër vond ik niet consequent. Bovendien was ik vroeger een echte vleeseter. Met de jaren is dat flink afgenomen.

De andere kant is natuurlijk dat mensen paardenvlees hebben gegeten, terwijl zij dachten dat het rundvlees was. Dat is niet netjes. Tuurlijk, paardenvlees is stukken goedkoper, maar je moet de boel niet belazeren. Wat dat betreft zie ik de humor er wel van in met Piet de Leeuw, uit Amsterdam. Zestig jaar serveert hij paardenbiefstuk, en hij is er beroemd om… alleen mocht hij het zo niet noemen. Wat dat betreft maakt het sentiment ook dat de handel niet eerlijk is. We willen wel het goedkoopste, maar als er paard op staat mag het niet meer. Dan ga het toch (net als Piet) maar verzwijgen? De hetze nu is in mijn optiek dan ook zwaar overdreven. De invallen overtrokken. Komende week ga ik ergens een lekker stukje paardenbiefstuk kopen; goedkoop en diervriendelijk… wat wil ik nog meer?

Onzinnig en weinig nuttig

bron: weekblad huisaanhuis

Kippenvel bekruipt mij nu al twee keer, afgelopen week. Twee maal las ik over ZEN, een nieuwe lokale partij. Wanneer zij zichzelf en hun naam serieus nemen dienen zij zichzelf per direct op te heffen. Maar het ergste: de ellende van de campagne lijkt nu al weer voor de deur te staan…

Eerst over ZEN... Een afkorting van Zinnig en Nuttig. Zij willen de politiek in Velsen veranderen. Alles op basis of iets zinnig, of nuttig is. Bij de genoemde voorbeeld onderwerpen is direct al duidelijk dat ZEN geen enkel verstand van politiek heeft en nog minder van de inhoud. Wil je de gemeente naar de klote helpen moet je vooral zo'n partij er bij hebben.

bron: fokkeblog

Grote woorden de wereld te veranderen, beginnend bij Velsen. Alleen wanneer ZEN 17 zetels weet te bemachtigen geef ik ze een kans. Democratie is immers het spel van de meerderheid. Dat betekent dus dat hier weer zo'n partij op staat die, indien zij deel uit gaan maken van de raad, alleen maar dwars liggen, processen vertragen en besluiten juist doen uitstellen. En dat terwijl zij propaganderen besluiten te willen gaan nemen.

Zinnig en nuttig klinkt boeiend, maar is erg loos. Wat is zinnig? Niemand die het weet en iedereen die er een andere blik op heeft. Afhankelijk van je levensopvatting kan je zelfs zo ver gaan dat helemaal niets zinnig is. Het hele leven is onzinnig. Ach, en met nuttig kan een vergelijkbare opvatting neergezet worden.

Daarbij valt op dat wat ZEN wél wil niets nieuws onder de zon is. Alle punten waar zij voor staan is wel bij een of andere fractie terug te vinden. Zelfs mijn eigen partij, GroenLinks, kan een aantal overeenkomsten aan geven. Een toegevoegde waarde heeft ZEN dus absoluut niet. Het kan alleen een bijdrage leveren tot het nog matiger functioneren van de raad.

bron: gemeente Velsen

Een ander aspect betreft het aantal partijen en fracties. Velsen kent er nu al 10. Voor een goede politiek is dit voor een raad van deze omvang al te veel. Maar wat wil je met vier stromingen van de VVD; de lokale VVD zelf, de LGV, Velsen Lokaal en de fractie Beryl Dreyer. Je ziet dan ook dat de politiek vaak niet om de inhoud gaat, zelfs niet over het proces, maar dat er ordinaire persoonlijke vetes worden uitgevochten. En anders speelt de persoonlijke affiniteit wel een rol. Laatste vernam ik dat een partij een motie van ins niet steunde... Omdat wij het waren die de motie indienden... Naar de inhoud is blijkbaar niet eens gekeken. Richting SP hoor ik ook regelmatig dat soort geluiden. Ach, dat is van de SP..., dus daar kijken we niet naar. Sorry, maar dat kan je toch geen verantwoordelijke politiek noemen? Maar het is wel de praktijk. Helaas. En met name lokale partijen zijn veelal frustratiepartijen. En dat zie je vaak terug in de wijze van politiek voeren. Individueel wil dat nog wel eens anders liggen. En... Okay, wanneer ik kijk naar de LGV zie ik niet alleen frustratie en onzin, maar zeker ook een afgewogen belangenbehartiging. Los of we het wel of niet met elkaar eens zijn, maar dat is nu eenmaal politiek.

Wat Beryl gaat doen...., misschien weet zelfs zij dat niet. Je kan bedenken dat zij zich aansluit bij een bestaande fractie. Dan zijn er weer negen partijen. Maar als ZEN, PVV, en/of de Dierenpartij mee gaan doen loop je het risico 12 fracties te krijgen. Nou, dan kan je de gemeentepolitiek helemaal schudden. Er valt dan niet meer te werken en zeker de kwaliteit van de besluitvorming zal erbarmelijk worden. Helaas leven we in een democratie en zijn er misschien nog malloten die hun stem inderdaad op ZEN uit brengen. Ik moet er niet aan denken...

bron: HD

Zoals ik aangaf is de grootste ellende dat de artikelen over ZEN aan geven dat de campagne weer voor de deur staat. Het duurt nog een jaar, maar vanaf nu zullen hakken hier en daar steeds meer in het zand gaan. List en bedrog zullen de kop weer opsteken. De valse beloften worden weer de wereld ingeslingerd en de bevolking vraagt waar iedere partij de afgelopen vier jaar was. Nee, je doet het nooit goed, dus je begint al vanuit de verdediging. Helaas kan dat niet anders. Met zo'n twee of drie andere fracties kunnen wij ons verhaal vertellen. Wij waren de afgelopen vier jaar zowat overal waar wij maar konden zijn, al is dat niet overal. Ja, en dat laatste is waar je toch op aangevallen wordt. Vervolgens krijgt je de politieke aanval. Andere partijen gaan vertellen hoe ellendig je het hebt gedaan. Gelukkig zijn het hier nog geen Amerikaanse taferelen, waar ze het ook nog eens op de man spelen. En tot slot gaat iedere partij vertellen hoe zijn Velsen gaan veranderen. Niet wat de intentie is, maar wat ze gaan doe. Arrogant, misleidend en vaak op onderwerpen die niet lang stand houden. De wijze van verkiezingspropaganda  maakt niet duidelijk er sprake is van democratie. Er zullen hoe dan ook compromissen gesloten worden. Waar de grenzen hierin liggen en hoe men hier mee om wil gaan hoor je niemand over. Het is niet voor niets dat kiezers zich keer op keer bedrogen voelen.

Partijen beloven de kiezer een BMW, Renault, of Ford. Niemand zegt dat zij zich inzet er naar te steven dat de kiezer meer autonoom mobiel wordt... Nee, een ingewikkelde zin, en die snap je niet zo snel. Die BMW, da's duidelijk. Alleen die BMW zal bijna geen kiezer krijgen... De kans dat de kiezer of een fiets, of een brommer, of een auto krijgt is vele malen groter. Daarbij zeg je niet wat ze krijgen en dat ze het krijgen, dus wanneer ze het wel krijgen heb je goed werk geleverd. Belofte leidt tot teleurstelling, inzet leidt tot hoop en biedt kansen!

Met lood in de schoenen denk ik aan de komende campagne. Ik heb geen zin in dat spel van leugen en bedrog. Maar het hoort er bij. Ik hoop dat ik het anders kan spelen en onze inzet van de afgelopen vier jaar de maatbeker is voor de nieuwe zetels van 2014 tot 2018! Wat dat betreft geloof ik in mijzelf en in mijn fractie! 

bron: fokkeblog

Dumpzaak Lange Nieuw

De politiek heeft zich weer druk gemaakt over het winkelen in de Lange Nieuwstraat te IJmuiden. Niet voor het eerst... Nee, voor de zoveelste keer. Maar eindelijk heeft de raad een besluit genomen. Zelfs de winkeliers lijken tevreden, maar wat is hier in hemelsnaam aan de hand?

In Santpoort Noord is een florerende winkelstraat; de Hoofdstraat. Klein, maar gezellig en eigenlijk altijd wel druk. De Dekamarkt, even verderop heeft een nieuw concept en trekt kopers uit de hele omgeving.

In Velserbroek is een klein winkelcentrum. Het ziet er niet uit. Kale moderne bouw, maar ik doe er graag mijn boodschappen en er zitten aardige winkels.

Maar de Lange Nieuwstraat in IJmuiden..., dat is een soort noodzaak en in feite ga ik dan nog liever naar de Breestraat in Beverwijk.

foto:huisaanhuis

En de enige winkelstraat waar de lokale politiek zich echt druk maakt is juist die Lange Nieuwstraat. Jaren al. Nu moet ik zeggen, dat wanneer ik daar loop het mij niet eens op valt dat ik ook langs lege winkelpanden wandel. Dat zegt misschien al iets.

In mijn perceptie is het probleem heel eenvoudig. De IJmuidense winkeliers zijn geheel niet creatief. Ze maken niets van hun zaak en weten blijkbaar ook niet hoe je iets aantrekkelijk moet maken. Ik kan ook eigenlijk geen enkele zaak met een aantrekkelijke uitstraling op mij bedenken. In Santpoort is dat heel anders. Daar kijk je graag naar de etalage, ook al zijn het producten waar je niets mee hebt. Daar treft men de eenvoud. De IJmuidense winkeliers zien de gemeente verantwoordelijk voor hun situatie en willen dat de gemeente de zaak opleukt. Dat gaan we nu ook doen, maar ik vrees dat de Lange Nieuw er echt niet beter op gaat worden. De winkeliers blijven namelijk de status van hun winkelstraat bij de gemeente leggen. Wanneer de gemeente voorwaardenscheppend bezig is, kunnen zij er wel iets mee, in plaats van dat zij met ideeën komen en de gemeente voorwaardenscheppend kan reageren.

 

Santpoort en Velserbroek hoor je nooit in de gemeente. Nee, ze hebben de gemeente helemaal niet nodig. Ze werken samen, stemmen goed af, hebben wel een goede en kritische bedrijfsvoering en.... Succesvolle zaken. Santpoort en Velserbroek hebben de gemeente hooguit nodig voor wat voorwaardenscheppende maatregelen en verder zoeken zij het zelf uit. En met succes. De winkeliers zijn er creatief, zakelijk en weten goed in te spelen op de ontwikkelingen, zoals de stijgende internetmarkt.

In IJmuiden hangen ze daarentegen achterover. Ze navelstaren naar de gemeente, vormen zelf geen (of in ieder geval onvoldoende) eenheid en het ontbreekt aan juiste zakelijkheid.

De koopgoot is van de baan... Gelukkig, want het had de Lange Nieuw echt niet tot een betere winkelstraat gemaakt. Van eenzijdig naar tweezijdig winkelen is een aanbeveling, maar niet de oplossing. Zolang de winkeliers de winkelstraat niet zelf goed op de kaart zetten heeft tweezijdig winkelen echt geen meerwaarde. Het enige wat slecht kan zijn is de komst van Fun Village. Maar daar kan de gemeente haar verantwoordelijkheid in nemen.

Ja, ik ben vrij cynisch en wijs met mijn vinger vooral naar de winkeliers zelf. De gemeente moet zich er veel minder mee bemoeien. Daarom ben ik wel blij met het besluit van de gemeente en het aanvullende amendement. De gemeente is in ieder geval nu niet meer de factor om de winkelstraat verder achteruit te laten gaan. De voorwaarde zijn geschept. Nu zijn de winkeliers aan zet... En daarbij moeten ze nu eens niet de verantwoordelijk bij de gemeente leggen. Nee, nu moeten ze het echt eens zelf gaan doen. En misschien ga ik over een paar jaar ook met plezier inkopen doen in de Lange Nieuw!

n.b. indien foto´s in de blog worden geplaatst waarvan de maker niet conform zijn rechten wordt vermeld, s.v.p. dit graag aangeven, zodat dit gecorrigeerd kan worden. Via internet is het soms lastig de juiste personen en of bedrijven te achterhalen. Ondanks dat deze blog geen commerciële basis kent wil ik toch zorgvuldig met de informatie om gaan.

Radeloze raad?

Het staat keurig in de krant: GroenLinks heeft als enige tegengestemd. Het betreft hier één onderwerp, maar het typeert ook onze houding tijdens de laatste raadsvergadering. Ondanks dat er geruisloos grote besluiten genomen werd lagen er een aantal moties, die veel reacties gaven.

Een hele rits moties en twee amendementen. Een van de amendementen werd teruggetrokken en het andere amendement werd unaniem aangenomen. Ook door GroenLinks. Simpel, het was een belangrijke toevoeging op een groot onderwerp.

Het had een korte vergadering kunnen zijn, maar volgens mij beginnen partijen al te oefenen voor de verkiezingen over een jaar. De politieke verantwoordelijkheid lijkt dan weg te kwijnen. Niet dat het gelijk allemaal onzinnige moties waren, maar of het nu zaken zijn waar wij ons als politiek op dergelijke wijze mee in moeten laten.... Ik betwijfel het.

De, in de krant geciteerde motie, betrof de mogelijkheid van een rotonde in Driehuis bij de sportvelden. Om te beginnen vind ik het niet direct aan de politiek waar wij onze specifieke speeltjes willen. Dan kunnen we zo onderhand alle kruispunten in de gemeente wel langs gaan. Ja, maar hier ging het over de doorstroom door Santpoort en Driehuis. In 2010 hebben we met elkaar aangegeven, middels beleid, vooral voor autoluw te kiezen. Nu heeft ergens iemand geroepen dat de remmende maatregelingen toch niet helpen en er dus best overwogen mag worden een rotonde neer te leggen. Dus, er komt een motie over een rotonde daar. Opeens vindt de raad haar eigen beleid niet van belang (de motie is aangenomen), maar een link met het LVVP en de combinatie met de HOV is niet gelegd. Ik wil niet zeggen dat we tegen een rotonde aan het begin van de Zeeweg zijn, maar een motie daarover, nee, dat kunnen we echt niet steunen....

De volgende motie: zebrapaden op de Planetenweg. Ook hier waren wij voornemens tegen te stemmen, maar de motie is aangehouden. Ik wil niet voor zo'n motie stemmen. Dat is geen politiek. Dan krijg je over twee maanden een motie over zebrapaden op de van Dalenlaan, in Santpoort Zuid. Niet dat ik voor of tegen die zebrapaden ben.... Maar ik vind dat ook niet boeiend. Wanneer er nu een motie lag over hoe wij in de gemeente beleid maken om te bepalen waar zebrapaden kunnen komen, en onder welke voorwaarden.... dan was ik direct mee gegaan.

De derde: openstelling op zaterdag van het stadhuis voor burgerzaken. Ja, ook hier waren wij de weinige tegenstemmers (wat mij overigens verbaasde). We gaan toch niet op de stoel van de ambtenaren zitten? Hier maak je toch geen motie van? Hooguit collegevragen. Maar een motie... Het viel mee dat de specifieke openingstijden er niet bij gegeven werden. Ook dit kan je geen politiek meer noemen. En daarbij, welke ruimte geef je een college eigenlijk?

Bij een speelplaats opnemen rekening te houden met het gehandicapte kind. Als je het zo leest kan je niet tegen zo'n motie zijn. GroenLinks heeft als enige wel tegen gestemd. Ja, want waar gaat het over? De portefeuillehouder gaf al aan dat het al gebeurt, er al rekening mee gehouden wordt. De motie werd dus overbodig betiteld. En wij steunen geen overbodige moties.... In principe, want het kán wel eens anders uitpakken. In dit geval in ieder geval niet... In de politiek noemen wij dit stoeptegelniveau. En dat is eigenlijk geen politiek, maar de hele avond werd er mee gevuld.

Ik heb werkelijk geen idee waar de raad mee bezig is, maar ze lijkt wel radeloos. En dan is er tussendoor nog een onsmakelijke discussie over het Presidium. Voor de buitenstaander een totaal onduidelijk onderwerp, maar voor de raad en feitelijk ordinaire ruzie. We beginnen alweer heel druk te scoren. Die ellende, dat gaat niet toch nog een jaar duren?

Wij hadden nog een motie in willen dienen om de luistervinken weg te halen. Inmiddels is immers duidelijk dat de raad op basis van verkeerde informatie een amendement heeft aangenomen. Allerlei verwijten sloegen mij om de oren... Hoe haalde ik het in mijn hoofd een pas genomen besluit nu al terug te willen draaien? En dat het op basis van verkeerde informatie was... maakte in feite niet uit. Je moet wel heel radeloos zijn je fouten niet toe te durven geven (en bij zo’n rotonde met het grootste gemak wel je eigen beleid onderuit halen).

Nee, ik ga geen Carnaval vieren om straks meer zetels te krijgen, op basis van wat eigenlijk geen basis is. Ik heb een verantwoordelijkheid. Die vervul ik naar eer en geweten, al hoeft men het geheel niet eens te zijn met onze standpunten. Iedereen weet wél wat zij aan GroenLinks in Velsen heeft.  Wij houden onze rug recht... Maar de meerderheid... Het komende jaar zit ik niet in de Raad van Velsen, maar in de Radeloos van Velsen. Al hoop ik echt dat het tij nog ten goede keert. Met zijn drieëndertigen hebben we nog wel een jaar onze verantwoordelijkheid te nemen. En daar maak je geen spelletje van, zoals de afgelopen raad heeft aangetoond.....

Achteruitpakeren... 340 euro...

Nog even snel een boodschap. Ik rijd naar het dorp. De vrije plek, in de straat, is een invalideplek. Daar let ik altijd goed op. Gelukkig zie ik even verderop een auto wegrijden. Om het verkeer niet al te veel te hinderen, draai ik mij om zodat ik snel achteruit kan insteken. Ondertussen raak ik even mijn claxon aan, die op het stuurwiel zit.

Ik stap uit en zie een agent voor mij staan. Hij vraagt mijn papieren om vervolgens aan te geven dat ik een bekeuring ga ontvangen ten bedrage van: € 340. Ik heb onnodig geclaxonneerd en daar staat deze boete tegenover. Dus krijg ik hem, en ja, die diender voert alleen maar zijn werk uit. Ik kan wel boos op hem worden, maar misschien baalt die man er wel net zo van als ik. De regels zijn echter duidelijk, en niets dan kan tegenwoordig wel eens negatief voor hem uitpakken.

Goed, dit is geen voorbeeld welke ik daadwerkelijk heb mee gemaakt, maar wel een zeer reële illustratie.

In januari heeft de korpschef van Brabant en Zeeland in een interview aangegeven dat hij de hoogten van de boetes buitenproportioneel vindt en de politiek geen goed signaal af geeft.

Onze minster Ivo Opstelten zegt nauwelijks omwonden dat de korpschef zijn bek moet houden. De politie is voor de uitvoering en Opstelten bepaalt de boetes. Zo sprak hij letterlijk. Later gaf hij in iets bedekte termen aan dat niet helemaal alleen hij verantwoordelijk is voor de hoogte van het sanctioneringsbeleid en de wijze van uitvoering.

Ja, dan staat zelfs Pieter van Vollenhove op van zijn rollator en klaverjasmiddagje. Hij is van mening dat een agent ruimte moet krijgen te kiezen uit meerdere bedragen, omschreven naar situatie. Opstelten is het niet eens met Pieter. Nee, Ivo is een stronteigenwijze machtswellustige politicus . Hij brengt het altijd vriendelijk, maar eigenlijk is het een bijna dictatoriale regeerder. Vreemd, dergelijke uitspraken heb ik in de vorige periode vaker gedaan. Dat ligt zeker aan de combinatie van politicus en portefeuille...wel iets om eens goed bij stil te staan.

Maar, nu weer even terug naar onze verkeersboetes. Ondanks alle reden steeds af te dwalen had ik het over de absurde hoogte en het belachelijke hanteren van de regels. Ja, soms is er een effect een boete hoog te laten zijn. Smoesjes je auto op een invalideparkeerplaats te zetten en dat je het niet gezien hebt... dat mag van mij een flink bedrag zijn. Dan moet je maar opletten, en 90% van de reacties zijn berust op smoesjes. Ook bellen is in feite onnodig en een hoge boete kan zeker bijdragen tot de aanschaf van handsfree apparatuur. Maar, wanneer de pakkans erg klein is, heeft een hoge boete geen fuck zin. Dus, het een niet zonder het andere.

Claxonneren, over een verdrijvingsvlak rijden... dit zijn voor mij juist overtredingen waar de nuancering misschien wel het meeste van toepassing is. Met gordels ook, alhoewel hier wel geklooid wordt.

Ja, verkeersboetes zijn goed en van belang, maar ze moeten ook een functie hebben. En juist bij dat laatste gaat het mis. In Nederland zijn we de boot toch echt aan het missen en heiligen de middelen het doel van geen kant meer.

Graag neem ik het op voor de korpschef. Ook een beetje voor Pieter, maar Ivo mag klem blijven zitten in zijn autogordel. De arrogantie om te zeggen dat de politie het nationale beleid (blind) moet uit voeren slaat nergens op. De politie wordt wel gevraagd beleid te maken, maar op moment hier dus enigszins kritisch mee om te gaan mogen ze alleen maar uitvoeren. Zo kan ik ook politiek voeren, maar sorry, Ivo, dat is niet mijn stijl. We moeten eens goed kijken wat we willen met de verkeersboetes; welke boodschap moet het uitstralen, wat doe je met de pakkans, hoe steng ben je en waarom, kan je nuanceren in hoogte en sanctie en hoe bet je dat correct in?

Voorlopig is Nederland nog veruit het duurste land van Europa wat verkeersboetes betreft. Ik droom van de dag dat Nederland het beste beleid van Europa heeft rond het handhaven van verkeersregels. Dán zijn we ergens!

De Beer van Koblenz

Deel 2

In de wind bij Dachenhausen. Kou en kilheid. Een naar wit gebouw, tussen de bomen. Gras en ergens een tafeltje. Daarop een urn. Met een hele sobere bijeenkomst werd de urn de grond in gelaten. Vier meter naast de urn van Anne. De grote man in een kleine doos, een meter onder de grond. Het definitieve afscheid.

Gedurende de tijd dat we elkaar hebben gekend is hij zeker elf keer verhuisd. Eerst in de buurt van Bonn, via Aegienburg naar Mülheim Kärlich. Daar woonde hij in het familiehuis van de familie van Anne. Eerst in het voorhuis, daarna achter en later in het huis van de (overleden) buurvrouw. Ik kan mij nog herinneren dat wij samen naar Koblenz gingen. We hadden flink gezopen en namen een taxi terug. Die gast reed zeer snel, wat ons (met alle drank) niet goed viel. Thuis was Gerard het eerste bij de wc. Daarna mocht ik. Ondanks mijn kennelijke staat merkte ik dat er iets niet goed was. De volgende dag werd duidelijk dat Gerard in zijn dronken bui de wc-pot van zijn plaats had getrokken en ik had er, midden in de badkamer, in gepist… Dat waren wij samen… een stel belhamels, op zijn tijd. Na Mülheim Kärlich verhuisde hij naar de stad zelf: Koblenz.

 

In al die jaren hebben wij grote wandelingen gemaakt. Het gebied verkend per trein en vele kilometers met de auto gemaakt. Overal zijn we geweest van Bonn tot Frankfurt en van Trier tot Sauerland. De Eiffel en Hünzrück waren populair, maar ons bezoek aan Drachenfelse zijn we nooit vergeten. Onder, bij het treintje, is een reptielenhuis. Wij daar naar toe en die slangen sarren. In een van die bakken sloegen opeens vijf zwarte slangen toe. Ondanks de ruit ertussen sloeg ons hart flink op hol. Het dierenpark bij Bonn en de dierentuin bij Neuwied, de vlindertuin, vele kastelen, Sloss Ehrenburg was een van de populaire burchten.

Later werd het wandelen minder. Gerard kreeg erg veel last van zijn knieën. Wat zijn lijf was het een eigenwijze man. Op alle fronten. Het wandelen en autorijden werd meer een meer de trein. Kleine boemeltjes en grote ritten. Even naar Spreyer, de dom bekijken, met de ICE naar Frankfurt, of de trein naar Trier. Maar vaker zaten we thuis, of gingen we de stad in. Vorig jaar bezochten wij nog de Bunga, afsluitend  met een bezoek aan de Biergarten, aan de oevers van de Mosel. Ook daar hebben we veel tijd doorgebracht. Gerard was een stevige man, en kon drinken als geen ander. Liters bier, wat ik nooit bij heb kunnen houden.

Een tijdje heeft Gerard een wel heel andere hobby gehad. Muziek was altijd wel een beetje zijn passie, maar na het ontdekken van de Drehlier was hij verkocht. Na eerst eentje gekocht te hebben (daar hebben we ruim 700 kilometer voor gereden om hem op te halen) heeft hij er ook eentje zelf gemaakt. En natuurlijk zijn wij naar een Drehlierfestival geweest, ergens bij een burcht in de buurt van de oude DDR. Wanneer Gerard bij mij logeerde werd ik gewekt door dat vreselijk irritante geluid, maar mijn buurvrouw vond het geweldig. Dus Gerard bleef spelen. Tot de Drehlier niet meer van de muur kwam. Want zo was Gerard.

Een leven is niet in woorden te vangen. Onze vriendschap is niet in woorden te vatten. Samen met Herbert was hij mijn beste vriend. Ik was van hem zijn beste vriend. In al die jaren heb ik vrienden zien komen… en weer gaan. Ik bleef, want Gerard was een geweldige gozer. En ik ben tot het einde gebleven. Hij gaf zelf wel aan hoeveel ik voor hem betekende. En anders deed Anne dat wel en nu zijn kinderen. Ik was onderdeel geworden van de familie met Don Gerardo aan het hoofd. Een hele eer. En heel bijzonder zo’n vriend te moeten missen.

In 2007 ben ik op de fiets naar Zwitserland gegaan. Halverwege ben ik gestrand in Koblenz. Maar Gerard heeft mij zover gekregen verder te gaan. Hij is zelfs nog een stuk meegefietst, om mij op weg te helpen. Dat was Gerard. Zonder hem was ik nooit in Interlaken aan gekomen.

En dan kwam de ziekte van Anne. Alweer een aantal jaren geleden. Anne had kanker en het was duidelijk dat zij het niet zou overleven. Het kon twee jaar duren, maar ook tien jaar. Volgens mij heeft het nog een jaar of zeven geduurd. Eigenlijk kon Gerard niet zonder Anne. Ze waren een twee-eenheid. Hij zorgde voor haar en verzorgde haar. Hoe zwaar het hem ook viel. Maar, hij was er voor Anne. Samen hebben ze nog het huwelijk van Gert Jan en Steffi mee mogen maken. Daarna ging het slecht met Anne, tot zij in oktober stierf. Voor Gerard was dat zwaar, maar hij wilde toch door. Hij maakte plannen en probeerde de draad weer op te pakken. Maar hij bleef stronteigenwijs. Een griepje, nekte de 55 jarige grote man. Ja, dat klotegriepje heeft de beer van Koblenz omgestoten. Het is niet eerlijk, zo’n lullig griepje. En dan is het voorbij. Gerard is niet meer. Ik hoop mijn vriendschap met Anneke, Gert Jan en Steffi een vervolg te kunnen geven. Een klein beetje die leegte niet te voelen. Die twee kinderen zijn voor mij ook zo belangrijk geworden.

Een boek kan ik over onze dertig jaren schrijven, maar voor niemand anders zou dat verhaal de impact hebben, die het verdiend. Velen hebben hem ervaren als een moeilijke man. Dat was hij, maar zijn andere kant was zo puur, oprecht en deskundig. Eigenlijk is het niet te bevatten. Die grote man was stoer? Nu is hij niet meer.

Ik ben blij het verdriet en verlies met zijn kinderen te mogen bijwonen. Klinkt wat dubbel, maar het is een waardige manier afscheid van hem te nemen. Ja, hier rond ik het af. Afscheid van Gerard... Koblenz is Koblenz niet meer, en die beer.... Die zit niet meer aan de tafel (buiten) te roken... Rust zacht...

De Beer van Koblenz

Deel 1

De beer van Koblenz. Dinsdagmiddag hebben wij afscheid genomen. Een van mijn beide beste vrienden is niet meer. Hij paste niet eens in zijn kist. Een elleboog stak uit en zijn benen waren half opgetrokken. Ja, zelfs dood laat Gerard zich nog gelden.

Begin jaren tachtig... Er was een feest in van Ouds het Raadhuis in Overveen, waar ik destijds op kamers woonde. Drie mensen met witte maskers stonden voor de deur. Vrienden van Marja, ze kwamen voor het feest. Jürgen, Gerard en Anne waren het. Met Gerard (en Anne) kon ik direct vinden. Ze woonden ver weg, in Duitsland, bij Bonn. Niet lang na het feest ging ik, voor het eerst, bij ze langs, in Witterschlick, even buiten Bonn.

Het bleef niet bij die ene keer, bleef bij ze langs komen. Omgekeerd kwamen Gerard en Anne  bij ons, al was dat wel wat minder. Voor mij was ook makkelijker richting Duitsland te gaan.

Die grote man; de Duitse Nederlander, maar zoal hij zichzelf typeerde: een Europeaan.

Een wandelaar, een fietser, milieu fanatiekeling, idealist, pacifist.... Gerard was alles, maar bovenal de psychiatrisch verpleegkundige die overal de boel rustig kreeg. Een over het algemeen een hel rustige man, maar wel een met gezag. Zijn formaat had hij mee, maar ook een bepaalde rust die hij uitstraalde. Rust, maar ook maakte zijn houding dat veel mensen ontzag voor hem hadden.

Voor de buitenwereld was hij regelmatig een moeilijk figuur. Velen namen nimmer de moeite hem echt te leren kennen. Dat kwam omdat hij soms moeilijk te doorgronden was. Geen man met veel vrienden en hij was iemand die de meeste contacten nooit erg lang kon vasthouden. Maar Gerard was een bijzondere man, die klaar voor je stond en eigenlijk heel teder was. Een gouden gozer, met flinke gebruiksaanwijzing. Ruim dertig jaar heb ik het met die gebruiksaanwijzing kunnen doen, en daar ben ik verdomd blij om.

Thuis commandeerde hij: Anne, Kaffee! En later: Anneke (zijn dochter), Koffie! Anne liep, Anneke haalde. Hij kon "commanderen", omdat hij er zoveel liefde tegenover stelde. Hij deed het dwingend, en toch wisten zij die hem kenden dat er geen kwaad in stak.

Hij kreeg kinderen. Eerst Gert Jan en bijna drie jaar later Anneke. Van kleins af aan heb ik ze op zien groeien. Gerard was trots als vader en deed veel met zijn kinderen. Bezorgd, maar ook iemand die de kinderen de ruimte liet zich te ontwikkelen. We namen ze vaak mee met wandelingen, naar het zwembad en met autoritjes, zoals na de val van de muur naar Eisenach. De problemen met de groei van Gert Jan deden hem pijn en Gerard zag het somber in. Maar hij bleef in zijn zoon investeren. Niemand had destijds ooit kunnen vermoeden dat Gert Jan uiteindelijk een top militair werd. Niet qua conditie, en zeker niet omdat Gerard de grootste pacifist was, die ik ooit heb gekend. Desondanks was Gerard reëel en respecteerde de keuze van zijn zoon, en accepteerde het.

Anneke, die haar studie opgaf en fietscourier werd. Dagelijks kwam zij bij haar vader langs. Soms een paar keer. Even buurten. Gerard vond dat geweldig, maar liet haar ook alle vrijheid op eigen benen te staan.

Heel bijzonder was zijn liefde voor Anne. Zelden heb ik zo’n trouw bij iemand gevoeld. Hij was er voor haar en zorgde voor haar. Toen Anne voor het eerst ziek werd (psychische klachten) sprong hij voor haar in de bres. Met eindeloos geduld. Omgekeerd, mocht niemand zich om hem bekommeren. De eerste keer dat hij zwaar depressief werd en opgenomen was, mocht Anne mij niet informeren. Dat zou maar tot last zijn. Nadat ik hoorde van zijn opname ben ik boos geworden, en bij de tweede opname werd ik direct gebeld. Ja, Gerard nam zelf moeizaam contact op, maar was altijd blij wanneer je hem benaderde. Door de jaren heen veranderde dat langzaam en ik heb zelfs een enkele keer een kaartje van hem ontvangen.

Gerard was een sobere man. Het hoefde voor hem allemaal niet uitbundig, noch groots. Eenvoud was troef voor hem. Echt consequent was hij hier ook weer niet mee. Zo was hij een echte Apple freak, kocht de duurste fietsen en rond auto’s hebben we ook wel eens een stevige discussie gevoerd. Maar verder, was hij inderdaad sober en eenvoudig. Een man met duidelijke meningen en politieke opvattingen. Een tijd was hij fanatiek bij de Grünen. Maar Gerard was erg kritisch en het ging weer voorbij. Een tijd heeft hij folders rondgereden, tot ook dat weer genoeg was. Uiteindelijk vond hij zich bij de wereldwinkel in Koblenz. Eigenlijk via Anne, maar hij nam dat over. De laatste jaren heeft hij zich daar fanatiek op gestort en de wereldwinkel ook tot iets moois opgebouwd. Eind 2012 was de opening van het nieuwe pand. En na het overlijden van Anne was hij weer vol energie zijn activiteiten daar weer op te pakken.

Een man met ideeën en wensen. Een man met plannen. Helaas zijn de laatste plannen blijven hangen. Het had juist een nieuwe fiets gekocht. Hij wilde door Duitsland en Nederland gaan fietsen. Afgelopen week zag ik de foto’s uit het Nijmeegs Dagblad; Anne en Gerard op de ligfiets. Een artikel met foto, omdat zij samen vanuit Koblenz waren komen fietsen. Ja, daar was hij dan wel weer trots op. Maar de laatste fiets mag ongebruikt terug naar de dealer. Hij zal niet meer fietsen…