Palio
In de Italiaanse stad Sienna wordt twee maal per jaar een
paardenrace gehouden op een groot, schelpvormig plein. Zo'n zeventien wijken
strijden tegen elkaar , met vijftigduizend toeschouwers op het middenplein. Een
grote happening, bekend als de Palio van Sienna. National Geografic heft hier
onder andere een schitterende documentaire over gemaakt.
Een kenmerk van de Palio is dat de paarden zich door de
bochten dringen om voorop te komen. Een kenmerk, wat ik dagelijks thuis beleef.
Ondanks eerder gebrom liggen de hondjes weer rustig op de bank, in het voorste
deel van de kamer. Wanneer ik op bepaalde tijden richting keuken loop spitsen
zij de oren. Het toverwoord "eten" klinkt als en startschot. Nog niet
uitgesproken en onze twee reuen sprinten naar buiten, elkaar zijwaarts
verdringend. Hierbij moeten enkele bochten genomen worden, die beide dieren zo
strak mogelijk willen nemen. Met ongekende snelheid en geluiden. Ja, dan denk
ik aan de Palio en overvalt mij ook een bescheiden vakantie gevoel.
Waarom dat gespuis zo snel naar buiten rent, bij voorkeur
naar achter in de tuin, is mij een groot raadsel. Immers, de bakjes voor het
hondenvoer vul ik in de keuken. Afhankelijk van de tijd komen ze snel terug
naar de keuken om als circushondjes op de achterpoten te gaan dansen. Ons oude
teefje richt zich op, maar heeft inmiddels de steun van mijn been nodig. En
vervolgens wordt in bijna een gelijk tempo het voer naar binnen geschrokt.
Mijn hondjes in de bocht vind ik wel leuk. Met die paarden
bij de Palio heb ik toch wat meer moeite, maar goed die lopen ook niet geheel
uit eigen vrije wil hun rondjes.
Boven woont overigens de kat. Een tengere grijs/witte poes.
In het vorige huis leefde de dierengemeenschap nog gezamenlijk, maar na
de verhuizing verkoos mevrouw een leven op de eerste etage, en onder het
dak., op zolder. Hier geen wedrennen, rond het eten. De poes doet mij wat dat
betreft meer denken aan de stierengevechten. Wanneer zij het onooglijk
kleine
speelgoedmuisje tegenkomt verandert de kat in een bulderende stier die bovenop
zijn prooi duikt en capriolen maakt of zij haar belager kwijt wil. Nu bespringt
een stier zelden zijn prooi en heeft onze kant geen bereider, maar mijn denken
in metaforen schiet soms wat door.
Het is maar goed dat ik niet nog meer huisdieren heb....
Oeps, dat is niet helemaal war. In onze vijver zitten nog en aantal vissen. Ja,
die zien we zeker als onder huisdieren. Kikkers, padden en salamanders niet,
maar de vissen wel. Een aantal hebben zelfs een naam. In de ochtend komt de
zwerm naar de vaste hoek gezwommen. Eerst wordt er dan "lekkers"
gestrooid (vier zonder enige voedingswaarde) om vervolgens het voedzame (en
velen malen duurdere) voer over de vijver te verspreiden. Vooral leuk, wanneer
er korrels op de bladeren van waterlelie terecht komen. Met wilde bewegingen
trachten de vissen de korrels van het blad in het water te krijgen. Meestal met
succes.
Ja, de Palio is een geweldig spektakel en een oergezellig
feest. Dagelijks geniet ik van de miniatuurversie bij mij thuis. Geweldig, dat
wanneer je niet op vakantie gat, je de vakantie in huis kan halen.
