In den vreemde; een jaar verder (52!!!!)!!!

In den vreemde: 52!, 1 jaar Turkije



Het is gelukt, het afgelopen jaar heb ik, gemiddeld, iedere week een blog over ons "nieuwe" leven geschreven. Een afspraak, welke ik met mijzelf heb gemaakt, om de "achterblijvers" te informeren over ons wel en wee, hier in Turkije. Een afspraak met mijzelf, maar wel omdat ik het ook als een soort verantwoordelijkheid heb gevoeld. Voor ons vertrek leefden veel mensen met ons mee. De zware tijd, de tegenslagen, maar ook de stap die wij maakten. Rigoureus en een open toekomst. Men bleef mee leven en ik was van mening in alle openheid dit met een ieder te delen. Uit diverse reacties heb ik mogen vernemen dat velen ook genoten hebben, dan wel de blogs gevolgd hebben en soms al uitkeken naar de volgende editie. Ik zeg niet, dat ik nu stop met deze serie. Wel breek ik vanaf nu mijn belofte het gemiddelde van een blog per week vol te houden. Ik schrijf, in deze serie, wanneer ik het gevoel heb iets te melden te hebben. Wat de interval gaat worden zal vooralsnog dus een verrassing blijven.



We zijn een jaar verder. Soms vraag ik mij af, of er zo veel gebeurt is in dat jaar, meer dan wanneer ik in Nederland was gebleven. Een antwoord wat ik altijd schuldig zal blijven. Natuurlijk ben ik niet iemand die op mijn kont blijft zitten. Of er zoveel meer, of minder, gebeurt zou zijn, zonder het vertrek naar Turkije, vraag ik mij dan ook niet zonder reden af. Het zal wel ongeveer gelijk zijn. Wel durf ik met enige zekerheid te stellen, dat mijn belevenissen en ervaringen bepaalt anders zijn, dan wanneer ik wel in Nederland was gebleven. Zeker ook een periode met veel meer onzekerheden en vele nieuwe zaken in het leven, dan wanneer ik mijn activiteiten in Nederland had vol gehouden.



Hoe kijk ik op het afgelopen jaar terug? Laat ik beginnen met het moment van nu. Nu, op dit moment voel ik mij goed, en durf zelfs te zeggen gelukkig te zijn. In ieder geval heeft het afgelopen jaar dit als uiteindelijk resultaat opgeleverd. Een geluksgevoel wat zeker niet los staat van onze recente verhuizing.



Ogen zijn geopend. Sommige mensen betichten mij van cynisme, anderen zien alleen het doorzettingsvermogen en ons optimisme. Een ieder kijkt met een eigen bril naar ons afgelopen jaar en hoe ik hier over geschreven heb. Toegegeven, door de afstand naar de Nederlandse samenleving ben ik er anders naar gaan kijken. Ook het vergelijk tussen beide samenlevingen heeft ogen geopend. Dat heeft zich soms geuit in een kritische opstelling, ik heb zelfs afgegeven op de Nederlandse samenleving en politiek. Ondanks de Turkse politieke situatie ben ik ten opzichte van het leven hier wellicht juist wat milder geworden. Toch heb ik mij het afgelopen jaar niet alleen gebezigd met het politieke klimaat en de effecten hiervan in beide landen. Integendeel, de politiek trachtte ik juist zo ver als mogelijk van mij af te houden, iets wat met enig realiteitsbesef niet erg haalbaar is. Ik ben vooral bezig geweest met "leven". Het eerste half jaar was dat moeilijk en was er veel sprake van stress. Overigens wel een soort indirecte stress. Na de verkoop van onze woning viel de stress weg en kwam er ruimte voor ontspanning en het makkelijke omgaan met situaties. De BMW is daar een goed voorbeeld van. In feite hing er wel iets ernstigs boven mijn hoofd, maar ik kon er eigenlijk niet meer echt warm of koud van worden. De gedachte dat het wel een keer opgelost zou worden woog het sterkste. En zo geschiedde.

We leven in Turkije en willen ook leven in Nederland. Het eerste is goed gelukt en geregeld. Het tweede is en blijft een hopeloos verhaal. Een urgentieverklaring krijgen wij niet voor elkaar (we hebben er wel alle redenen toe), woningen zijn nauwelijks voor handen en dat we in het buitenland zitten maakt het alleen maar moeilijker. Of Nederland van ons af wil...  Een ieder kan zich toch wel een beetje voorstellen, dat ik hier enigszins cynisch van word? Formeel ben ik dakloos in eigen land... Ook de perikelen rond de zorg en het WMO verhaal gaan gepaard met een wederkerige hopeloosheid en moedeloosheid. Wanneer ik denk aan Nederland, denk ik direct weer (of nog steeds) in problemen. Gelukkig is mijn gedachte aan Nederland alleen op de achtergrond aanwezig en in voorkomende gevallen. Desalniettemin blijf ik bevestigen dat wij niet geëmigreerd zijn en dit ook niet wensen, volgens de definitie van emigreren.



Een jaar verder. Een ander land, een andere cultuur. Min of meer abrupt hebben we de stap gezet. Vol bepakt reisden wij af. Later realiserend niet goed nagedacht te hebben over de bagage. Tijdens de reis al werd onze kat (Kato) onderdeel van het gezin, nadat ze een paar jaar gescheiden woonde op de eerste en tweede etage. De reis was lang, maar goed, de laatste dag echter slopend. Het bleek de warmste dag van het jaar. En dan kom je bij een huis aan, "jouw" huis, wat wij alleen van enkele foto's kenden. Leeg. Met onze bagage konden we zitten en slapen, koken en eten. Binnen een week hadden we van oude materialen een eerste summiere inrichting. Het was werkelijk een nieuw begin. De eerste maanden was een vorm van luxe kamperen.

Na het vertrek van onze logee kwam een grote tegenslag; mijn geliefde werd ziek. Enkele weken reed ik op en neer naar Fethiye om bij haar te zijn, tot ze naar Antalya moest voor een operatie. Zij lag in die vreemde ziekenhuizen, ik zat in een kil huis. Na uitvoerig overleg heb ik mijn reis naar Nederland door laten gaan. Het was geen fijne week, ondanks blij te zijn een hoop vrienden en bekenden weer te spreken. En plots mocht Reina naar huis, noch voor ik terug in Turkije was. Behalve kil werden de avonden ook koud. Met hulpmiddelen wisten wij het behaaglijk te maken. Vanaf dat moment werd het huis stapje voor stapje meer en meer een woning. Maar het beviel ons ook niet, in meerdere opzichten.Het werd niet "eigen".

Vanaf december zijn wij ons gaan oriënteren voor een andere woning en ondertussen was onze aanvraag voor verblijf in behandeling. Allemaal spannende zaken, daar wij nog onvoldoende bekend waren met alles hier. Toch wisten, en weten, wij alles te regelen, wat geregeld moet worden.

De winter zijn wij goed door gekomen. Ondanks dat het voor dit gebied een strenge winter was zaten we regelmatig 's ochtends in het zonnetje koffie te drinken. Ik tekende erg veel en schilderde regelmatig. Dagen vlogen om. Tussendoor werden wij stevig geconfronteerd met de financiele problemen in Nederland. Juist toen het verkeerd af leek te lopen verkochten wij ons huis, al was de opbrengst teleurstellend, het had erger kunnen zijn. Ondertussen bouwden wij hier een bescheiden kennissenkring op en werd het leven vertrouwder. Ondanks de taalbarrière konden wij de weg telkens beter vinden. En toen ook deze woning eindelijk echt in zicht kwam leek de toekomst zich positief te ontwikkelen. Wij bleven voorzichtig om teleurstellingen te voorkomen. Die hadden wij inmiddels ruim voldoende mogen verwerken. Er was wel werk aan de winkel. Doordat er eindelijk ook een beetje financiele armslag was konden wij ons enkele aanschaffen permitteren. Ondertussen bleek de BMW een steeds duidelijker probleem te vormen, de reden dat wij al snel een andere auto hebben gekocht, op Turks kenteken. Inmiddels zijn hier alle problemen opgelost en bewegen wij ons tevreden in ons nieuwe huis. Je kan wel stellen, dat wij in Turkije gesetteld zijn, wat in Nederland maar niet lukt. Op zich een vreemde situatie.

Ons oudste hondje, Peppa, is inmiddels overleden, hebben we nu vier kippen (twee hanen en twee hennen) en is er een tweede kat (Jennah), die bij de woning hoorde. Reina wil nog een geit... Verder scharrel ik heerlijk over het terrein, zorg voor de plantjes en geniet van het zijn hier. Vergeleken bij de dag dat wij in Göcek aan kwamen en de dag, een jaar later, is er duidelijk sprake van een wereld van verschil, in heel veel opzichten. En zeker niet alleen in praktische zin. Misschien zit het grootste verschil wel in mijzelf. Niet dat ik een ander mens ben geworden, integendeel, ik blijf echt wel, wie ik ben. Het is dat ik dichterbij mijzelf ben gekomen. Makkelijker, minder neurotisch en zeker minder stress. Laatst vroeg iemand mij wat mijn plannen nu zijn. Met enige verbazing merkte ik helemaal geen plannen te hebben. Ik laat Gods wateren over Gods akkers vloeien. Okay, ik heb een ticket geboekt voor de Kunstlijn Haarlem, maar verder... Ik zie wel. Misschien zit ik over een jaar weer in Nederland. Alhoewel ik mij niet meer kan voorstellen voltijds in Nederland te wonen. Alles is mij te bekrompen, te geregeld en netjes en veel te veel op elkaar. Nee, verspreidt over het jaar houd ik het daar echt niet langer dan een maand of vier per jaar uit. Wat dat betreft ben ik wél veranderd. Ondanks dat ik al heel lang Nederland (deels) wilde verlaten heb ik de stap nimmer gezet. Angst, onzekerheid, maar nu is de stap vrij spontaan gezet. Ik heb daar het afgelopen jaar geen seconde spijt van gehad. Straks weer lekker tekenen en schilderen. Ik laat de toekomst wel komen. Ik hoop natuurlijk wel nog een forse toekomst voor mij te hebben. Ondanks mijn psychische wel bevinden heb ik mijn fysieke klachten; de hernia. Toch ook fysiek voel ik mij beter hier.



Het klinkt waarschijnlijk erg overdreven, maar toch heb ik hier een soort gevoel in het Paradijs te zijn. En gelukkig biedt dit paradijs ook wel eens een mindere dag, of kleine problemen. Echter dat alles weegt niet op tegen het goede gevoel. En helemaal niks negatiefs maakt het leven waarschijnlijk alleen maar saai. Wel, mijn leven is verre van saai! Iedere dag begint, maar je weet nooit hoe deze eindigt. Zo ook dit avontuur, we weten niet hoe het eindigt, edoch voorlopig blijven wij van dit avontuur genieten. Met volle teugen! In ieder geval beloof ik over een jaar weer een dergelijke blog, als deze te schrijven. Wat dit inhoud zal zijn is nu absoluut niet voorspelbaar. Hier heb ik geleerd; het leven is niet voorspelbaar en dat maakt dat we wegen zoeken het leven optima forma te ondergaan. We zien wel, maar nu schrijft een gelukkig mens.... Onze stap heeft iets goeds gebracht!

In den vreemde: winter (28)

Terwijl op 1 februari (in Nederland pas eind juli, begin augustus) de krekel al van zich laat horen is ook hier winter. Vijf koude dagen, waarvan drie met nachtvorst, wat al wat echt aan een winter doet denken. Hier is de winter anders. Er valt veel regen. En wanneer er regen valt onweert het bijna ook altijd. Is er in Nederland af en toe onweer, in een jaar, hier dondert het er flink op los. Soms bescheiden. Een flits en zacht geroffel. Dan weer ruig en ongetemd. De hemel licht op, vele malen achtereen. Met het lichten gepaard gaat een stevige roffel en harde donderslagen. Zo hard, dat de ramen in de vensters schudden. Of een vliegtuig vlak boven je hoofd de geluidsbarrière doorbreekt. Het kan even zijn, maar ook een avond en een nacht duren.

In mijn leven heb ik al heel wat onweer mee gemaakt. Hier is het een waar spektakel en staat het bijna synoniem met een forse regenbui. Er is nog iets anders, dan in het vlakke Holland. Een flinke donderslag kan gedurende langere tijd na roffelen. De slag is bij je om de hoek en als een slagwerk orkest rolt de donder zich uit over grote afstand. Je hoort de donder haar weg volgen, meestal over zee, of richting zee. Ook wordt de onweer nogal eens versterkt doordat na zo lichtflits en donderslag abrupt de elektra voorziening stagneert. Inmiddels schrikken ook de dieren er niet meer van en is er altijd een kaars aan het branden, opdat je niet geheel in het donker vertoeft. Vanaf oktober begint het echte gedonder. Letterlijk. En dan wordt het snel winter, een soort regentijd.



Het dorp sterft ook uit. Eerst langzaam, daarna wordt het duidelijk. Terrassen sluiten, gevolgd door steeds meer horeca gelegenheden en winkels. Wanneer ik op de waranda zit rijdt het verkeer af en aan. Tot laat op de avond. Maar ga je het dorp in overvalt de stilte je. Zelfs gelegenheden die geopend zijn tonen zich gesloten. Op enkele gelegenheden na zit je alleen. Lege stoelen, ongebruikte tafels. Aan de randen de opgestapelde terrasstoelen. Maar, er is altijd wel iets geopend. Weinig buitenlanders die je ziet. Zij die wel een buitenlandse indruk wekken zijn veelal de expats, die zich soms van hun compound verlaten. Nee, de autochtone bevolking heeft nu bezit genomen van het dorp en haar terrassen. Het is immers winter.

Ik vraag me wel eens af: waar blijft iedereen. Mensen die je zomers dag in dag uit ziet en tegenkomt lijken nu van de aardbodem verdwenen. Een vreemde gewaarwording. Ze zijn er gewoon niet. Van een expat weet je dat de kans groot is dat zij naar hun thuisland zijn. De autochtone bevolking lost in het niks op, tot ze er opeens weer zijn, in maart, of april. In oktober wordt de winter ingeluid en in april ontwaakt alles. In maart begint het voorseizoen en verschijnen de terrassen weer. De meeste zijn vertrouwd, een enkeling zie je niet meer terug en er verschijnen altijd weer nieuwe verrassingen. In de winter zie je mensen bouwen en verbouwen. Winkels veranderen, lege pandjes worden weer in gebruik genomen en winkeltjes veranderen weer in lege panden. De winter wordt gebruikt zich voor te bereiden op het nieuwe seizoen.



In de winter valt opeens op hoeveel flora haar bladerdek heeft laten vallen. Omdat er zo veel groen blijft lijkt er geen sprake van herfst. Misschien is ie er ook niet. De kaalslag gebeurt langzaam, en na een nachtvorst is het er. De banaan bleef groen tot de eerste nachtvorst en sindsdien wapperen de uit elkaar gereten bruine bladeren in het zachte briesje. En terwijl de laatste bladeren neder dwarrelen staan de tuinbonen al pontificaal te schitteren en vertonen zij de eerste bloei. Seizoenen lopen hier door elkaar en de winter is een Kakofonie van tegenstellingen. Overdag badend in het zweet zonnen, om in de middag de kachel hoog op te stoken. Of dagen somberheid en geen warm water. Douchen moet je plannen.

In Nederland is de winter de winter. Ook al is ie zacht, je weet dat het winter is. Hier lijkt de winter wel een periode van algehele schizofrenie. Tegenstellingen, verwarring en tegenstrijdigheden. Dat is de winter. Een herfst en voorjaar ontbreken dan ook zichtbaar. Onzichtbaar zijn deze seizoenen aanwezig. Ze zijn er. Nu kan je zeggen; we hebben nog een maand winter. Daarna worden de zwembaden weer gevuld, korte broeken uit de kast gehaald en gaat de kachel uit....

Januari

Het is nog steeds niet voorbij; januari. De maand die nooit op houdt, een half jaar duurt en waar iedereen juist zo snel mogelijk van af wil. Of je nu in Nederland, of in Turkije zit, die maand komt maar niet om. En dat terwijl de dagen razendsnel aan je voorbij schieten. Wat wil je ook, januari bestaat uit een rits korte dagen. In december zijn de dagen ook kort, maar heb je het zo druk met van alles, dat december "gezellig" is. Januari niet. Er is niets in januari, dus ervaren we de korte dagen en de lange maand. De jaarwisseling lijkt al een eeuw geleden, maar het is nog immer januari. De tijd lijkt stil te staan.

Wanneer ik, voortijdig, terugblik zie ik wat ik allemaal al niet gedaan heb in deze maand. Dan denk je bijna, dat je al een jaar bezig bent. In deze maand zijn we al naar Ortaca, Muğla én twee keer in Fethiye geweest. Daarnaast ben ik al een keer of zes op de berg geweest, heb ik 10 zakken kolen gebrand, een zak hout, drie dagen in de penarie gezeten, een leuke tochtje gemaakt, weliswaar in combinatie met Fethiye, maar toch en we hebben met de honden gewandeld. Ja, zelfs meer dan een keer. Chapeau, voor mijzelf.

En het blijft maar januari.



Het lijkt ook wel dat de maand nooit op houdt door het weer. Dat slaat weer op ons bioritme. Rond deze tijd hunkeren onze lijven weer naar vitamine D. Hier ook, het is al een dag of vijf wisselend, met regelmatig regen, veel bewolking en weinig zon. Ik ga neigen te zeggen, dat ik niet meer weet hoe de zon er uit ziet. Gelul natuurlijk. Zelfs vandaag heeft ie nog fel geschenen. Maar, het is nog niet je van het. Overdag zit je wel buiten, maar binnen is het aangenamer. Daarbij, je lichaam past zich aan. Is het nu 14 graden, dan voelt dat als vier graden in Nederland. Vorige week hadden we het bij 20 graden zelfs frisjes, terwijl je in Nederland een moord doet voor twintig graden in januari.



Er is iets met januari. Het is een verdomd mystieke maand. En ieder jaar het zelfde gevoel. Pas eind van de maand merk je dat de dagen beginnen te lengen. Ha, eindelijk. Dat is januari, als ie voorbij is heeft de mens weer perspectief. Dan hebben we het weer over de lente, hoe voorbarig ook, de vakanties en de dagen worden nu merkbaar langer.

De tijd lijkt toch stil te staan, het blijft maar januari.



Januari is de maand van niks. Ja, overlast en een haast stilstaande tijd in de paradox met de tijd die vliegt. Maar wat is januari nu eigenlijk. De echte winter is, in Nederland, pas in februari. December is nog te veel herfst. In februari komen de sneeuwklokjes uit, en gaan de eerste bloemen weer bloeien. In januari bloeit alleen de Helleborus. Wit of lila, maar vooral groen. Januari is net een meisje van dertien; er net tussen in. Misschien daardoor dat deze maand altijd zo lang lijkt. Er is niks te beleven. Tenminste, geen spannende dingen. Ja, hooguit verjaardagen. Ook overlijden er altijd relatief veel mensen in januari (overigens ook in juli, naar het schijnt).  Verder, weinig. Alles sukkelt weer door in het gestage levenstempo. Mensen doen rustig aan, na alle feestdagen. Het tempo is ook even uit de mensen. Ik weet het niet, het blijft maar januari...

In den vreemde: Winter (25)

De zon kruipt boven de berg uit. In het tegenlicht tonen de bomen de vorst op de takken. Een witte glinstering verraad de vorst. Hier beneden is het net één graad boven nul. Een straffe noordenwind waait om de hoek van het terras. De kachel loeit. De vlammen en de wind in de schoorsteen. Winter in Turkije.

Tot nu toe was de temperatuur overdag eigenlijk niet onder de twaalf graden en van wind was meestal geen sprake. Tot twee dagen geleden. De wind komt uit het noorden, van het koude land. In het binnenland is Turkije wit. Hier aan de kust was het redelijk aangenaam. Ondanks dat we enkele dagen regen hadden, bleef het meer Hollands najaar weer, dan winter. Gisteren was de temperatuur rond de acht graden. Vandaag zal ie niet boven de vier uitkomen. Ook voor begrippen hier zijn het erg koude dagen. Lang duurt het ook niet. Vandaag neemt de wind al af. Komende nacht schijnt het wel weer iets kouder te worden, maar vanaf morgen klimt de temperatuur weer naar de veertien graden. Ook de nachten zijn dan minder koud. De kans dat er nog zo een periode aanbreekt is overigens gering.

Op dit moment is de eerste handeling in de ochtend, de kachel even flink opstoken dat binnen de temperatuur snel van 15 naar boven de twintig stijgt. Nee, geen cv waar je de knop even omzet, maar even werken. Heerlijk. Oude tijden floreren, op een prettige manier. Straks gaan we buiten koffie drinken. Heerlijk. Dat doen wij op het balkon. Daar brandt de zon en binnen tien minuten gaan de truien uit en lijkt het weer of we hartje Hollandse zomer zitten. De zon hier behoudt zijn kracht. Heerlijk is dat. Wel moet je oppassen met het verschil tussen zon en schaduw. Dat verschil is enorm en wanneer je daar niet goed op anticipeert ben je zo strontverkouden. Daar wen je snel aan en er is nog geen neus die extra klodders snot laat vallen.

Ooit was ik op Corsica. Daar lag ik op het strand en keer naar de bergen. Eerst zag ik strand, dan grassen, gevolgd door palmen. Op de achtergrond een grote berg met sneeuw op de top. Geweldig vond ik dat. Dat gevoel is weer terug. Ondanks dat het hier geen zomer is zit je er redelijk warmpjes bij, zie de palmen voor de bergen met sneeuwtoppen en staan er de grassen. De grassen zijn nu bruin met wuivende aren in het zonlicht. In de straten en tuinen staan bonen vol sinaasappels, mandarijnen, citroenen en grapefruits. Toch verliezen veel bomen ook hun bladeren. Dat gebeurt hier vrijwel onopgemerkt. Plots zie de lange kale rijzige stammen van de populieren in het landschap. Opeens kan je door hagen kijken. En ja, dan merk je dat ook hier duidelijk seizoenen zijn. Ondanks dat de eerste narcissen al bloeien staan de tuinbonen al redelijk fors in de tuinen. De druif is kaal, evenals de vijg. Veel loofbomen dragen nog steeds een hoop gele bladeren. Vooral omdat er zoveel gewassen de hele winter groen blijven is er geen sprake van een kale wereld. En met behoud van de zonnekracht is het aangenaam. Ik begrijp waarom mensen graag in Spanje overwinteren. Daar is aan de kust de temperatuur iets hoger dan hier, gemiddeld. Dat is aangenaam. Zelfs het zeewater hier heeft een temperatuur om in alle rust een nieuwjaarsduik te nemen. Zonder Unox mutsen en zonder te rillen. Ik heb het niet gedaan, omdat het hier nu eenmaal geen traditie is. Overigens, dan nog laat ik dat soort activiteiten graag aan mij voorbij gaan.

Nee, de winter hoeft voor mij niet. Ook hier is het kantje boord. Bijna teveel winter. Het voordeel is dat de dagen niet zo kort zijn en de zon zijn kracht niet zo erg verliest. Nog anderhalve dag, dan is het weer voorjaar...gaat lekker snel hier. Nog een maand of anderhalf en dan kan overdag waarschijnlijk de zwembroek weer aan. Wanner het niet regent tenminste, maar ook daarvan hebben we het meeste voorlopig al over ons heen gekregen, aldus de Turkse weersvoorspellers.....

Koning Winter

Vorig jaar hebben we hem nauwelijks gezien. Pas dit voorjaar liet hij even weten er echt nog te zijn. Nu is hij weer op tijd en het eerste, voorzichtige, witte dekentje ligt er al weer. Koning Winter is terug.

 

Ik ben geen wintermens. Geef mij maar de zomer en gemiddelde temperaturen, die rond de 30 graden Celsius liggen. Dagen met 12 uur zonlicht zou een minimum moeten zijn. Maar nee, het is weer koud en de temperaturen schommelen nu ruim rond het vriespunt. En vandaag las ik zelfs al weer over de Elfstedentocht. Ik moet er werkelijk niet aan denken.

Om mij heen veranderen de klachten al weer. Van vage klachten naar de concrete verkoudheidsklachten nu. Snotterende mensen, geel en groen spul uit de neuzen. Griepgevoel en algehele malaise. Alleen zwaar ingepakt komen wij nog buiten. Binnen loeien de cv-ketels. Ramen zijn veelal dicht en de lichten maken overuren. Ik voel mij bezwaard, want de winter is niet bepaald duurzaam. Of de winter gezond is betwijfel ik ook. De laatste weken heb ik regelmatig last van mijn hoofd. Hoofdpijn, of net niet. Het zijn de droge verwarmde ruimtes en de plotselinge vochtige kou. Daar kan mijn hoofd niet tegen. Gelukkig ben ik net zo broos als de meeste mensen, maar ik ga door.

Gerrit van Dijk in eigen film

Niet door gaat Gerrit van Dijk. De bekende Brabantse Haarlemmer. Deze week is hij overleden. Het zat er al aan te komen, maar blijkbaar wilde hij het wintergevoel ook niet meer mee maken. In de jaren tachtig had ik wel contact met hem. Als jonge jongen kwam ik bij hem over de vloer. Niet veel overigens. Ik was een beetje bezig in de wereld van animatiefilm en had vooral contact met Hans Nassensteijn. Een geduld filosoof. Via die kanalen kwam ik bij Gerrit. Wat mij op viel is dat de productiesnelheid van beide heren mijlenver uiteen lag. Eenmaal bij Gerrit thuis zag ik het. Gerrit maakte gebruik van eenvoudige en snelle methoden, maar scoorde er wel mee. In die tijd had ik daar wel moeite mee. Het heeft ook nooit echt geboterd tussen Gerrit en mij. Als Haarlemmers kwamen wij elkaar regelmatig tegen, maar of zijn geheugen was niet meer zo denderend, of hij meed mij bewust. Deed regelmatig zelfs of hij mij niet eens kende, maar dat was vooral afhankelijk van de omstandigheden. Nee, ik was vroeger geen fan van Gerrit. Toch ben ik bedroeft, dat hij er niet meer is. Ondanks dat die kleine man in het zwart en met zwarte hoed macho trekjes had was het toch echt een veelzijdig kunstenaar. En dan is het altijd jammer, wanneer ze er niet meer zijn.

Hans Nassenstein

Misschien is de kou van het overlijden van Gerrit wel over ons land gekomen en is er daarom nu al sneeuw. Laat ik die kleine zwarte man maar eens de nieuwe Koning Winter verworden. Een zwart geklede Koning Winter. Een mooi Hollands beeld.

Waar je al niet op uit komt, bij het filosoferen over de winter… bij Gerrit. Maar goed, terug naar die winter. Hij staat nu echt voor de deur. In deze tijd zal ik frequent last krijgen van diverse fysieke klachten, zoals mijn hoofd en ademhalingsorganen. Gelukkig is er straks kerstreces. Dan heb ik weer even tijd en rust. Even uit de alledaagse sleur. Dan ga ik mij verkneuteren aan een grote series fantasy films, huiselijke warmte en mijn fantasieën. Dan sluit ik mijn ogen en zie ik mij rondlopen in het Turkse plaatsje Gocek. Ik zwem er, richt het nieuwe huis in, ontwerp en rijd ontspannen op mijn brommertje naar de bakker. Een goedkope vakantie, want ik hoef alleen maar mijn ogen te sluiten. Ach, ik maak mij op voor de komende tijd. Ik zal de strijd met Koning winter niet aan gaan. Ik zal in mijn lot berusten, maar hoop dat wij geen strenge winter mogen verwachten. Vol verlangen zal ik turen naar de eerste sneeuwklokjes en crocussen…

foto: Koelman

Koning Winter, net als de rest..

Vandaag een positieve blog! We gaan nu even niet in op de erbarmelijke en verschrikkelijke uitspraken van Kamp (Radio 2, Spijkers met koppen), en we gaan niet in op de ellende in Syrie en hufterigheid van Assad, noch op de economische crisis en de financiele onzekerheden. Nee! Dit keer een leuke blog. Fotootjes van de sneeuw ion ons Nederland. Lief, mooi, zonnig en wit. Prachtig met de rijp in de bomen.

De geweldige stilt van de sneeuw, het zacht gedempte geluid. Het knisperen onder de schoenzolen van de verse sneeuw op onbelopen delen. Achter de struiken het gekras van schaatsen bij Duin en Kruidberg, op een van de vele kliene snel aangelegde schaatsbaantjes.

De kraaien, hoog in de boom in vergadering. Een reebok loopt gestaag door zijn eerder uyitgesleten spoor in de sneeuw. Alles lijkt vrede... een zachte wereld. Zelfs het verkeer haast zich niet meer in je achterbumper en houd je zelf voldoende afstand tot je voorganger. Een fiets laat je met rust, de wandelaar mag oversteken.

Mensen groeten, haast verdwijnt. Op straat staat iedereen ijverig de sneeuw voor de eigen deur en zelfs soms die van de ander schoon te vegen en onderwijl bruist het van de sociale contacten.

Zoals Campert ooit zei: het leven is verukkuluk!