Verkeer(d)

Het is in Turkije niet onmogelijk letterlijk de weg kwijt te raken. Wanneer er wegwerkzaamheden zijn gaat het verkeer hier immers gewoon door. Nou ja, gewoon, soms moet je het voertuig door modderpoelen, langs gaten en over zand bergjes sturen. Los van de wegwerkzaamheden is het verkeer in Turkije al een beetje bijzonder, zeker niet naar het voorbeeld van het verkeersgedrag in landen aks Nederland en Duitsland, nog minder als in landen als Zwitserland en Noorwegen.

Met mijn mondiale verkeerservaring vergelijk ik het verkeer hier eerder met een land als Venezuela. Kortom, men rijdt hier nogal eens al oude kranten, de wegen zijn bijzonder en borden en verkeerslichten hebben geen of een beperkte functie.

Tussen Fethiye en Dalaman is men de vierbaansweg (al naar gelang je er vijf, zes of zeven banen van maakt natuurlijk) aan het renoveren. Eerst lag er een laag van een soort pek met steenslag en nu komt overal echt asfalt! Inmiddels is men bij het laatste stuk aangekomen, rond Göcek.

Een baan wordt gerenoveerd, terwijl het verkeer als tweebaansweg over het andere deel wordt geleid. Wanneer en hoelang de situatie stand houdt is per keer kijken. De noordelijke rijbaan (sorry, het is een klein beetje een technisch verhaal) is als eerste aan de beurt geweest. Dus, die is klaar, zou je redelijkerwijs mogen denken. Vervolgens werd de zuidelijke kant aangepakt. Een deel daarvan was een poos open gesteld, maar werd later ook weer dicht gegooid.

Afgelopen week waren beide rijbaan geasfalteerd en open voor verkeer. Eindelijk klaar!

Gisteren echter moest ik naar Fethiye. Wanneer je de berg af komt kan je niet links af, maar moet je eerst naar Göcek, om bij het benzinestation door te steken naar de andere rijbaan.

Gisteren reed ik dus de rijbaan op..., maar in mijn snelle alertheid zag ik links van mij, op de andere helft, een auto in mijn richting rijden. Prompt druk ik het rempedaal in, rijd achteruit en ga via een geïmproviseerde oversteek naar die andere rijbaan en naar links.

Op de terugweg was inderdaad de noordelijke rijbaan afgezet en bij het dorp voor ons stonden ook pilonnen om aan te geven dat de rijbaan was afgezet. Dus, in file naar boven, want op dat laatste heuveltje komt vrachtverkeer amper stapvoets omhoog. Bij een van de geïmproviseerde doorsteken schoot ik naar de verkeerde, afgesloten baan, omdat ik toch halverwege naar rechts moest. Heel gewoon in Turkije. Ga er nooit van uit dat er geen verkeer is op afgesloten rijbanen!

Later die middag moest ik de andere kant (Dalaman) op. Ik kende de situatie en nam direct de zuidelijke baan. Wel viel mij op dat er hier op de noordelijk baan niets wees op het feit dat de weg afgesloten was.

Bij de pomp stond een grote pick-up op een talud tegen een paal geparkeerd. Behoorlijk beschadigd. Ik dacht al dat dit het gevolg van de onoverzichtelijke situatie was en hier het gevolg van een verkeerde uitwijk situatie aan de orde was.

Een goed uur later reed ik terug. Het viel al op dat in Göcek wel erg veel verkeer over de afgesloten rijbaan reed. In de verder blauw zwaailicht en al snel zag ik dat het zwart van de mensen stond. In mijn beleving wel heel veel aandacht voor het wegslepen van die gestrande pick-up.

Foute beleving. Er was een nieuw ongeluk. Naast de ambulance lag een rode verkreukelde brommer. Daarvoor een blauw plastic zeil, meer een grote open geknipte vuilniszak. In eerste instantie keer ik naar een tweetal voetzolen. Door de gendarme werd ik er langs geleid. Ik rij dan ook rustig door (velen gaan ook nog eens stoppen en kijken). Kijken doe je ongewild wel... Boven het plastic zwart haar, een enorme plas bloed en iets van drab... Het was voor mij duidelijk dat deze, waarschijnlijk, jonge man hartstikke dood was.

Later bleken mijn zwager en schoonzus op diezelfde plaats (bij de benzinepomp) aan een zwaar ongeluk ontkomen te zijn. Bij hen was het gevolg dat een busje ergens tegenaan knalde. Dus minimaal drie ongevallen op één dag op dezelfde plek! En later hoorde ik dat er twee doden gevallen waren.

Dat is dus Turkije. Waarschijnlijk zijn mensen die via dezelfde weg van boven kwamen gewoon de noordelijke rijbaan opgereden, en bij het oversteken om naar het dorp te gaan niet goed naar beide kanten hebben gekeken, maar alleen naar rechts. Simpelweg omdat men zich niet realiseerde dat de situatie wederom veranderd was, er niets van wegwerken re merken was en de weg beschouwd werd als "klaar".

Daarnaast rijdt men zeer divers in Turkije, qua snelheid. Verkeersborden hebben vrijwel geen invloed. Zo rijdt men 120 door de bebouwde kom over die grote weg, omdat je nauwelijks realiseert dat een gewoon alleen maar een brede weg is. Anderen rijden er amper twintig. Vervolgens hangt de helft aan de telefoon en 5% minstens heeft altijd wel teveel alcohol op. Bochten snij je af en lijnen zijn niet meer dan versiering. Bij een stoplicht (die gaan hier via oranje naar groen en er is een licht met de verstrijkende seconden) rijdt men nog voor het licht echt groen is. Wanneer het oranje wordt knippert eerst het groene licht, maar dan kan je nog rustig nét het rood mee pakken. Een verkeersmentaliteit en gedrag van lik mijn vestje. En vrij gevaarlijk. Deels staan er borden waarvan de betekenis onduidelijk is. Op die grote weg staan soms borden met een zebrapad en 50 km. Maar een zebrapad, daar stop je niet voor, dus blijf je gewoon doorrijden. Of er staat een bord zebrapad, maar er is er helemaal geen.

Controle is er niet of nauwelijks. Op de grote weg staat politie. In de morgen aan de ene kant, 's middags aan de andere. Hooguit controleren ze op papieren. En iedereen weet zowat waar en wanneer ze er ongeveer staan. Dus het verkeer kán ook een Wild West rodeo en een zandpad in een zijn. Ook ik, en vele langer verblijvende buitenlanders, passen hun gedrag aan het verkeersbeeld aan. Maar, rijden in Turkije is voor mij altijd scherp zijn en honderd procent opletten. Immers, ik vertrouw geen enkele Turk die zich op de openbare weg voort beweegt. Op geen enkele weg! 

Leven in den vreemde; de eerste vijf dagen (2)

Voor de oplettende lezer eerst nog wat feiten. De reis zijn we gestart om 7 uur in de ochtend en beëindigd, ’s avonds 7:15 uur. Hiermee zijn wij exact een week onderweg geweest, waarbij wij de laatste dag exact 12 uur onderweg geweest zijn.

Inmiddels merk ik wel dat dit soort feiten en feitjes mij in toenemende mate minder doen. Het is allemaal wel goed zo. Nee, inmiddels zijn een paar dagen in het Turkse land en hier ligt nu mijn leven, even. Het laatste woord is overigens een niet nader te definiëren rekbaar begrip. Hierbij moet ik direct denken aan de dames van de RABO bank; de een die het had over emigreren, de ander over vakantie (beiden met een zekere afgunst in hun stem). Mij is nu al duidelijk: dit is geen vakantie. Eveneens om te emigreren hebben wij veel te veel achter gelaten. Het leven ligt nu dus even hier, maar Nederland zal met zich enige regelmaat moeten instellen op mijn aanwezigheid binnen de landsgrenzen. Formeel zelfs vier maanden per jaar.

Het nadeel in Turkije is dat ik met alles heel snel afdwaal. Het gaat om het hier. Het uitladen van de aanhanger, dinsdag de eerste klus. Dan denk je niet zoveel mee te hebben genomen, pak je uit en denk je: mijn hemel wat hebben we veel mee. En dat niet alleen. Alles moet gesjouwd worden en dan merk je dat vrijwel alle dozen en plastic bakken overmatig ingepakt zijn, wat betreft het gewicht. Met het Turkse tempo besef je dat je een dag aardig kan vullen met bovengenoemde activiteiten. Veel pauzes zijn noodzakelijk, maar al spoedig was de aanhanger leeg. Ja, zelfs enkele spullen vonden al hun plek. Zo was ik blij met mijn stereo installatie… alleen miste ik twee belangrijke zaken; een stekker, en een tulpstekker.  Boven het bed opgeblazen, daar wij vooralsnog onze aanwezigheid op kampeerniveau dienen te houden. Voordeel is dat er een elektrisch pompje op zit. Vervolgens last van de hitte. Geen wind, dus erg benauwd. Achteraf bleek het ook nog eens van de warmste dagen van het jaar te zijn geweest. Gelukkig waren mijn zwager en schoonzus uitermate behulpzaam, tevens werden wij uitgenodigd de maaltijd gezamenlijk te nuttigen, bij hen op de berg. Overigens heeft u een tuin waar u met een BMW nauwelijks naar boven komt, door de klim in de tuin en een scherp bochtje? Mijn schoonzusje dus wel!

Na het eten zat de eerste dag er feitelijk alweer op, om ons door het nachtelijke te worstelen richting tweede dag. Ook de tweede dag was voornamelijk thuisgebonden. Dingen een plaatsje geven, lampjes regelen, boodschapjes doen en kennis maken met onze buren. Dit hadden wij de eerste dag al gedaan, maar ditmaal werden wij uitgenodigd voor de borrel. Aardige mensen uit Zweden, gastvrij en redelijk dranklustig. Dat past wel bij ons. Minder bij het landelijk politieke beleid alhier. Dat bleek niet echt een probleem. Wel leidde dit tot mijn eerste Turkse kookkunsten; een eenpansgerecht met bulgur. Omdat onze buren andere plannen hadden bleef het wel een maaltijd voor twee. Nog geslaagd ook.

Ondanks dat ik de hele dag bezig was geweest, wederom met de nodige pauzes, lijken de dagen om te vliegen. Dag twee zat er alweer zo goed als op. Wij vleiden ons neer op het luchtmatras, maar later de deze nacht miste ik mijn dierbare. Zij bleek een koelere nachtplek te hebben opgezocht, eerste op de waranda, daarna in de woonkamer. Dat was de tweede nacht alweer. Of volgde die tweede nacht op de derde dag? Besef van tijd vervliegt nu al na een paar dagen. Feit is dat ik haar twee nachten kwijt was.

 

Baai van Gocek

Omdat er ook spijkers met koppen geslagen moesten worden zijn wij met schoonzus Wilma naar Fethye gereden, langs diverse tweedehands winkels. Bepaald niet te vergelijken met de kringloopwinkel in Nederland. Dus hebben we ons toch een nieuwe koelkast aangeschaft. Wel nog een oud tafeltje en vier bruine plastic stoeltjes. Hoe snel normen kunnen verschuiven….

Op de terugweg hebben we de waaier opgehaald en nog wat spulletjes van de berg mee genomen, waarmee er al enige huislijkheid aan het ontstaan is. Inmiddels had ik al muziek en mij eerste cd gedraaid: HAIR. Verder scharrel ik wat door de tuin en heb ik die dag wat lampen opgehangen en enkele felle pitten voorzien van wat gezelliger licht, zoals een goed Hollander betaamd. Even in de hangmat en verder vermaakte ik mij prima, ware het niet op het al aangepaste tempo. Reina zorgde voor de avonddis en eindelijk beschikten wij over internet… een moeizame verbinding via de Wi-Fi van de buurman. Soms moet je tegen de muur zitten voor een beetje internet. Maar alles op zijn tijd en de situatie zal zich zeker verbeteren. Communicatie met de wereld is weer mogelijk, en dat is in deze tijd toch een essentieel onderdeel van ons bestaan.

De vierde dag hebben we de laatste spullen naar boven gebracht, ons even als toeristen gedragen en een biertje gedronken op het terras, maar bovenal ben ik redelijk vroeg in de ochtend op pad gegaan met de aanhanger,  om de koelkast op te halen. De verkoper zag waarschijnlijk voor het eerst van zijn leven sjorbanden, want na honderd meter schoof het apparaat al over de kar. Uit zicht gestopt en alles even echt goed vastgemaakt om de komende dertig kilometer veilig te overbruggen. En ik sta nog niet voor de deur, of mijn zwager stond achter mij. Dus konden Hassan en ik snel het pronkstuk naar binnen tillen.

Nu ben ik dus al in de war. De dag van aankomst aten we in het dorp. Dag 1 bij Wilma op de berg, dag 2 kookte ik, dag 3 kookte Reina. Op de een of andere manier zit ik dus nog bij ons derde dag. Dag 4 heb ik namelijk wederom in de pannen geroerd. Dag vier was trouwens eindelijk een zeer passieve dag. Aan het eind van de ochtend wilde ik even liggen en vervolgens heb ik drie uur geslapen. En gedroomd. Het laatste fragment was een orgasme in een hokje in een klooster. Op het punt van het orgasme opende ik de deur en er kwam zoveel vocht uit mij dat ik de vier glurende nonnen bevochtigde. Tja, dan wordt het tijd om op te staan. Dat deed ik ook maar, alhoewel er verder  niet veel uit mijn handen kwam. Nog even lekker gelezen in de hangmat en gekookt. Ik begrijp de titel van Remco Campert steeds beter: het leven is verukkelijk…

 

de winkelstraat

De volgende dag stond weer in het teken van de activiteit. Tenminste… bij een temperatuur van 32 graden is er niets aan de hand, maar bij een gevoelstemperatuur van 42 graden moet je toch iets rustiger aan doen. Dat hebben we al twee dagen en duurt waarschijnlijk nog een dag. Volgende week schijnt het weer “gewoon” warm te worden. Op zich heb ik daar overigens geen enkel probleem mee. Zo begon de dag met de gang naar de bakker en een kopje koffie. Overigens na weer een nacht apart slapen, daar het balkon mij te krap is.

Na wat gerommel heb ik van een oud pallet en oud hout een tafel gemaakt (naar een idee van Reina!). Met karton de ontbrekende delen afgeschermd en ons plastic kleedje op maat vastgeniet. Vervolgens nam Reina haar naaimachine en vervaardigde vier gordijnen, welke inmiddels ook al hangen. Na wat gelezen te hebben ben ik even in de hangmat gaan liggen. Volslagen in slaap gevallen… Gewekt door het stugge geblaf van Noah en op mijn horloge kijkend werd duidelijk dat het inderdaad etenstijd was. Reina was overigens weg. Een vreemde gewaarwording, daar ik dit alhier niet eerder mee heb mogen maken. Veelal ben ik diegene die even weg is.

Al met al zitten onze eerste vijf dagen er op; de eerste werkweek… Nou ja, van het weekend gaan we gewoon door, want dat fenomeen kennen we hier niet. Vandaag trouwens nog wel telefoon van de RABObank gehad. De meneer gaf aan dat hij een positief advies uit zal geven, opdat de woning verhuurd mag worden. Zal het leven dan nu echt langzaam een positieve wending krijgen? Vast wel!

 Noah, blaffen, hangmat, 

De volledig gerecycelde tafel

Steun? Brengt je verder van huis...

Gocek, Turkije

Eerder heb ik geschreven over het feit dat ik niet besta. Met andere woorden, dat weer wel. Op geen enkele wijze maak ik recht op een uitkering en het huis is de grootste molensteen. Ja, juist door onze woning blijk ik nog meer outcast te zijn.

Naar aanleiding van mijn eerdere teksten werd ik geïnformeerd dat de gemeente mij wel degelijk bijstand kan bieden. Dus zoek ik contact met de gemeente. Inderdaad, zij kan iets voor mij betekenen. Althans, op papier.

Is mijn maandelijkse rentedeel zeshonderd euro of lager is er niets aan de hand en helpt de gemeente. Is de maandelijkse rente hoger, dan worden de eisen heel anders. Om te beginnen dien ik de woning te koop te zetten tegen WOZ waarde. Klinkt niet onaardig. Het betekent echter wel "eventjes" een ton extra zakken in de prijs en per direct een dubbel zo hoog totaalverlies. Bovendien moet de prijs tien procent zakken, per half jaar dat de woning te koop staat. Het klinkt paradoxaal, maar ik kan die steun van de gemeente niet betalen. Bovendien, in mijn situatie, hoef ik theoretisch geen beroep te doen op de bijstand wanneer die rentelasten rond de zeshonderd euro zouden liggen. Mijn probleem is juist die hoge rente en aflossing.

Azis

Mijn eerste uitspraken kennen wel degelijk mijn gelijk. Niet alleen door mijn situatie (geen inkomen, WAO van mijn vrouw én dat eigen huis), doch ook de woning zelf sluit mij van iedere steun en aanspraak op inkomsten uit steun uit. De gevallen middenklasse, van vijftig en ouder, is in Nederland zwaar de klos. Juist hier treffen wij een potentieel deel van de slachtoffers van de crisis. Immers, bij met name de gevallen middenklasse ligt de maandelijkse rentelast veelal ruim hoger dan die 600 euro per maand.

Dat mijn vrouw WAO krijgt is mooi. Het is een relatief lage uitkering. Omdat ik geen inkomen heb wordt er met de uitkering rekening gehouden wat een belasting technisch verhaal moet zijn. Vreemd, want zij ontvangt nu netto minder dan vier jaar gelden ( in de periode van het raadslidmaatschap werd haar uitkering deels in mindering gebracht). In feite nog een trap van de overheid na. Bovendien leven wij nu (met die uitkering) voor iets meer dan het wettelijk minimumloon. We komen van ongeveer twee keer modaal.

Voor de waterschapsbelastingen heb ik vrijstelling gevraagd. Hierbij overigens de situatie aangegeven, echter zonder resultaat. Jawel, omdat ik vermogen heb (eigen huis) kom ik niet in aanmerking. Gezien mijn leeftijd is bij de ene overheid de boodschap dat ik het huis niet op hoef te eten, terwijl de andere overheidsinstantie aangeeft: vreet maar op. Het is bezit, dus wat lul je nou… Vervolgens een lullige opmerking waar ik dan van leef, wanneer ik geen inkomsten heb. Luisteren en lezen zijn duidelijk niet altijd aan overheidsinstellingen besteed. Het CIZ spant hierin de kroon, dat terzijde.

omgeving Gocek

Het lijkt er dus steeds meer op dat Nederland helemaal niet zo een sociaal land is. Ja, pas wanneer je echt tot de grond toe afgebrand bent. Bij een persoonlijk faillissement én het verlies van de uitkering van mijn vrouw. Sorry, maar dan heb ik die vervelende overheid ook niet meer nodig. Pas wanneer je in een kartonnen doos eindigt willen ze je pas helpen en dan nog wanneer je exact leeft binnen hun keurslijf… Al leef ik in een doos, daarvoor heb ik te veel trots en eer.

Gelukkig heb ik nu een droom... Weg uit Nederland. Er moet nog wel het een en ander geregeld worden. Daarbij kunnen grote jongens (als de bank) nog wel behoorlijk dwars zitten. Als dat zo is wordt het allemaal erg penibel en gooi ik ruim drie-en-een-halve ton in de sloot. Kassa.

ontspanning op een uurtje rijden: Siklikent

Lukt het wel ben ik in, of na, de zomer vertrokken. Naar Turkije. Het leven daar zie ik helemaal zitten. Daarnaast zijn er minder regels en is alles makkelijker. En dat ondanks de (ook door mij bekritiseerde) politiek van Erdogan. Ja, zelfs dan is Turkije een beter alternatief dan Nederland.

De eerste drempel is er echter al. De WAO uitkering gaat naar 60%. Het leven in Turkije is goedkoper, dus wordt de uitkering gekort. Nu is Turkije wel goedkoper, maar geen 40%. Dat maakt niet uit; de overheid probeert overal zo voordelig mogelijk uit te komen. Wat betreft de individu… Een congres over nucleaire veiligheid mag immers wel vele miljoenen kosten…Ook kan de bank onze plannen nog dwars liggen. Nederland ketent ons in feite en het wordt lastig ons van die ketenen te ontdoen.  In Nederland wordt de strop om mijn nek aangetrokken en wanneer ik het land wil verlaten trekken ze het koord liever nog een stukje aan. Kom maar eens uit een wurggreep... Wij gaan het proberen! Wij blijven ons inzetten dit jaar te vertrekken. De kans dat het gaat lukken is reëel, maar een weg vol beren. Ik zet alles in om te voorkomen dat de Nederlandse staat ( in de meest brede zin) mijn leven verder verzuurt. Dat noemt zich een moderne westerse maatschappij. Moordend kapitalisme is het. Ik krijg ook steeds minder vertrouwen in dat ene hokje wat eens per zoveel jaar rood gemaakt mag worden. Iedere stem telt… Het lijkt wel een religie. Je gelooft, maar bewijs is nooit te leveren en de religie bepaalt haat eigen regels. Al gaan we duizend keer stemmen, de grote jongens beheersen ons leven en wijk je even af, val je er even buiten, dan ben je zuur in de aap gelogeerd. Het juk van Nederland. Wij zijn druk bezig het af te werpen. En straks, als het lukt, een rustig leven aan de Turkse Rivièra. En ons bekende Nederlanders zijn dan van harte welkom even rustig te ontstressen.

 

wanneer wij er zijn natuurlijk

Koning Winter

Vorig jaar hebben we hem nauwelijks gezien. Pas dit voorjaar liet hij even weten er echt nog te zijn. Nu is hij weer op tijd en het eerste, voorzichtige, witte dekentje ligt er al weer. Koning Winter is terug.

 

Ik ben geen wintermens. Geef mij maar de zomer en gemiddelde temperaturen, die rond de 30 graden Celsius liggen. Dagen met 12 uur zonlicht zou een minimum moeten zijn. Maar nee, het is weer koud en de temperaturen schommelen nu ruim rond het vriespunt. En vandaag las ik zelfs al weer over de Elfstedentocht. Ik moet er werkelijk niet aan denken.

Om mij heen veranderen de klachten al weer. Van vage klachten naar de concrete verkoudheidsklachten nu. Snotterende mensen, geel en groen spul uit de neuzen. Griepgevoel en algehele malaise. Alleen zwaar ingepakt komen wij nog buiten. Binnen loeien de cv-ketels. Ramen zijn veelal dicht en de lichten maken overuren. Ik voel mij bezwaard, want de winter is niet bepaald duurzaam. Of de winter gezond is betwijfel ik ook. De laatste weken heb ik regelmatig last van mijn hoofd. Hoofdpijn, of net niet. Het zijn de droge verwarmde ruimtes en de plotselinge vochtige kou. Daar kan mijn hoofd niet tegen. Gelukkig ben ik net zo broos als de meeste mensen, maar ik ga door.

Gerrit van Dijk in eigen film

Niet door gaat Gerrit van Dijk. De bekende Brabantse Haarlemmer. Deze week is hij overleden. Het zat er al aan te komen, maar blijkbaar wilde hij het wintergevoel ook niet meer mee maken. In de jaren tachtig had ik wel contact met hem. Als jonge jongen kwam ik bij hem over de vloer. Niet veel overigens. Ik was een beetje bezig in de wereld van animatiefilm en had vooral contact met Hans Nassensteijn. Een geduld filosoof. Via die kanalen kwam ik bij Gerrit. Wat mij op viel is dat de productiesnelheid van beide heren mijlenver uiteen lag. Eenmaal bij Gerrit thuis zag ik het. Gerrit maakte gebruik van eenvoudige en snelle methoden, maar scoorde er wel mee. In die tijd had ik daar wel moeite mee. Het heeft ook nooit echt geboterd tussen Gerrit en mij. Als Haarlemmers kwamen wij elkaar regelmatig tegen, maar of zijn geheugen was niet meer zo denderend, of hij meed mij bewust. Deed regelmatig zelfs of hij mij niet eens kende, maar dat was vooral afhankelijk van de omstandigheden. Nee, ik was vroeger geen fan van Gerrit. Toch ben ik bedroeft, dat hij er niet meer is. Ondanks dat die kleine man in het zwart en met zwarte hoed macho trekjes had was het toch echt een veelzijdig kunstenaar. En dan is het altijd jammer, wanneer ze er niet meer zijn.

Hans Nassenstein

Misschien is de kou van het overlijden van Gerrit wel over ons land gekomen en is er daarom nu al sneeuw. Laat ik die kleine zwarte man maar eens de nieuwe Koning Winter verworden. Een zwart geklede Koning Winter. Een mooi Hollands beeld.

Waar je al niet op uit komt, bij het filosoferen over de winter… bij Gerrit. Maar goed, terug naar die winter. Hij staat nu echt voor de deur. In deze tijd zal ik frequent last krijgen van diverse fysieke klachten, zoals mijn hoofd en ademhalingsorganen. Gelukkig is er straks kerstreces. Dan heb ik weer even tijd en rust. Even uit de alledaagse sleur. Dan ga ik mij verkneuteren aan een grote series fantasy films, huiselijke warmte en mijn fantasieën. Dan sluit ik mijn ogen en zie ik mij rondlopen in het Turkse plaatsje Gocek. Ik zwem er, richt het nieuwe huis in, ontwerp en rijd ontspannen op mijn brommertje naar de bakker. Een goedkope vakantie, want ik hoef alleen maar mijn ogen te sluiten. Ach, ik maak mij op voor de komende tijd. Ik zal de strijd met Koning winter niet aan gaan. Ik zal in mijn lot berusten, maar hoop dat wij geen strenge winter mogen verwachten. Vol verlangen zal ik turen naar de eerste sneeuwklokjes en crocussen…

foto: Koelman