 |
| foto: Reinder Weidijk |
Denk aan jezelf, want
niemand denkt aan jou. Jaren heb ik vooral aan anderen gedacht. Daarmee ben ik
door het stof gegaan en nu inderdaad merk ik dat niemand aan mij denkt. Het
wordt tijd voor mijzelf op te komen en mijn eigen belangen te dienen.
Ooit
ben ik in de politiek gegaan, als schreeuwer aan de wal. Het moest beter en ik
ben mij actief gaan inzetten. Aan de kant gezet, bijna als oud vuil. Jarenlang
heb ik mij ingezet voor mijn werk, geen rekening gehouden met werktijden, of
wat dan ook, maar gewoon mijn best gedaan. Een lullige fusie/overname, en ik
werd als oud vuil buiten gezet.
Ik
ben er graag voor de ander. Nu heb ik de ander even heel hard nodig. Geen
inkomsten, geen geld en mijn huis moet donderssnel in de verkoop. Het opstarten
van een eigen bedrijf is lastig in deze tijd. Werk voor oudjes als ik als een
speld in de hooiberg. Nog even en ik kan naar de voedselbank. Het klinkt als
iets wat ver weg ligt, maar de realiteit hiervan loert wel heel dicht om de
hoek.
Ik
kijk naar het aantal uitgestoken handen om mij heen. Betreurenswaardig weinig.
Natuurlijk
heb ik mij nooit voor anderen ingezet om er zelf beter van te worden. Daar heb
ik zelfs nooit bij stil gestaan. De ervaringen van de afgelopen jaren hebben
mij echter wel doen inzien wat je waard bent als individu. Tot op het laatst
heb ik mijn hand uitgestoken gehouden, maar zonder enig succes.
Wat
zal ik mij nog druk maken over de slachtpartijen in Syrië, Soedan, Irak, Somalië,
of waar dan ook? Het klinkt erg egocentrisch en feitelijk past het niet bij
mij, maar nu moet ik maar eens echt aan mijzelf denken. Werken aan mijn eigen
geluk en toekomst. Ben ik te goed, of is het naïviteit waar ik aan lijd? Geen
idee, maar het water staat mij nu wel tot de lippen, waardoor ik blijkbaar
wakker ben geworden. Hé, hallo wereld! Hier, hier ben ik! Ik ben goed, ik ben
belangrijk en ik kan hele goede dingen. Voor mijzelf, ik als mens. Ik ga mij
niet inzetten voor de maatschappij, maar voor mijn eigen kwaliteiten. En ik
weet zeker dat er een tijd komt dat menigeen achter zijn/haar oor krabt en
zegt: shit, met die gozer hadden wij
misschien wel eens anders om moeten gaan. Al zal het na mijn dood zijn…,
stiekem zal ik in mijn vuistje lachen.
Gisteren
heb ik ruim vijf uur aan een stuk door geschilderd. De gelukkigste dag van het
jaar, goed, dat jaar is nog heel erg kort. Ik weet wel, dat als ik zo hard werk
en schilder, ik mij prima voel. Dan ben ik, zeker voor mijzelf, iets waard. En
of de mensen nu van mijn schilderingen houden, het zijn knappe werkjes. Het
plaatje, het verhaal, de kronkel die ik aan het doek toevertrouw. Op die manier
word ik weer echt mens. Natuurlijk weet ik dat ik moet gaan verkopen. Brood op
de plank. Vertrouwen heb ik er voorlopig nog niet in. Wie betaald er in deze
tijd duizend of tweeduizend euro voor een plaatje aan de wand? En dan mijn
stijl. Die past niet echt in deze tijd. Ooit heb ik gezegd dat een kunstenaar
die zijn werk niet verkoopt zich geen kunstenaar mag noemen. Inmiddels ben ik
ouder en wijzer. En ik noem mij misschien geen kunstenaar, omdat ik de term createur veel mooier (en breder) vind.
Het
nieuwe jaar is begonnen en de teleurstelling(en) zet ik om in constructieve ideeën,
al hangt het zwaard van Damocles boven mijn hoofd. Waar woon ik straks? Wat is
er te eten? Hoe gaat het met mijn hondjes? Mijn maag draait zich om bij die
gedachten, waar ik dagelijks regelmatig last van heb. Maar inmiddels weet ik;
niemand denkt aan mij. Daarom ben ik niet langer teleurgesteld. Letterlijk met
verve ga ik mijn toekomst tegemoet. Rijkdom die van binnen zit en die ik
koester.
Noortje
Dressing was in haar laatste aflevering afgereisd naar Nieuw Zeeland. Naar een
man en een vrouw, die twee dagen lopen van de bewoonde wereld leven. Al vele
jaren. Zij hebben voor zichzelf gekozen en overleven. Ja, zoals ik zag meer dan
overleven. Zij leven! Dat is wat ik nu ook ga doen: leven. Al lang genoeg heb
ik het leven van anderen en voor anderen geleid. Nu, eindelijk, is het de beurt
aan mijzelf. Samen met Reina wil ik eenvoudig gelukkig worden. Dat gaat lukken,
al blijf ik hopen dat er ergens nog wel wat helpende handen reiken. Immers, het
begin zal even verdomd lastig worden, maar zelfs wanneer niemand mij helpt zal
ik het redden. En nu stop ik. Nog even boodschappen doen en dan: schilderen!
.jpg)
