Water

Water... Ik heb er momenteel een haat-liefde relatie mee. Eigenlijk sinds we in het nieuwe huis, hier in Turkije, verblijven. Het begon met het warm water, de druk en nu is daar de regen, en het zwembad, bij gekomen.

Sinds enkele weken staat er een pomp in het machinehuis, naast het zwembad. Er zit ook een wateraansluiting. Alleen, die lekt. En niet zo'n beetje ook. Soms druppelt het, maar een andere keer is het echt een straaltje. Met emmers hoos ik de ruimte regelmatig leeg. Ondertussen ben ik op zoek naar het lek. Of beter gezegd naar de leiding. Meerdere pogingen hebben tot nu toe tot niets geleid. Waarschijnlijk bestaat het probleem al een tijd. De eerste keer dat we het huis bekeken was er al een moeras aanwezig. Nu is het bijna een vijver en het water loopt ook nog eens de beerput in. Goed, wanneer het droog is ga ik eens op een andere plaats graven. Ik zal die klote leiding vinden!

Nu is dit niet het enige water wat het machinehuis in loopt. Ook bij regen loopt het er met bakken in. Ik heb een keermuurtje gemaakt en een deel met cement gepleisterd. Helpt uiteindelijk ook niets. Vanmorgen heeft de dompelpomp een half uur aangestaan om de boel weer te legen. Ik moet dus nóg een kering maken, en een ontwatering, zodat het er niet meer in gaat lopen. Pas als dat allemaal gelukt is kan de apparatuur aangesloten worden. Nog heel wat werk voor de boeg dus. En dat zijn niet de leukste klussen, alhoewel ik natuurlijk apetrots zal zijn wanneer het allemaal geregeld is.



Het dakraam, in de badkamer, lekte ook. Het regende er gewoon binnen. Ik heb het gerepareerd. Nadien heeft het nog twee keer gelekt, sindsdien blijft het daar gelukkig droog.

En dan de jacuzzi... ook hier lekkage. In ieder geval is het nu minder, maar mijn tweede poging heb ik nog niet geheel kunnen controleren.



Douchen is in feite onmogelijk, zo lullig is het kleine straaltje warm water. Mengen lukt ook niet, want dan is het gelijk koud. Gelukkig is er een bad. Het duurt drie kwartier voor er voldoende water in zit, maar dan kan je in ieder geval aan je persoonlijke hygiene werken. Maar het betekent ook dat de gewone waterdruk al te laag is. Wellicht daardoor ook het bekaaide warme water. Nu moet de meter verplaatst worden, wat ook al maanden niet gebeurt. Wanneer dat aan de orde is kan de leiding "verdund" worden, waarmee de druk omhoog gaat. Maar dan moet ook alle lekken weg zijn. Zoals bij de wc beneden. Het "poep" spuitje is niet meer dicht te krijgen. Ik heb een nieuw kraantje liggen, maar de oude zit zo muurvast, dat ik er geen beweging in krijg, dus is vervanging niet aan de orde. Het spoelsysteem boven sluit ook al niet af.



De laatste maand hebben we relatief weinig zon gehad. Veel regen. Maar weinig zo'n, betekent ook weinig (geen) warm water. Lastig in de keuken, maar ook steeds weer afwachten, wanneer ik het bad in kan. Met pijn en moeite red ik het twee keer per week. Je gaat je dan echt onfris voelen. In ieder geval moeten we maar eens overwegen een boiler aan te schaffen. Dan is er in ieder geval weer warm water. En altijd op afroep. Gelukkig is de elektra hier een stuk stabieler.



Zoals ik al aangaf hebben we in februari ook erg veel regen gehad. Sinds we hier zijn is er geen maand geweest met zó vaak en zó veel regen. Behalve het probleem rond het zwembad komt daar ook bij dat de grond volledig verzadigd is. Afwateringen helpen onvoldoende, maar... ik heb al een deel van het pad aangelegd, waardoor je in ieder geval zonder moddervoeten het huis in kan. Alleen zijn de honden iedere keer zeiknat, wanneer ze weer binnen komen. Dan is het binnen weer smerig.



Tja, ik heb wat af te zeiken, gewoon over water. Aan de ene kant vervelend. Maar er liggen natuurlijk ook een aantal uitdagingen! En die ga ik aan. Werk aan de winkel!



Nb. Omdat wij al ruim vier maanden geen vast internet hebben (de palen zijn blijkbaar op) momenteel weinig blogs. Af en toe even via een WiFi in het dorp, dat ik een blog kan plaatsen...

Palio

Palio

In de Italiaanse stad Sienna wordt twee maal per jaar een paardenrace gehouden op een groot, schelpvormig plein. Zo'n zeventien wijken strijden tegen elkaar , met vijftigduizend toeschouwers op het middenplein. Een grote happening, bekend als de Palio van Sienna. National Geografic heft hier onder andere een schitterende documentaire over gemaakt.

Een kenmerk van de Palio is dat de paarden zich door de bochten dringen om voorop te komen. Een kenmerk, wat ik dagelijks thuis beleef. Ondanks eerder gebrom liggen de hondjes weer rustig op de bank, in het voorste deel van de kamer. Wanneer ik op bepaalde tijden richting keuken loop spitsen zij de oren. Het toverwoord "eten" klinkt als en startschot. Nog niet uitgesproken en onze twee reuen sprinten naar buiten, elkaar zijwaarts verdringend. Hierbij moeten enkele bochten genomen worden, die beide dieren zo strak mogelijk willen nemen. Met ongekende snelheid en geluiden. Ja, dan denk ik aan de Palio en overvalt mij ook een bescheiden vakantie gevoel.

Waarom dat gespuis zo snel naar buiten rent, bij voorkeur naar achter in de tuin, is mij een groot raadsel. Immers, de bakjes voor het hondenvoer vul ik in de keuken. Afhankelijk van de tijd komen ze snel terug naar de keuken om als circushondjes op de achterpoten te gaan dansen. Ons oude teefje richt zich op, maar heeft inmiddels de steun van mijn been nodig. En vervolgens wordt in bijna een gelijk tempo het voer naar binnen geschrokt.

Mijn hondjes in de bocht vind ik wel leuk. Met die paarden bij de Palio heb ik toch wat meer moeite, maar goed die lopen ook niet geheel uit eigen vrije wil hun rondjes.

Boven woont overigens de kat. Een tengere grijs/witte poes. In het vorige huis leefde de dierengemeenschap nog gezamenlijk, maar na  de verhuizing verkoos mevrouw een leven op de eerste etage, en onder het dak., op zolder. Hier geen wedrennen, rond het eten. De poes doet mij wat dat betreft meer denken aan de stierengevechten. Wanneer zij het onooglijk

kleine speelgoedmuisje tegenkomt verandert de kat in een bulderende stier die bovenop zijn prooi duikt en capriolen maakt of zij haar belager kwijt wil. Nu bespringt een stier zelden zijn prooi en heeft onze kant geen bereider, maar mijn denken in metaforen schiet soms wat door.

Het is maar goed dat ik niet nog meer huisdieren heb.... Oeps, dat is niet helemaal war. In onze vijver zitten nog en aantal vissen. Ja, die zien we zeker als onder huisdieren. Kikkers, padden en salamanders niet, maar de vissen wel. Een aantal hebben zelfs een naam. In de ochtend komt de zwerm naar de vaste hoek gezwommen. Eerst wordt er dan "lekkers" gestrooid (vier zonder enige voedingswaarde) om vervolgens het voedzame (en velen malen duurdere) voer over de vijver te verspreiden. Vooral leuk, wanneer er korrels op de bladeren van waterlelie terecht komen. Met wilde bewegingen trachten de vissen de korrels van het blad in het water te krijgen. Meestal met succes.

 

Ja, de Palio is een geweldig spektakel en een oergezellig feest. Dagelijks geniet ik van de miniatuurversie bij mij thuis. Geweldig, dat wanneer je niet op vakantie gat, je de vakantie in huis kan halen.