het Sokatisme

bron: reisnaarcuba.nl

In Nederland groeit de kloof tussen arm en rijk het sterkst binnen wat Europa en bovendien staan wij op nummer een op dit moment en is de kloof, Europees gezien, al het grootste. Begin jaren tachtig heb ik een politiek essay geschreven. De aantekeningen ben ik kwijt, maar het wordt tijd de gedachtegang weer eens af te stoffen.

Thorbecke en Marx beschreven hun politieke ideeën, bijna tweehonderd jaar geleden. Ons politiek denken is er nog steeds op gebaseerd; socialisme en kapitalisme/democratie. In de afgelopen twee eeuwen is daar op diverse manieren mee geëxperimenteerd. In principe blijft het patroon overeind. Kapitalisme is iets naar het liberalisme geschoven en we kennen het communisme natuurlijk. Deze laatste vorm bleek het minst reëel. Zelfs in Cuba zie je nu een verschuiving. En Cuba kan wel eens het voorbeeld worden voor een geheel nieuw politiek denken. Een denken als in mijn essay, ruim dertig jaar geleden.

Links en rechts, socialisme en kapitalisme zijn achterhaalde termen en feitelijk ook achterhaalde denkstromingen. In de praktijk zie je ook steeds meer een verschuiving naar het midden. Op het moment suprême echter vervalt men weer in de aloude tegenstellingen. Het sokatisme lijkt een relevant alternatief. De term geef ik er nu maar even aan, maar misschien moet je het heel anders noemen. Destijds had ik er een naam voor, echter ook die is mij inmiddels ontgaan.

De basis is dat iedere ingezetene van Nederland mét de Nederlandse nationaliteit een basis maandinkomen heeft. Geen gedoe met netto en bruto, gewoon een maandgeld. Hierin kan je variëren op bijvoorbeeld leefgeld. Hoe ouder, des te meer. In ieder geval is het een basis om minimaal redelijk rond te komen.

Marx

Wanneer je werkt verdien je er bij. Dat komt bovenop het vaste maandbedrag en is voor de individu ook een netto bedrag. En het enige bedrag wat je krijgt te zien. Hierdoor ontstaan inkomensverschillen, wat geldt als prikkel om te werken. Per periode, bijvoorbeeld per jaar, mag een individu een maximum bedrag verdienen. Of je voetballer bent, acteur, bankdirecteur of eigenaar van een goedlopend bedrijf. Dat maximum moet wel enigszins ruim genomen worden. Laten we zeggen (als voorbeeld en uitgaand van de huidige situatie) anderhalve ton per jaar (inclusief het basisinkomen). Alles wat er boven binnen komt gaat naar de staat, of wordt in een bedrijf gepompt. Wanneer het in een bedrijf gepompt wordt kan het bedrijf een gelimiteerde buffer opbouwen, maar moet aantonen dat het geld wel gebruikt wordt. Anders gaat het enkele reis staat. De marges hierin moeten nauwkeurig vastgesteld worden. De individu betaalt geen directe belasting meer, alleen indirecte (BTW blijft bijvoorbeeld wel bestaan). Bedrijven betalen wél belasting. Deze belasting kent een aantal spelregels op basis waardoor het een overzichtelijk en eenduidig verhaal wordt.

Critici zullen direct zeggen dat de grootverdieners en CEO's ( de graaiers) naar het buitenland zullen gaan. Wel, ga vooral. Alleen wanneer een dergelijk systeem internationaal voet aan de grond krijgt kan de wereld er nog wel eens heel interessant gaan uitzien. Bovendien,wil je dat soort asociale figuren wel in je land hebben? De macht der rijken is in Nederland nu ongeveer 1/4. 8% van de rijksten bezitten meer dan de rest bij elkaar. Exorbitant veel en geen reële verschillen meer. Overigens geldt dit mondiaal.

Natuurlijk blijft er dus ruimte "rijk" te zijn. Men kan sparen en dan toch die Lamborghini kopen. Of dat idioot grote huis. Wel ga ik uit van een limiet op woonkosten (energie en hypotheek) van maximaal 1/3 van het totaal maandelijkse inkomen. Dat kan dus ook nog wel eens rust op de woningmarkt geven. Overigens is de totale limiet van schulden niet hoger dan bijvoorbeeld 1/3 van het maandinkomen. Of waar je de limiet ook op vaststelt. Alle schulden worden afbetaald. Dat betekent dus voor hypotheken dat dit altijd in de vorm van annuïteiten is. Het speculeren wordt dus minder en in die hoek zal de economie stabieler worden. Een gevolg is dat prijzen van loterijen nimmer meer zo idioot hoog mogen en kunnen zijn en dient binnen de gestelde inkomensgrens te vallen. 

Onderwijs en gezondheidszorg maak je gratis, waarmee ook een einde komt aan de organisatorische chaos en wanorde. Met name daarentegen moeten binnen onderwijs wel regels gelden en moet men alert blijven.

Thorbecke

Natuurlijk moet de overheid ook inkomsten hebben. Bij het Sokatisme is in ieder geval een minder groot overheidsapparaat noodzakelijk. Daarnaast zijn er inkomsten uit gas en BTW. Belasting voor bedrijven blijft in dit idee gewoon bestaan. Import en export belastingen, maar ook belastingen op arbeid en winst. Kijkend naar inkomsten van werknemers betaald een bedrijf hier het reguliere bedrag over, zoals ook nu het geval. Het wordt alleen anders ingedeeld. Verdiend iemand bijvoorbeeld netto 1500 euro, kan je zeggen dat hier extra 1000 euro naar de staat gaat. Ook hier zie je de vereenvoudiging terug. Het bedrijf betaald een vast bedrag ten opzichte van een salaris, zonder specificaties. Dat betekent wel dat er een andere (en wellicht meer) verantwoordelijkheid bij de overheid komt te liggen.

In mijn plannen had ik ook gedachten over vereenvoudiging van wet- en regelgeving. Transparanter en eenduidiger en er moet voorkomen worden dat per regeringsperiode sterke wisselingen plaats vinden, waar wij nu nogal eens mee geconfronteerd worden. Een voorbeeld is een minimum geldigheidsduur voor wetten en eventueel ook een maximum (waarbij je evalueert en de wet of aanpast of handhaaft).

Dit is een korte schets van de basis van mijn hervormingsplannen. Het geeft het principe van mijn plannen weer en ik ga het maar weer eens verder uitwerken. Duidelijk is dat de Nederlandse overheid en volksvertegenwoordiging op andere wijze naar de staat moet kijken en nieuwe handelwijzen moet aanpassen. Naar mijn idee is het Sokatisme een stap naar een eerlijker en menselijker samenleving. Ook een stap naar een meer overzichtelijke samenleving. Immers, inmiddels ziet de burger door de bomen het bos niet meer. Wanneer ik mijn essay “herschreven” heb laat ik dat de goegemeente wel weer weten…

 

bron: fetching.nl

Partijshoppen

Laten we beginnen te zeggen dat Velsen het politiek eigenlijk heel goed doet. Zo zit ons college nu al twee jaar in dezelfde samenstelling op haar stoel. Een unicum, wanneer je kijkt naar de vele gemeenten in de regio waar al een of soms zelfs meerdere wethouders zijn opgestapt. Vrijwillig, dan wel gedwongen. Velsen is nog compleet.

Minder in de schijnwerpers staat echter het partijshoppen. Dat mensen van de ene partij overstappen naar een andere komt vaker voor. In Velsen echter zijn er al twee leden (een raadslid en een steunfractielid) die tijdens de periode zijn overgestapt. Een is van GroenLinks naar D’66 gegaan (die overigens in een verder verleden ook al lid was van de PvdA), en de ander is van de Christen Unie naar Velsen Lokaal gegaan.

Al eerder zijn er andere leden van partij gewisseld. Een lid van het CDA heeft ooit in Velsen Lokaal gezeten. VVD’ers spannen de kroon. Enkelen zijn overgestapt naar met name de lokale partijen. Een overstap van de PvdA naar de VVD is ook in Velsen een feit, al is dit alweer heel lang geleden.

nog in tact!

Recent schreef ik in mijn blog lid te zijn van GroenLinks. Een keuze op idealistische gronden en voor mij een definitieve keuze. De enige uitzondering welke ik mij kan voorstellen is dat ik een eigen partij begin, maar ik kan mij niet voorstelen over te stappen naar een andere partij.

Immers, of mijn ideologie zal dan veranderen, of mijn ideologie is niks waard. Toch gebeurt het veel. Maar wat is dat dan? Wat betekent dat nou eigenlijk? Een ieder zal daar een eigen mening en opvatting over hebben, maar zelf geen ik hier in ieder geval mijn uitleg aan. Dat er (in ieder geval in Velsen) zo vaak politiek wordt overgestapt geeft aan dat iets niet goed zit. Zijn de lokale afdelingen van de politieke partijen niet herkenbaar, of dragen zij het landelijke beeld niet uit? Dat komt voor. Toch is er, naar mijn mening, iets anders aan de hand: politieke geilheid.

Er zitten teveel mensen in de (lokale) politiek die geilen op macht, aanzien, status of weet ik veel wat. Deze mensen staan niet voor een ideaal, maar voor hun eigen ego. Ik zit niet in de politiek om mijn ego te strelen. Natuurlijk ben ik van mening dat ik de klus kan klaren en heb ik veel kritiek op GroenLinks. Toch ben ik er voor GroenLinks en niet voor mijzelf. Jezelf verloochenen door over te stappen wordt afgedaan met een handzwaai: niet boeiend. Sorry, maar ik vind het wel boeiend, want naar mijn idee is dit een slechte zaak. Namelijk de politiek wordt veel te veel door ego’s gevoerd, en niet op basis van een goed bestuur.

Iemand riep wel heel erg nadrukkelijk in hart en nieren GroenLinkser te zijn. Openlijk, naar de media, en in de raad. Ondanks dat hij geen deel meer uitmaakte van de GroenLinks fractie. Sterker, hij zag zichzelf als dé vertegenwoordiger van deze partij, boven de officiële fractie. Nog geen twee weken na zo´n laatste krachtdadige uitspraak bleek hij geen lid meer te zijn, wel lid te zijn geworden van D´66 en inmiddels onderdeel uit te maken van de fractie. Er is met vrijwel geen woord over gerept.

Is het vreemd dat de burgers hun vertrouwen in de politiek verliezen? Zelf zou ik nooit zo’n figuur willen zijn. Zolang ik in (actieve) de politiek zit moet men op mij kunnen bouwen. Mij, en mijn partij-insteek.

stoelendans?

Ideologie versus organisatie

foto: Roel Wijnants

Wij zijn veel in het nieuws. Niet lokaal, maar landelijk. Niet positief, maar negatief. Ik heb het over GroenLinks. Ook vandaag weer een heel stuk in de Volkskrant.

Ook ik heb veel moeite met GroenLinks, maar ik blijf lid. Ik blijf mij voor GroenLinks inzetten. Vol overtuiging. En waarom? Omdat ik de ideologie van GroenLinks aanhang én omdat ik absoluut geen partijshopper ben. En op lokaal niveau voel (en heb) ik de ruimte het gedachtegoed op adequate en correcte wijze uit te dragen. De Volkskrant spreekt (in een interview met Ineke van Gent)  over de voorzitter Weening van GroenLinks. Op de radio hoorde ik de aanval van Ineke op Jolande Sap. Niemand is de mislukte staatsgreep van Tofik Dibi vergeten.

de klapmachine

Een aantal uiterlijkheden, die op zich niet veel met de politieke ideologie van doen hebben. Nee, het gaat hier om de organisatie van GroenLinks. Ja, en daar is heel wat mis. Bijna een jaar geleden heb ik landelijk benaderd vanwege de afdracht (die politici maandelijks aan de partij moeten doen). Tot op heden heb ik hier geen uitsluitende reactie op. Ja, ik heb hier zelfs over gemaild met Weening. Zij gaf aan er iets aan te doen, maar ook dat is alweer een half jaar geleden.

Tijdens het congres van GroenLinks heb ik me niet echt lekker gevoeld. Waarom niet? Omdat je daar in een klapmachine zit, waarbij je merkt dat afwijkende standpunten geen schijn van kans maken. De kritische leden worden wel gehoord, maar in grote lijn dicteert de organisatie.

Jammer dat het zo moet. Bij andere partijen is het ook geen rozengeur en maneschijn, maar de organisatie van GroenLinks is wel het summum. In al mijn jaren lidmaatschap heb ik kritisch het landelijk bestuur gevolgd. Maar ook heb ik gekeken naar de professionaliteit van aanpak. Wel, mijns inziens is die soms ver te zoeken. Wat dat betreft ben ik blij met Ineke. Zij brengt iets naar buiten, waar de partij maar eens lering uit moet trekken. Dan maar wat minder zetels in september. Da’s wel eigen schuld. Ik hoop van harte dat de organisatie nu eens goed in de eigen gelederen gaat kijken en de boel op gaat schudden, zodat niet alleen de ideologie okay is, maar de organisatie ook. Natuurlijk is er altijd wel kritiek te vinden. Zelfs bij de ideologie, maar wat dat betreft blijf ik wel achter GroenLinks staan, en ben ik GroenLinkser!

Pas wanneer het echt verkeerd gaat zal ik mijn lidmaatschap opzeggen. Alleen zal ik dan nooit naar een andere partij overstappen. Dan liever een eigen partij opzetten. Met dezelfde ideologie, maar een betere organisatie.

met uiterlijk vertoon regeer je de wereld niet!