de blog

Sinds enkele jaren schrijf ik blogs. Een tijdje zeer regelmatig, en periodes juist zeer onregelmatig. Inmiddels hebben bijna 80000 mensen mijn blogs gelezen. Dat is leuk, dat streelt ook. In eerste instantie schrijf ik voor mij zelf, van mij af. Het doet goed dat je daar toch een aantal mensen mee bereikt. Grappig is ook de stistieken. Op dit moment heb ik opvallend veel lezers uit Rusland. Een aantal dat ver uit steekt boven het aantal lezers uit Nederland.Het is sowieso leuk te zien hoe wereldwijd het internet inderdaad is, want op de vreemdste plekken worden mijn blogs gelezen. Vooral soms ook op geheel onverwachte plaatsen. Een oude blog, over Velserend, wordt nog steeds zeer regelmatig gelezen. Een blog waar ik ook al veel reacties op heb gekregen, natuurlijk van oud inwoners van Santpoort en Bloemendaal, maar ook van mensen die daar nog steeds wonen en het verhaal veel herinnerngen naar boven halen.
Een serie over mijn verblijf in Turkije heb ik vooral voor geinteresseerde achterblijvers geschreven. Een serie die ook veel gelezen is en met name van vrienden en bekenden waardering ontving hen zo te informeren over het andere leven.

De blog is ook een uitlaatklep. Voor gevoelens van verdriet en boosheid. Het laatste heb ik in 2014 nadrukkelijk de wereld in geschopt. Niet altijd even genuanceerd, maar wel gemeend. Mijn teleurstelling in de maatschappij heb ik meer proberen te nuanceren en is ook zeker iets wat ik meen. De blog is ook een instrument meningen te verkondigen in de hoop dat er soms iemand is, waarbij een lichtje aan gaat en het idee ontstaat dat hier niet altijd onzn wordt verkocht, maar soms hele zinnige prikkels aan ons denkvermogen.
Literair zijn de blogs over het algemeen niet, wel zeer divers. Zelf sta ik versteld van het grote aantal wat ik inmiddels geschreven heb. En ondertussen ben ik ook nog druk bezig met mijn politieke manifest, het Sokatisme. Veel werk, maar het begint vorm te krijgen. In de blogs heb ik hier al een enkele keer een beetje aandacht aan geschonken, maar ik werk er naar om het gehele verhaal af te ronden.

Ik schrijf, als ik schilder. Ik bedoel dat ik schrijf en schilder, omdat ik dat "moet". Ik heb een soort onbedwingbare uitingsdrang in woord en beeld. Mijn hele leven schrijf ik al. Verhalen, ooit is het gelukt een echte roman te schrijven. Slecht en nooit uitgegeven, maar het was een roman. Ik heb journelatsieke stukken geschreven, artikelen over specifieke onderwerpen, waaronder mijn werk en filmanimatie. Verhalen, fictie en non-fictie. Ik geniet er van en wil mijn vingers over die toetsen laten glijden. Die stuiterende gedachtenstromen van mij in banen leiden. Op papier, op doek.

Woorden en beelden zijn mooi. Kwalitatief is mijn schrijfwerk niet iets van topniveau, maar dat interesseert mij weinig. Het is leesbaar en ik kan het kwijt. In feite gaat dit ook op voor mijn schilderijen. Het plaatje moet "mijn" plaatje zijn, goed of niet goed, en ieder moet daar het eigen verhaal bij kunnen maken.

De blogs, het schrijven en het schilderen..., het is mij nog niet genoeg. Ik zou veel meer willen. Mij op meer manieren uiten, of je het nu kunst noemt of niet. Helaas word ik getart door de beperkingen van het leven; tijd, conditie, geld, ruimte..., noem maar op. Wie weet komt het nog. Zo ben en blijf ik niet alleen iemand die wil uiten, ik wil ook creeren. Zoals laatste dat ik schreef over een treinbaan in de tuin. Lijkt me geweldig! En zo zijn er zo veel zaken die prikkelen.Dat is wat ook ook met de blogs wil. Het heet "Prikkers", omdat ik met wat ik van mij afschrijf anderen wil prikkelen. En soms prikkel ik nauwelijks iemand, de andere keer blijkbaar velen. Dat is juist het boeiende van de blogs. Het is lekker laagdrempelig, en toetsen zijn tegenwoordig overal binnen handbereik. Wat dat betreft hoop ik nog vele blogs te kunnen schrijven.

Ondertussen (ik dwaal soms ook graag af) zit al enkele uren een man in de verte te zingen. Of het een trouwerij is, begrafenis of ander feestje, geen idee. Het klinkt monotoon en afschuwelijk en het gaat maar door. Door ook wat andere muziek denk ik aan een "feestelijk" iets. En dat brengt mij er op, dat men hier in Turkije eigenlijk niet weet hoe je een feestje moet bouwen. Ga ik binnenkort in nederland dus maar weer eens doen. Met deze dwaalgang geef ik wel aan hoe ik ook op gedachten kom tot een blog. Feestvierende Turken, ik kan er een blog over schrijven. Komt vast ook nog wel.

Deze blogs is weer eens wat anders en dat is omdat ik gewoon even kwijt wil hoe fijn het is om blogs te kunnen schrijven. Toch een van de mooie dingen, die de moderne wereld met zich mee brengt. Maar, ik ga d'r even een eind aanbreien. Mijn nieuwsgierigheid kriebelt..., ik ga eens even in het dorp kijken, om welke reden wij met al die jammerklanken geplaagd worden. Heerlijk, binnenkort gewoon weer eens een kerkklok te horen. Een misschien wel bij de Bevrijdingsfeesten aanwezig te zijn. Ik begin alweer helemaal te dromen. Tot ziens dus maar!

Boek

In 2000 heb ik mijn eerste echte boek geschreven; de fan van Simon Ritzler. Vijf maanden heb ik er aan gewerkt. Nadien heb ik het hele werk geprint en zelfs voorzien van een harde kaft. Vervolgens heb ik het vrienden en kennissen laten lezen. De reacties waren wisselend en zeer uiteenlopend. Jongeren waren met name erg enthousiast, terwijl een aantal ouderen nogal wat kanttekeningen hadden. Over het algemeen was de kritiek absoluut positief. Nadat ik het zelf had gelezen zag ik de nodige missers. Taaltechnisch rammelde het, maar ook de verhaallijn verdiende een flinke bijstelling. In feite moet ik het boek een keer herschrijven. Daar ben ik nog steeds niet aan toe gekomen. De verhaallijn, daar sta ik nog steeds achter, dus de tijd komt zeker dat ik er voor ga zitten en tot een definitieve afronding kom.

De reden van het schrijven was dat ik mijzelf wilde bewijzen in staat te zijn een echt boek te schrijven. Mijn hele leven schrijf ik al veel, voornamelijk betreft het korte verhalen. Verhalen en artikelen. De laatste paar jaar natuurlijk de blog. Ook daarvan zit ik inmiddels boven de driehonderd. Het schrijven van een blog vergt hele andere kwaliteiten. Natuurlijk zijn er uit al die blogs misschien voldoende te halen om een boek van te maken, maar het is niet wat ik er mee voor ogen heb.



In mijn leven heb ik op diverse manieren leren schrijven. Verschillende stijlen. Diverse doelgroepen, maar vooral ook diverse boodschappen. Voor mijn werk heb ik veel moeten schrijven. Als puber schreef ik al. Echter, altijd bleef het beperkt tot korte verhalen. Soms een scenario. Ook heb ik veel artikelen geschreven in periodieken. Over filmanimatie, over mijn werk en de branche waarin ik werkte.

Schrijven; het verzetten van je zinnen, roepen in de woestijn, uiten van gevoelens, geven van een mening. Met schrijven, het geschreven woord, kan men zo veel. Ook verhalen. Verhalen van fantasieën bijvoorbeeld, of het vertellen van een geschiedenis. Als persoon ben ik eigenlijk vrij introvert. Ik ben geen echt mensen mens. Misschien daarom dat ik mijn hele leven bezig ben mij op indirecte wijze te uiten. Daarom wellicht teken en schilder ik. Daarom schrijf ik misschien, alhoewel ik ook natuurlijk heel veel functioneel geschreven heb.

Schrijven is voor mij ook altijd het aangaan van uitdagingen geweest. Vijftig artikelen over animatiefilm, terwijl ik zelf nog maar twee filmpjes had gekunsteld. Afgelopen jaar 52 blogs "in den vreemde", over onze gang naar Turkije. Een belofte aan mij zelf was de achterblijvers een jaar lang met één blog gemiddeld per week informeren. Het is gelukt. De uitdaging, in 2000, een volledig boek te schrijven. Ik heb het gedaan.



In het verleden heb ik wel pogingen ondernomen geschreven teksten via een uitgever uit te laten brengen. Altijd zonder succes. Of ik had de verkeerde uitgeverijen uitgezocht, of ik viel niet op tussen de vrachtwagenladingen kopij van mensen, die zich ook auteur wilden noemen. Het gaat er mij niet om beroemd te worden. Immers, ik ben eigenlijk zeer introvert. Nee, mijn kick is door de stad te lopen en in de etalage mijn boek te zien liggen. Wat de bevrediging daarvan is, of de lol, geen idee. Het zit in mijn kop. Het lijkt mij gewoonweg te gek. Ook in dit digitale tijdperk blijft die wens overeind. Ik ben alleen niet meer op zoek geweest naar een uitgever. Ik weet toch niet binnen welk fonds ik val, waardoor ik nooit de juiste uitgever zal vinden. Dat een uitvinder mij vindt is in deze tijd gelijk aan hopen op de hoofdprijs in de Staatsloterij.

Mijn schrijfdrang zal dus altijd blijven bestaan. Evenals de uitdagingen. Mijn volgende uitdaging is mijn politieke handvest; het Sokatisme. Ik koester de hoop hier komende winter tijd en energie in te kunnen leggen en het statement af te kunnen schrijven. Wanneer dat lukt hoop ik daarvan inderdaad dat ik een uitgever vind. Immers een politiek statement wil je delen en uitdragen. Wat dat betreft gaat het mij ook echt om de inhoud.



Laatst heb ik op mijn E-reader een aantal boeken van Joost Zwagerman gelezen. op zich las alles lekker weg. Tussen de werken ervoer ik overigens wel vrij grote kwaliteitsverschillen. Zwagerman kon inderdaad ook heel goed schrijven. Maar ook erg belabberd. Ach, mij schrijfkunsten zullen ongetwijfeld ook kwalitatieve hoogtepunten en dieptepunten kennen. Het kan altijd beter.



Een week of twee geleden kreeg ik plots de geest. Voor het skapen gaan zat ik half te dromen en ontstond een roman. De volgende dag ben ik direct aan de slag gegaan en sindsdien schrijf ik met regelmaat aan mijn roman. Het gaat lekker. De verhaallijn zit goed in mijn hoofd. En ja, ik ga dit boek afschrijven en het zal dus mijn tweede roman worden. Dit keer is de behoefte het uit te geven groter dan voorheen. Misschien speelt de leeftijd mee, misschien omdat we over tien jaar geen boekwinkel meer hebben en boeken alleen nog digitaal uitgegeven worden. Het kan mij allemaal eigenlijk bal schelen. Net als met mijn tekeningen en schilderijen ben ik de createur, niet de verkoper. Ik maak, vanuit de drang tot maken, tot creëren. Dat ik nu mijn werk wat vaker aan de buitenwereld toon, door bijvoorbeeld exposities te houden is eigenlijk aan mij niet besteed. Geef mij maar een agent, die alles regelt en voor mij de boer op gaat. Toch wil ik mijn nieuwe werk schrijven om het uit te laten geven. Met mijn tekeningen en schilderijen treed ik nu ook naar buiten. Vooral via de digitale media, zoals Exto en Kunstmarktplaats. Ook toon ik vrijwel al mijn werk op Facebook.  Af en toe verkoop ik een werk via dit medium. Bovendien is het een goede manier een vorm van feedback te krijgen. En reacties op Facebook zijn lang niet allemaal leuk.

Mijn nieuwe boek gaat over Henk Jan. Het verhaalt over zijn leven, zijn zijn. Daarnaast is deze roman ook een detective of een thriller. Ruim zesduizend woorden staan er reeds opgeslagen op mijn iPad. Verder houd ik de inhoud en verloop vooralsnog voor mijzelf. Ik geloof erin. Misschien niet het hoogste niveau binnen de wereld van auteurs, toch zeker een boeiend en leesbaar geheel.

Voorlopig ben ik dus weer bezig.. Ik ga weer een resultaat boeken. Nu maar hopen dat er een uitgever is die er heil in ziet.

Ondertussen blijf ik het gewone schrijven, bijvoorbeeld mijn blogs, gewoon voort zetten. Ook al weet ik vooraf dat mijn komende roman nooit via de ouderwetse weg uitgegeven zal worden. Desalniettemin ben ik benieuwd hoe het mensen lukt hun werk wel uit te laten geven. Dus, indien iemand tips kan geven, graag. En natuurlijk realiseer ik mij dat half Nederland schrijft. Los van de kwalitatieve kant durf ik te zeggen, dat ik het wel degelijk kan. Ik houd mij dus aanbevolen voor goede tips. Mijn kwaliteiten steken boven het maaiveld uit. Boven het gemiddelde van al die duizenden mensen, die denken dat zij ook kunnen schrijven.