In den vreemde: warmte (51)

Vroeger smachtte ik met enige regelmaat naar warmte. De Hollandse zomers konden niet warm genoeg zijn en de winters duurde mij veel te lang. Als het aan mij lag was ik  zo veel mogelijk buiten. Alleen stelde ik wel de voorwaarde dat de temperatuur hoog genoeg was. Wellicht een van de redenen dat ik in het verleden meermalen afgereisd ben naar mediterrane landen en vooral tropische oorden.

In feite heb ik het zeer zelden (zeg nooit; nooit) te warm. Warmte doet mij letterlijk leven. Zo was ik in 1980 in Egypte, mijn hoogste temperatuur ervaring ooit; 51 graden Celsius. Ik bezocht Luxor en deed een boottrip op een feloeka. Iedereen lag op apegapen, lag bewegingsloos op een zo koel (minst warme) plaats, waar het evenmin uit te houden was. Naast mijn wandeling in de historische omgeving zorgde ik op de boot voor lichte beweging. Natuurlijk was het bloedheet, maar het was duidelijk dat ik minder last van de warmte had, dan de passievelingen. Dat bleek ook, nadat een enkeling mijn voorbeeld volgde en zich duidelijk prettiger voelde.

Met name tijdens mijn tropische reizen en verblijf ben ik veelal redelijk actief gebleven. Daarbij overdreef ik wel eens door iets té actief te zijn. In Gambia ging dat bijna mis, nadat ik een wandeltocht van bijna 18 km maakte, grotendeels in de volle zon, zonder enige vorm van drinken. Dat was een onverwachte omstandigheid, maar bij de eerste gelegenheid dronk ik wel direct liters vocht.



Het leven in Turkije kan dan ook niet anders dan bij mij passen, ten aanzien van de weersomstandigheden. En ja, een terugblik op het afgelopen jaar toont dat ik nauwelijks echt binnen ben geweest. Zeker overdag. In totaal (op een heel jaar) heb ik mij tien, hooguit twintig dagen binnen opgehouden. Eerder tien, denk ik, en dan nog ook die dagen bevond ik mij regelmatig buiten, omdat we binnen niet roken. En ik ben best een stevige roker... De avonden heb ik wel vaker binnen door gebracht, maar dat is op zich minder erg. Destijds hadden we nog geen tv, maar ik las veel en we deden spelletjes of hadden visite.

Een leven wat mij in dat opzicht dus al bevalt. En buiten kan je vrijwel alles doen wat je anders binnen doet, maar het voelt wat frisser. Frisser in de zin van frisse lucht, niet in de zin van koude. Daarbij merk je dat je lichaam binnen het jaar zich aan de omstandigheden aan lijkt te passen. Op Curacao kan ik mij herinneren dat we al een keer zaten te rillen toen het tijdens een regenbui 24 graden is. In deze tijd hebben we het soms al kil bij 27 graden.

De andere kant is dat ik het afgelopen jaar de werkelijke betekenis van de "gevoelstemperatuur" heb leren ervaren. Op zich zegt het streepje op de thermometer geen drol. Het kan zelfs boven de dertig aan wijzen en toch niet lekker voelen, terwijl bij 25 graden op de meter je loopt te puffen. De gevoelstemperatuur kan met gemak meer dan tien graden verschil geven, dan de thermometer aan geeft. Ook in de winter is er verschil, alhoewel het dan wel minder extreem is. En juist die gevoelstemperatuur maakt dat we zo makkelijk buiten kunnen leven. Immers, zelfs in januari hebben we al koffie in het zonnetje gedronken.



Toch heeft Turkije een voordeel ten opzichte van tropische oorden. Ik betrapte mij er, wonder boven wonder op, dat ik iets had van; het mag nu wel even een dagje wat frisser zijn (nu wel wat betreft de temperatuur). Tot begin juni koelt het 's avonds af. Niet veel, maar genoeg om iets aan te trekken. Daarna, tot begin september, blijft het ook in de avonduren warm en zelfs 's nachts zit ik vaak in mijn naakte reet op het terras (wanner bijvoorbeeld mijn rugpijn mij het bed uit jaagt) zonder het koud te hebben. Het is dan wel net lekker. Mijn gedachte is iets waarvan ik mij nooit heb kunnen voorstellen, dat dit in mij op zou komen. Het verbaast mij enigszins. Misschien heeft het te maken met dat ik gisteren een keuken gesloopt en geplaatst heb. Of dat ik pas om elf uur mijn bed uit kwam, vandaag. Normaliter sta ik op tussen half zeven en acht uur... Hoe dan ook, ik ervaar deze gedachte aks frappant. Past niet bij mij.

De andere kant is, dat wanneer ik in tropisch gebied zou leven, dergelijke gedachten spinsels wellicht vaker door het hoofd zouden gaan. Hier en nu denk ik; ach, nog een maandje en de avonden worden weer iets koeler. Af en toe weer een vestje aan. Een gedachte die je op de been houdt.

Bovendien zijn juli en augustus de warmste maanden hier. En behalve dat, er valt ook geen enkele druppel regen. Het dreigt wel, maar op de een of andere manier gaat het telkens om ons heen. Donkere wolken, bliksemflitsen, we zien het, maar het komt in deze periode niet naderbij. Toch, enkele kilometers landinwaarts kan een stevige bui wel los barsten. Ook, vorige week, in Izmir, brak er een geweldig onweer los. Ik reed daar overigens net aan voor uit, maar kreeg toch al enkele druppels mee.

Het laatste jaar in Nederland volgde ik de weerberichten van Turkije met boven gemiddelde interesse. Niet omdat we tien het plan hierheen hadden al geopperd hadden, maar omdat mijn schoonzus zei dat het hier een van de zonnigste steken van het land is. Inderdaad is opgevallen dat de weerkaarten van het Journaal wel wolken en regen aan gaven in Turkije, maar deze locatie er vrijwel altijd nét buiten viel. Haar woorden waren dus niet gelogen en inmiddels ervaren wij het aan den lijve. Morgen een jaar geleden zijn we uit Driehuis vertrokken. Komend weekend zijn we hier de kalender rond. Inmiddels kunnen we er over mee praten. Alleen, of we nu (voor hier) een extreem koude en natte winter hadden zullen we nog moeten vergelijken, komende winter.



Een mens zit vreemd in elkaar. En ieder mens is daarin uniek. We kunnen zeggen dat het warm is, of koud, maar niemand beleeft het op gelijke wijze. Neem nou die Ice-man. Voor geen goud zou ik met hem willen ruilen en hij denk ik evenmin met mij.



Iedere ochtend sta ik op, kijk naar buiten en concludeer: het is mooi weer. Qua weer ben ik er niet meer zo mee bezig, zoals ik in Nederland alles bij hield. Wel ben ik veel meer bezig met de temperatuur en de gevoelstemperatuur. Tja, ik blijf Nederlander natuurlijk....

In den vreemde: thuis komen (5)

de waranda, in de ochtend beschermd tegen de zon

Vannacht heb ik voor het eerst, sinds wij uit Driehuis vertrokken, de hele nacht geslapen en voor het eerst er ’s nachts niet uit geweest. De hele heftige (en verwerking-) dromen zijn weer verdwenen. De rust begint langzaam in mijn hoofd terug te keren.

Aanvankelijk hadden wij het idee om bij Ikea Izmir bedden te bestellen. Hele simpele, met eenvoudige matrassen, bed ombouw en lattenbodem.  Wel iets goedkoper, dan in Nederland. Het probleem was dat het met de creditcard van Reina niet lukte. Nou, en dan blijven de dingen hangen. Tot we een paar dagen geleden in Fethye waren. Misschien daar matrassen kopen… En in de eerste beddenwinkel werden we direct geconfronteerd met buitensporige prijzen: Tempur, twee keer zo duur als in Nederland. Gelukkig bleek verderop een gordijnenwinkel te zitten, waar bloemrijke matrasje buiten lagen.  Bij navraag bleek dat ze daar matrassen maakten. Op maat, op kleur, wat je maar wilde. Na een uur zouden zij klaar zijn, maar dat werd voor ons maar even de volgende dag. Twee matrassen van 90 bij 210 en 15 centimeter dik voor  55 euro per matras…. Het zijn geweldige, vrij harde matrassen. Nu hebben we er twee nachten op geslapen. Geweldig dus. Sowieso is het prettig, na drie weken op een bed te liggen waar ik in pas, zonder dat mijn voeten ergens in het niets hangen.  Wanneer we nu nog wat pallets op de kop tikken kunnen we er een echt bed van maken.

Aan de overkant van de beddenwinkel zagen we stoelen. Vrij massief, maar wel goed. Ze zaten goed en zijn gemaakt van skai. Drie modellen. Een er van een soort zitzak. Prima om onderuit te kunnen zitten, in plaats van altijd op de terrasstoelen.  Voor 120 euro hebben we nu vier stoelen besteld. Morgen ophalen. De kleur konden we helemaal zelf bepalen. Dit keer kozen wij voor rood. Alles bij elkaar zijn we nog goedkoper uit, dan wanneer we een van de goedkoopste bedden via Ikea hadden aangeschaft.  Een beetje rondkijken en informeren levert hier iedere keer weer de nodige winst op.

We zijn hier nu bijna twee weken. Inmiddels heb ik de laatste dagen ook echt het gevoel van thuis komen. Ja, ik ben thuis gekomen. De dagelijkse leuke dingen en onhebbelijkheden hebben hun plaats weer ingenomen. Er is weer structuur. Anders dan in Nederland, maar daar gaat het niet om. Alhoewel, ik mag absoluut niet meer afwassen. Daar heb ik niet echt principiële bezwaren tegen. De was is het domein van Reina, en ook daar ben ik niet rouwig om. Er is weer ritme en balans. Om de dag gaan we ’s avonds naar het dorp en laten we de honden los, op een veldje voor de terrassen en tussen de zee. De eerste dagen waren dit een paar rennende en blaffende honden. Inmiddels lijken ook zij hun draai gevonden te hebben. Het mooiste vind ik wel iedere keer dat wanneer zij nog blaffen naar de andere honden, die andere honden bepaald geen behoefte hebben hun kop ook maar op te heffen. En veel honden lopen los, waarbij zij veelal duidelijk maken wat hun territorium is. En dat zoiets relatief heilig is beginnen die snurkers van ons inmiddels wel door te krijgen. Alleen Noah maakt nog wel eens een verkeerde inschatting.

 

pentekening; uitzicht naar de zijkant

Vrijdag heb ik ook het huurcontract getekend. Ook dat gaat op zijn Turks. Op weg naar het zwembad werd ik gebeld voor vijf uur even langs te komen. Ik ga dus gelijk maar, omdat ik het zwempartijtje mij niet wilde laten ontgaan. Op kantoor (van Wilma en Hassan) krijg ik een wat vod achtig papier in een voor mij volledig Acadabra. Vervolgens word ik met een pak geld naar de bank gestuurd en moet er ergens in het dorp een kopie gemaakt worden. Maar dan… hebben we ons huurcontract. Voor hier betekent dit dat je eenvoudiger je verblijf kan verlengen en eventueel een werkvergunning kan vragen. En ondanks dat ik de ballen begrijp van dat papiertje is ook dat weer een stukje “thuis komen”.

Het is verbazingwekkend hoe snel een dergelijk gevoel groeit. Amper drie weken weg van de oude vertrouwde plek. Ongetwijfeld zal de reis een rol gespeeld hebben. Letterlijk zijn wij naar onze nieuwe bestemming gereden. Eenmaal hier aangekomen zijn we niet achterover gaan leunen. In tegendeel, we zijn direct de boel gaan aanpakken. Nederland lijkt inmiddels dan ook een ver verleden.  

Geschilderd heb ik nog niet. Dat heeft vooral te maken dat ik het nog te “druk” heb met allerlei dingetjes. Gisteren heb ik wel een pentekening gemaakt. De laatste pentekening heb ik meer dan twintig jaar geleden gemaakt. Ik vind het leuk te doen en wil het tekenen wat meer gaan afwisselen met het schilderen. Daarbij verkoopt een tekening straks misschien ook wat makkelijker dan een doek. Ook op die manier poog je hier je weg te vinden.

In de namiddag, veelal nadat ik nog even een boodschap heb gedaan, zit ik op de waranda nog even lekker op Facebook. Even contact met de wereld, iets wat niet alleen vertrouwd is, maar ook goed om niet helemaal vervreemd te raken van de wereld om ons heen. ’s Ochtends download ik iedere dag de Volkskrant. Ik merk dat ik deze wel heel selectief lees. Veel interesseert mij hier gewoonweg niet. De berichtgeving over IS en Oekraïne volg ik maar sporadisch. Ik blijf bij en bepaal mijn grens van informatievoorziening. Dat voelt goed. Het nieuws volg ik verder niet. Een enkele maal dacht ik nog het Journaal te kijken via Uitzending gemist, alhoewel die behoefte eigenlijk afwezig is en vooral ingezet wordt door nieuwsgierigheid. De nieuwsgierigheid welke in Nederland een deel van mijn leven bepaalde. Hier is het meer; ik zie wel.

Ik lees en ik draai mijn muziek. Ruim voldoende. Wanneer het weer slechter wordt (met name kouder dus) zullen we misschien behoefte krijgen af en toe een DVD te kijken. Dat kan bij Wilma en Hassan, op de berg wel.

Het is een heel ander leven, maar wel mijn leven. Een leven wat goed bij mij past, wat mij op allerlei manieren goed doet. Natuurlijk heb ik ook hier mijn zorgen, echter ze zijn veel makkelijker opzij te zetten, of (beter zelfs) om te buigen in constructief handelen. Wat dat betreft ben ik de omstandigheden van ons dankbaar, waardoor ik hier nu zit. Nu maar hopen dat het huis snel verkocht wordt en straks de balans gevonden wordt tussen het leven in Turkije en verblijf in Nederland. Mijn thuis is nu in ieder geval hier, de wereld is gekanteld…