In juni plaatste ik nog een blog, dat ik problemen had met internet en daardoor zeer beperkt kon bloggen. Inmiddels beschik ik over een betere verbinding en kan ik weer met enige regelmaat een blog schrijven. Hierbij dus de aftrap.
Nu waren de omstandigheden ook niet "je van het" om iets te schrijven. Het was een lange zomer, met nogal wat turbulentie. Zo kreeg ik een flinke longontsteking, eind juni. Daar ben je dan toch even een poosje van redelijk non-actief, maar dit onkruid is er weer geheel bovenop gekomen. Maar toen..., onze Loulou stond ons niet te begroeten, bij het aanbreken van de nieuwe dag. Ver hoefden wij niet te zoeken. Ze lag..., dood, achter het hek. Een giftige slang had haar gebeten. Loulou was nog (net) geen drie jaar. Ze was helemaal mijn hond en nog nooit was ik zo innig verbonden met een hond. Zo'n dood hakt er dan goed in en ik was er flink ziek van.
Ook Ventje en Emma misten Loulou heel erg, net als wij, wat maakte dat we snel op zoek gingen naar een nieuwe hond. In het asiel (Uzumlu) vonden we een schattig puppy. Maar het puppy was ziek. We zijn nog bij een andere hond geweest. Werkelijk een schat, maar..., een mannetje. We willen persé geen reu. Voor Ventje niet, maar ook om andere redenen. De kleine pup zou niet meer beter worden, maar er was een twee jaar oude Golden binnen gekomen. Goed, geen pup, maar wel kijken. En verliefd. Dat is dus Layla. Layla mee, maar na twee dagen ging het niet goed. Ze at niet en was erg "down". Terug naar het asiel, maar de arts zei dat er niets mis was en Layla kerngezond was. Al snel bleek dat niet te kloppen. Layla werd zieker en zieker en at geheel niet meer. Uiteindelijk bleek ze de hondenziekte te hebben.
Op het eerste gezicht had het asiel een prettige uitstraling. Honden verblijven er in grote groepen met veel ruimte. Ze zijn ook vrij rustig. Achteraf hoorden wij dat daar dus heel veel ziektes heersen en veel honden dood gaan. Onze "eigen" dierenarts stelde wel de juiste diagnose. Veel heen en weer rijden en dagelijkse infuus (ook thuis), medicatie en zorg. Vorige week vrijdag nog waren we bij de dierenarts en hij vroeg ons euthanasie te willen, of nog even door te gaan. Zo erg was Layla er aan toe. Wij kozen echter voor het laatste en de dag daarna ging ze weer eten. Ze is nog heel ziek, maar haar kansen stijgen met de dag. Nog wel veel zorg, maar daar gaan we voor.
Ook was er het jaarlijkse ritueel van mijn verblijfsvergunning (ikamet). In juni aangevraagd, maar niets te horen. Op de site kon ik niks controleren. Uiteindelijk heb ik hem. Het bleek dat ie na amper twee weken al bij de PTT lag. Op het laatst beschikte ik over de "tracking" en bij het laatste postkantoor was het net weg. Gelukkig lag ie onder een stapel bij een immigratiedienst.
De auto moest ook weer naar de TuvTurk (Turkse APK). Ook dit ging niet van zelf. Via mail (dat werkte zowaar) maakte ik een afspraak. Vervolgens ontving ik een mail, dat er een openstaand bedrag stond. Hierop reagerend bleek het een boete van 512 TL te zijn. Reina en ik begonnen elkaar al verwijten te maken. In Fethiye wilde ik op het belastingkantoor betalen (een vrijdagmiddag een uur of vier), maar men kon niks vinden. Vervolgens bleek tussen mijn mailtjes een bericht dat het een misverstand was en de afspraak voor de maandagochtend daarop vast gezet was. Prima, ware het niet, dat ik daags ervoor mijn achterlicht kapot gereden had. Dus naar de Dacia garage. Ja, zaterdagochtend half acht kon nog. Hierop vroeg ik mij een achterlicht te verkopen, zodat het er zelf in kon plaatsen. Wel, dat is men in Turkije niet gewend, maar na enig aandringen lukte het en thuis zat het er binnen de tien minuten in.
Tussendoor hadden we twee keer een logee, wat altijd ook aandacht en energie kost. Ook geeft het natuurlijk een hoop terug. Maar, al met al ging de zomer als gelei aan ons voorbij.
Inmiddels ben ik met de voorbereidingen bezig voor de Kunstlijn Haarlem, editie 2018. Dat komt er ook weer snel aan. Twee werken zijn al in Nederland en de rest neem ik eind oktober mee. Mijn hoofdlocatie, dit jaar, is de Burgerzaal van het stadhuis van Velsen (IJmuiden). Best spannend, want in 2014 ben ik daar op een minder prettige wijze vertrokken, als raadslid. Toch ook wel mooi, zo daar weer terug te keren. Overigens, volgend jaar heb ik een bijzondere expositie in de pen, met de editie van 2019!
Nu wij weer over een beetje redelijk internet beschikken is ook mijn website (www.ernstmerhottein.com) weer bijgewerkt. Mijn productie over 2018 is duidelijk niet groot. Dat komt mede door een wat andere manier van werken, waardoor ik meer tijd per schilderij kwijt ben. Daarnaast heb ik enkele werken "over geschilderd".
Kortom, na een toch wat turbulente periode van een opstapeling van dingen en dingetjes ben ik weer "online". Ik hoop dat ik weer leuke, boeiende en interessante blogs ga schrijven... Tot snel!
donderdag 13 september 2018
dinsdag 12 juni 2018
Weinig blogs...
Beste lezer/volger,
Het mag duidelijk zijn dat het aantal blogs, door mij geschreven, het laatste jaar zeer beperkt is. Dit heeft te maken met internet, waar ik onvoldoende over beschik en alleen via omwegen een blog kan plaatsen. Wanneer ik Nederland ben is dat geen probleem, maar dan gun ik mij er veelal de tijd niet voor. Ik heb geen idee hoe lang deze situatie zich voor blijft doen, dus ik zal zeldzaam nieuwe blogs publiceren.
Het mag duidelijk zijn dat het aantal blogs, door mij geschreven, het laatste jaar zeer beperkt is. Dit heeft te maken met internet, waar ik onvoldoende over beschik en alleen via omwegen een blog kan plaatsen. Wanneer ik Nederland ben is dat geen probleem, maar dan gun ik mij er veelal de tijd niet voor. Ik heb geen idee hoe lang deze situatie zich voor blijft doen, dus ik zal zeldzaam nieuwe blogs publiceren.
Menzis bedankt !
Sorry, maar ik ben weer boos en ontdaan en wederom is dit gerelateerd aan een Nederlands bedrijf. In dit geval Menzis.
De afgelopen jaren betaal ik zo'n €140 per maand aan premie (basis en aanvullende verzekering), maar heb al geruime tijd niets gedeclareerd. Dat wat ik aan ziektekosten in Nederland heb gehad is allemaal van de eigen bijdrage afgegaan. Kortom; Menzis heeft redelijk aan mij verdiend. Nu vraag ik hen één formuliertje. Dat krijg ik niet!
Waarom vraag ik dat formulier? Wel, ik zit zo'n acht maanden per jaar in Turkije. Dan heb je een "ikamet" (verblijfsvergunning) nodig. In Nederland ben ik verplicht verzekerd. Om die reden wil de Turkse overheid persé een TR N-111 formulier. Dit formulier is een gevolg van een bilaterale overeenkomst tussen Turkije en Nederland. Het 111 formulier is van toepassing op ongeveer zeven landen.
Telkens, bij de verlenging, kreeg ik dit formulier. Dan ging ik naar de SGK (een soort Zorgkantoor) en kreeg een officieel papier met een nummer en met dat papier kreeg ik de nieuwe verblijfsvergunning. Kat in 't bakkie zou je denken. Neen dus. Nu deed Menzis de afgelopen jaren al telkens uiterst moeilijk, maar nu weigert men het formulier af te geven. Ik heb het nog geprobeerd met een officiële notarieel vertaalde polis, maar neen; hier wil men het TR N-111 formulier. Dus ik krijg en geen formulier en geen verblijfsvergunning. Theoretisch zou ik volgende week Turkije moeten verlaten.
Nu heb ik de afgelopen dag lang en regelmatig aan de telefoon gehangen met Menzis én hun alarmcentrale. Eerst Menzis gebeld en daarna de centrale, want Menzis geeft het formulier niet af, de alarmcentrale wel. Ik dus de alarmcentrale bellen. Ja, we geven het af voor maximaal twee weken. Daar heb ik dus niks aan. Daarbij telkens lange tijd in de "wacht" gezet, kutmuziekjes aan moeten horen en van kastje naar de muur gestuurd. Vandaar dus de poging met de polis. Blijkt vandaag dat in principe het formulier van twee weken wél voldoende is. Dus weer bellen. Ik bel de alarmcentrale, maar word doorverbonden met Menzis zelf. Goed, uiteindelijk toch weer de centrale, maar nu kreeg ik zelfs geen formulier voor twee weken. Dus is de stand van zaken, formeel, dat ik over een week naar Nederland moet.
Dat gaat niet gebeuren. Nee, nu moet ik mij dubbel verzekeren, want ik moet nu een Turkse zorgverzekering nemen. Alles bij elkaar kost mij dit drie extra ritjes naar Fethiye (bij elkaar zo'n 180 km), Poivy (bellen), €20, extra verzekering (€800), een hoop tijd en een hoop ellende. Omdat ze mij geen formuliertje willen geven. Ondanks die bilaterale overeenkomst.
Menzis is gestopt met de uitgifte in verband met fraude en zeggen dat geen enkele zorgverzekering dit formulier meer verstrekt op deze wijze. Een simpele tocht op internet blijkt aan te tonen dat Menzis hier verkeerde informatie geeft. Er zijn wel maatschappijen die het formulier geven. Daarbij, fraude met reisverzekeringen kan ik mij alles bij voorstellen. Fraude bij zorgverzekeringen in het buitenland kan ik mij eigenlijk niets bij voorstellen. Daarbij zijn de medische kosten in Turkije zo'n 60 tot 70% lager dan in Nederland. Het kan dus, volgens mij, alleen maar voordelig zijn voor die maatschappijen. Maar nee, Menzis gaat fraude tegen, want stel je voor... Die maatschappij bedriegt, fraudeert én natuurlijk willen ze winst. Liefst niets uitgeven, maar wel uitkleden. Dat ik de afgelopen jaren zo'n €6500 aan premie heb betaald voor de kat z'n jeweetwel maakt ze geen flikker uit en de goeden moeten natuurlijk lijden onder de kwaden. Zo'n maatschappij gaat niet kijken hoe de kwaden uitgeschakeld kunnen worden, neen, dat is ze te ingewikkeld, dus rigoreuze maatregelen en de goeden mogen dus lijden.
Het lastige is ook nog eens dat je jaren een bepaalde procedure volgt en zonder enig bericht worden de spelregels veranderd. Daar kom je achter, wanneer ik mijn verblijfsvergunning moet verlengen. Tijd om goed naar alternatieven te zoeken heb ik ook niet. Dat neem ik Menzis ook uitermate kwalijk. Ja, misschien moet ik het formulier los krijgen om mij hier psychisch met nood op te laten nemen. Dan krijg ik namelijk wel het formulier. Maar ja, dan moet ik oneerlijk zijn en dat weiger ik! Neen, ik stel Menzis toch echt aansprakelijk in deze en ik vind het een schandalige regeling, die in strijd is met de bilaterale overeenkomst.
Daarbij komt ook dat de telefoontjes, de afgelopen dagen, niet echt plezierig verliepen. Natuurlijk zijn het telefonistes, die hun werk doen. Maar luisteren... Constant spraken ze over "vakantie". Nee, ik ben hier niet op vakantie, ik woon hier maximaal acht maanden! Trut, dacht ik er iedere keer achteraan... Slecht luisteren en ook blijven hameren op het lijstje en antwoorden volgens het boekje..., maar in feite lul je tegen een dikke betonnen muur.
Ja, ik begon al met sorry... Maar ik ben hier erg gefrustreerd over. Het is weer iets vanuit die Nederlandse regelgeving en organisaties (dit soort bedrijven, overheid, belastingen, etc.) waar ik tegen op loop. Daar hoop je dan een maand of acht even van af te zijn. Mooi niet. Nee, het blijft je achtervolgen en frustreren. Ik ben eigenlijk al die frustraties, sinds 2010, een beetje moe...
Menzis bedankt, als het zo door gaat moet ik nog hele dure behandelingen ondergaan, terwijl het met een paar centen en een mailtje geregeld had kunnen zijn....
De afgelopen jaren betaal ik zo'n €140 per maand aan premie (basis en aanvullende verzekering), maar heb al geruime tijd niets gedeclareerd. Dat wat ik aan ziektekosten in Nederland heb gehad is allemaal van de eigen bijdrage afgegaan. Kortom; Menzis heeft redelijk aan mij verdiend. Nu vraag ik hen één formuliertje. Dat krijg ik niet!
Waarom vraag ik dat formulier? Wel, ik zit zo'n acht maanden per jaar in Turkije. Dan heb je een "ikamet" (verblijfsvergunning) nodig. In Nederland ben ik verplicht verzekerd. Om die reden wil de Turkse overheid persé een TR N-111 formulier. Dit formulier is een gevolg van een bilaterale overeenkomst tussen Turkije en Nederland. Het 111 formulier is van toepassing op ongeveer zeven landen.
Telkens, bij de verlenging, kreeg ik dit formulier. Dan ging ik naar de SGK (een soort Zorgkantoor) en kreeg een officieel papier met een nummer en met dat papier kreeg ik de nieuwe verblijfsvergunning. Kat in 't bakkie zou je denken. Neen dus. Nu deed Menzis de afgelopen jaren al telkens uiterst moeilijk, maar nu weigert men het formulier af te geven. Ik heb het nog geprobeerd met een officiële notarieel vertaalde polis, maar neen; hier wil men het TR N-111 formulier. Dus ik krijg en geen formulier en geen verblijfsvergunning. Theoretisch zou ik volgende week Turkije moeten verlaten.
Nu heb ik de afgelopen dag lang en regelmatig aan de telefoon gehangen met Menzis én hun alarmcentrale. Eerst Menzis gebeld en daarna de centrale, want Menzis geeft het formulier niet af, de alarmcentrale wel. Ik dus de alarmcentrale bellen. Ja, we geven het af voor maximaal twee weken. Daar heb ik dus niks aan. Daarbij telkens lange tijd in de "wacht" gezet, kutmuziekjes aan moeten horen en van kastje naar de muur gestuurd. Vandaar dus de poging met de polis. Blijkt vandaag dat in principe het formulier van twee weken wél voldoende is. Dus weer bellen. Ik bel de alarmcentrale, maar word doorverbonden met Menzis zelf. Goed, uiteindelijk toch weer de centrale, maar nu kreeg ik zelfs geen formulier voor twee weken. Dus is de stand van zaken, formeel, dat ik over een week naar Nederland moet.
Dat gaat niet gebeuren. Nee, nu moet ik mij dubbel verzekeren, want ik moet nu een Turkse zorgverzekering nemen. Alles bij elkaar kost mij dit drie extra ritjes naar Fethiye (bij elkaar zo'n 180 km), Poivy (bellen), €20, extra verzekering (€800), een hoop tijd en een hoop ellende. Omdat ze mij geen formuliertje willen geven. Ondanks die bilaterale overeenkomst.
Menzis is gestopt met de uitgifte in verband met fraude en zeggen dat geen enkele zorgverzekering dit formulier meer verstrekt op deze wijze. Een simpele tocht op internet blijkt aan te tonen dat Menzis hier verkeerde informatie geeft. Er zijn wel maatschappijen die het formulier geven. Daarbij, fraude met reisverzekeringen kan ik mij alles bij voorstellen. Fraude bij zorgverzekeringen in het buitenland kan ik mij eigenlijk niets bij voorstellen. Daarbij zijn de medische kosten in Turkije zo'n 60 tot 70% lager dan in Nederland. Het kan dus, volgens mij, alleen maar voordelig zijn voor die maatschappijen. Maar nee, Menzis gaat fraude tegen, want stel je voor... Die maatschappij bedriegt, fraudeert én natuurlijk willen ze winst. Liefst niets uitgeven, maar wel uitkleden. Dat ik de afgelopen jaren zo'n €6500 aan premie heb betaald voor de kat z'n jeweetwel maakt ze geen flikker uit en de goeden moeten natuurlijk lijden onder de kwaden. Zo'n maatschappij gaat niet kijken hoe de kwaden uitgeschakeld kunnen worden, neen, dat is ze te ingewikkeld, dus rigoreuze maatregelen en de goeden mogen dus lijden.
Het lastige is ook nog eens dat je jaren een bepaalde procedure volgt en zonder enig bericht worden de spelregels veranderd. Daar kom je achter, wanneer ik mijn verblijfsvergunning moet verlengen. Tijd om goed naar alternatieven te zoeken heb ik ook niet. Dat neem ik Menzis ook uitermate kwalijk. Ja, misschien moet ik het formulier los krijgen om mij hier psychisch met nood op te laten nemen. Dan krijg ik namelijk wel het formulier. Maar ja, dan moet ik oneerlijk zijn en dat weiger ik! Neen, ik stel Menzis toch echt aansprakelijk in deze en ik vind het een schandalige regeling, die in strijd is met de bilaterale overeenkomst.
Daarbij komt ook dat de telefoontjes, de afgelopen dagen, niet echt plezierig verliepen. Natuurlijk zijn het telefonistes, die hun werk doen. Maar luisteren... Constant spraken ze over "vakantie". Nee, ik ben hier niet op vakantie, ik woon hier maximaal acht maanden! Trut, dacht ik er iedere keer achteraan... Slecht luisteren en ook blijven hameren op het lijstje en antwoorden volgens het boekje..., maar in feite lul je tegen een dikke betonnen muur.
Ja, ik begon al met sorry... Maar ik ben hier erg gefrustreerd over. Het is weer iets vanuit die Nederlandse regelgeving en organisaties (dit soort bedrijven, overheid, belastingen, etc.) waar ik tegen op loop. Daar hoop je dan een maand of acht even van af te zijn. Mooi niet. Nee, het blijft je achtervolgen en frustreren. Ik ben eigenlijk al die frustraties, sinds 2010, een beetje moe...
Menzis bedankt, als het zo door gaat moet ik nog hele dure behandelingen ondergaan, terwijl het met een paar centen en een mailtje geregeld had kunnen zijn....
vrijdag 2 maart 2018
Water
Water... Ik heb er momenteel een haat-liefde relatie mee. Eigenlijk sinds we in het nieuwe huis, hier in Turkije, verblijven. Het begon met het warm water, de druk en nu is daar de regen, en het zwembad, bij gekomen.
Sinds enkele weken staat er een pomp in het machinehuis, naast het zwembad. Er zit ook een wateraansluiting. Alleen, die lekt. En niet zo'n beetje ook. Soms druppelt het, maar een andere keer is het echt een straaltje. Met emmers hoos ik de ruimte regelmatig leeg. Ondertussen ben ik op zoek naar het lek. Of beter gezegd naar de leiding. Meerdere pogingen hebben tot nu toe tot niets geleid. Waarschijnlijk bestaat het probleem al een tijd. De eerste keer dat we het huis bekeken was er al een moeras aanwezig. Nu is het bijna een vijver en het water loopt ook nog eens de beerput in. Goed, wanneer het droog is ga ik eens op een andere plaats graven. Ik zal die klote leiding vinden!
Nu is dit niet het enige water wat het machinehuis in loopt. Ook bij regen loopt het er met bakken in. Ik heb een keermuurtje gemaakt en een deel met cement gepleisterd. Helpt uiteindelijk ook niets. Vanmorgen heeft de dompelpomp een half uur aangestaan om de boel weer te legen. Ik moet dus nóg een kering maken, en een ontwatering, zodat het er niet meer in gaat lopen. Pas als dat allemaal gelukt is kan de apparatuur aangesloten worden. Nog heel wat werk voor de boeg dus. En dat zijn niet de leukste klussen, alhoewel ik natuurlijk apetrots zal zijn wanneer het allemaal geregeld is.
Het dakraam, in de badkamer, lekte ook. Het regende er gewoon binnen. Ik heb het gerepareerd. Nadien heeft het nog twee keer gelekt, sindsdien blijft het daar gelukkig droog.
En dan de jacuzzi... ook hier lekkage. In ieder geval is het nu minder, maar mijn tweede poging heb ik nog niet geheel kunnen controleren.
Douchen is in feite onmogelijk, zo lullig is het kleine straaltje warm water. Mengen lukt ook niet, want dan is het gelijk koud. Gelukkig is er een bad. Het duurt drie kwartier voor er voldoende water in zit, maar dan kan je in ieder geval aan je persoonlijke hygiene werken. Maar het betekent ook dat de gewone waterdruk al te laag is. Wellicht daardoor ook het bekaaide warme water. Nu moet de meter verplaatst worden, wat ook al maanden niet gebeurt. Wanneer dat aan de orde is kan de leiding "verdund" worden, waarmee de druk omhoog gaat. Maar dan moet ook alle lekken weg zijn. Zoals bij de wc beneden. Het "poep" spuitje is niet meer dicht te krijgen. Ik heb een nieuw kraantje liggen, maar de oude zit zo muurvast, dat ik er geen beweging in krijg, dus is vervanging niet aan de orde. Het spoelsysteem boven sluit ook al niet af.
De laatste maand hebben we relatief weinig zon gehad. Veel regen. Maar weinig zo'n, betekent ook weinig (geen) warm water. Lastig in de keuken, maar ook steeds weer afwachten, wanneer ik het bad in kan. Met pijn en moeite red ik het twee keer per week. Je gaat je dan echt onfris voelen. In ieder geval moeten we maar eens overwegen een boiler aan te schaffen. Dan is er in ieder geval weer warm water. En altijd op afroep. Gelukkig is de elektra hier een stuk stabieler.
Zoals ik al aangaf hebben we in februari ook erg veel regen gehad. Sinds we hier zijn is er geen maand geweest met zó vaak en zó veel regen. Behalve het probleem rond het zwembad komt daar ook bij dat de grond volledig verzadigd is. Afwateringen helpen onvoldoende, maar... ik heb al een deel van het pad aangelegd, waardoor je in ieder geval zonder moddervoeten het huis in kan. Alleen zijn de honden iedere keer zeiknat, wanneer ze weer binnen komen. Dan is het binnen weer smerig.
Tja, ik heb wat af te zeiken, gewoon over water. Aan de ene kant vervelend. Maar er liggen natuurlijk ook een aantal uitdagingen! En die ga ik aan. Werk aan de winkel!
Nb. Omdat wij al ruim vier maanden geen vast internet hebben (de palen zijn blijkbaar op) momenteel weinig blogs. Af en toe even via een WiFi in het dorp, dat ik een blog kan plaatsen...
Sinds enkele weken staat er een pomp in het machinehuis, naast het zwembad. Er zit ook een wateraansluiting. Alleen, die lekt. En niet zo'n beetje ook. Soms druppelt het, maar een andere keer is het echt een straaltje. Met emmers hoos ik de ruimte regelmatig leeg. Ondertussen ben ik op zoek naar het lek. Of beter gezegd naar de leiding. Meerdere pogingen hebben tot nu toe tot niets geleid. Waarschijnlijk bestaat het probleem al een tijd. De eerste keer dat we het huis bekeken was er al een moeras aanwezig. Nu is het bijna een vijver en het water loopt ook nog eens de beerput in. Goed, wanneer het droog is ga ik eens op een andere plaats graven. Ik zal die klote leiding vinden!
Nu is dit niet het enige water wat het machinehuis in loopt. Ook bij regen loopt het er met bakken in. Ik heb een keermuurtje gemaakt en een deel met cement gepleisterd. Helpt uiteindelijk ook niets. Vanmorgen heeft de dompelpomp een half uur aangestaan om de boel weer te legen. Ik moet dus nóg een kering maken, en een ontwatering, zodat het er niet meer in gaat lopen. Pas als dat allemaal gelukt is kan de apparatuur aangesloten worden. Nog heel wat werk voor de boeg dus. En dat zijn niet de leukste klussen, alhoewel ik natuurlijk apetrots zal zijn wanneer het allemaal geregeld is.
Het dakraam, in de badkamer, lekte ook. Het regende er gewoon binnen. Ik heb het gerepareerd. Nadien heeft het nog twee keer gelekt, sindsdien blijft het daar gelukkig droog.
En dan de jacuzzi... ook hier lekkage. In ieder geval is het nu minder, maar mijn tweede poging heb ik nog niet geheel kunnen controleren.
Douchen is in feite onmogelijk, zo lullig is het kleine straaltje warm water. Mengen lukt ook niet, want dan is het gelijk koud. Gelukkig is er een bad. Het duurt drie kwartier voor er voldoende water in zit, maar dan kan je in ieder geval aan je persoonlijke hygiene werken. Maar het betekent ook dat de gewone waterdruk al te laag is. Wellicht daardoor ook het bekaaide warme water. Nu moet de meter verplaatst worden, wat ook al maanden niet gebeurt. Wanneer dat aan de orde is kan de leiding "verdund" worden, waarmee de druk omhoog gaat. Maar dan moet ook alle lekken weg zijn. Zoals bij de wc beneden. Het "poep" spuitje is niet meer dicht te krijgen. Ik heb een nieuw kraantje liggen, maar de oude zit zo muurvast, dat ik er geen beweging in krijg, dus is vervanging niet aan de orde. Het spoelsysteem boven sluit ook al niet af.
De laatste maand hebben we relatief weinig zon gehad. Veel regen. Maar weinig zo'n, betekent ook weinig (geen) warm water. Lastig in de keuken, maar ook steeds weer afwachten, wanneer ik het bad in kan. Met pijn en moeite red ik het twee keer per week. Je gaat je dan echt onfris voelen. In ieder geval moeten we maar eens overwegen een boiler aan te schaffen. Dan is er in ieder geval weer warm water. En altijd op afroep. Gelukkig is de elektra hier een stuk stabieler.
Zoals ik al aangaf hebben we in februari ook erg veel regen gehad. Sinds we hier zijn is er geen maand geweest met zó vaak en zó veel regen. Behalve het probleem rond het zwembad komt daar ook bij dat de grond volledig verzadigd is. Afwateringen helpen onvoldoende, maar... ik heb al een deel van het pad aangelegd, waardoor je in ieder geval zonder moddervoeten het huis in kan. Alleen zijn de honden iedere keer zeiknat, wanneer ze weer binnen komen. Dan is het binnen weer smerig.
Tja, ik heb wat af te zeiken, gewoon over water. Aan de ene kant vervelend. Maar er liggen natuurlijk ook een aantal uitdagingen! En die ga ik aan. Werk aan de winkel!
Nb. Omdat wij al ruim vier maanden geen vast internet hebben (de palen zijn blijkbaar op) momenteel weinig blogs. Af en toe even via een WiFi in het dorp, dat ik een blog kan plaatsen...
dinsdag 5 december 2017
Belletje
Een natuurlijke stilte. Vogelgekwetter, maar vrijwel windstil. Een overheersende rust en een vredig gevoel. Een brandend zonnetje. Mijmerend zit ik op de stoel op het terras. Buiten de muur spelen onze twee grootste honden. Er loopt een donkere hond omheen. Alles kwispelt. Behalve ons kleine kereltje. Nerveus draait ie om mij heen en weet op mijn schoot te springen. Een hoogte, waarvan hij normaliter amper de helft hangt. Dan, na het korte geblaat van de ezel, hoor ik het. Heel zacht. Vanuit het bos. Een belletje. Niet veel later verschijnt er tussen de bomen door een schaap. Rustig voortbewegend om ondertussen gezapig groen te consumeren. De honden spelen, zonder geluid te maken. Nu is alleen zachtjes het belletje van het schaap te horen. Tussen de bomen, in de verte, doemen meerdere licht voortschrijdende leden van de kudde op. Een vierde hond heeft zich bij het groepje gevoegd. Een prachtige oker herderachtige. Beide passanten zijn mannetjes. De twee van ons vrouwtje. Alles is geholpen en in harmonie trekt het met elkaar op. Soms staan ze, zij aan zij, de kudde gade te slaan. Zo van;
"Wouw, mooie kudde heb je."
"Ja, ben d'r trots op."
"Ze blijven mooi bij elkaar."
"Ja, veel hoef ik niet te doen."
De herdershonden lopen soms met de kudde op, alhoewel zij meestal lijken te vergeten wat nu feitelijk hun taak is. Op het fluitje van de herder wordt dan niet gereageerd. In de zelfde tijd zit die kleine te beven en te klapperden op mijn schoot. Een lam wordt zelfs groter geboren, maar bij die schapen zit totaal geen kwaad bloed. Het schuifelt en het graast. De kudde blijft ook constant bij elkaar, ondanks dat kleine groepjes zich een beetje afsplitsen. Ze lijken de wandelroute te kennen. Desalniettemin passeren ze vandaag niet ons huis, maar verdwijnen een stukje verder, weer in het bos. De honden spelen nog steeds met elkaar, ondanks dat de kudde niet meer te horen is. Wanneer ik een geluid maak wat onze honden naar mij toe trekt verdwijnen de andere twee achter de kudde aan het bos in.
Alles ligt weer. Luierend in de zon. Alleen dat kleine mormel kuiert constant achter mij aan, wanneer ik weer een kruiwagen vol met stenen laad. In alle rust ga ik verder met mijn klusje, het uitzetten van muurtjes, die ik wil bouwen. Zachte wereldse geluiden klinken door. We gaan gewoon weer door.
"Wouw, mooie kudde heb je."
"Ja, ben d'r trots op."
"Ze blijven mooi bij elkaar."
"Ja, veel hoef ik niet te doen."
De herdershonden lopen soms met de kudde op, alhoewel zij meestal lijken te vergeten wat nu feitelijk hun taak is. Op het fluitje van de herder wordt dan niet gereageerd. In de zelfde tijd zit die kleine te beven en te klapperden op mijn schoot. Een lam wordt zelfs groter geboren, maar bij die schapen zit totaal geen kwaad bloed. Het schuifelt en het graast. De kudde blijft ook constant bij elkaar, ondanks dat kleine groepjes zich een beetje afsplitsen. Ze lijken de wandelroute te kennen. Desalniettemin passeren ze vandaag niet ons huis, maar verdwijnen een stukje verder, weer in het bos. De honden spelen nog steeds met elkaar, ondanks dat de kudde niet meer te horen is. Wanneer ik een geluid maak wat onze honden naar mij toe trekt verdwijnen de andere twee achter de kudde aan het bos in.
Alles ligt weer. Luierend in de zon. Alleen dat kleine mormel kuiert constant achter mij aan, wanneer ik weer een kruiwagen vol met stenen laad. In alle rust ga ik verder met mijn klusje, het uitzetten van muurtjes, die ik wil bouwen. Zachte wereldse geluiden klinken door. We gaan gewoon weer door.
8 uur
Acht uur. Woef woef..., twee blafjes. Telkens weer, iedere ochtend. Of Loulou (onze Golden Retriever) een polshorloge draagt. Of de klok aan de wand af kan lezen. Niet vroeger, noch later. Ze wekt ons;" opstaan!". Bij geen reactie wordt de blaf actie na een half uur herhaald.
De opgedroogde slaap nog in de ooghoeken schuif ik de trap af. Onder staan ze alle drie. Hevig kwispelend. Loulou probeert mij tegemoet te komen, maar bij de derde trede glijden haar voorpoten weg. Hoger komt ze niet. Onderaan wordt ik vervolgens uitbundig begroet. Drie honden buitelen over elkaar om hun liefde te betuigen en enthousiasme te tonen.
Na de begroeting open ik de tuindeur. Het huisvee stuift naar buiten. Binnen geen plasje, noch een drolletje. Ze hebben zich weer keurig gehouden, maar de nood is nu wel hoog. Emma controleert direct de buitenboel en of zij nog moet bewaken, waarna ze een voor een weer binnen druppelen. Ontbijt tijd.
Het feit dat Jenna haar verblijf boven verruild voor het gezelschap bij de honden geeft mij een warm gevoel. Soms wil Emma nog wel even een sprintje trekken, wanneer Jenna zich wat te snel beweegt, maar laat zich hierin uitmuntend corrigeren. Gesteld kan worden is dat er sprake is van een hele fijne harmonie. En ondanks dat ik, of Reina, voor portier moet spelen (in dit huis geen hondenluik meer) zijn de dieren vrij te gaan en staan waar ze willen.
Wanneer een van hen te ver weg gaat, of het is etenstijd, dan wel dat Emma te lang weg blijft, Loulou houdt de roedel bijeen. Zelf controleert zij ons regelmatig op onze aanwezigheid, waarbij Loulou ook graag een knuffel wenst, of een cadeautje geeft. Meestal een doorkauwde tennisbal.
Soms rennen Loulou en Emma als gekken weg, na een sierlijke sprong over het muurtje. Een enkele keer vervaagt de reden tot rennen en lopen ze zij en zij wat rond, niet beseffende wat hen zo haastig maakte. Een andere keer rennen ze doelgericht. Of naar de eik, niet ver achter het hek, of naar een schitterende gevormde dode boom, een kleine honderd meter van het huis verwijderd. Even later hoor je de eekhoorns kwetteren van plezier. Ze waren toch weer sneller dan die twee grote jongens.
Heel vaag klinkt een belletje. Ventje wordt direct nerveus en blijkt op mijn schoot te kunnen klimmen zonder hulp. Dan verschijnen de eerste schapen. Uiteindelijk schuifelt er een kudde van zo'n vijftig schapen rond het erf. Loulou vindt het eng. Af en toe loopt ze op het hek af en blaft. De schapen rennen drie meter en grazen weer door. Een grote ram verschijnt bij het open hekje. Loulou wordt stil. Groot beest, maar die hoorns zitten op een dier... En heeft er twee. Loulou heeft haar eigen kauw hoorn..., ook zo groot. Emma loopt geïnteresseerd met de kudde mee. Een grote zwarte hond verschijnt op de muur. Druk kwispelend. Dan een sierlijke sprong. Eerst loopt het mannetje naar Loulou. Iedere keer weer begroeten ze elkaar lieflijk. Dan komt de hond bij een van ons een aai halen, om vervolgend de route te vervolgen en achter de kudde aan te sjokken.
Een uurtje later, een groepje geiten bij de mooie dode boom. Loulou en Emma rennen er op af, maar blijven op zo'n vijftien meter staan. Kijken en staan. Een stukje naar voren en wat geblaf. Weinig reactie bij de geiten. Dan maar rechtsomkeert en terug naar huis.
Half zes. De honden verzamelen zich. Langzaam etenstijd. Na het diner weer naar buiten. Maar Ventje en Loulou komen vrij snel weer naar binnen. Languit op het kleed, of op en kussen. Spelen en knuffelen met de baas. Bal als cadeautje. Dan liggen ze lekker en slapen. Emma ligt buiten op de stoel. Soms blijft ze daar de hele nacht.
Ik kan mij niet voorstellen dat sommige mensen niets met dieren hebben. Sommige zelfs wars zijn van honden. Wat kunnen ze je leven toch enorm verrijken.....
De opgedroogde slaap nog in de ooghoeken schuif ik de trap af. Onder staan ze alle drie. Hevig kwispelend. Loulou probeert mij tegemoet te komen, maar bij de derde trede glijden haar voorpoten weg. Hoger komt ze niet. Onderaan wordt ik vervolgens uitbundig begroet. Drie honden buitelen over elkaar om hun liefde te betuigen en enthousiasme te tonen.
Na de begroeting open ik de tuindeur. Het huisvee stuift naar buiten. Binnen geen plasje, noch een drolletje. Ze hebben zich weer keurig gehouden, maar de nood is nu wel hoog. Emma controleert direct de buitenboel en of zij nog moet bewaken, waarna ze een voor een weer binnen druppelen. Ontbijt tijd.
Het feit dat Jenna haar verblijf boven verruild voor het gezelschap bij de honden geeft mij een warm gevoel. Soms wil Emma nog wel even een sprintje trekken, wanneer Jenna zich wat te snel beweegt, maar laat zich hierin uitmuntend corrigeren. Gesteld kan worden is dat er sprake is van een hele fijne harmonie. En ondanks dat ik, of Reina, voor portier moet spelen (in dit huis geen hondenluik meer) zijn de dieren vrij te gaan en staan waar ze willen.
Wanneer een van hen te ver weg gaat, of het is etenstijd, dan wel dat Emma te lang weg blijft, Loulou houdt de roedel bijeen. Zelf controleert zij ons regelmatig op onze aanwezigheid, waarbij Loulou ook graag een knuffel wenst, of een cadeautje geeft. Meestal een doorkauwde tennisbal.
Soms rennen Loulou en Emma als gekken weg, na een sierlijke sprong over het muurtje. Een enkele keer vervaagt de reden tot rennen en lopen ze zij en zij wat rond, niet beseffende wat hen zo haastig maakte. Een andere keer rennen ze doelgericht. Of naar de eik, niet ver achter het hek, of naar een schitterende gevormde dode boom, een kleine honderd meter van het huis verwijderd. Even later hoor je de eekhoorns kwetteren van plezier. Ze waren toch weer sneller dan die twee grote jongens.
Heel vaag klinkt een belletje. Ventje wordt direct nerveus en blijkt op mijn schoot te kunnen klimmen zonder hulp. Dan verschijnen de eerste schapen. Uiteindelijk schuifelt er een kudde van zo'n vijftig schapen rond het erf. Loulou vindt het eng. Af en toe loopt ze op het hek af en blaft. De schapen rennen drie meter en grazen weer door. Een grote ram verschijnt bij het open hekje. Loulou wordt stil. Groot beest, maar die hoorns zitten op een dier... En heeft er twee. Loulou heeft haar eigen kauw hoorn..., ook zo groot. Emma loopt geïnteresseerd met de kudde mee. Een grote zwarte hond verschijnt op de muur. Druk kwispelend. Dan een sierlijke sprong. Eerst loopt het mannetje naar Loulou. Iedere keer weer begroeten ze elkaar lieflijk. Dan komt de hond bij een van ons een aai halen, om vervolgend de route te vervolgen en achter de kudde aan te sjokken.
Een uurtje later, een groepje geiten bij de mooie dode boom. Loulou en Emma rennen er op af, maar blijven op zo'n vijftien meter staan. Kijken en staan. Een stukje naar voren en wat geblaf. Weinig reactie bij de geiten. Dan maar rechtsomkeert en terug naar huis.
Half zes. De honden verzamelen zich. Langzaam etenstijd. Na het diner weer naar buiten. Maar Ventje en Loulou komen vrij snel weer naar binnen. Languit op het kleed, of op en kussen. Spelen en knuffelen met de baas. Bal als cadeautje. Dan liggen ze lekker en slapen. Emma ligt buiten op de stoel. Soms blijft ze daar de hele nacht.
Ik kan mij niet voorstellen dat sommige mensen niets met dieren hebben. Sommige zelfs wars zijn van honden. Wat kunnen ze je leven toch enorm verrijken.....
donderdag 23 november 2017
Beetje dom...
Misschien moet niet elk onderzoek serieus genomen worden, maar de andere kant is dat het wel gaat over wetenschap. En dan kan je er van uit gaan dat wetenschap gelijk staat aan de feiten.
Zo is er een Amerikaans onderzoek naar de ontwikkeling van de intelligentie van de mens. Daaruit blijkt dat nieuw geborenen per generatie, gemiddeld, 1 IQ lager scoort dan de voorgaande generatie. Met andere woorden: de mens wordt niet intelligenter, maar juist dommer. Naast dommer wordt de mens ook bevattelijker. Dit laatste met name op twee gebieden; ADHD en allergie. Twee zaken die geen enkel causaal verband (lijken te) hebben. Eerlijk gezegd, de reden tot groei van het toenemende percentage van mensen met ADHD kan ik niet meer herleiden. De allergie, daarentegen, staat in directer verband tot de afname van onze intelligentie. Namelijk, een zeer belangrijke reden is gerelateerd aan "vergiftiging".
Wij mensen zijn zó proper en voorzichtig geworden, dat wij daardoor juist het tegendeel bewerkstelligen. Bijvoorbeeld onze schoonmaak en hygiëne woede. Alles moet schoon, rein zijn en goed ruiken. Daarvoor gebruiken we tal van middelen in, bijvoorbeeld, het huishouden. Schoonmaakmiddelen, maar ondertussen bevatten deze middelen tal van (chemische) stoffen die luchtvervuiling werken. Omdat ook onze huizen nog eens zo goed geïsoleerd zijn blijven de chemische luchten hangen, waardoor dit toenemend ingeademd wordt met als gevolg dat zwangere vrouwen in feite hun baby's vergiftigen. Een van de gevolgen hiervan is blijkbaar de afname van intelligentie.
De andere kant is dat we zo schoon op ons zelf en omgeving zijn, dat de weerstand afneemt en allergieën toenemen.
Behalve de gevolgen van de huiselijke hygiëne spelen ook luchtverontreiniging en een tekort aan jodium een rol. Dat tekort aan jodium staat centraal in deze ontwikkeling. De jonggeborene beschikt over een tekort aan jodium, door de gegeven omstandigheden, en naar schijnt is er een causale relatie tussen een te kort aan jodium en de afname van de intelligentie.
Dan kom ik toch weer bij "rookvrijegeneratie.nl". Daar wordt ondermeer gesteld dat kinderen een goed voorbeeld moeten hebben. Mede omdat kinderen gedrag kopiëren. Daarnaast spreekt men ook over de gezondheid..., tja en dan denk ik toch ook aan bovenstaande. We kunnen wel het beste met elkaar, en onze kinderen voor hebben, maar ondertussen "vergiftigen" we onze nakomelingen in volle omvang. En de gevolgen zijn erg ingrijpend. En wanneer er sprake is van afnemende intelligentie in een tijd die toenemend ingewikkeld wordt..., dan ga ik toch mijn hart maar een beetje vast houden.
Misschien moeten we wat losser worden. Ook ten aanzien van onze kinderen. Als kind speelde ik in het zand, we groeven kuilen en maakten daar hutten van. Wanneer ik dan terug kwam moest mijn broek uit en werd ik op wormen gecontroleerd. Regelmatig pikte mijn moeder daar van die kleine witte beestjes uit. Ik hoefde mijn handen niet altijd te wassen. Kortom, ik werd niet al te netjes/schoon opgevoed. Onze generatie douchte (nog) niet iedere dag. Hygiëne had wel degelijk aandacht, maar de middelen waren er ook niet altijd en bovendien was men wat makkelijker. En, volgens mij, zijn de 45 plussers toch wat sterker (en misschien gezonder) dan de jongste generaties. Geheel genereren moeten we natuurlijk niet. Moet je nooit doen. Tendens mag je jezelf echter wel aantrekken. Laten we zorgen voor wat meer weerstand en intelligentie bij de komende generaties!
Zo is er een Amerikaans onderzoek naar de ontwikkeling van de intelligentie van de mens. Daaruit blijkt dat nieuw geborenen per generatie, gemiddeld, 1 IQ lager scoort dan de voorgaande generatie. Met andere woorden: de mens wordt niet intelligenter, maar juist dommer. Naast dommer wordt de mens ook bevattelijker. Dit laatste met name op twee gebieden; ADHD en allergie. Twee zaken die geen enkel causaal verband (lijken te) hebben. Eerlijk gezegd, de reden tot groei van het toenemende percentage van mensen met ADHD kan ik niet meer herleiden. De allergie, daarentegen, staat in directer verband tot de afname van onze intelligentie. Namelijk, een zeer belangrijke reden is gerelateerd aan "vergiftiging".
Wij mensen zijn zó proper en voorzichtig geworden, dat wij daardoor juist het tegendeel bewerkstelligen. Bijvoorbeeld onze schoonmaak en hygiëne woede. Alles moet schoon, rein zijn en goed ruiken. Daarvoor gebruiken we tal van middelen in, bijvoorbeeld, het huishouden. Schoonmaakmiddelen, maar ondertussen bevatten deze middelen tal van (chemische) stoffen die luchtvervuiling werken. Omdat ook onze huizen nog eens zo goed geïsoleerd zijn blijven de chemische luchten hangen, waardoor dit toenemend ingeademd wordt met als gevolg dat zwangere vrouwen in feite hun baby's vergiftigen. Een van de gevolgen hiervan is blijkbaar de afname van intelligentie.
De andere kant is dat we zo schoon op ons zelf en omgeving zijn, dat de weerstand afneemt en allergieën toenemen.
Behalve de gevolgen van de huiselijke hygiëne spelen ook luchtverontreiniging en een tekort aan jodium een rol. Dat tekort aan jodium staat centraal in deze ontwikkeling. De jonggeborene beschikt over een tekort aan jodium, door de gegeven omstandigheden, en naar schijnt is er een causale relatie tussen een te kort aan jodium en de afname van de intelligentie.
Dan kom ik toch weer bij "rookvrijegeneratie.nl". Daar wordt ondermeer gesteld dat kinderen een goed voorbeeld moeten hebben. Mede omdat kinderen gedrag kopiëren. Daarnaast spreekt men ook over de gezondheid..., tja en dan denk ik toch ook aan bovenstaande. We kunnen wel het beste met elkaar, en onze kinderen voor hebben, maar ondertussen "vergiftigen" we onze nakomelingen in volle omvang. En de gevolgen zijn erg ingrijpend. En wanneer er sprake is van afnemende intelligentie in een tijd die toenemend ingewikkeld wordt..., dan ga ik toch mijn hart maar een beetje vast houden.
Misschien moeten we wat losser worden. Ook ten aanzien van onze kinderen. Als kind speelde ik in het zand, we groeven kuilen en maakten daar hutten van. Wanneer ik dan terug kwam moest mijn broek uit en werd ik op wormen gecontroleerd. Regelmatig pikte mijn moeder daar van die kleine witte beestjes uit. Ik hoefde mijn handen niet altijd te wassen. Kortom, ik werd niet al te netjes/schoon opgevoed. Onze generatie douchte (nog) niet iedere dag. Hygiëne had wel degelijk aandacht, maar de middelen waren er ook niet altijd en bovendien was men wat makkelijker. En, volgens mij, zijn de 45 plussers toch wat sterker (en misschien gezonder) dan de jongste generaties. Geheel genereren moeten we natuurlijk niet. Moet je nooit doen. Tendens mag je jezelf echter wel aantrekken. Laten we zorgen voor wat meer weerstand en intelligentie bij de komende generaties!
dinsdag 21 november 2017
Volksgericht
Al eerder heb ik enig ongenoegen geuit over de campagne tegen het roken op televisie. Een rookvrije generatie is iets waar ik mij achter kan scharen. Dat verenigingen en clubs een rookverbod instellen is incorrect. Je speelt in feite voor eigen wetgever en wellicht ook eigen rechter. Jonge kinderen moeten niet gaan roken, helemaal mee eens, maar de manier waarop dit nu gebeurt stuit mij tegen de borst.
Inmiddels heb ik diverse spotjes gezien en er valt mij nog iets op. Er wordt telkens gesproken over het geven van het goede voorbeeld en dat kinderen graag imiteren. Natuurlijk, geef kinderen het goede voorbeeld... Maar dan gaat het mis. Hier is sprake van een wel heel eenzijdig voorbeeld. Bovendien op onjuiste wijze gegeven. En gaan kinderen roken, omdat ze rokende volwassenen zien? Of beginnen ze omdat het juist niet mag. En wanneer we het hebben over het goede voorbeeld... Heb je een momentje? Te beginnen bij sportvelden; vloekende en tierende ouders. Ouders die thuis elkaar bevechten, verkeerde voorbeelden op seksueel gebied. Ouders die zich misdragen in het verkeer. Criminele volwassenen. Hoe de grote mensen omgaan met de aarde, milieu, andere mensen.... Een eindeloze reeks van goed voorbeelden is op te sommen. Toch wordt alleen het roken in dit kader naar voren gehaald en de roker als criminele parasiet afgetekend. Ook qua gezondheid (en dus milieu) zijn er veel dingen op te sommen.
En dan de kinderen zelf... "shame and fame", een nieuw programma van Sofie Hilbrand. Wat zegt dát over kinderen? Hoe in hemelsnaam is al dat misdragen te verklaren? Door het internet? Nee, altijd komen we terug bij de ouders. Maar omdat de ouders het niet (meer) kunnen moeten we als natie het goede voorbeeld geven...
We hebben overheden om regels te maken en te handhaven. Maar nee, we gaan onze eigen regels maken. Gaan we ook zelf handhaven? Zelf rechter spelen? Nee, zegt iedereen natuurlijk..., ja is wat er gebeurt. Voor dat "ja" zie je dat mensen op voorhand "veroordeeld" worden. Je kan uit de vereniging of club gezet worden. Erger is dat je "misdragingen" op het internet geplaatst worden. En dan word je direct al veroordeeld. Geen rechter hoeft er meer aan te pas te komen. In feite Middeleeuwse praktijken. Alleen nu zet het volk je zelf aan de schandpaal. Het volk zelf bekogelt je, ze martelen misschien wel. Heel wat "slachtoffers" zullen het in ieder geval als martelen ervaren. Hoe dan ook, we leven in een rechtsstaat. Ook een actie als #MeToo is een voorbeeld van het recht in eigen hand nemen. Natuurlijk moeten al die misstanden stoppen. Maar doe dat niet via de media, speel geen eigen rechter, maar stap met je bewijzen naar de politie! Laat het recht écht zegevieren. Misschien zijn de berichten in 90% van de gevallen terecht, alhoewel je wel 10% onterecht de vernieling in helpt. Want zij gaan de vernieling in, terwijl de echte daders dat in feite al zijn. Natuurlijk, we moeten voor onze kinderen zorgen. We moeten ze goede voorbeelden geven. Op alle vlak! De ouders zijn daar primair verantwoordelijk voor, niet de maatschappij. En we moeten voorkomen dat er hetzes ontstaan, we eigen regels maken, laat staan voor eigen rechter spelen. Kijk niet naar anderen, maar let eerst eens op jezelf!
Inmiddels heb ik diverse spotjes gezien en er valt mij nog iets op. Er wordt telkens gesproken over het geven van het goede voorbeeld en dat kinderen graag imiteren. Natuurlijk, geef kinderen het goede voorbeeld... Maar dan gaat het mis. Hier is sprake van een wel heel eenzijdig voorbeeld. Bovendien op onjuiste wijze gegeven. En gaan kinderen roken, omdat ze rokende volwassenen zien? Of beginnen ze omdat het juist niet mag. En wanneer we het hebben over het goede voorbeeld... Heb je een momentje? Te beginnen bij sportvelden; vloekende en tierende ouders. Ouders die thuis elkaar bevechten, verkeerde voorbeelden op seksueel gebied. Ouders die zich misdragen in het verkeer. Criminele volwassenen. Hoe de grote mensen omgaan met de aarde, milieu, andere mensen.... Een eindeloze reeks van goed voorbeelden is op te sommen. Toch wordt alleen het roken in dit kader naar voren gehaald en de roker als criminele parasiet afgetekend. Ook qua gezondheid (en dus milieu) zijn er veel dingen op te sommen.
En dan de kinderen zelf... "shame and fame", een nieuw programma van Sofie Hilbrand. Wat zegt dát over kinderen? Hoe in hemelsnaam is al dat misdragen te verklaren? Door het internet? Nee, altijd komen we terug bij de ouders. Maar omdat de ouders het niet (meer) kunnen moeten we als natie het goede voorbeeld geven...
We hebben overheden om regels te maken en te handhaven. Maar nee, we gaan onze eigen regels maken. Gaan we ook zelf handhaven? Zelf rechter spelen? Nee, zegt iedereen natuurlijk..., ja is wat er gebeurt. Voor dat "ja" zie je dat mensen op voorhand "veroordeeld" worden. Je kan uit de vereniging of club gezet worden. Erger is dat je "misdragingen" op het internet geplaatst worden. En dan word je direct al veroordeeld. Geen rechter hoeft er meer aan te pas te komen. In feite Middeleeuwse praktijken. Alleen nu zet het volk je zelf aan de schandpaal. Het volk zelf bekogelt je, ze martelen misschien wel. Heel wat "slachtoffers" zullen het in ieder geval als martelen ervaren. Hoe dan ook, we leven in een rechtsstaat. Ook een actie als #MeToo is een voorbeeld van het recht in eigen hand nemen. Natuurlijk moeten al die misstanden stoppen. Maar doe dat niet via de media, speel geen eigen rechter, maar stap met je bewijzen naar de politie! Laat het recht écht zegevieren. Misschien zijn de berichten in 90% van de gevallen terecht, alhoewel je wel 10% onterecht de vernieling in helpt. Want zij gaan de vernieling in, terwijl de echte daders dat in feite al zijn. Natuurlijk, we moeten voor onze kinderen zorgen. We moeten ze goede voorbeelden geven. Op alle vlak! De ouders zijn daar primair verantwoordelijk voor, niet de maatschappij. En we moeten voorkomen dat er hetzes ontstaan, we eigen regels maken, laat staan voor eigen rechter spelen. Kijk niet naar anderen, maar let eerst eens op jezelf!
Abonneren op:
Posts (Atom)