Gaza

schade in Gaza, bron: cknw.com

Met een regelmatige golfbeweging is de strijd tussen Israël en Hamas weer volop in de schijnwerpers. Het is weer zo ver. Beelden van gebombardeerde huizen en vooral jonge bebloede lijken. Hier tegen over toeristen die op het strand via visuele waarneming de Palestijnse raketten volgen. Het contrast geeft de oneerlijke krachtsverhoudingen weer.

Jarenlang heb ik mij onthouden stelling te nemen in deze voortschrijdende conflictsituatie tussen Israël en de Palestijnen. In mijn visie was het conflict te ingewikkeld om hier als buitenstaander een oordeel over te vellen. Daarbij komt dat beide partijen op emotie spelen, waardoor oordeelsvorming natuurlijk belemmerd wordt. Dit zie je overigens bij veel conflicten in de wereld. Toch kent dit geval een bijzondere lading. Voortgekomen uit de Holocaust van de Tweede Wereld oorlog, de reden waardoor de staat Israël in het leven geroepen is. In 1948 is men daarbij nogal slordig met de allochtone Palestijnen om gegaan, waarmee de nu generaties voortdurende spanningen zijn gecreëerd. 

schade in Israël, bron: nrc.nl

Inmiddels vorm ik wel een zeker oordeel over de situatie. Met name over Israël. Deze staat toont onacceptabel gedrag. Gedrag wat de reden was tot de oprichting van de staat projecteren zij nu min of meer op de Palestijnen. Niet de Holocaust, maar wel de onderdrukking. Wellicht door angst ingegeven onderdrukken de Israëli de Palestijnen. Op inhumanitaire  wijze. Een Palestijn wordt op alle fronten in het dagelijkse leven beperkt en ook zeer regelmatig gekleineerd. Toch is kritiek op Israël een gevoelig punt. In mijn optiek heeft dit te maken met een zekere verwarring. De staat Israël is een Joodse staat, maar dit zegt niets over Joden. Je ziet dat de agressie van Israël mondiaal richting Joden en Joodse organisaties botgevierd wordt. Dat is dan weer in het voordeel van de Israëlische staat, die op basis hiervan niet alleen het bestaansrecht, maar ook haar strijd rechtvaardigt. Al sinds 1948 is er een spel gaande van sentimenten, wat tevens een afleiding is van de feitelijke problematiek.

Israël onderdrukt de Palestijnen. De Palestijnen vechten voor vrijheid. De strijd hiervoor wordt door Israël als bedreiging gezien en men gaat verder met onderdrukken. Dat spel is nu dus al zo' 66 jaar aan de gang. Zonder wezenlijke en ingrijpende stappen en besluiten kan deze strijd nog rustig 66 jaar door gaan en wellicht veel langer.

Dat het geen gelijke strijd is blijkt dagelijks. Inmiddels ook nu weer meer dan honderd doden aan Palestijnse zijde tegenover een enkele getroffene in Israël. Vele tientallen huizen op de Gazastrook verwoest tegen relatief lichte schade in Israël.  Dat de Palestijnen zich meer en meer op Hamas richten is ook niet verwonderlijk. Vanuit machteloosheid wil men terug slaan. En machteloos worden de Palestijnen. Denk aan de muur, de nederzettingen in Palestijnse gebieden. De reis en economische beperkingen, het eeuwige landjepik. Die Palestijnen krijgen nogal wat voor hun kiezen. Dat Hamas nu suïcidaal om zich heen slaat is te begrijpen, maar niet slim. Alleen het effect dat de rest van de wereld zo veel en vaak de doden van de Palestijnen aan zich voorbij ziet gaan kan een emotie oproepen dat de wereld zich meer en meer tegen de staat Israël keert. Het is te triest voor woorden dat deze methode gehanteerd wordt om uiteindelijk een veranderde situatie te realiseren. 

De Palestijnen hebben ook een zware opgaaf. Israël werd gesticht als Joodse staat. Na de Tweede Wereld Oorlog is de Joodse medemens een soort levendige heilige geworden, door alle ellende die zij in de oorlog over zich heen hebben gehad. De staat Israël staat symbool voor het leed van de Joden. Daar kan je, gezien de geschiedenis, dus niet tegen zijn en feitelijk ook geen kritiek over hebben. Daar profiteert de staat weer van door zich al jaren als een bruut beest te gedragen.

Laten we in eerste instantie de staat Israël en het Jodendom scheiden. Dan is er alleen de staat. En in feite blijft er dan toch een boevenstaat over... In mijn visie is vrede in het Midden Oosten en zeker het in vrede leven met de Palestijnen vrijwel geheel afhankelijk van de houding van de staat Israël. In ieder geval hoop ik ooit toch een zekere vrede en balans daar mee te mogen maken. En dat moet niet nog eens 66 jaar duren, want daar ben ik al te oud voor....

kinderen en vrouwen sterven het meest in Gaza, bron: som.horseedmedia.net

Spanningen

Nee, ik heb niets misdaan. Toch zit ik opgesloten in een vrij kleine ruimte. Of dat niet genoeg is staat iemand voor, zijn handen om mijn keel gekneld. Ik snak naar adem. Doodsnood...wat is mijn reactie? Ik probeer mijn vrijheid terug te krijgen en mij met geweld vrij te krijgen.

Gaat het hier over mij? Nee, het voorbeeld is het Palestijnse volk. Weggestopt op de Westelijke Jordaanoever en Gaza. Die handen om mijn nek is de handelsboycot. De Palestijnen worden letterlijk afgeknepen. Is het dan vreemd dat zij proberen te overleven? Vreemd dat zij raketten afvuren op Israëlisch grondgebied? Nee, ik begrijp het volkomen. Maar ik heb ik mijn twijfels. Al jaren gaat het niet goed. Ik snap de boosheid, maar ziet de Palestijn niet dat geweld hen niet tot de oplossing brengt? Zien ze niet dat het spartelen de greep om de nek alleen maar verstevigd? Helaas, Hamas blijft strijdbaar. Ze kennen de effecten, maar blijven hun raketten afvuren. Een daad van hopeloosheid en van opoffering. Ze kennen inmiddels de reactie vanuit Israël. 

En ja, Israël staat deze dagen met meer dan 75000 man op de stoep bij de Palestijnen in Gaza. En ze zullen de huizen binnen gaan. Vele doden gaan er weer vallen, maar wezenlijk zal er weinig veranderen. Nee, alleen maar meer schade, meer doden en vooral nog meer frustratie.

Israël... De kwaadaardige in dit spel? Deels begrijp ik het. Israël heeft last van insecten. Steekvliegen, en die diertjes moet je natuurlijk afmaken. Wanneer je teveel gestoken wordt kan je heel erg ziek worden, en sterven. Dat wil Israël niet, dus gaan ze de vliegen verdelgen. Meer dan een steekvlieg is de Palestijn niet voor Israël. En zo zal de tijd voortgaan. Spanningen, geweld en een relatieve, en zeer gespannen, rust. Een cyclus, een vast patroon. Wel zie je dat de steekvlieg steeds andere strategieën heeft. Israël blijft lomp en bruut reageren, altijd weer met het zelfde machtspatroon.

Hoe zal hier ooit echte vrede kunnen komen? Blijven het eeuwig de strijdende kemphanen? Ik geloof niet in eeuwig en denk ook dat een van de partijen ooit eens slimmer gaat worden. Ik gok op de Palestijnen. Jammer, dat Hamas het nog steeds niet in zich heeft. De partij van Abbas is wat slimmer. Jammer dat de Palestijnen elkaar ook nog eens in de haren vliegen. Abbas, en daarvoor Yasser Arafat, zien beter in dat je de strategie van het woord kan gebruiken en daarmee echt doelen kan bereiken. Dat ook de partij van Arafat geweld heeft gebruikt kan ik mij voorstellen. Het had z'n functie, maar nu zien zij in dat die functie nu voorbij is. Hamas ziet dat nog steeds niet in. Van Israël verwacht ik immers geen slimme reactie, noch een constructieve verandering. Zeker niet zolang de fundamentalistische orthodoxe Joden zo veel macht hebben... En zelfs meer krijgen. Ja, dan komen we weer bij het geloof. Een goede Jood zou toch voor vrede moeten zijn, passivist eigenlijk, maar nee zij zijn een grote agressor. Niet te vermurwen.

En nu  we deze dagen weer bij af... Triest. Ik neem het op voor de Palestijnen. Wel hoop ik, dat dit de laatste keer gaat worden. Dat de Palestijnen, en vooral Hamas, gaan inzien dat geweld de oplossing niet is. Laat ze ook intellectueel eens boven Israël staan. Dan is vrede daar een optie. Ik hoop het!