In den vreemde: warmte (51)

Vroeger smachtte ik met enige regelmaat naar warmte. De Hollandse zomers konden niet warm genoeg zijn en de winters duurde mij veel te lang. Als het aan mij lag was ik  zo veel mogelijk buiten. Alleen stelde ik wel de voorwaarde dat de temperatuur hoog genoeg was. Wellicht een van de redenen dat ik in het verleden meermalen afgereisd ben naar mediterrane landen en vooral tropische oorden.

In feite heb ik het zeer zelden (zeg nooit; nooit) te warm. Warmte doet mij letterlijk leven. Zo was ik in 1980 in Egypte, mijn hoogste temperatuur ervaring ooit; 51 graden Celsius. Ik bezocht Luxor en deed een boottrip op een feloeka. Iedereen lag op apegapen, lag bewegingsloos op een zo koel (minst warme) plaats, waar het evenmin uit te houden was. Naast mijn wandeling in de historische omgeving zorgde ik op de boot voor lichte beweging. Natuurlijk was het bloedheet, maar het was duidelijk dat ik minder last van de warmte had, dan de passievelingen. Dat bleek ook, nadat een enkeling mijn voorbeeld volgde en zich duidelijk prettiger voelde.

Met name tijdens mijn tropische reizen en verblijf ben ik veelal redelijk actief gebleven. Daarbij overdreef ik wel eens door iets té actief te zijn. In Gambia ging dat bijna mis, nadat ik een wandeltocht van bijna 18 km maakte, grotendeels in de volle zon, zonder enige vorm van drinken. Dat was een onverwachte omstandigheid, maar bij de eerste gelegenheid dronk ik wel direct liters vocht.



Het leven in Turkije kan dan ook niet anders dan bij mij passen, ten aanzien van de weersomstandigheden. En ja, een terugblik op het afgelopen jaar toont dat ik nauwelijks echt binnen ben geweest. Zeker overdag. In totaal (op een heel jaar) heb ik mij tien, hooguit twintig dagen binnen opgehouden. Eerder tien, denk ik, en dan nog ook die dagen bevond ik mij regelmatig buiten, omdat we binnen niet roken. En ik ben best een stevige roker... De avonden heb ik wel vaker binnen door gebracht, maar dat is op zich minder erg. Destijds hadden we nog geen tv, maar ik las veel en we deden spelletjes of hadden visite.

Een leven wat mij in dat opzicht dus al bevalt. En buiten kan je vrijwel alles doen wat je anders binnen doet, maar het voelt wat frisser. Frisser in de zin van frisse lucht, niet in de zin van koude. Daarbij merk je dat je lichaam binnen het jaar zich aan de omstandigheden aan lijkt te passen. Op Curacao kan ik mij herinneren dat we al een keer zaten te rillen toen het tijdens een regenbui 24 graden is. In deze tijd hebben we het soms al kil bij 27 graden.

De andere kant is dat ik het afgelopen jaar de werkelijke betekenis van de "gevoelstemperatuur" heb leren ervaren. Op zich zegt het streepje op de thermometer geen drol. Het kan zelfs boven de dertig aan wijzen en toch niet lekker voelen, terwijl bij 25 graden op de meter je loopt te puffen. De gevoelstemperatuur kan met gemak meer dan tien graden verschil geven, dan de thermometer aan geeft. Ook in de winter is er verschil, alhoewel het dan wel minder extreem is. En juist die gevoelstemperatuur maakt dat we zo makkelijk buiten kunnen leven. Immers, zelfs in januari hebben we al koffie in het zonnetje gedronken.



Toch heeft Turkije een voordeel ten opzichte van tropische oorden. Ik betrapte mij er, wonder boven wonder op, dat ik iets had van; het mag nu wel even een dagje wat frisser zijn (nu wel wat betreft de temperatuur). Tot begin juni koelt het 's avonds af. Niet veel, maar genoeg om iets aan te trekken. Daarna, tot begin september, blijft het ook in de avonduren warm en zelfs 's nachts zit ik vaak in mijn naakte reet op het terras (wanner bijvoorbeeld mijn rugpijn mij het bed uit jaagt) zonder het koud te hebben. Het is dan wel net lekker. Mijn gedachte is iets waarvan ik mij nooit heb kunnen voorstellen, dat dit in mij op zou komen. Het verbaast mij enigszins. Misschien heeft het te maken met dat ik gisteren een keuken gesloopt en geplaatst heb. Of dat ik pas om elf uur mijn bed uit kwam, vandaag. Normaliter sta ik op tussen half zeven en acht uur... Hoe dan ook, ik ervaar deze gedachte aks frappant. Past niet bij mij.

De andere kant is, dat wanneer ik in tropisch gebied zou leven, dergelijke gedachten spinsels wellicht vaker door het hoofd zouden gaan. Hier en nu denk ik; ach, nog een maandje en de avonden worden weer iets koeler. Af en toe weer een vestje aan. Een gedachte die je op de been houdt.

Bovendien zijn juli en augustus de warmste maanden hier. En behalve dat, er valt ook geen enkele druppel regen. Het dreigt wel, maar op de een of andere manier gaat het telkens om ons heen. Donkere wolken, bliksemflitsen, we zien het, maar het komt in deze periode niet naderbij. Toch, enkele kilometers landinwaarts kan een stevige bui wel los barsten. Ook, vorige week, in Izmir, brak er een geweldig onweer los. Ik reed daar overigens net aan voor uit, maar kreeg toch al enkele druppels mee.

Het laatste jaar in Nederland volgde ik de weerberichten van Turkije met boven gemiddelde interesse. Niet omdat we tien het plan hierheen hadden al geopperd hadden, maar omdat mijn schoonzus zei dat het hier een van de zonnigste steken van het land is. Inderdaad is opgevallen dat de weerkaarten van het Journaal wel wolken en regen aan gaven in Turkije, maar deze locatie er vrijwel altijd nét buiten viel. Haar woorden waren dus niet gelogen en inmiddels ervaren wij het aan den lijve. Morgen een jaar geleden zijn we uit Driehuis vertrokken. Komend weekend zijn we hier de kalender rond. Inmiddels kunnen we er over mee praten. Alleen, of we nu (voor hier) een extreem koude en natte winter hadden zullen we nog moeten vergelijken, komende winter.



Een mens zit vreemd in elkaar. En ieder mens is daarin uniek. We kunnen zeggen dat het warm is, of koud, maar niemand beleeft het op gelijke wijze. Neem nou die Ice-man. Voor geen goud zou ik met hem willen ruilen en hij denk ik evenmin met mij.



Iedere ochtend sta ik op, kijk naar buiten en concludeer: het is mooi weer. Qua weer ben ik er niet meer zo mee bezig, zoals ik in Nederland alles bij hield. Wel ben ik veel meer bezig met de temperatuur en de gevoelstemperatuur. Tja, ik blijf Nederlander natuurlijk....

In den vreemde; oog voor vrouwelijk schoon (49)

Het wordt mij soms wel eens min of meer verweten dat ik geen oog meer heb voor vrouwelijk schoon. Wel, ik heb dat wel, maar loop daarbij niet te roepen, noch praat ik er vaak over. Soms. Maar, hier in Turkije zie ik ook niet veel mooie vrouwen. Soms zie je jonge vrouwen die er erg aantrekkelijk uitzien, maar tegelijkertijd er zo een gedrag op na houden, dat ik alleen nog de lelijkheid zie. Vandaag zag ik een jonge vrouw, waar ik wel degelijk een moment stil van was. Duidelijk geen Turkse, hier in een van de supermarkten. Aanvankelijk was ik meer geconcentreerd op mijn boodschappenlijstje. Echter, wij liepen elkaar in de weg, waardoor mijnaandacht getrokken werd. Misschien deed zij dit met enige opzet, om mijn aandacht te vangen, maar dat lukte dan ook zo subtiel, dat ik het niet door had.

Ergens half twintig, schat ik in. Een zwart shirt, waarvan de achterkant verbonden was met stof, maar niet gesloten. Een rij slierten. Spannend, maar keurig. Een goed passende, niet te korte, broek. Het moment dat onze blikken kruisten zag ik niet alleen een mooi, maar ook een vriendelijk gezicht. Dat zij van mij af liep nam ik een zeer elegante pas waar, een bruine rug, uitlopend in zeer vrouwelijke, goed gevormde, heupen. Daarna was het moment voorbij. Ik vraag mij af...; is het een beroemd model, of een bekende mannequin? Het zou helemaal kunnen. Ik ken totaal niemand uit dat wereldje, laat staan herkennen. Haar voorkomen zal het mij niet doen verbazen, wanneer zij inderdaad een wereldwijd bekend model, of mannequin is. Los van het feit dat ik niks met dat wereldje heb en niemand ken slaat hier ook de vervreemding enigszins toe. Deze regio wordt vaker bezocht door "bekende" mensen. Mijn schoonzus heeft een keer Phil Collins als klant gehad, bij Budget Sailing Turkye. Daar kwam ze pas achter in Zandvoort, wanneer zij een poster met zijn afbeelding zag hangen, als aankondiging voor een concert.

" Hé, die heeft bij ons, vorig jaar, een boot gehuurd! "

Nu is zij nog wat wereldvreemder dan ik, maar zij woont dan ook al ruim vijfentwintig jaar in Turkije. Maar zelfs wanneer zij Phil Collins gekend zou hebben, had ze het waarschijnlijk nog niet door. Misschien dat ik George Cloony nog net herken, maar ik vrees ook dat veel beroemdheden gewoon aan mij voorbij gaan. Maar vanmiddag had ik wel even; dat zou wel eens een hele bekende kunnen zijn. Eigenlijk werd ik een ogenblik geconfronteerd met perfectie.



De andere kant is dat ik wellicht waarlijk overdrijf. Vrouwelijk schoon is hier toch wel een uitzondering. Dus, zie je iets moois, maak je het misschien nóg mooier, dan het al is. De andere kant, wij zitten in een behoorlijk toeristische hoek. In de zomerperiode zie ik wel degelijk meer schoonheden, dan buiten het seizoen. Soms zie je ook best aardig ogende vrouwen. Soms heb je contact met ze, maar dan valt het ook veelal snel weer tegen. De combinatie schoonheid en uitstraling (intelligentie?) maakt een vrouw echt mooi, alhoewel die combinatie vrij uniek lijkt.

Puur fysieke schoonheid, mooie vrouwen, zijn ook hier, of juist hier, een zeldzaamheid, in mijn ogen. Dat laatste is natuurlijk essentieel. Misschien ben ik wel heel erg kritisch. Of heb ik toch gêne om mijzelf toe te staan mijn ogen open te laten staan voor een mooie vrouw? Ben ik dan toch een beetje frigide?

Turkse vrouwen zijn zelden mooi. Om te beginnen valt op dat ze vaak hele korte benen hebben, in verhouding tot hun bovenlijf. Jonge vrouwen zijn nogal eens erg iel, of te dik. In Turkije lijken twee soorten jonge vrouwen te bestaan; met obesitas of met anorexia. Het gemiddelde is weinig waarneembaar. De Turkse vrouw lijkt ook snel " uit vorm " te raken. Enorme grote borsten, waar geen fatsoenlijke bh voor te krijgen is. Enorme bilpartijen waar zelfs (nou ja, waar in ieder geval, want ik heb er geen last van) Antilliaanse vrouwen jaloers van worden. Vetranden gulpen over broek en rok randen, armen als hammen en je ziet buiken tot bijna op de knie. Lang haar zie je hier overigens ook veel. Dat lange haar lijkt zich met de jaren naar de buik te verplaatsen. De mode maakt de vrouw ook niet echt aantrekkelijker.

Nee, de meeste kans van slagen op vrouwelijk schoon heb je bij de toeristen; uit Istanbul, of uit andere landen. Ruim negentig procent van de Engelse vrouwen is per direct uitgesloten. Behalve dat Engelse vrouwen bijna allemaal te dik zijn weten zij zich ook niet te kleden. Dat te aanschouwen ontneemt mij iedere vorm van lustgevoel. Nederlandse vrouwen (evenals Duitse) ziet er op afstand soms heel aantrekkelijk uit, maar wordt de afstand kleiner worden de foutjes sneller zichtbaar. Het lijkt er op of deze vrouwen nooit perfect kunnen zijn, maar er altijd wel iets verkeerd aan is, hoe klein dan ook, dat (teveel) afleid van schoonheid.

Russische vrouwen hebben het ook meestal niet, maar zoals bij de dames uit andere landen, er zijn altijd uitzonderingen.



Mannen daarentegen lijken veel meer te hebben. Het aantal mooie mannen is hier ruimschoots voor handen. In de meeste gevallen blijkt het om autochtone Turken te gaan. Natuurlijk heb ik er ook oog voor of een man knap, of aantrekkelijk, is. Ik voel er alleen niets bij. Bij veruit de meeste vrouwen eigenlijk ook niet. Alhoewel ik soms wel (veel) jonger en ongebonden zou willen zijn. Vooral het eerste is een voorwaardelijkheid. Maar goed, in mijn jaren van bloei heb ik ook echt niet stil gezeten. Het tweede zie ik meer als een gevolg van het eerste...

Misschien neemt het libido van de man inderdaad af, boven zijn vijftigste. Aan de andere kant zijn mijn behoeftes misschien wat minder omdat ik meer dan tevreden met mijn vrouw ben. Ze is lief, zorgzaam én mooi. Natuurlijk, de jaren zijn haar aan te zien, maar ze was mooi en heeft haar schoonheid op de een of andere manier behouden. Fysiek, maar ook in presentatie. Hoeveel vrouwen van haar leeftijd hebben niet een enorme kont en vetrollen over de witte zomerbroek? Mijn liefje niet. Mijn meisje is nog volop patent! Wanneer ik dat schrijf denk ik gelijk aan de meeste Engelse vrouwen hier. Die doen mij libido wel echt verdwijnen, tot een frigide mannetje. Maar goed, we hebben onze ogen om te kijken. Daar maken we beiden gebruik van. Maar meer dan kijken...., goed af toe hebben het er met elkaar over... Mijn vrouw wijst mij meer op mooie vrouwen, dan dat ik uit eigen initiatief waarneem. En wellicht ben ik de vrouw minder gaan zien met een hunkering naar seks. Sta ik meer open voor gewoon schoonheid. Wat dat betreft werken mijn ogen nog uitstekend. Alles werkt nog uitstekend, maar de Turkse vrouw roept dat zelden bij mij op, in tegenstelling tot mijn eigen lief. Misschien toch een frigide vorm? Of haat ik macho gedrag echt?

In den vreemde: Turkse logica (38)

Groepen mensen hebben hun gewoontes, logica en eigenaardigheden. Kleine groepen, echter ook grote groepen. Ondanks het gevaar te generaliseren wil ik het eens hebben over de Turkse logica. Gedurende diverse vakantiereizen heb ik eigenaardigheden en gewoontes van landen en culturen mee mogen maken. Inderdaad kan je soms in zekere mate generaliseren, maar soms moet je dat echt uit je hoofd laten.

Uit eerdere blogs mag al duidelijk zijn geworden dat er over het gedrag van de mensen in Turkije van alles geschreven kan worden. Op een aantal vlakken zie je de eigenaardigheden bij meerdere mensen terug. Een typisch Turks gedragselement betreft het opruimen. Het lijkt wel dat een Turk die klus klaart, niets opruimt. Een mooi voorbeeld is de tuin. Bij velen zag je in het voorjaar tak van activiteit, vooral snoeien. Een week later lag ieder takje ongeveer nog, waar het gevallen was. De resten van een tafelonderstel heb ik zelf, na bijna drie weken, weg gedaan. Hier geldt dat hij die iets doet, niet opruimt. Opruimen behoort een ander te doen. Is er geen ander, dan kan de boel behoorlijk lang blijven liggen. Onze huisbaas heeft dit jaar de rommel rond het huis opgeruimd. Nou, laten doen. Er was kritiek van familie dat het een wel erg grote zooi geworden was. Dus is er uiteindelijk opgeruimd. Vooral rond klussen en opruimen is hier een vreemde logica aanwezig, waardoor het soms hier en daar een bende is. Op de een of andere manier lijken de gelovige moslims hier het sterkst mee uit de verf te komen, terwijl zij zich zelf vijf keer per dag moeten reinigen. Misschien wel daardoor.

Een ander typische Turkse logica troffen wij aan bij onze buurman, de eigenaar van het brakke landje. Achterin heeft hij weer een moestuin aangelegd. Om die reden mocht ik mijn kippen niet meer op zijn landje laten lopen. Ook zijn kippen mogen het niet meer. Vanmorgen was hij in de weer met oud ijzer en zal een van de komende dagen wel aan de slag gaan er een nieuw onderkomen voor de kippen van te maken. In Nederland zouden we een eenvoudige afzetting om de moestuin plaatsen. Immers, de kippen mogen daar niet meer lopen, maar 's nachts scharrelen de egels en diverse andere dieren om zich te goed te doen aan het jonge groen. Een logica, die ik niet vol. Eentje die veel beter te volgen is, is de logica dat je van alles wel weer iets kan maken. In Nederland noemen we dat recyclen. Een woord wat ze hier niet kennen, maar op uitgebreide schaal doen. Zelfs van de oudste houtjes weet men hier wel raad. De meest gammele auto blijft rijden... Ga zo maar even door. De Turkse recycle drang maakt alles bruikbaar, maar je ziet soms bouwsels, verschrikkelijk. Qua lelijkheid en zeker qua stabiliteit, en dan laat ik de uiterlijke kant maar even buiten beschouwing. Keurig en netjes, naast zooi en gammele bouwsels. Gelukkig houdt het een het ander wel weer in evenwicht.



In het laatste najaar waren we al op zoek, ter oriëntatie, naar een andere woning. We zagen iets wat ons wel aan stond. Huur: €1700 per maand. Een bijzonder object was het niet bepaald. Het stond al zeven jaar leeg en de afbouw liet op zich wachten. Voor een dergelijke prijs huur je iets kleins in Saint Tropez, maar niet een gemiddelde woning in Göcek. Toch was er geen wijken aan, bij de eigenaar. Dus liever niet verhuren, dan wel huur vangen, maar iets lager dan de wens. Nee, hier is de logica dat de verhuurder ( of verkoper) de huur bepaald en onderhandeling is niet mogelijk. Zo zijn we diverse panden afgeweest. Dat was november en alles staat. Nog leeg. Het was niet een uitzonderlijk voorbeeld, je komt het hier overal tegen. Of met een flink bedrag op de eerste rij, of je laat de boel de boel en vangt helemaal niets. Zeker voor een Nederlander een niet te volgen logica. Nu gaan er ook voldoende geruchte de ronde, dat mensen helemaal niet willen verhuren, maar gewoon hun geld vast willen zetten. Ik denk zelf keer op keer dat "witwas praktijken" achter een dergelijk onnozele logica moeten zitten.



Rond tijd treffen we een ander voorbeeld aan. Mijn auto heeft vier nieuwe banden nodig. Dat kost hier de kop niet. Donderdag besteld. Vrijdag, misschien vandaag zouden ze geleverd worden. Dan weet je eigenlijk al dat het op z'n vroegst het einde van de week geleverd zal worden. Kennissen laten een huis bouwen. Drie maanden geleden al kreeg ik te horen: dinsdag komen de ramen. Gisteren zagen we de kennis op de bazaar.  Druk, druk, druk.  Want morgen worden de ramen geleverd. Waarschijnlijk duurt het nog wel een maand. Morgen; van welke maand, vroeg ik. Schouderophalend continueerde zij; morgen wordt geleverd. Ben wel benieuwd....

Afspraken maak je hier om te schenden, te laat te komen, of je te vergissen in de dag. Het went. De logica is dat je een afspraak altijd ruim moet nemen, alleen dan kan je er ontspannen mee overweg.



In Turkije moet je veel, en lang wachten. Soms us het wachten hangen, andermaal is wachten echt wachten. Dat laatste komt overigens het minste voor. Alhoewel... Bij pinautomaten sta je écht te wachten. In Nederland ga je naar een automaat om geld uit de muur te trekken. Hier is dat een bijzaak. Immers je kan hier diverse transacties voeren en allerlei rekeningen betalen. Dat betekent dat men soms eindeloos bij zo een apparaat staat te kloten. Veel Turken blijven er moeite mee houden. Anderen plegen de ene handeling, na de andere. De logica is dat niet iedereen een pc, of dergelijke, in bezit heeft, post niet wordt bezorgd, en niets middels automatische incasso gaat. Ten tijde dat de elektra rekeningen weer uitgedeeld worden kan de wachttijd flink oplopen. Op zich speelt de  overheid handig op de situatie in.

De mensen zelf zijn een stuk onhandiger. Het lijkt er op dat iedere Turk denkt alleen op de wereld te zijn. Desondanks gaat het meestal wel goed. Hooguit wat irritatie, maar hier schik je de zaken altijd in de minne. Politie, Gendarme, of Zabita houd je zoveel als mogelijk buiten de deur. En verder ga je er vanuit dat iedereen geduld heeft. Bij een kassa moet je niet vreemd op kijken wanneer iemand halverwege het afrekenen nog wat boodschappen uit de rekken moet halen. Dan wacht je gewoon. Kwaad worden heeft hier zelden zin en uit zich eigenlijk alleen maar in een averechts effect.

Met alle logica van de logica, in Turkije, mag men er vanuit gaan dat menigeen toch zijn frustratie kwijt moet. Achter de façade lopen heel wat gefrustreerde Turken rond. Wel, daar voor is het verkeer, alwaar je op allerlei mogelijke manieren "los" kan.



De Turkse logica is een voor de westerling moeilijk te doorgronden logica. Misschien moeten we het ook maar niet proberen en gewoon schikken. Vaststellen dat de dingen hier nu eenmaal zo gaan. In het verleden heb ik diverse bezoeken aan Curacao gebracht. Ook daar wordt je geconfronteerd met een aantal eigenaardigheden. Meestal is het in al dat soort landen ook te warm om je druk te maken. En om de locale kronkels te doorgronden... Nee, ook dat kan je beter laten. Zelfs al zit je meer dan je halve leven in een dergelijke cultuur. Pak een terrasje, een biertje, en geniet er van. En laten wel wel wezen; kunnen wij altijd onze eigen logica doorgronden? Not me!

In den vreemde: ritme (4)

Je leeft in een vreemd land, wat ook een vakantieland is. Dat lijkt voor veel mensen een ideaal, terwijl anderen bij de gedachte al gruwelen. Vakantie in zo een achterlijk land is al meer dan genoeg. Anderen lijkt het wonen in een vakantieland een soort verblijf in Eden, het paradijs. Feit blijft dat het leven een complex geheel is.

De eerste week was ik helemaal niet bezig met het feit of ik hier met vakantie ben, of hier woon. We hadden het druk. In het, door de temperatuur en cultuur, aangepaste tempo kwamen we onze dagen door. Er was veel te doen en je bent bezig een nieuw nestje te creëren. Dat we, twee dagen geleden, Lina van het vliegveld afhaalden gaf het gevoel hier te wonen, in ieder geval meer dan hier alleen als toerist te zijn. Ik ken het nog van Curaçao. Joop woonde daar en wanneer ik daar logeerde maakten we vaker de reis naar vliegveld Hato om mensen op te halen, of juist weg te brengen. Ik was niet op vakantie, maar woonde even bij Joop. Met dat verschil, dat ik zelf altijd na enige tijd ook weer naar Hato gebracht werd, om naar Nederland te vliegen. Nu was ik op het vliegveld van Dalaman. Ik haalde iemand op, onze Lina. Maar dit keer ben ik de “Joop”, want ik leef nu even in dit land.

Inmiddels merk ik dat je leven deels wordt bepaald door een aantal dubbele gevoelens, waardoor je niet precies weet hoe het leven er nu eigenlijk echt uit ziet. Het komt over als enigszins onwerkelijk. Dat is het natuurlijk ook, maar tijd heelt alle wonden. Dat zegt men, maar ik geloof daar ook in.

De dag na aankomst van Lina deed ik gewoon mijn klussen. Op de berg moest ik de kippen uit het hok halen (in de ochtend) en er weer in stoppen (in de middag). Overdag heb ik de tweede tafel gemaakt. Omdat ik alleen nog kortere schroeven had moest de constructie anders… en dat was veel meer werk. Ondanks het kromme en matige hout (geen decimeter is echt recht) staat er nu wel een tafel in de kamer. Tafel nummer twee.

Er ontstaat ook een zeker dagelijks ritme. Anders dan in Nederland. In Nederland is het dagelijkse ritme ingegeven door de klok. Hier door de handelingen. Het ritme in Nederland kent een sterke structuur. En in de avond ben je moe, en hang je voor de tv, wanneer er geen andere afspraken zijn. Hier speelt tijd geen rol, en wanneer je moe bent ga je naar bed. Hier geen tv, bijna bevrijdend.

Door het ritme wat er wel is, maar de structuur er om heen ontbreekt weet je nooit wanneer je wat doet. Je staat op wanneer je wakker wordt. Meestal tussen zeven en acht uur. In Nederland had ik absoluut een wekker nodig. Naar bed gaan gebeurt tussen half tien ’s avonds en half 2 in de nacht. Ik mis mijn neurotische structuur geheel niet. Ik heb het hier ook niet nodig.

Gisteren werd ik echter even geheel uit mijn balans getrokken. Tot nu toe hadden we het water alleen op afstand en onder de douche gezien. Maar, mede omdat Lina er was, zijn we naar Yagmur gegaan. Yagmur is een appartementen hotel, waar Wilma en Hassan goede contacten mee hebben en alle keren dat wij hier zijn ook langs komen. Daar is een heerlijk zwembad. We wisten al dat we daar altijd mogen zwemmen, maar tot op heden was dat er niet van gekomen. Te druk en het paste niet in het ritme. Nu waren we er wel. Met open armen werden we ontvangen. De oude barkeeper is daar nu de baas en het eerste wat hij (inderdaad) bevestigde was dat we daar altijd het water in mogen plonsen. En dan lig je daar lekker, bestelt een drankje, neem een duik en… Opeens kreeg ik een raar dubbel gevoel. Ja, dit was harstikke lekker, maar voelde ook als vakantie. Ik bén helemaal niet op vakantie! Wat doe ik hier? Het was even of ik mijzelf niet mag gunnen aan het zwembad te hangen. Het past niet in het ritme, maar bovenal ik woon ik hier toch, en ben geen toerist…

Natuurlijk klopt dit niet. In Nederland werk je vijf dagen en in het weekend ontspan je. Ondanks dat ik al ruim vier jaar geen betaalde baan meer heb, heb ik wel altijd een zeker ritme vastgehouden. Op zondag voelde ik mij dan ook wel (soms) een zondagsschilder. We hadden een structuur, al week deze in zekere mate af van de structuur in gezinnen met werkende ouders, of ouder. En soms gingen we even een hapje halen bij Ruud, in Café Middeloo (Driehuis). Ja dat deden we daar ook, dus waarom mogen we hier niet af en toe een plons in het water maken?

Blijkbaar hebben we wel al een ritme, maar is de opbouw hiervan nog niet geheel klaar. Onzekerheden spelen misschien een rol. Ook de opmerkingen van de dames van de RABO bank blijven in mijn achterhoofd spelen. Nee, we gaan niet (leuk) op vakantie. De opmerking over dat we niet echt emigreren is van mindere importantie, omdat die verder geen direct effect op ons verblijf hier heeft. Maar die ene mevrouw heeft ook haar weekenden. Ondanks dat zij werkt en niet op vakantie heeft doet zij ook leuke dingen. Ondanks dat wij onze hypotheek niet kunnen voldoen mag ik toch nog wel iets leuks doen?

Een ding mis ik hier nog. Het prikkelt wel al, maar moet nog een plekje in het ritme krijgen. Ik heb nog geen penseel aangeraakt. Misschien moet ik eerst nog even wat gaan schetsen en tekenen, om op die wijze weer een beetje in dat ritme te komen. Ik moet wel opschieten, want eind oktober moet ik nog een schilderij af hebben. We blijven voorlopig nog bouwen en dat betekent ook dat we nog niet helemaal in ons ritme zitten. Een vriend van mij, Pieter Mantjes, heeft het jaren geleden al goed bekeken. In Portugal heeft ie een pandje opgekocht, in een klein dalletje. Daar heeft hij wat appartementjes te huur en leeft een maand of acht in Portugals en vier in Nederland. Dat doet ie al; jaren en op die wijze heeft hij zijn ritme al gevonden. Hier moeten de logeergasten vervangen worden door het schilderen. Ik bedoel, logés is prima, maar we hebben hier geen betalende gasten. Dat laatste moeten wij dus anders gaan invullen. Ik ben benieuwd hoe lang dat gaat duren, maar aan allerlei kleine dingen merk ik dat we al snel en steeds meer in ons nieuwe ritme komen…

In ieder geval, vandaag voor het eerst, wat wolkjes voor de zon… (na ongeveer 12 dagen alleen zon…) en heeft Reina mijn baard getrimd en haar geknipt…