In de vreemde: Thuis (40)

Thuis. Het gevoel van thuis, thuis zijn. Het ultieme nest gevoel; dit is míjn plek. Ik merk dat ik dat ene stukje nog niet heb. Ik voel me hier wel thuis, ik woon hier voor een deel, maar ik ben hier nog niet thuis. En nu, na al die maanden, weet ik waarom. Raar, dat je daar niet zo maar bij stil staat.

De afgelopen periode heb ik veel pijn gekend. Stevige pijnen, waarbij ik af en toe half gek werd en totaal niet wist hoe ik mij moest houden. Lopen, zitten, liggen. Afwisseling en veel pillen. Langzaam nam de pijn toe. In frequentie en in hevigheid. Nu zitten we erg veel buiten en bemerkte dat de kussens van onze (overigens goede) tuinstoelen wel erg oud worden. We hebben nu allebei een goede tuinstoel (die ook in de huiskamer niet misstaat). De rugleuning kan met een zuigveer traploos ingesteld worden. Betere kussens en zo waar, mijn nachten werden beter, de pijn nam af.

Ondertussen hebben we een bed besteld. Niet alleen een matras, maar ook een goede bedbodem. Al een poosje zeur ik daarom. Nu kunnen we het even betalen en we hebben (net als we in Nederland hadden) Tempur besteld.

Eindelijk ging het lichtje aan. Sinds ins vertrek heb ik eerst op een luchtmatras geslapen en sindsdien slapen we op foam matrassen, op de grond. Ik laat mij in het bed ploffen en met moeite kom ik weer overeind. Slapen is niet erg denderend. Wat wil je, we hebben destijds dertig euro per matras betaald. Het matras is dus belangrijk. Nog belangrijker is het bed. Niet meer slapen op de grond, maar op "gewone" hoogte. En dat is exact wat er aan ontbrak om hier het thuis gevoel te hebben. Vreemd dat zoiets materieels van zo een groot belang is voor je beleven van welzijn. Misschien daarom, dat ik het volledig had onderschat.

Nu het bed in aantocht krijg ik op voorhand nu ook het thuis gevoel. En dat is een uitermate prettige beleving, dat kan ik een ieder wel zeggen.



Eigenlijk is het vreemd. We zijn nu ongeveer driekwart jaar weg. Ondanks dat het veel langer lijkt, zijn we ook al allebei naar Nederland geweest. Exact genomen zijn we dus nog korter uit Nederland. Toch zijn we hier genesteld. Al is deze woning nog niet ideaal en wachten we popelend op het feit dat we de woning in de bergen kunnen betrekken, we voelen ons hier goed. Het leven is anders dan in Nederland, wat een open deur is natuurlijk. Toch zijn er veel parallellen. Ik teken en schilder dagelijks, schrijf, volg Facebook, enzovoort. We doen de boodschappen, de regeldingen, op zich niet veel anders. En toch ook weer heel erg anders. We hebben het "Turks druk"... We vullen onze dagen. De tv ontbreekt. Nog wel. We missen hem niet, maar soms is het toch lekker een DVD op te kunnen zetten. In plaats van de tv lezen we nu allebei veel. Vooral nu we zo'n E-boek hebben. Aanvankelijk was ik daar zwaar op tegen, echter inmiddels ben ik "verkocht". Het is heerlijk, het is makkelijk en ik heb nog zo'n 250 titels op voorraad. Maar net als teveel tv, gaat ook teveel lezen saai worden. Afwisseling lijkt dus zeer welkom.

Ik merk ook, dat het keven hier veel afwisseling kent. Dat was in Nederland al, hier wellicht nog meer. Ook geheel anders natuurlijk, maar ik ben er van overtuigd dat de afwisseling hier een veelvoud is van de afwisseling, welke wij in Nederland hadden. Het gekke is dat je het je nauwelijks realiseert. Dat heeft te maken met het thuis gevoel. We zitten in een bepaald ritme, vullen onze dagen divers en actief. Ter vergelijk onze buren, een Zweeds echtpaar. Hun dagen zijn allen vrijwel het zelfde. Samen ontbijt, puzzelen en handwerken in de zon, zonnen, lunch, zonnen, beetje rommelen, borreltje, internet, koken, eten, drinken, rommelen, slapen. De intermezzo's (bijvoorbeeld logees) passen in dit patroon, of worden in dit patroon opgenomen. Deze mensen blijven een soort toerist. Wij zullen allebei helemaal gestoord worden van zo een leven. Daar zijn wij te actief voor, te avontuurlijk, te creatief. Soms worden we moe van onze eigen ideeën. Dat maakt ook dat we hier niet leven als toerist of ex-path. Ons leven is redelijk Turks, wat mede inhoudt dat er dagelijks nogal wat onverwachtheden op ons pad komen. Mensen die langs komen, mensen die je tegen komt, zaken die altijd weer anders lopen en geregeld moeten worden. En hoe actiever je wordt des te langer is ook het wachten een onderdeel van de dag. Wachten is hier een soort tweede natuur. Het is echter wel, dat wachten hier ook een activiteit is. Inmiddels begrijp ik ook waarom je overal thee krijgt.



Wanneer je niet teveel kijkt naar de verschillen, is het leven niet veel anders. Dat maakt dat ik mij hier goed voel en voor een groot deel dat thuis gevoel wel al heb. Maar het echte, het volkomen thuis gevoel, dat gaat er nu ook aan komen en ligt, hoe simpel kan het zijn, aan een bed.

Een groot verschil met Nederland is het landschap en het land. Dat verschil maakt me ook zo gelukkig. Natuurlijk, toen ik nog in Rotterdam werkte genoot ik ook iedere dag van het Groene Hart, alwaar ik of stapvoets of met honderd kilometer per uur aan voorbij ging. Maar hier, iedere keer verwonder ik mij. De grootsheid van de bergen, de ruwheid, de diversiteit van de flora. Vooral door hier langer te zijn zie je de afwisseling en rijkdom van de flora. Maar ook de loslopende kippen in het dorp, de geiten langs de snelweg, schildpadden op de weg de bergen in en de koeien voor Fethiye. Je wordt hier steeds geconfronteerd met de natuur, in de breedste zin van het woord. Ik kan daar intens van genieten, zoals ik intens geniet van een keiweg omhoog, inplaats van de strak geasfalteerde A4. Allemaal aspecten waardoor ik het gevoel heb hier op mijn plaats te zijn. En gek genoeg, ik mis ook eigenlijk niks. Hooguit contacten. Contacten met vrienden, kennissen en familie. Aan de andere kant zijn hier nieuwe kennissen en nieuwe vrienden. Dat laatste moet zich nog bewijzen, maar de ingrediënten zijn aanwezig. Overigens niet dat dit iets af zal doen aan het gemis van mijn vrienden. Het feit is dat ik niet te veel stil sta bij het gemis en vooral uitkijk naar het weerzien.  En wat is dat anders dan in Nederland? Hooguit de frequentie...

Nog een aantal nachtjes slapen, maar dan wordt het geleverd; onze Tempur bedden. En dan, dan is het thuis gevoel kompleet. Dan voel ik mij hier echt thuis. Hoe warm het die dag ook zal zijn, ik overweeg een hele dag van mijn bed te genieten en het thuisgevoel te omarmen. Wat heerlijk. Thuis!!!

In den vreemde: Turkse logica (38)

Groepen mensen hebben hun gewoontes, logica en eigenaardigheden. Kleine groepen, echter ook grote groepen. Ondanks het gevaar te generaliseren wil ik het eens hebben over de Turkse logica. Gedurende diverse vakantiereizen heb ik eigenaardigheden en gewoontes van landen en culturen mee mogen maken. Inderdaad kan je soms in zekere mate generaliseren, maar soms moet je dat echt uit je hoofd laten.

Uit eerdere blogs mag al duidelijk zijn geworden dat er over het gedrag van de mensen in Turkije van alles geschreven kan worden. Op een aantal vlakken zie je de eigenaardigheden bij meerdere mensen terug. Een typisch Turks gedragselement betreft het opruimen. Het lijkt wel dat een Turk die klus klaart, niets opruimt. Een mooi voorbeeld is de tuin. Bij velen zag je in het voorjaar tak van activiteit, vooral snoeien. Een week later lag ieder takje ongeveer nog, waar het gevallen was. De resten van een tafelonderstel heb ik zelf, na bijna drie weken, weg gedaan. Hier geldt dat hij die iets doet, niet opruimt. Opruimen behoort een ander te doen. Is er geen ander, dan kan de boel behoorlijk lang blijven liggen. Onze huisbaas heeft dit jaar de rommel rond het huis opgeruimd. Nou, laten doen. Er was kritiek van familie dat het een wel erg grote zooi geworden was. Dus is er uiteindelijk opgeruimd. Vooral rond klussen en opruimen is hier een vreemde logica aanwezig, waardoor het soms hier en daar een bende is. Op de een of andere manier lijken de gelovige moslims hier het sterkst mee uit de verf te komen, terwijl zij zich zelf vijf keer per dag moeten reinigen. Misschien wel daardoor.

Een ander typische Turkse logica troffen wij aan bij onze buurman, de eigenaar van het brakke landje. Achterin heeft hij weer een moestuin aangelegd. Om die reden mocht ik mijn kippen niet meer op zijn landje laten lopen. Ook zijn kippen mogen het niet meer. Vanmorgen was hij in de weer met oud ijzer en zal een van de komende dagen wel aan de slag gaan er een nieuw onderkomen voor de kippen van te maken. In Nederland zouden we een eenvoudige afzetting om de moestuin plaatsen. Immers, de kippen mogen daar niet meer lopen, maar 's nachts scharrelen de egels en diverse andere dieren om zich te goed te doen aan het jonge groen. Een logica, die ik niet vol. Eentje die veel beter te volgen is, is de logica dat je van alles wel weer iets kan maken. In Nederland noemen we dat recyclen. Een woord wat ze hier niet kennen, maar op uitgebreide schaal doen. Zelfs van de oudste houtjes weet men hier wel raad. De meest gammele auto blijft rijden... Ga zo maar even door. De Turkse recycle drang maakt alles bruikbaar, maar je ziet soms bouwsels, verschrikkelijk. Qua lelijkheid en zeker qua stabiliteit, en dan laat ik de uiterlijke kant maar even buiten beschouwing. Keurig en netjes, naast zooi en gammele bouwsels. Gelukkig houdt het een het ander wel weer in evenwicht.



In het laatste najaar waren we al op zoek, ter oriëntatie, naar een andere woning. We zagen iets wat ons wel aan stond. Huur: €1700 per maand. Een bijzonder object was het niet bepaald. Het stond al zeven jaar leeg en de afbouw liet op zich wachten. Voor een dergelijke prijs huur je iets kleins in Saint Tropez, maar niet een gemiddelde woning in Göcek. Toch was er geen wijken aan, bij de eigenaar. Dus liever niet verhuren, dan wel huur vangen, maar iets lager dan de wens. Nee, hier is de logica dat de verhuurder ( of verkoper) de huur bepaald en onderhandeling is niet mogelijk. Zo zijn we diverse panden afgeweest. Dat was november en alles staat. Nog leeg. Het was niet een uitzonderlijk voorbeeld, je komt het hier overal tegen. Of met een flink bedrag op de eerste rij, of je laat de boel de boel en vangt helemaal niets. Zeker voor een Nederlander een niet te volgen logica. Nu gaan er ook voldoende geruchte de ronde, dat mensen helemaal niet willen verhuren, maar gewoon hun geld vast willen zetten. Ik denk zelf keer op keer dat "witwas praktijken" achter een dergelijk onnozele logica moeten zitten.



Rond tijd treffen we een ander voorbeeld aan. Mijn auto heeft vier nieuwe banden nodig. Dat kost hier de kop niet. Donderdag besteld. Vrijdag, misschien vandaag zouden ze geleverd worden. Dan weet je eigenlijk al dat het op z'n vroegst het einde van de week geleverd zal worden. Kennissen laten een huis bouwen. Drie maanden geleden al kreeg ik te horen: dinsdag komen de ramen. Gisteren zagen we de kennis op de bazaar.  Druk, druk, druk.  Want morgen worden de ramen geleverd. Waarschijnlijk duurt het nog wel een maand. Morgen; van welke maand, vroeg ik. Schouderophalend continueerde zij; morgen wordt geleverd. Ben wel benieuwd....

Afspraken maak je hier om te schenden, te laat te komen, of je te vergissen in de dag. Het went. De logica is dat je een afspraak altijd ruim moet nemen, alleen dan kan je er ontspannen mee overweg.



In Turkije moet je veel, en lang wachten. Soms us het wachten hangen, andermaal is wachten echt wachten. Dat laatste komt overigens het minste voor. Alhoewel... Bij pinautomaten sta je écht te wachten. In Nederland ga je naar een automaat om geld uit de muur te trekken. Hier is dat een bijzaak. Immers je kan hier diverse transacties voeren en allerlei rekeningen betalen. Dat betekent dat men soms eindeloos bij zo een apparaat staat te kloten. Veel Turken blijven er moeite mee houden. Anderen plegen de ene handeling, na de andere. De logica is dat niet iedereen een pc, of dergelijke, in bezit heeft, post niet wordt bezorgd, en niets middels automatische incasso gaat. Ten tijde dat de elektra rekeningen weer uitgedeeld worden kan de wachttijd flink oplopen. Op zich speelt de  overheid handig op de situatie in.

De mensen zelf zijn een stuk onhandiger. Het lijkt er op dat iedere Turk denkt alleen op de wereld te zijn. Desondanks gaat het meestal wel goed. Hooguit wat irritatie, maar hier schik je de zaken altijd in de minne. Politie, Gendarme, of Zabita houd je zoveel als mogelijk buiten de deur. En verder ga je er vanuit dat iedereen geduld heeft. Bij een kassa moet je niet vreemd op kijken wanneer iemand halverwege het afrekenen nog wat boodschappen uit de rekken moet halen. Dan wacht je gewoon. Kwaad worden heeft hier zelden zin en uit zich eigenlijk alleen maar in een averechts effect.

Met alle logica van de logica, in Turkije, mag men er vanuit gaan dat menigeen toch zijn frustratie kwijt moet. Achter de façade lopen heel wat gefrustreerde Turken rond. Wel, daar voor is het verkeer, alwaar je op allerlei mogelijke manieren "los" kan.



De Turkse logica is een voor de westerling moeilijk te doorgronden logica. Misschien moeten we het ook maar niet proberen en gewoon schikken. Vaststellen dat de dingen hier nu eenmaal zo gaan. In het verleden heb ik diverse bezoeken aan Curacao gebracht. Ook daar wordt je geconfronteerd met een aantal eigenaardigheden. Meestal is het in al dat soort landen ook te warm om je druk te maken. En om de locale kronkels te doorgronden... Nee, ook dat kan je beter laten. Zelfs al zit je meer dan je halve leven in een dergelijke cultuur. Pak een terrasje, een biertje, en geniet er van. En laten wel wel wezen; kunnen wij altijd onze eigen logica doorgronden? Not me!

In den vreemde: Tijd (30)

Tijd is zowel een relatief begrip, als ook subjectief. Dat is iets wat ik altijd wel wist, maar hier in Turkije wordt dat stukken nadrukkelijker. Om te beginnen de tijd dat wij hier nu zijn. Alweer een half jaar. Ik ben tussendoor nog even terug geweest in Nederland, maar ook dat lijkt alweer zeer lang geleden. Tijd in Turkije is vooral de subjectieve tijd. In Nederland daarentegen is tijd vooral een objectief gebeuren. Niet alleen de tijd in duur, maar ook het begrip tijd in de afspraken cultuur.



Mijn leven in Nederland was een leven van tijd. Om acht uur liep de wekker af. Afspraken waren altijd met een tijd (en op tijd), waarbij ik mij altijd ergerde wanneer iemand te "laat" kwam. Om acht uur het journaal en het eten moest ook om acht uur klaar zijn. Wanneer mensen afspraken langs te komen werd dit altijd gekoppeld aan de tijd dat ze zouden komen. Natuurlijk biedt tijd structuur. Dat staat buiten kijf, maar de stiptheid van een horloge biedt geen structuur, maar een soort gevangenschap. Het horloge, of de klok, houdt je in een keurslijf. Mijn hele leven heb ik daar moeite mee gehad. Vroeger ging ik onaangekondigd bij vrienden en kennissen langs. Op een moment dat ik daar behoefte aan had. Omgekeerd vond ik het altijd leuk, wanneer iemand spontaan langs kwam. Dan maakte ik daar tijd voor, als het even kon. Meestal kon dat ook.

Tijdens mijn werk, tijdens mijn politieke carrière, altijd werd het keven geregistreerd door de klok. Vertraging leidde tot stress, verontschuldigingen en soms een fors schuldgevoel. En dan de tv, met de vaste programmering. Ook daar was de tijd de celdeur. Soms met de lulligste programma's. En in de ochtend, om 10:15 uur moest ik altijd even Radio 2 luisteren; het weerpraatje...



Het verbaast mij hoe snel ik de Hollandse tijdterreur achter mij heb gelaten. Ik mis het niet, ik ontspan er juist bij. Dat wil overigens niet zeggen dat het altijd even gemakkelijk is. Bijvoorbeeld onze telefoon. Vorige week waren we Turkcel en daar kregen we het bericht dat men "morgenochtend" de aansluiting zouden komen maken. Welke morgenochtend bedoeld werd is mij nog steeds een raadsel. Een poos geleden kwam Turkcel wel haar afspraak na. Een half uur na de ochtend, op de laatste dag (binnen een week komt er iemand langs) stonden er twee mannen voor de deur. Na lang getreuzel bleek de dichtstbijzijnde telefoonpaal te ver weg te staan. Een nieuwe paal moest besteld worden. Eerst was dit binnen twee weken, later bleken de palen op en wanneer nieuwe besteld werden was geheel onduidelijk. Nu is de bedoeling via een andere mogelijkheid de verbinding te leggen. Een uurtje werk, maar wanneer is dat uurtje? Dan is tijd soms iets wat je kan ergeren. Achteraf blijkt dat we nu drie maanden verder zijn. Dat gevoel heb ik nu ook weer niet. En nu heb ik zo iets als dat ik wel merk wanneer we telefoon krijgen. Je moet ze alleen wel regelmatig bellen, want anders komt er zeker niemand.

Laatst waren we, in een dorp verderop (Inlice) aan het kijken naar een oud huis. Komt er een buurman aan. Loopt mee, laat ons een ander huis zien. Heel vriendelijk en gastvrij. In plaats van even kijken waren we er alweer een poosje mee zoet. Toen we weer weg wilden werden we echter uitgenodigd voor Turkse pannenkoek. Nou, lekker. Ook daar weer een poosje zitten en gebrekkig communiceren. We wilden nu toch wel gaan. Neen, dus, we moesten nog thee drinken. Kortom, het eventjes kijken werd een paar uur. Zoals vorige week. Even sigaretten halen. Kwam iemand tegen en ik weet niet hoeveel later kwam ik thuis, nadat ik koffie aangeboden kreeg. Afspraken op tijd, nee dat werkt niet in Turkije. Alles is globaal, in tijd. Ik vind dat heerlijk. Goed, soms hang je wat rond, maar je hebt nooit het gevoel dat ik dan en dan ergens moet zijn. Je spreekt wel af, maar je ziet wel wanneer het wordt.

Ook de dagstructuur wordt hier niet door de klok gedirigeerd. Soms eten we om zeven uur, soms pas om half tien 's avonds. Eigenlijk zelden dat we twee dagen achter elkaar op dezelfde tijd eten. Ik sta op, wanneer ik wakker wordt. Soms is dat half zeven, andermaal half negen. Een enkele keer rond negen uur, maar wat maakt het uit? Hier is tijd vooral het subjectieve begrip. Een dag duurt lang en soms vliegt een dag voorbij. Nu moeten we een hele poos wachten opdat we in onze "nieuwe" huis kunnen. Maar wat is een hele poos? Qua maanden duurt het niet zo lang, maar omdat we graag willen lijkt het eindeloos te duren.

Over het algemeen vergeten we tijd hier gewoon. Welke dag het is, dat begrip is er wel, maar verder. Een keer kwamen we uit Fethiye en sloegen een verhard pad in. We kwamen in een totaal andere wereld. Prachtige heuvels, mooie vergezichten, een kudde schapen op de weg. Dan valt het begrip tijd ook helemaal weg. Ik merk hier in het dorp dat je er wel wat meer mee bezig bent. Straks, wanneer we boven wonen denk ik dat de objectieve tijd helemaal weg valt. Alleen, wanneer we mensen van het vliegveld moeten halen (of terug brengen), ja, dan moet je wel een beetje op de tijd letten....

De fietsenkiller... een rotonde

foto: Michel van Bergen (ongeval Hagelingerweg Santpoort)

Binnen onze gemeente is recent een pleitbezorging geweest weer een rotonde aan te leggen. Vandaag las ik weer dat een fietser op een rotonde was aangereden. Wanneer iedereen zich keurig gedraagt is er niets aan de hand en is de rotonde een prima instrument. Maar de mens handelt en reageert nu eenmaal niet voorbeeldig.

een optie: fietspaden beter scheiden van rotondes

Sowieso ken ik twee rotondes, waar het nogal eens mis gaat; Driehuis (bij het IJspaleis en Santpoort Noord (Dreef). Soms haalt het de krant, maar meestal gebeurt dit niet en loopt het net goed af.

Zelf heb ik een keer een ervaring gehad met een hard aankomend scheurende brommer, licht nat wegdek, en we raakten elkaar net. Ging eigenlijk dus net goed. Fietsers zijn vaak de dupe, want ze worden gewoonweg niet gezien. Wat mij vooral opvalt is het enorme aantal inschattingsfouten wat door automobilisten gemaakt wordt. Vlak voor je nog even snel de rotonde op schieten. Of mensen rijden een rotonde op alsof ie er niet is en ze op een doorgaande weg rijden. Of je rijdt om de rotonde en je moet hard op je rem staan, omdat er mensen lopen over het zebrapad, pal na de rotonde. Door de middenbegroeiing zie je meestal niet wat aan de andere kant van de rotonde gebeurt. 

Fietsers duiken de rotonde ook vaak op zonder te kijken. Zijn de haaientanden op het fietspad alleen voor de fietsers onderling? Voor velen is het onduidelijk. Dan zie je fietsers die stil staan en opeens weer optrekken. Formeel juist, maar praktisch soms zeer onhandig.

je kan het heel ingewikkeld maken

Omdat ik geen verkeerskundige  ben kan ik niet oordelen over de omstandigheden. Kan een rotonde anders ingedeeld worden? Of ligt het echt alleen aan de weggebruiker? Maar waarom zijn er rotondes waar het zeer regelmatig verkeerd gaat, en plaatsen waar vrijwel nooit iets gebeurt? Een goede vraag. Ik blijf het antwoord schuldig. Wel ben ik regelmatig gebruiker van de rotonde. Zowel op de fiets, als met de auto.

Even terug. Waarvoor is de rotonde eigenlijk zo populair gewerden? Men zegt dat het goed is voor de doorstroming, verkeersremmend werkt, veiliger is en kostenbesparend. Mooie argumenten en bij veel rotondes zal het zeker op gaan. Je ziet in veel landen echter een wildgroei van rotondes en naar mijn mening schiet je daarbij doelen voorbij. Bijvoorbeeld, het verkeersremmende effect heeft op automobilist een geïrriteerd effect en neemt rotonde vier daarom sneller. Hij kijkt minder goed en gaat sneller, maar ziet daardoor wel een fietser over het hoofd. 

Door middenbegroeiing ontbreekt vaak het overzicht. Wel mooi, maar het bevorderd niet in alle gevallen de veiligheid. 

Ook vraag ik mij af of het wel altijd de doorstroom bevordert. Soms sta ik verrekte lang te wachten. Sommige automobilisten durven bij een lege rotonde er soms nauwelijks op te rijden. In mijn directe omgeving zijn een T-splitsing en een rotonde op even tweehonderd meter van elkaar. Relatief het langste wacht ik bij de rotonde. En zie ik een gaatje, schiet ook ik er vaak tussen, waarbij ik mij soms realiseer vooral gefocust re zijn op het autoverkeer, waarbij ik wel eens een fietser bijna over het hoofd zie.

Qua inrichting zie ik wel diverse varianten. De meest slechte variant is overigens die in Overveen (hoek

Zijlweg/ Bloemendaalseweg). Hier is onvoldoende duidelijk dat het om een rotonde gaat. Auto's reageren vaak of het een gewone kruising is en kijken over de haaientanden heen. Je let immers vooral op wat er om je heen gebeurt en niet wat er op de grond geschilderd staat....

Een aparte en/of verhoogde fietsstrook, meer gebruik van voorsorteerstroken, duidelijkere verkeersborden, creëren van meer overzicht, zebra integreren met rotonde (hierbij gaat de oversteek dwars over de rotonde, in plaats van rotondes direct ná het

veel fietsers en scooters raken gewond bij rotondes

verkeersplein. Misschien moeten de deskundigen zich hier maar eens heel goed over buigen. En voor de politiek geldt dat zij zich wat minder als deskundigen op moeten stellen en meer vanuit de controlerende en taakstellende rol dit soort onderwerpen. En ten aanzien van de deskundigen/ambtenaren kan ik vragen of zij zich wat beter willen voorbereiden op basis van creativiteit versus deskundigheid.

Er valt heel veel te zeggen over het fenomeen rotonde. Wat mij betreft wordt het een en ander toch eens goed en wat genuanceerder opgepakt. In ieder geval hoop ik dat de bejaarde meneer een niet al te grote klap heeft gekregen en hij spoedig herstelt!

F.C. Chaos