reactie op "beschamend"

Op de blog “beschamend” is een reactie binnen gekomen van V. Elsenaar. De opmerking was gericht op het feit dat ik geen correcte informatie zou hebben gegeven.

Bij deze moet ik de heer V. Elsenaar gelijk geven. Mijn informatie was niet correct. Nu gaf hij aan dat ik citeerde uit de verordening. Dit is echter onjuist. Ik heb de verordening alleen aangehaald. Desalniettemin ben ik hier onvolledig geweest. Inderdaad staat er in een artikel van de verordening dat een referendum alleen gehouden kan worden over een nog niet door de raad genomen besluit. Daarbij had ik moeten vermelden dat dit een verzoek vanuit de burgers betreft. Namelijk, de raad kan wel een referendum verzoek doen over een reeds door de raad genomen besluit.  Dit laatste had ik niet in mijn blog vermeld.

Gezien de context van de verhandeling vond ik dat niet direct noodzakelijk, maar ik moet de heer V. Elsenaar gelijk geven, de waarheid ligt iets genuanceerder.

Toch heb ik de reactie van de heer V. Elsenaar met een glimlach rond mijn mond gelezen. Knap dat juist hij mij corrigeert… Immers, het neemt de inhoud en boodschap van mijn blog niet weg. Ik word beschuldigt van het geven van onjuiste informatie. Dit is niet onjuist, maar onvolledig. De heer V. Elsenaar echter is in zijn column met echt verkeerde informatie gekomen, en de overige informatie in Huis-aan-Huis was eveneens zeer eenzijdig, opruiend en verre van correct. Eigenlijk wel humor dus. Nu ben ik sportief en accepteer de kritiek. Ja, ik wil er zelfs mijn hand voor in het vuur steken en aangeven dat ik niet volledig was. Toch jammer dat zowel de heer V. Elsenaar, als het Huis-aan-Huis op geen enkele wijze hun excuses hebben gegeven. Sterker, er is geen enkele reactie gekomen, behalve die van V. Elsenaar. En die tracht alleen maar de bal terug te spelen.

Voor alle zekerheid zal ik hieronder de mail van de heer V. Elsenaar plakken;

U  schrijft:

In de verordening staat nadrukkelijk dat een referendumverzoek alleen betrekking mag hebben op een nog niet door de raad genomen besluit.

Onjuist.

Als u de referendumverordening citeert, moet u dat op een correcte manier doen.

V. Elsenaar

Jammer, dat niet iedereen in staat is eerst goed te lezen en goed na te denken, alvorens met kritiek te komen. Daarbij is de wijze van het leveren van kritiek natuurlijk ook van belang. Aan de lezer waar het gelijk ligt…. 

Nog één keer

Tijdens de stemming, gisteren, voelde ik mij niet op mijn gemak bij het uitbrengen van mijn stem. Niet omdat ik niet volledig achter mijn besluit stond, maar vanwege het zwaar manipulatieve karakter van het publiek.

Nog een keer heb ik het over de Roos en Beeklaan te Santpoort. Een lastig dossier. Een dossier waar de fractie flink heeft geworsteld om te komen tot een weloverwogen besluit.  Geen sinecure vanwege de vele informatie, een enkele misser en een enorm offensief vanuit de bewoners. Dan is het lastig je rug recht te houden, te doen wat je vanuit je rol als raadslid moet doen en je politiek betrouwbaarheid voorop te stellen.

Vrijwel de gehele publieke tribune zat vol. Allemaal tegenstanders tegen het besluit  voor het afgeven van geen bedenkingen. Met andere woorden; het besluit groen licht te geven voor de bouw.

Enkele politieke opponenten maakten gebruik van grof populisme. Volledig naar de mond van het publiek praten en alle feitelijke politieke verantwoordelijkheid af stoten. Dat luidde tot applaus. Niet een keer, maar meerdere keren. De voorzitter appelleerde aan het feit dat het hier een raadszaal betrof en publiek zich alleen als stille aanhoorder mag gedragen. In totaal heeft het publiek zes keer geklapt, en alleen na populistische uitspraken van raadsleden die deze bewoners naar de mond praatten. Alleen daardoor al wordt het lastig dan niet in de lijn van het publiek te stemmen. Daarbij speelt dat de raadsleden  de afgelopen maanden wel zeer frequent door bewoners zijn benaderd en met wel een heel stellig verhaal. Daarbij werd gewezen op het feit dat er fouten gemaakt waren, maar de informatie vanuit de bewoners was ook uitermate eenzijdig. De combinatie van de lobby en het applaudisseren maakte een zeer manipulerende indruk. Maar goed ik sta liever achter mijn besluit waarmee ik correcte politiek voer en betrouwbaarheid neerzet, dan dat ik mijn stem laat bepalen door de kiezers (ik bedoel hiermee dat ik geen keuze laat bepalen om daarmee extra stemmen te verwerven). Regeren met de onderbuik is niet mijn weg. Toch waren er enkele opportunistische raadsleden die hun stem lieten bepalen omdat onder de bewonersgroep (toekomstige) kiezers voor hun partij zitten. Anders stemmen zou het risico geven, dat hun stem naar een andere partij gaan. Het lijkt mij niet de juiste rol van een raadslid een stem voort te laten komen op basis van je potentiële kiezer, in plaats van je programma en vooral je rol als volksvertegenwoordiger, waarbij je een controlerende taak hebt. Ook het cynisme van onze politieke tegenstanders was beneden alle peil. Onze motie werd afgedaan als een doekje voor het bloeden, waarmee de populistische trend duidelijk werd voortgezet.

De stemming heeft er toe geleid dat de raad in heeft gestemd met de afgifte van geen bedenkingen voor de bouw bij de Roos en Beeklaan.  Ook zijn beide moties aangenomen. Wel moet ik de kanttekening plaatsen dat er in het proces enkele onvolkomenheden zaten. Dat is een feit, en GroenLinks heeft ook toegegeven de consequenties van het startdocument onvoldoende te hebben ingeschat. Maar, we hebben destijds ingestemd. Dat wij slordig waren mag niet leiden tot een verdere politieke dwaling. Het mag niet leiden tot ander inzicht. Immers voortschrijdend inzicht is hier geen argument, daar dit het bagatelliseren van je eigen misser zou betekenen in relatie tot je taak als raadslid. Wat dat betreft waren er geen zakelijke argumenten nu tegen te stemmen, maar hebben we (in de stemverklaring) wel toegegeven onvoldoende alert te zijn geweest. Overigens brachten wij om die reden onze motie in, opdat wij op diezelfde zakelijke gronden de bewoners toch zoveel als mogelijk tegemoet zouden treden.

Een ander aspect, wat wel minder mee woog, is dat binnen onze gemeente men erg sterk is om vooral geen besluit te nemen. Uitstellen, of afwijzen. Maar ondertussen wordt er geklaagd over de open gaten in de gemeente, geklaagd dat de raad niet constructief is en er te weinig gebeurt in de gemeente. Kortom, het is nooit goed.

De groep lobbyisten of omwonenden waren zeer teleurgesteld over de uitkomst. Maar het was pook een groep slechte verliezers. Zo hoorde ik meerderen zeggen dat dit een doodsteek voor de democratie was. Vreemd, dit is juist democratie. Ik hoorde iemand uitspreken dat de democratie om zeep geholpen was… Tja, hoe kijk je aan tegen democratie? Het waren slechte verliezers. De voorstemmers werden of negatief benaderd, of juist (in meerderheid) volledig genegeerd. Hoofden werden beledigd omgedraaid. Ik had deze groep altijd toch een redelijk intellect toebedeeld, maar blijkbaar valt dit volkomen weg wanneer het principe van not in my backyard aan de orde is.

Smaak is geen politiek issue. Gelukkig niet. Zijn de plannen aantrekkelijk, te massaal en verstorend voor het omgevingsbeeld? Je kan er over discussiëren. Zelf ben ik van mening dat het best mee valt. Zeker wanneer je kijkt wat er stond. Maar ook moet je realiseren dat er vooruitgang is. Dat je met dat terrein iets moet doen, en hier een oplossing is waar ik zeker de meerwaarde van zie.

Zelf ben ik geboren in Santpoort. Ik speelde op diverse veldjes. Op al die veldjes en in al die bosjes van toen staan nu huizen. Saaie rijtjes, er is weinig groen meer over. Veel is in de jaren zeventig en tachtig neergezet. De tijd van de Vinexwijken… een ook met die saaiheid en eenheidsworst. Nee, dan is dit complex aan de Roos en Beeklaan een vooruitgang.

Waar zijn we mee bezig? Het gaat hier niet meer om de juistheid van een besluit. Het gaat om diverse onderbuiken. Bepaalde groepen gaan hier erg ver mee. Zo ver, dat ik mij zwaar gemanipuleerd voelde bij het uitbrengen van mijn stem. Ik voelde mij aangetast in mijn democratische besluitvorming. Dat is erg!

Ik ben dan ook van mening dat onze voorzitter het publiek vooraf al heeft moeten aanspreken op de gedragsregels in de raadszaal. Na het tweede applaus had hij al hard moeten ingrijpen. Wanneer burgers op deze wijze hun laatste lobby mogen uitoefenen is er iets mis met onze democratie. En wat dat betreft volgen er nog wat dossiers… oftewel mogelijke herhalingen. Als raadslid wil ik mijn besluit vanuit een bepaalde overweging maken, niet (primair) vanuit mijn onderbuik.

Malala Yousafzai

Malala Tousafzai; gezond en neergeschoten...

Verdriet. Dat is wat het bij mij oproept, wanneer ik het nieuws hoor over de aanslag op Malala Yousafzai, in Pakistan.

Marx sprak ooit de legendarische woorden: religie is opium voor het volk. In Europa speelde de misdaad van de religie in de Middeleeuwen, en vierde hoogtij tijdens inquisitie. Halverwege vorige eeuw dachten wij, westerlingen, dat het allemaal wel mee viel en wij in een moderne tijd leefden. Het eind van de vorige eeuw keerde het tij, en de gedachten, wat uitmondde in het hoogtepunt op 9 september 2011, in New York.

Karl Marx

Sindsdien is de wereld wakker. Althans, men doet alsof. Het westen schiet in de verdediging en in het beschermen van de westerse bevolking worden dictatoriale en mensenrechten schendende maatregelen getroffen. We pikken het, want we zijn bang. Angst vergoelijkt.

Het lijkt de ene helft van de wereld tegen de andere helft te worden. Lijkt, want net als bij vele geschillen is het een kleine minderheid die van zich laat horen. Een handjevol, maar inderdaad, wel extreem gevaarlijk.

Dat is nu weer gebleken met Malala. 14 jaar oud, een slim meisje dat gewoon zegt wat ze vindt. Een meisje die voor haar rechten op komt. Helaas valt dit bij de Taliban in de verkeerde smaak. De kogel heeft haar getroffen en wij vragen ons af; waar ligt de grens?

Taliban... deze mannen tonen geen vertrouwen
 uit, zeker niet naar mij

Er is geen grens. Groepen als de Taliban, maar ook Al Quida, zijn grenzeloos. Immers zij handelen in naam van God. Zij zijn de enige waarheidsdragers, dus hebben zij alle rechten. De rest van de wereld doet er niet toe en is de vijand. Ongeacht status, leeftijd, of wat dan ook. En Malala is lastig, dus moet zij het bezuren.  Een daad uit naam van God is geen misdaad en wordt als legaal gezien. Zonder Gods naam is het misdaad. Hoe praat je recht wat verschrikkelijk krom is? Maar het gebeurt. Op relatief kleine schaal, maar met een enorme impact.

De leiders van de Taliban zijn wellicht slim; zij hebben een apparaat om op hun machtsgevoel te kunnen geilen. De strijders zijn te dom om na te denken en handelen. Zonder gevoel, zonder besef. Zelf ben ik niet gelovig in die zin dat ik een religie aan hang. Toch kan ik mij niet voorstellen dat er ooit een God zal zijn, die dergelijk gedrag goed zal keuren, waarmee ik maar aan wil geven hoe ver groepen als de Taliban van het geloof af staan. Hun gedrag heeft niets meer met religie te maken, maar met wel heel veel andere zaken, wellicht speelt angst bij die gasten ook een grote rol. Het is bekend dat uit angst men gaat slaan.

de Inquisitie... de schande van de Middeleeuwen

Binnen de Islam kent men de eerwraak. Vergelijkbaar met het handelen van de Taliban. Dat kan een religie niet bedoeld hebben en gelukkig wordt de eerwraak in toenemende mate afgekeurd en bestraft. Het kan niet, het mag niet vanuit een religie ingegeven worden. Dat kon in de Middeleeuwen niet, het kan nu niet. Wat dat betreft leven de Taliban nog in de Middeleeuwen en beschikken zij over een Middeleeuws denkvermogen. Wel erg lastig in een maatschappij met zulk een verregaande communicatietechniek en de moderne wapens. Het botst… en knalt… letterlijk!

Nee, niets spreekt de aanslag op Malala goed. Hier heeft de Taliban zich op erbarmelijke wijze overschreeuwd. Zij waren de grens al over, maar blijkbaar zijn er nog meer (en verder liggende) grenzen die je over kan gaan. Toch blijft de wereld het fenomeen accepteren en is de wereld onvoldoende krachtdadig deze rotte appel echt aan te pakken en te elimineren. Niet vreemd, daar ik ervan overtuigd ben, dat er andere belangen mee spelen, waardoor de Taliban nog lang kan blijven bestaan. Denk alleen al aan de belangen van de wapenindustrie. Geld maakt (ook) meedogenloos. Vooral veel geld. Te triest voor woorden. Onze beschaafde wereld is helemaal niet beschaafd, en de laatste decennia zijn we op tal van fronten aan het afglijden.

Theo van Gogh... 

En nee, het is niet een ver van mijn bed show.  Theo van Gogh, neergeschoten in Nederland, door een radicale Moslim. De Hofstadgroep. Maar het is nog dichter bij huis. Geert Wilders… ja, ook hierin schuilt een gevaar. Niet vanuit het geloof (religie), maar hij maakt gebruik van de angst van mensen voor het Islamitische geloof. En helaas zijn veel mensen niet begaan met een gezonde dosis verstand. En men volgt mensen als Wilders, maar ze zien het gevaar er niet van in. Wilders versus Taliban. Ze botsen regelmatig  en beiden gaan uit van hun eigen gelijk. Een wereld vol verderf. Maar, inmiddels leven er zes miljard mensen op aarde en dan kan je niet anders dan een zekere tolerantie tonen. Ja, of de ene helft moet de andere helft echt gaan uitmoorden.  De aanslag op Malala staat voor mij gelijk aan verderf. De Taliban staat voor mij aan verderf, maar Wilders evenzo. Ik geloof niet meer in religieuze strijd. Niet meer in deze tijd. Het betreft hier allemaal gevoelloze bandieten. Meer is het niet. Bandieten moeten worden aangepakt. Aangepakt en bestraft. Jammer, dat we nog zo veel andere bandieten hebben. De bandieten van het (grote) geld. De aanslag op Malala Yousafzai gaat te ver, maar helaas zal de grens hiermee nog niet bereikt zijn. De mens blijft een primitief beest… Helaas leef ik hier tussen. Machteloos en soms angstig. Ik ga niet vechten vanuit mijn angst. Hooguit met woorden.

ontzag is weg... vreemd, religie en ontzag dienen toch
juist samen te gaan?

Lieve Malala Yousafzai,

Van harte hoop ik dat je niet alleen overleeft, maar ook weer gezond mag worden. Van harte hoop ik dat je daders gepakt en bestraft zullen worden. Helaas, ik kan niets voor je betekenen, behalve door het geven van hoop. Laten wij samen die hoop delen, de hoop dat de wereld ooit echt eens beter zal worden.

Malala, ik wens je heel erg veel sterkte en voorspoed. Ik ben trots op je. Je staat ergens voor. Ondanks je jonge jaren begrijp je veel van de wereld en strijd je in vrede voor enig begrip. Helaas is jou vrede door geweld verstoord.

Heel veel sterkte!

De wet!

Maakt u gebruik van de WWB, WW, WMO, AOW, of heeft u een Wajong uitkering of kinderen? Dan bent u geen baas meer in eigen huis!

Heel geruisloos zijn er twee nieuwe wetten aangenomen, door zowel de eerste als door de Tweede Kamer. Wetten ter voorkoming en opsporing van fraude. Nu worden er regelmatig wetten aangenomen, maar in sommige gevallen is het toch bijzonder dat het zo stil gebeurt. Bij deze wetten bijvoorbeeld. Pauw & Witteman, Nieuwsuur, De Wereld Draait Door, niemand heeft er echt aandacht aan gegeven. Nee, de aandacht gaat uit naar het debacle rond GroenLinks en het kindermisbruik. Geen onbelangrijke zaken, maar dat men niet stilstaat bij de effecten van deze twee wetten is toch vreemd.

Immers, door de twee wetten dienen mensen met een uitkering (waaronder kinderen: kinderbijslag) ten alle tijden hun deur te openen voor controleurs. En dat niet alleen, je bent verplicht hen toe te laten tot je woning, met als doel dat zij kunnen checken of u geen fraude pleegt. Kortom, deze wetten zijn een grote inbreuk op onze privacy, welke dus niet langer gewaarborgd is. Tenminste, wanneer je een van deze uitkeringen hebt, of van deze voorzieningen gebruik maakt, loop je zeer snel het risico financieel gestraft te worden. Stikken of slikken, daar komt het op neer. Juist de zwakkeren zijn weer de lul. Alhoewel het dit keer wel een heel stuk verder gaat, want ouderen en ouders zijn ook niet meer veilig. In onze slechte economische conjunctuur is het voor vele mensen geen optie risico te lopen gekort te worden op de uitkering. We hebben het (met z’n allen) al moeilijk genoeg.

Blijkbaar slaapt Nederland weer, dat het mogelijk is dergelijke wetten in ons land toe te staan. Al eerder gaf ik aan de onze rechtse politiek meer rigide is, dan het ouderwetse communisme, en rechts kiest voor een verre gaande bemoeizucht en regelarij voor de individuele burger. In plaats van minder komen er meer regels en in plaats van vrijheid worden wij steeds meer ingeperkt. Nee, ik kan daar echt niet vrolijk van worden. Vooral de stiekeme wijze waarop geeft maar weer aan hoe de regelgeving soms tot stand komt. Hoe wij het allemaal maar pikken. Door 9/11 zijn er al heel veel paniekreacties geweest die onze vrijheid en vooral onze bewegingsvrijheid hebben ingeperkt. De overheid, die over onze gezondheid waakt, maar de bevolking, die altijd en overal de rekening van betaald.

Ja, de banken… die hebben lopen kloten, maar de gewone man krijgt niet eens meer normaal een hypotheek. De economie gaat voor de individu, en de individu wordt in toenemende mate gecontroleerd. Aangetast in onze vrijheid en ingeperkt in onze leefbaarheid. Deze twee wetjes zijn eigenlijk een soort druppel voor mij, omdat dit een dermate inbreuk op die privacy doet, dat ik mij in mijn eigen land niet meer echt een vrij mens voel. 

open brief Weekblad Huisaanhuis

Geachte redactie van Huis aan Huis, weekblad van Santpoort, en Velsen,

Bij deze zend ik u een open brief, tevens te lezen op mijn blog (ernstmer/blogspot/prikkers).

Vorige week heb ik een blog geschreven naar aanleiding van twee artikelen en een column in uw weekblad, betreffende de HOV. Naar mijn menig heeft het Huis aan Huis zich hier buitensporig uitgelaten en vooral een wel heel verkeerd beeld geschetst naar aanleiding van het referendumverzoek. Deze week zie ik wederom een grote kop over de verontwaardiging van de burgers. Een logisch gevolg van uw journalistieke dwaling. Uw weekblad zet mensen aan tot verzet, daar u niet alleen zeer eenzijdige nieuwsgaring verspreidt, maar daarnaast ook stevig mee werkt aan stemmingmakerij. Zeer jammer is dat u hiermee ver van de werkelijkheid uit komt. Immers, ik herhaal nog maar even, het referendumverzoek is afgewezen door de raad (en niet het college) omdat het niet ontvankelijk is verklaard. In de verordening staat nadrukkelijk dat een referendumverzoek alleen betrekking mag hebben op een nog niet door de raad genomen besluit. Hier gaat het over een besluit, wat in 2008 reeds genomen is. U gaat daar in uw nieuwsgaring volledig aan voorbij en ik ben van mening dat dit een zeer slechte zaak is. Dat een medium kritiek heeft en zelfs partij kiest kan ik mij voorstellen. De mate waarin is wat mij betreft ter discussie. In dit geval is er echter sprake van misleiding op basis van onvolledige en verkeerde informatie. Dat neem ik u zeer kwalijk.

Ja, want op die manier stelt u het bestuurlijk apparaat in een kwaad daglicht, en wel heel bewust. Ja dan komen er in uw weekblad uitspraken te staan over riante raadsvergoedingen. Totaal onterecht, los van wat men onder riant verstaat. Ja, er komen uitspraken over de onbetrouwbaarheid van de politiek… maar wel op foutieve gronden. Lokale politici zijn mensen die veel tijd en energie stoppen in een vorm van vrijwilligerswerk. Ja, daar krijgen zij een vergoeding voor, maar  velen doen het naast hun dagelijkse activiteiten. Velen doen dat vanuit een overtuiging en doen hun best, ondanks dat meningen soms danig kunnen verschillen. Dat laatste is alleen maar goed, omdat hiermee gesproken kan worden over een afstemming van de burgers en een echte volksvertegenwoordiging. Dat haalt uw weekblad er in een streep onderuit. Het zou u sieren wanneer u in uw weekblad eens juist positief over de inzet van lokale politici spreekt. Wanneer uw weekblad eens niet alleen cynisch de boel afzeikt, maar open staat eens die andere kant aan uw lezers te tonen. Dat zou het Huis aan Huis sieren!

Steeds minder mensen verkiezen een (lokale) politieke ambitie. Het is ondankbaar, heeft geen status en je staat vier jaar lang onder vuur. Waar doe je het nog voor, is wat velen denken. Gelukkig is er nog een kleine groep mensen die zich via deze weg wel in wil zetten over de gemeenschap. Laf, om deze mensen zo goedkoop en nodeloos te beschadigen omdat een handjevol opstandelingen de juiste contacten heeft. U laat zich helaas voor dat karretje spannen. Met deze open brief koester ik de hoop dat zelfs een lokaal weekblad als het Huis en Huis zich professioneler op zal stellen en een weekblad voor al haar lezers wil zijn.

Met vriendelijke groet,

Ernst Merhottein, Driehuis.

Leve de DigID

in de put

Iedereen moet digitaal. Zelfs de overheid stimuleert dit. Ja, en wanneer je werkloos bent, ontkom je er niet aan. Alles moet via de werkmap.

Klinkt goed. Ik ben twee jaar werkloos en al twee jaar heb ik problemen met de werkmap. Probleem 1; je DigiD. Je moet een DigiD hebben. Dat vraag je aan, je krijgt een code en vervolgens ga je met een wacht woord inloggen en aan de slag. Ja, de tweede keer was de combinatie gebruikersnaam en wachtwoord niet (meer) goed. Ik had hem opgeschreven, maar ik kom er weer niet in. Nu ben ik niet de aller-slimste met de PC, maar een digibeet ben ik niet. Het lukt mij niet.

Maar het is mij een paar keer wel gelukt. Ik kon inloggen op de werkmap van het UWV. En met enige moeite lukte het mij om bij taken, mijn opdrachtje in te vullen: dat wat ik aan sollicitatieactiviteiten had uitgevoerd. Na het invullen wilde ik nog even kijken wat er allemaal bij taken stond, maar dat was weer onmogelijk. Een overzicht kon ik niet ophalen. Heel vervelend.

Inmiddels heb ik een stuk of tien pogingen ondernomen niet alleen in de werkmap te komen, maar er ook iets mee te doen. Inmiddels heb ik al zes keer een bericht gehad dat ik er niet in kon. Of buiten werking, of in onderhoud, dan wel een andere reden.

Ondertussen wordt mij verteld dat je perse via de werkmap moet werken. Een coach kan niet meer. En daarbij wordt gemeld dat wanneer je de gegevens niet op tijd of correct bij houdt dit (direct) gevolgen kan hebben voor je uitkering. Onze overheid is erg burgervriendelijk…

Officieel heb ik nog bijna een jaar recht op mijn uitkering, maar de techniek kan er wel eens voor zorgen dat ik eerder in de problemen kom. Ligt het aan mij? Deels, vast wel, maar publieksvriendelijk is dit systeem bepaald niet en je zet er heel wat mensen mee onder (extra) druk. Of ik voor mijn lol werkloos ben. Nee, nog steeds niet. Ja, ik wil graag een baan, maar het UWV is in alle opzichten eerder een last dan een lust. Het UWV doet al niets (HBO, 50+… ), behalve zorgen voor mijn uitkering en ook op dat vlak liggen ze behoorlijk dwars. Ik denk er over een (inmiddels derde) klacht in te sturen. Schandalig eigenlijk. Digitaal werken okay, maar het zo complex te maken en je afhankelijk te maken van een site waar zoveel aan mankeert… bijna crimineel. En niemand die er structureel iets aan doet. Het overkomt gewoon en iedereen laat het als water over zich heen lopen.

Ik, Driss

Afgelopen zaterdag was de vijfde voorstelling van Ik Driss, in de schouwburg van IJmuiden. De burgermeester en gemeentesecretaris hebben hiervoor politici uit de gemeente en regio uitgenodigd voor een volledig arrangement.

Natuurlijk is het geweldig, zo’n avond. Het begon al vroeg. Drank en eten met daarna de voorstelling. Tijdens de nieuwjaarsreceptie van Velsen had ik al een tijd staan praten met de auteur Asis Aynan, die samen met Hassan Bahara een column had over de komst en het leven van een Marokkaanse gastarbeider; Driss.

Asis Aynan

Driss kwam aan in IJmuiden en werd scholstapelaar. Hij werd verliefd op een Nederlandse vrouw, waar hij later mee trouwde, en heeft zich uit de onbetaalde arbeid opgewerkt, door te gaan leren. In een notendop het leven van Driss.

Dat ik hoorde dat hier een musical van gemaakt werd maakte mij wat sceptisch. De verhalen waren inspirerend, maar een musical… Ik heb het sowieso niet zo op de musicals en het verhaal leek mij niet goed naar toneel vertaald te kunnen worden.

de cast (onder regie van Bart Oomen (Amstel bier reclame)

Zaterdag heb ik ervaren dat het tegendeel goed te bewijzen is. Een schitterende voorstelling, goede liedjes, fijn gezongen. Maar vooral een origineel stuk. De eenvoud van het decor versterkte de kracht van het verhaal en het stuk. Gespeeld met humor, maar met een serieuze ondertoon. Kortom een goed stuk en ook de recensies waren lovend. Terecht.

Toch is er iets wat ik niet begrijp. Wij hebben de vijfde voorstelling gezien, en daarmee zit het gezelschap al op een kwart van het aantal voorstellingen; 20 in totaal. Veel te weinig voor een dergelijke musical. Hoe is dat mogelijk? Met enig nadenken en gesprek met de makers en spelers wordt het duidelijk. Veel theaters en schouwburgen durven het stuk niet aan. En dat anno 2012! Vreemd. Maar ja, in feite is de musical natuurlijk ook confronterend. Het geeft een beeld van de andere kant over onze samenleving. Maar ook laat het zien hoe de kansen van de gastarbeiders waren. Bepaald niet makkelijk. Ik Driss toont ook het succes van de een (Driss) en de (min of meer) ondergang van de ander, zijn neef (maar ook zijn broer). Het stuk toont begrip voor de gastarbeider en dat is voor vele Nederlanders zeker bedreigend. Toch verdiend het stuk een lange rij van optredens door het hele land. Het is het dubbel en dwars waard!

Beschamend!

foto: Huis-aan-Huis

Slechte journalistiek is vaker onderwerp van discussie. Dit keer wordt het wel heel erg bont gemaakt door Peter Kerkhoven in het weekblad Huis-aan-Huis in Santpoort/Velsen.

Op 20 september heeft de raad besloten niet in te gaan op een referendumverzoek. De reden was helder en eenvoudig. In de verordening staat nadrukkelijk vermeld (artikel 5) dat inwoners geen referendumverzoek kunnen doen over een al door de raad genomen besluit. Nu is er, rond de HOV, veel onrust. Veel onrust, maar waarschijnlijk vanuit een relatief kleine groep. Nu blijkt heel duidelijk dat bovengenoemd weekblad zich heel erg achter de groep onruststokers schaart. Ik roep u allen op meneer Kerkhoven een mailtje te zenden over de erbarmelijke journalistieke kwaliteiten van hem; (peterkerkhoven@rodi.nl).

foto: Facebook

 De kop van het weekblad was hard en duidelijk. De gemeente, raad en college hebben het gedaan. Zij hebben de inwoners belachelijk gemaakt en een deuk geslagen in de democratie en het recht op referenda. Politiek luistert niet. Onderschrift van een foto is dat op het kantoor van het weekblad een lijst lag waarop de benodigde handtekeningen geplaatst konden worden. Onafhankelijke nieuwsgaring is hiermee duidelijk van de baan.

Ook V. Elzenaar (de columnist van het weekblad) deed er een flinke schep bovenop. Die maakte het nog bonter, vooral in zijn laatste zin, waarbij hij een aanrijding in verband met een overbodige uitgave van 70 miljoen. Hoe ver kan je gaan. Ja, er is een mevrouw uit de rolstoel gereden, bij een zebrapad. Treurig, maar kunnen we hier niet gewoon praten over een verkeerde samenloop van omstandigheden of, in het uiterste geval, schuld van de chauffeur? Tuurlijk, maar een link naar de HOV is wel erg ver gezocht.

Dat een dergelijk weekblad laat merken voorstander te zijn kan. Niet best, maar kan. In dit geval slaan zij door en gaan puur richting opruiing. Vooral ook, omdat in het hele weekblad nergens vermeld staat wat de verordening inhoudt. Er staat niets over mogelijke interpretaties van de verordening. Neen, de gemeente is fout en belazert de inwoners. Nee, Huis-aan-Huis belazert hier de inwoners!

Wederom is weer duidelijk dat de (kleine) kern tegenstanders erg dom is. Te dom om te luisteren, want in mijn perceptie hebben deze tegenstanders alle argumenten steevast naast zich neergelegd. Ze blijven maar over die 70 miljoen zeuren en over de drie minuten tijdswinst. Ze snappen er geen bal van… of willen het domweg niet begrijpen. Wat je ook uitlegt, ze pikken het niet op en altijd zullen zij naar buiten uitdragen dat zij het slachtoffer zijn… hoe triest. Dit alles heeft ook niets meer met het onderwerp te maken, maar met hakken in het zand gedrag gaat het nergens meer om, behalve hun gelijk krijgen.

Een ding mag men mij eens uitleggen. Die betreffende harde kern bestaat uit mensen die niet dom zijn. Nee, de meesten hebben voldoende intelligentie. Maar waarom op dit vlak zo hardnekkig dom? En waarom leent zo’n weekblad zich er voor zich voor dat karretje te laten spannen. Zonder kritisch te bedenken hoe ze zichzelf voor schut zetten. Of is dit populisme en liggen er dubieuze verbanden tussen dit weekblad en de politiek? Maar om nu hiermee mensen (lees politici) onterecht en onheus te belasteren… dat gaat te ver.